casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.782 items

   

Sutcliffe Jügend
Relentless
Industrial - Power Electronics
10/08/2019 : Sutcliffe Jügend - Relentless
Death Continues Records  Death Continues Records
10/08/2019, Dimi Brands

Het was even schrikken toen ons het nieuws bereikte dat Sutcliffe Jügend er het bijltje zou bij neerleggen. Zonder boe of ba was het gedaan, hun eindigheid even confronterend als deze power electronics grootmacht zelf altijd geweest was.

Niets leek ook dit abrupte einde aan te duiden want het duo was de laatste jaren, sinds hun wederopstanding in 2006, actiever dan ooit. Alsof er geen maat stond op het duo bestaande uit Kevin Tomkins en Paul Taylor brachten ze de laatste drie jaar alleen al 5 cd’s, 1 cassette, 1 digitale release, 1 dubbelaar en, hou u vast de 6 cd box S L A V E S uit.

Ook Relentless kan op dat vlak tellen, maar daar zullen we het straks uitgebreid over hebben.

Wanneer je het zo bekijkt kan het in allerijl uitbrengen van al dit materiaal dan toch een teken aan de wand geweest zijn. Hoe het ook zei, Sutcliffe Jügend is niet meer, en Relentless hun zwanenzang, die door Death Continues werd aangeprezen als hun meest brutale werk ooit. Als die belofte bewaarheid wordt, wil dat iets zeggen!

Maar we gaan eerst even terug naar die bewuste dag. Zondag 17 februari. Ik had naar aanleiding van het Nederlandse Dwaalspoor festival al een tijdje mailcontact met Kevin Tomkins. Een optreden kwam er niet van want de Nederlanders kozen voor Coph Nia in de plaats. Maar Tomkins toonde zich enorm gretig en is de niet de persoon die zich laat afschepen. Ik opperde dan ook de mogelijkheid om een show in België te regelen, en een toevoeging aan de affiche van mijn eigenste Trouwfest zou niet alleen een persoonlijke droom zijn die in vervulling zou gaan, het idee viel ook bij Tomkins in zeer goede aarde.

In aanloop hiernaar, maar ook naar aanleiding van hun lange staat van dienst, wou ik een interview op Dark Entries publiceren.

Hiervoor speelde ik echter met het plan om dit anders aan te pakken dan een gewoon interview. Bedoeling was dat ik ging grasduinen in de gigantische Sutcliffe Jügend backcatalogue en aan de hand van bepaalde nummers Tomkins zou laten vertellen.

Noem het toeval of niet, maar dit idee liet ik die bewuste 17 februari via Messenger aan Tomkins weten. Niet veel later kreeg ik een antwoord, enkele ogenblikken voor het wereldwijd bekend gemaakt zou worden: “we stoppen er mee, het is genoeg geweest, ons verhaal is verteld en fysiek is het gewoon niet meer mogelijk.”, was kernachtig de boodschap.

Meteen na dit schokkende nieuws was Tomkins’ Facebookprofiel reeds verwijderd, we kunnen ons voorstellen dat het aantal privé-berichten en meldingen die dag onmogelijk bij te houden waren.

De stekker uittrekken, en meteen alle stekkers uittrekken, uiteindelijk is het tekenend voor alles waar Sutcliffe Jügend voor staat. Twee dagen eerder was er nog een andere stekker die uit een Britse power electronics act getrokken werd: Lee Howard van het eveneens door ons geprezen Iron Fist Of The Sun luidde met dit bericht het bewogen weekend in.

Ik prees me dan ook gelukkig zijn e-mail adres te hebben om alsnog in contact te kunnen blijven. De toekomst zal uitwijzen of ik over voldoende capaciteiten beschik om het duo alsnog te overtuigen voor een eenmalig comeback concert?

