casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.966 items

   

Suzan Köcher’s Suprafon
Suzan Köcher’s Suprafon
Dreampop - Psychedelic
10/11/2019 : Suzan Köcher’s Suprafon - Suzan Köcher’s Suprafon
Unique  Unique
10/11/2019, Henk Vereecken

Dit is het eerste album onder de naam Suzan Köcher’s Suprafon, een band uit Solingen bij Keulen. Een album onder de solo naam van Suzan Köcher maar met dezelfde muzikanten, verscheen in 2017: “Moon Bordeaux”. Frontvrouwe Suzan Köcher (vocals, akoestische gitaar, elektrische gitaar) wordt hier opnieuw bijgestaan door Julian Müller (elektrische gitaar, vocals, synth, percussie), Jens Vetter (drums, mellotron, synth) en Alfie Joy (bass). Eerst was er de folkrock / garagerock / ‘space country’ band Palace Fever ‎en het album “Palace Fever Sing About Love, Lunatics & Spaceships” in 2015 met naast Suzan ook al grotendeels dezelfde muzikanten. Gitarist Julian Müller kennen we van de steengoede psychedelische rockband The Blackberries waarvan we vorig jaar het album “Disturbia” bespraken. En van Suzan Köcher’s Suprafon kunnen we dus iets gelijkaardigs verwachten. Alle muzikanten zijn betrokken bij het songschrijven en we horen hier inderdaad een (h)echte groep aan het werk eerder dan een singer-songwriter met begeleidingsband.

Suzan Köcher’s Suprafon spelen melancholische, warme, zweverige en mystieke psychedelica met trippy gitaarklanken, galmende, zweverige keyboardtonen en hemelse zang. Ze gaan voor dromerige psychedelische folk-rock met bloedmooie melodieën en invloeden van krautrock, ‘baroque pop’ en Franse sixties pop. Het is het soort psychedelische dreampop dat we kennen van een band als Mazzy Star, maar hier wel met wat meer uitgesproken referenties naar de sixties. Syd Barrett, The Beatles, The Moody Blues, de baroque pop van The Left Banke en de baroque folk van Emily.

Zo maken Suzan Köcher’s Suprafon bijvoorbeeld erg graag gebruik van de mellotron, een soort proto-synthesizer die in feite een primitieve sampler was. Het instrument werd eind jaren 60 in de rockmuziek geïntroduceerd door The Moody Blues (een van de favoriete bands aller tijden van deze zogenaamde gothic rocker). Het was hun toetsenist Mike Pinder die een van de eerste mellotrons te pakken kreeg (niet moeilijk, hij werkte voor de firma) en die het nieuwe instrument introduceerde bij zijn vriend John Lennon. The Moody Blues maakten intensief gebruik van de mellotron op hun in 1967 verschenen psych en symfonische rock klassieker “Days Of Future Passed”, waarna The Beatles het instrument gebruikten voor hun song "Strawberry Fields Forever" (ook in 1967). Het instrument werd vooral erg populair in de prog van de jaren 70. Het kenmerkende, zweverige en ietwat spooky geluid van de mellotron is op het “Suzan Köcher’s Suprafon” album in zeven van de negen songs hoorbaar en bepaalt voor een niet onbeduidend deel de klankkleur ervan.

“Suzan Köcher’s Suprafon” (9 songs, 42 minuten speelduur) verschijnt op vinyl en op cd. Wij kregen de cd versie toegestuurd en het hoesje heeft helemaal de lay-out van de vinylplaat met aparte vermelding van een zogenaamde A en B kant en binnenin zit een uitvouwbaar postertje met op de ene kant foto’s van de bandleden en van een soort buitenverblijf in het groen en op de andere kant de complete songlyrics.

Openingssong “Peaky Blinders” geeft al meteen de toon aan. Deze barok georchestreerde song bouwt traag op en begint met hemelse synthesizertonen waarna gitaar en drums invallen en zoetgevooisde polyfone stemmenpracht. Ook een trompet en een trombone duiken op. De song gaat over (mijn interpretatie) een relatie met een door de oorlog getraumatiseerde (ex)militair en wordt ook als singel gepromoot (zie de clip hieronder).

“Poisonous Ivy” (ook een singel met bijpassende clip) bezingt vervolgens op het eerste gezicht een plantje (de klimop of Hedera helix) maar er zit eigenlijk veel meer achter, want wat te denken van het mysterieuze refrein: ‘can you guess my name, I’m the poisonous ivy / Can you feel the pain I’m malicious and deadly / I can be healing but nobody loves me / My heart is beating slow’. Het is een bloedmooie song zwanger van mystiek en mijn favoriete song van de ‘A kant’. “Night By The Sea” is vervolgens een psychedelisch liefdeslied, zonder mellotron maar wel met thereminachtige synthklanken die zelfs nog een stuk meer gloomy en spooky zijn. “Texan Sun”, gaat over iemand die in nood verkeert op een verlaten weg in de woestijn van Texas. De meest droefgeestige en melancholische song van ‘kant A’ roept een loom en dromerig gevoel op, broeierig ook onder de loden Texaanse zon en bevat prachtige psychedelische achtergrondvocalen en een cello: ‘Tumbleweed is leading the way /.. / The wind brings me hope / But the sand in my eyes / Makes me cry / The heat of the old Texan sun / Is gonna make me die’.

‘Kant B’ (de laatste 5 songs) noem ik de Tsjechische kant. De band ging op reis naar Tsjechië en deed daar blijkbaar heel wat inspiratie op. Deze songs kregen (afgezien van het titelnummer en afsluiter “Suprafon”) ook titels in het Tsjechisch mee, hoewel de lyrics gewoon in het Engels zijn.

