casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

6.901 items

   

The Sisters Of Mercy
“First And Last And Always” (vinyl box edition)
Gothic Rock
23/09/2015 : The Sisters Of Mercy - “First And Last And Always” (vinyl box edition)
Rhino  Rhino
23/09/2015, Kurt Ingels

Eerder dit jaar kondigden we bij Dark Entries al met veel zwier aan dat één van de meest legendarische gothic rock albums naar aanleiding van zijn 30ste verjaardag in de bloemen zou worden gezet! Een heuse verjaardagseditie in vinyl met bijhorende 12”’ schijfjes... En jawel, heden spinnen de vinylgroeven onder mijn pick up naald om deze klassiekers nogmaals vol door de huiskamer te jagen.

En ook al is het verrassingseffect na al die jaren flink zoek het effect blijft wel gewoon ‘wauw’... Het album “First And Last And Always” werd reeds in onze oud goud rubriek besproken en ook de zoveelste heruitgave kreeg al een review beurt. Ik graaf er eentje voor u op waarna ik me graag op de 3 vinyl bijlagen van deze gelimiteerde box werp!

Tja, in een rubriek met klassiekers mag deze oerplaat uit 1985 (da’s alweer 30 jaar geleden) niet ontbreken. Immers, klassiekers zijn voor de hand liggend en dat is deze “First And Last And Always” zonder meer, vandaar dat ik er bewust de ep “The Reptile House” (1983) niet heb uitgepikt al is die in cultkringen waar goede smaak primeert allicht even klassiek.

“First And Last And Always” dus, het was een titel als een self fulfilling profecy want The Sisters Of Mercy zouden, met alle respect, nadien nooit meer dé (The) Sisters Of Mercy zijn. Deze geniale plaat, ondertussen al een bijna oneindig aantal keer heruitgebracht, laat ons een groep horen die onheilszwanger Wagneriaans bombast in zijn mysterieuze poëtische aanpak en passionele overgave aan menselijke subversie en aberraties weet te lijmen aan melodie - denk aan het titelnummer - en donkere meezingrefreinen.

“First And Last And Always” schept op die manier een soort vrolijke duisternis, en is daardoor ook veel meer een ode aan de schaduwkanten van het leven, muziek die baadt in hoopvolle tristesse. Openen doen we met het lijflied van in een rode sport cabriolet cruisende goths bij ondergaande zon. “Black Planet”, een road movie die toont dat goth en glam niet eens zo ver uit elkaar liggen...”Walk Away” is zowaar feestelijk en stelt misschien wel de vriendschapsbanden binnen de groep op proef. Kenners weten dat de groep na dit album uit elkaar viel. Gitarist Wayne Hussey nam bassist Graig Adams onder de arm om samen op missie te gaan.

Dit verhaal is al honderden keren verteld dus ik ga meteen door naar het zinderende en ietwat hypnotiserende “No Time To Cry”, een meer introverte benadering van de nietsontziende ratrace zeg maar die plaats ruimt voor het meest zwierige nummer van de plaat “A Rock And A Hard Place”, een nummer dat op briljante wijze de katholieke opvoeding van Eldtrich koppelt aan zijn fascinatie voor meisjes van lichte zeden, tenminste dat is wat ik er van maak want de kracht van dit album ligt ook bij het oneindige aantal interpretatiemogelijkheden die aan elk nummer kunnen toegemeten worden.

Zo is dé album klassieker “Marian” voor velen, hoewel vrij wanhopig van opzet, het ultieme liefdesnummer terwijl Marian evengoed een religieuze symboliek in zich draagt... Liefde is verzuipen, oftewel de totale overgave die dan weer gelijk staat aan de dood, maar goed we gaan niet té filosofisch worden.

Op de B-zijde, voor alle duidelijkheid: we hebben het hier over een plaat, pakt het titelnummer zwierig en quasi vrolijk uit alsof het de luisteraar’s ijlende koortsdromen bij “Marian” wil doen vergeten. Hier is op zijn minst een straaltje zon van de partij al voorspelt de tekst ook een stevig en naderend onweer. “Possession” was het nummer dat me jaren geleden het meeste moeite kostte, lees toentertijd vond ik dit het minste nummer van het album maar met de jaren ben ik het steeds sterker gaan appreciëren. Het ligt eerder zwaar op de hand en de maag, mijmert en stelt vragen... Eldritch terug op zoek naar het kind in zichzelf, een onwerkelijke werkelijkheid ergens tussen droom en daad. Shake shake shake. Kippenvel, zoveel is zeker.