Een vast label heeft Sutcliffe Jügend nooit echt gehad. Met releases op de ‘usual suspects’ als Cold Spring, Old Europa Cafe, Raubbau, Crucial Blast en in den beginne natuurlijk Come Organisation. De laatste jaren zagen we hen wel meermaals opduiken bij Death Continues Records. Bij dit Brusselse label vond men duidelijk zijn tweede adem, want aldaar verschenen albums The Muse (2016), Nude And Full Of Wounds (2017) en The Hunger (2018) werden heel goed ontvangen. Al was het vooral Shame (in 2017 verschenen bij Hagshadow) die zelfs de grootste scepticus deed twijfelen.

Wat het allerlaatste SJ album zou worden bleek dus alleen al om zijn verschijningsvorm (4CD’s + 1 digitale download voor de eerste 100 bestellers) een heuse tour de force, en een afscheid in waardigheid.

We moesten meteen aan de 6 cd box S L A V E S (2016 op 4iB Records) denken, dat niet alleen een meer experimenteel gezicht van Tomkins en Taylor liet zien, maar ook niet bepaald een comfortabele rit was om in zijn geheel uit te zitten.

Het feit dat Death Continues Relentless aanprees als het meest brutale SJ werk ooit doet ons vermoeden dat die link mogelijks ook door anderen gelegd zou kunnen worden.

Natuurlijk zijn dit heel gewichtige woorden, want kan het allemaal nog harder, brutaler, meedogenlozer dan wat Sutcliffe Jügend in het verleden reeds aan herrie heeft uitgebracht?

Het lijkt ons op voorhand quasi onmogelijk, een beter argument dat wij graag meegeven is dat Relentless u massaal momenten van herkenning biedt, maar tevens enkele nieuwe aspecten van deze Britse legende leert kennen.

En hoewel de ondervinding ons doorheen de jaren reeds leerde dat zulke lijvige boxen niet bepaald bijdragen aan het luistercomfort, kunnen we verklappen dat er op Relentless waarlijk geen nummer te veel staat.

‘Relentless’ dat deze krachttoer op gang mag trekken doet dit met de samengang tussen Taylors gitaar en Tomkins vertrouwde furieuze vocalen, net op die manier zoals we dat tijdens het veel geprezen album Shame hoorden. Ook de afsluiter van deze eerste cd ‘Ugly (I See It In Their Faces)’ gebruikt deze werkwijze.

‘Bludgeoned (I Am The One)’, geeft ieder wie dacht het trucje van Sutcliffe Jügend na al die jaren wel gehoord te hebben lik op stuk. Door zijn echoënde, metalen percussie komt dit nummer verrassend dicht in de buurt van martial industrial. Zeg nu zelf, dat is een kant die u nog niet van hen gehoord had! Tomkins voordracht op dit nummer doet ook verrassend veel aan Mark E Smith (The Fall) denken, een vergelijking die later nog enkele malen aan de orde is.

‘Worm (This Is The Rest Of Your Life)’ doet dan weer denken aan het psychopathische van een album als When Pornography Is No Longer Enough (1998). Met het schuim op de lippen gaat beul Tomkins, die tijdens ‘Relentless’ nog ietwat genade had (het ingetogen einde) hier volledig loos.

De eerste nummers op de tweede cd ‘Days Of’ en ‘Crude (Obscene)’pikken telkens een terugkerend minimaal patroon, zoals een zwaar gitaarakkoord, dat fungeert als melodie die overeind tracht te blijven tussen de toegevoegde agressie van de vocalen en electronica.

‘Pavlov’s Dog (The Artists Dilemma)’ combineert op zijn beurt smerige elektronica met de voordracht van Tomkins. Het laatste jaar combineerde SJ concerten met een spoken word performance, iets wat ook op Relentless zijn weerslag vindt, zoals verder op deze cd nog tijdens ‘Different (I Am A Slave)’ en meermaals op het derde schijfje.

Het is een jasje dat Tomkins natuurlijk als gegoten zit, want wanneer verhalen die de smerigste kanten van mens en samenleving schetsen uit zijn mond komen gestroomd dan hangen wij aan zijn lippen. En dit sinds onze eerste kennismaking met dit legendarische project.