Deze kant opent met het pseudo-instrumentale “Zitra” (Tsechisch voor ‘morgen’) met een overmaat aan synth en mellotron en met als enige lyric het titelwoord. “Pěšky Do Města” (‘Loop naar de stad’) gaat over een wandeling vanuit de stad naar en langs de rivier en de bijhorende natuur met vogels op de toren, de bomen, de bloemen, de bijen. Het is het tweede mellotronloze nummer op het album maar een zalige psychedelische song met prachtige gitaarmelodieën.

Het bloedmooie “Hlavní Nádraží” (‘hoofdstation’) gaat over het jachtige leven in een historisch treinstation (dat van Praag?) en is mijn favoriete song van het ganse album. De zanglijnen, de gitaar, de mellotron. Alles zit perfect in deze melancholisch psychedelische prachtsong waarvoor ook weer een videoclip werd gemaakt. “Píseň Dne” (‘lied van de dag’) is vervolgens een al haast even mooie ode aan een stad die hoogstwaarschijnlijk Praag moet zijn (‘The Vltava flows / Through this old town / Like blood through veins / Faded but not gone / Hop on the tram…’). Prachtig pakkend gitaarspel weer naast de synths en mellotron.

En dan komt met de slotsong en tevens titelnummer de apotheose met een ode aan het uitgaansleven in de Tsjechische underground: ‘Heavy vibrations float through the room / The air is full of sound / Reverberation coming from all sides / Czech underground / Dance to the music, let your body sway / Forget about your day / There is no wrong and there is no right / dream your cares away / Suprafon Suprafon Suprafon…’.

“Suzan Köcher’s Suprafon” werd een ronduit zalig schijfje en is een ferme aanrader voor fans van psychrock over baroque folk tot dreampop.

Facebook

Bandcamp

Henk Vereecken
10/11/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
CONCERT BESPREKING : Downhill XIV - Best Of Edition - 30/11/2019 Nieuwe Nor Heerlen

Het is al sedert 2004 een feit dat een kleiner festival ook groots kan zijn. Het bewijs wordt eens te meer geleverd door de Downhill-organisatie dat er telkens in slaagt om bands te programmeren die je zelden of nooit tegenkomt op een podium waar dan ook in de Lage Landen. Voor de inmiddels veertiende editie van Downhill werd geopteerd ...

lees meer...
NIEUWS 11/12/2019 : R.I.P. Bodo Staiger (Rheingold) (27 oktober 1949 – 4 december 2019)

Bodo Staiger is dood. De zanger-gitarist van de Neue Deutsche Welle (NDW) band Rheingold is dinsdag (4 december 2019) overleden, de doodsoorzaak is nog niet bekend. Rheingold schrijft over een plotselinge en onverwachte dood. Met "Dreiklangsdimensionen" had het Duitse new wave trio, naast zanger en gitarist Bodo Staiger nog bestaande ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : De Delvers - Op vrijdag 13 december 2019 live in De Kleine Hedonist, Antwerpen

New wave uit Noeveren (Boom)! Hun korte self titled debuut “De Delvers” (onze review leest u hier), vol korte, gebalde, flitsende Nederlandstalige new wave en postpunk songs verscheen vorig jaar (2018). Op 13 december spelen De Delvers hun laatste concert van dit jaar (2019) in de Kleine Hedonist, Sint-Jacobsmarkt 34, 2000 in Antwerpen! ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2019 : Kent u Dead Souls Rising nog?

Als u al enige tijd mee gaat in de scene (lees een eeuwigheid) en dus niet zomaar een hipstertje of meelopertje bent dan zegt u deze naam vast nog iets. Dit duo rond Laurent en de feërieke verschijning Alastrelle is, zoals het goeie goths betaamt, weer onder de levenden. Hier bij ons was dit duo live een graag geziene gast, en hun albums ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2019 : Engelsstaub klopt weer op de deur.

Deze groep was ooit relatief populair, een off shoot van Madre Del Vizio, veel meer dark wave en zelfs folk invloeden, licht tribaal en zelfs een beetje heidens. De groep werd vooral populair met de albums “Malleus Mallficarum”(1993) en “Ignis Fatus;Irrlichter”(1994). Nadien waren er nog wel tekenen van leven, zo was ...

lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : R.I.P. Keith Brewer (°1970-+2019)

Keith Brewer, de man achter het geliefde power electronics project Taint is vorige week overleden ten gevolge van een zeer agressieve darmkanker. Door de uitzaaiingen werd zijn doodsvonnis reeds na enkele maanden getekend. Taint was al een tijdje niet meer actief, maar de man uit Texas bracht onder de naam Mania nog muziek uit. Taint ...

lees meer...
FOTO'S : Dässwat - @ C.C. Palethe Pelt, 03/12/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : Zaterdag HerrNia en WÜLF7 op Dark Entries Nights, gratis...

Toegegeven, onze Dark Entries Nights hebben in 2019 nogal een elektronische draai gekregen. We willen andere donkere genres uiteraard niet verwaarlozen, maar we herinneren er graag aan dat België zijn naam gemaakt heeft in de electro, en wie er laatst bij was op het optreden van IC 434 zal ons niet tegenspreken. De laatste Dark Entries ...

lees meer...
FOTO'S : Linea Aspera - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Desperate Journalist - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : WEIHAN - Onze muziek biedt puur escapisme.

Het is een feit dat we niet veel Belgische groepen hebben die actief zijn in het neofolk genre. Dit jaar werd ik dan ook zeer aangenaam verrast door de nieuwkomers van La Merde (die we onmiddellijk ook in onze interviewruimte duwden) en zie, het einde van het jaar heeft nog een verrassing in petto: onze nationale trots in het genre, Weihan, ...