“Nine While Nine” zou evengoed een liefdesepos kunnen zijn, en eigenlijk zijn alle nummers op dit album dit, maar het ritme is traag, de ritmes bombastisch,...and I wait in vain... het nummer ademt met andere woorden existentiële vraagstelling, waar ga ik heen met de (levens)trein, met of zonder jou, ben ik het juiste spoor kwijt en wat is dan het juiste spoor... U merkt het, muziek die aanzet tot denken is anno 2015 zeer zeldzaam.

“Logic” mag nog eens drugs als escapisme promoten. We weten allemaal dat meneer Eldritch en wellicht ook de andere bandleden hun liefde voor het witte poeder (neen, geen poedersuiker) nooit onder stoelen of banken hebben gestoken. Als een pilletje tegen de levenspijn, of omwille van de kunst, wie zal het zeggen. We ronden af met naar mijn mening de beste slow ooit geschreven, een oprechte ode aan de onbekende ander, de mogelijke liefde... "Some Kind of Stanger” 30 jaar na datum word ik er nog altijd stil van. Wat een afsluiter en dat van een album waarop elk nummer zowat singelwaardig is. Een onmisbaar goth gevoel maakt zich van me meester. De sehnsucht van de vliegende hollander, de levenslustige passie van een kind dat de wereld en zichzelf ontdekt.

Existentialisme ten top maar verpakt in een warme, zwarte gothic mantel. Nog altijd even relevant als 30 jaar geleden. Onsterfelijk groots en spreek me vooral niet tegen.

Laat het ons nu ook een keer over de bijhorende 12” schijven hebben, maxi's noemde men die toen. Te beginnen bij “Body And Soul” dat eerder als een ep mag beschouwd. “Body And Soul”verscheen in 1984 en bevat 4 excellente nummers waarvan geen enkel het album haalde. Van het intens drammerige “Afterhours” tot de sensuele glam in “Body And Soul” ook hier is elk nummer schitterend en vooral telkens anders. Het meest bekende werd ongetwijfeld het dansbare “Body Electric’, het meest onderschatte Train”, evenzeer een dijk van een song die nu moeiteloos het singel niveau zou halen.

Met “Walk Away” verscheen het eerste nummer uit wereldplaat “First And Last And Always”, een nummer dat een iets meer toegankelijke Sisters laat horen, maar dat nog altijd naadloos z’n plaats verovert tussen de beste donkere popparels van de jaren 80. Een discobeat toegedekt met een gitaarnevel en meezingrefrein. Ook de B-kantjes, een beetje denigrerend voor de nummers “Poison Door” en “On The Wire”, zijn opnieuw klassiekers die perfect aansluiten bij de sfeer van “First And Last And Always” en gewoon een tweede A-kant vormen. Singelwaardig en met de fantastische zinsnede “I don’t sleep so I don’ dream so I don’ wake up frightened...’ uit “On The Wire”.

“No Time To Cry” tenslotte, ook al een klassieke song uit die wereldplaat diende vooral als bevestiging van het hoogtepunt in de carrière van de (originele) The Sisters Of Mercy en natuurlijk ook om bestaansrecht te geven aan het meest onderschatte nummer van de groep, de treurzang “Bury Me Deep” dat vergezeld gaat van wat mij betreft de mintste track van deze box “Bloodmoney”. Het minste nummer betekent hier in dit geval evenwel nog altijd gewoon goed.

Deze box voegt niets toe, maar brengt het klassieke album “First And Last And Always” en de erbij horende maxi’s op 180gr. stevig vinyl in hun oorspronkelijk versie, en authentieke layout, verzameld in een stevige glimmende zwarte box. Een cd versie komt er niet, u krijgt er wel een downloadcode bij om de hoogwaarde mp3’s kostenloos te downloaden zodat u ze op usb stick kunt meenemen in de wagen en lekker kunt cruisen bij deze kunstwerkjes. Dé muziek van een generatie, mijn generatie... “First And Last And Always”, ik beschik tevens reeds over een bijpassend T-shirt!