Ook op cd3 blijven we van de ene verrassing in de andere vallen: tijdens ‘The God (Who Craved His Own Death)’ horen we zelfs een zuiver (!) gezongen mantra (al bestaat de tekst slechts uit een langgerekt “aaaaah”, maar het is een begin) die stand probeert te houden tegen opborrelende electronica. Net als ‘Bludgeoned (I Am The One)’ krijgen we zo weer een nieuw aspect van SJ te zien, wat het onverbiddelijke einde alsnog pijnlijker maakt. Moest men stoppen met een eerder middelmatig album kan je besluiten dat het inderdaad beter is dat er een punt achter gezet zou worden. Maar afsluiten met een plaat als Relentless is feitelijk stoppen op je hoogtepunt! In die mate zelfs dat wanneer men mij zou vragen welk SJ album ik zou aanraden voor de leek ik zonder twijfel naar deze prachtige box zou wijzen.

Zoals daarnet reeds aangegeven lijkt het integreren van spoken word centraal te staan op dit schijfje, dat opvallend rustiger van aard is. (Al is rust in de wereld van SJ een relatief begrip, in plaats van lawaai is er dan onderhuidse spanning die zo dik is dat je er al even ongemakkelijk van wordt). Ook voor een experimentje (al is een verkleinwoord voor dit bijna 21 minuten durende nummer niet bepaald aan de orde) als ‘Boudicca (Natures Child)’ is er hier plaats. Een langgerekte soundscape die doet denken aan de escapades op de S L A V E S box.

Deze (relatieve/schijnbare) rust is geen overbodige luxe want op de vierde en finale CD worden geluidsmuren als vanouds nog eens aan gruzelementen geblazen.

‘Unleash The Fury’ heet dat dan, en maakt deze belofte al even furieus waar. Vurig hoopten we op deze box ook de herwerkte versie van ‘Blue Rabbit’, hoe deze live gebracht werd, tegen te komen. Toen ik Kevin na afloop van een optreden vertelde dat deze meedogenloze versie van dit nummer dat het relaas van kindermisbruik verteld zodanig door merg en been sneed, wist hij me mee te delen dat er plannen waren om deze herwerking ook te vereeuwigen. Driewerf helaas niet op deze box, maar een ander even hard (letterlijk en figuurlijk) vergelijkbaar epos over huiselijk geweld vind je terug in de vorm van ‘Domestic’. Toch blijkt dat, ondanks deze twee stevige uitschieters, dit laatste schijfje in zijn geheel ons het minst aanspreekt. Na de furieuze start kabbelt het eigenlijk gewoon wat verder. Versta me echter niet verkeerd, want ook hier ligt het niveau steeds hoog. We zijn gewoon al een beetje te veel verwend door Tomkins en Taylor.

Wie er dus snel genoeg bij is (de eerste honderd exemplaren) krijgt nog uitstel van executie door middel van een mooi vormgegeven pvc kaartje met daarop een downloadcode voor nog een exclusief bonusalbum. Na de 233 minuten die we reeds uitgezetten hebben zijn de zo verkregen 35 extra minuten natuurlijk klein bier.

Op deze bonus een verzameling van vijf nummers die ooit op een compilatie verschenen of in het geheel niet uitgebracht werden.

We horen vooral verwijzingen naar het typische old school industrial geluid van bijvoorbeeld een Throbbing Gristle (‘Amuse-Bouche’), maar dan wel geheel op de vertrouwde SJ-manier. Of we zoeken het wat dichter bij huis, en denken aan Club Moral tijden ‘Final (Calving The Man)’ en vragen ons oprecht af in welke mate hun nummer ‘Eating Limbs’ van invloed was hierop. Naast Club Moral en Throbbing Gristle is het ook best mogelijk dat u aan Suicide denkt bij het nummer in kwestie. ‘Poison (An Ending)’ luidt uiteindelijk toch het moment aan waarvan we wisten dat het zou komen: het bittere einde. In plaats van nog een laatste maal alle registers als vanouds open te trekken, kiest men voor een laatste groet op een serene manier.

