Recensie

Blaine L. Reininger : Ocean Planet

  • Door

  • Besproken op

    19 juli 2023

Genre(s)


Van alle (voormalige?) leden van Tuxedomoon kan je Blaine L Reininger wel de productiefste noemen, op de hielen gevolgd door Steven Brown… Het laatste soloalbum Wounds & Blessings dateert van slechts een tweetal jaren terug en ook Commisions 2 (of 3, indien je zijn Music for Dance and Theatre in rekening neemt) is nog maar 2 jaar jong. Sinds zijn verhuis naar Athene heeft de man nu niet bepaald stil gezeten en de Griekse wereld van de opvoerende kunsten heeft zijn naam met stip in het telefoonboekje staan.

Het nieuwe soloalbum, Ocean Planet, past halvelings in het Comissioned rijtje, getuige de aanwezigheid van een vijftal composities voor vnl. theater en vormt aldus een goede kapstok om aanvullend materiaal te componeren. Aanvullend in de zin van coherent, want het resultaat voelt aan als een solide soloalbum dat op zichzelf kan staan en, by Jove, het is een van de beste albums die Blaine L Reiniger ons tot hiertoe geschonken heeft…!

(Ik spiek ‘vaatwas’ in mijn kladschriftje en besef dat ik een bladzijde terug moet gaan.) Van de beslommeringen van alledag terug over naar de wereld waarin Blaine ons een albumlengte in meeneemt. Het titelnummer en opener Ocean Planet is een instrumentaaltje dat alvast de sfeer zet. Denk aan een wijdse en bruisende oceaan waarvan de focus verkleind wordt met het volgende instrumentaal Obscured, waarmee we ons in de relatieve intimiteit van een koraalrif begeven. Toch leest dit album niet als een soundtrack voor een natuurdocumentaire, getuige de reflectieve song Shelley Hellas (gebaseerd op het gedicht Hellas van P.B. Shelley) waarbij Blaine ons ervaren erdoorheen loodst. De soms wilde bravoure van de jongere Reininger heeft plaats gemaakt voor een meer wereldwijze man die het allemaal al gezien en gehoord heeft. Life may change, but it will fly not…Het is een van de 2 (of 3) échte songs die dit album rijk is.

Tot hiertoe allemaal mooi, maar de échte gravitas van het album ligt ergens halfweg het album, wanneer een vrouwenstem (in reverse) haar intrede doet tijdens Bis Gens. Prachtig en sterk. Het robuuste Parc de la Villette (another fine Messiaen) refereert schijnbaar naar de Franse naoorlogse componist Olivier Messiaen. De link met een park in Marseille ontgaat me, maar ik stel me Messiaen, ook een ornitoloog, voor die op een bank in het park aandachtig naar de vogelzang rondom hem zit te luisteren, inspiratie aan het op doen voor de composities rond vogelzang waarvoor hij ook bekend stond. Doe uzelf een plezier > Discogs…! Parc krijgt een wervelend vervolg met Pluie en Bas en het middenstuk van het album sluit af met het contemplatieve Bones, naar een tekst van Samuel Beckett. Van het verdere verloop van het album dient u te weten dat het instrumentaal is en dat het mooi in dezelfde geluidslijn van het album ligt. Geen fillers op dit album, dat beloof ik u plechtig…

Het hoesontwerp van Ocean Planet komt van de hand van Blaine’s ega Maria Panourgia (o.m. ook hoesontwerp voor Georgio ‘the Dove’ Valentino) en complimenteert het album uitstekend. Een mooi afgewerkt geheel dus, uitgebracht op het Italiaanse label Dark Companion (Tuxedomoon, iemand?). Ik herhaal nog eens dat dit Blaine L Reininger’s beste album sinds tijden is en voeg eraan toe dat het probleemloos meerdere luisterbeurten na elkaar kan doorstaan en na een tijdje gewoontegetrouw binnen handbereik ligt…

Al dit moois wordt ook live aan u voorgesteld tijdens een tournee, waarvan de huidige etappe ons vanavond 19 juli in Paradiso te Amsterdam brengt, gevolgd door Lugosi op donderdag 20 juli te Haarlem, Nederland. Deze keer geen Belgische datum, shame on us…

Delen op

Tags

Over Deno

Roepnaam Deno… omdat die al mee gaat sinds hij snotneus was… Eerste New Wave gerelateerde herinnering is ergens in de jaren 80: als snotneus naar huis gebracht worden achterop de fiets van een Chiroleidster, met ravenzwarte haren en kool omrande ogen, op wie hij een fietstocht lang smoorverliefd was… In de jaren 90 trouwe volger van het toen nog fysieke Dark Entries musiczine. Eerste wapenfeit was de bespreking van een Sygo Cries tape, in de handen gestopt toen hij op een festival een verkoopstand voor Dark Entries bemande. Carl McCoy’s band Nefilim gaf die dag verstek, maar later zou hij een retro artikel aan Fields of the Nephilim wijden, accidenteel gelijklopend met de comeback die Fields toen maakte… De band met Dark Entries werd verstevigd door middel van een stortvloed aan recensies en concertbesprekingen die een ruim spectrum van de zwarte scène belichtten… met ook aandacht voor artiesten die zich lieten opmerken binnen de bredere avant-garde… Motivatie was en is om nieuwe interessante muziek te ontdekken, persoonlijke helden een forum te kunnen geven en de mogelijkheid die Dark Entries geeft om recht naar de bron toe te gaan en artiesten zélf de pieren uit de neus te kunnen vragen… Wie zijn ze, wat doen ze en waaróm doen ze het… Lid van de officieuze Weird Redactie… Irrelevant fâit-divers : heeft al de 70’s platen van de Bretonse folk-rocker Alan Stivell, omdat hij die de max vindt… …vraagt zich nu af hoe het nu met die Chiroleidster zou zijn…

Wil je Dark Entries steunen? Doe een gift op BE49 0017 6243 8971

© Dark Entries. Alle rechten voorbehouden. Ontwerp door We Cre8 It.