First Last And Always Side One 1. “Black Planet” 2. “Walk Away” 3. “No Time To Cry” 4. “A Rock And A Hard Place” 5. “Marian” Side Two 6. “First And Last And Always” 7. “Possession” 8. “Nine While Nine” 9. “Logic” 10. “Some Kind Of Stranger”

Body And Soul Side One 1. “Body And Soul” 2. “Body Electric” (1984 version) Side Two 3. “Train” 4. “Afterhours"

Walk Away Side One 1. “Walk Away” Side Two 2. “Poison Door” 3. “On The Wire”

No Time To Cry Side One 1. “No Time To Cry” Side Two 2. “Blood Money” 3. “Bury Me Deep”

The Sisters Of Mercy

Kurt Ingels
23/09/2015

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Ghost - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : M'era Luna 2018 : de verdeling der bands

Het zal op 11 en 12 augustus weer een heuse volksverhuizing zijn als M’era Luna voor zijn 2018-editie zijn poorten der duisternis zal openen. Het is nog even wachten op een exact tijdsschema, maar de organisatie heeft netjes zijn bands weten te verdelen over de twee dagen. Vrijdag 10 augustus kan je er op het vliegveld van Hildesheim ...

lees meer...
INTERVIEW : THE CRAVATS - Als je zin hebt om te zingen, te dansen, een gitaar te verkrachten of in een emmer te schreeuwen, dan kan dat en iemand op deze wereld zal het geweldig vinden.

The Cravats begon in 1977 punk op de wereld af te vuren, maar hield het in de jaren 80 voor bekeken. In 2009 hielden ze een reünie voor het Rebellion Festival in Engeland - het grootste punkfestival ter wereld - en sindsdien zijn ze gewoon verder blijven optreden. Op 9 november staan ze op de planken van Het Depot in Leuven voor het Breaking ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : Ground Nero: tijdreizigers uit de jaren 80

Tijdreizigers uit de jaren 80, zo wordt Ground Nero voorgesteld in het nieuwe promotiefilmpje van Danse Macabre, het platenlabel waar onze Limburgse vrienden onderdak gevonden hebben voor de uitgave van de nieuwe ep 'Scales'. Ze spelen de gothic rock uit de jaren 80, maar dan nu, zo leggen Nomad, Peter en Gwijde de Eerste uit in het ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : Psy'Aviah voelt de grote scheiding

Met 'Lightflare' kwam Psy'Aviah terug met een conceptalbum rond burn out en depressie. Onze huidige maatschappij is zo hectisch en de informatie waarmee we geconfronteerd worden zo overvloedig dat velen er onder door gaan. Op de recente ep 'Looking For The Sun' gaat Yves Schelpe op het thema door. De ep bevat drie nieuwe ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : PSYCHOstef toont u de weg naar de andere kant

Stefaan Vantyghem kent u misschien als gitarist bij Powerstone, Your Life On Hold of Psychogeneration, of als geluidsman bij de B52 in Eernegem, maar hij heeft ook zijn soloproject PSYCHOstef waarmee hij een mix maakt van black, doom, gothic en andere soorten van metal. Zijn laatste worp heet 'The Other Side' en gaat over de andere ...

lees meer...
FOTO'S : ONRUST - Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium, 16/06/2018 door Benny Serneels

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Trouwfe(e)st #2 - Een eigenzinnige huwelijksverjaardag

Trouwfe(e)st 2 is het vervolg op Trouwfe(e)st, het minifestival voor het huwelijk van Dimi en Sigrid, verleden jaar. Een jaar later vonden ze het de moeite om opnieuw een aantal groepen uit te nodigen in Jeugdhuis Wommel, en opnieuw bevonden deze groepen zich eerder in het bereik van dark ambient en neofolk…. UrZon is het Noise-project ...

lees meer...
INTERVIEW : THE KIDS - Mensen verwachten onze klassiekers en dat zijn de songs van de eerste twee LP's

Welke groep zette België op de wereldpunkkaart. The Kids natuurlijk! Op zaterdag 10 november spelen ze op Breaking Barriers, het Leuvense festival dat hoopt te bewijzen dat punk nog steeds niet dood is. Malcolm Nix had een gesprek met frontman Ludo Mariman. Eigenlijk hebben we geen behoefte aan een inleiding, want elke Belgische muziekliefhebber ...

lees meer...
NIEUWS 12/06/2018 : Trouwfe(e)st: het trouwfeest met instemming van Dark Entries

Trouwfeesten... Ons advies als Dark Entries luidt dat u ze moet vermijden als de pest. Maar nu en dan maken we wel eens een uitzondering. Als iemand voor zijn trouwfeest - in dit geval gaat het zelfs om de verjaardag van een trouwfeest - gratis optredens organiseert met donkere groepen, bijvoorbeeld. Dimi en Sigrid - het mannelijk deel van ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Judgement Fest - Feest in de catacomben van de muzikale onderwereld...

Ja, wij horen bij de mensen die vol vreugde uitkijken naar De dag des oordeels. En als De dag des oordeels een feestje houdt, Judgement Fest, dan willen we er graag bij zijn. De dag des oordeels, dat is natuurlijk het radioprogramma van Danny Quetin op Radio VRD, het donkerste programma op Limburgs leukste, elke maandagavond om 22u rechtstreeks ...