Relentless (what’s in a name) is een laatste bezoek aan de pijnbank, en hoewel we dit project ontzettend hard zullen gaan missen hebben we alle begrip voor hun beslissing. Een mooier afscheid dan op deze manier hadden de fans zich niet kunnen dromen.

Dimi Brands
10/08/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 18/09/2019 : Affiche dag 1 Porta Nigra compleet!

Naast Dead Man’s Hill, Rosa Crux en Ordo Rosarius Equilibrio hadden we nog 1 naam te goed om te kunnen spreken van een volledige affiche voor de eerste dag van Porta Nigra. Dit is uiteindelijk weer een grote naam geworden, die trouwe bezoekers van het Aarschotse festival met blijdschap zullen zien terugkeren: :Of The Wand And The ...

lees meer...
FOTO'S : Near Meth Experience - @ Zappa Antwerpen, 16/09/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 16/09/2019 : Dead Man's Hill opent 1ste dag Porta Nigra 2020.

Het zijn drukke tijden voor Bart Piette, niet alleen verschijnt er binnenkort een eerste langspeler van het anarchistische new wave collectief Donder, Hel & Hagel; tevens haalt hij samen met levensgezellin Els de didgeridoo boven om overal te lande als Chrysopa Occulta op te treden, in het achterhoofd zijn ze dan nog eens met Kinderen ...

lees meer...
NIEUWS 16/09/2019 : Orryelle treedt dit jaar nog 1 keer op in Antwerpen, en doet dit niet alleen!

We steken het bij Dark Entries niet onder stoelen of banken dat we fan zijn van het duo UrZon & Orryelle. We zagen ze voor het eerst tijdens de tweede editie van Trouwfest, en onlangs waren ze nog het onbetwiste hoogtepunt van Sewerfest. Daartussen zagen we het duo nog samen aan het werk met Chrysopa Occulta (oftewel Bart en Els van Kinderen ...

lees meer...
NIEUWS 16/09/2019 : Tones On Tail met zeldzaam live materiaal present op youtube.

Tones On Tail was een Bauhaus offspring die naast bassist en voormalig Bauhaus roadie Glenn Campling ook ex Bauhaus leden Daniel Ash en Kevin Haskins in de gelederen telde. Diezelfde Glenn Campling zette recente zeldzame live clips online, die in 1984 in Schotland (Glasgow) op vhs werden opgenomen. Campling startte recent trouwens ook een ...

lees meer...
NIEUWS 14/09/2019 : Het wordt een drukke herfst bij Wool-E !

Release 5 Oktober: Donder, Hel & Hagel - Lang Genoeg Beleefd Geweest CD (Wool-E Discs) 2 punkers & een hippie, 2 hippies & een punker... 3 anarchisten quoi, volleerd in het schenenschoppen en het omverblazen van heilige huisjes. 20 jaar in diverse bands die het deden met ska, punk, hardcore, electro, (neo)folk, darkambient industrial ...

lees meer...
INTERVIEW : STALINGRAD VALKYRIE - De oude wereld zal binnenkort instorten.

Haar vele fans zullen het kunnen beamen: iedere gelegenheid is goed om een babbeltje te slaan met Elena Alice Fossi. Nog niet zo heel lang geleden schoven we bij haar aan tafel om het over de wederopstanding van haar project Spectra*Paris te hebben, maar ook nu hadden we weer een hele goede reden: het uitkomen van Martyrium Europae, waarmee ...

lees meer...
FOTO'S : The Spiritual Bat - @ Le Garage Luik, 06/09/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : Attila The Stockbroker op Breaking Barriers !! - Rock 'n' roll brexit!

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, Malcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreedt op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgenre in al zijn facetten en subgenres vandaar ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Sewerfest (31/08/19, De Wommel, Wommelgem) - Een traditie om in ere te houden.

De allerlaatste dag van de zomervakantie afsluiten met Sewerfest, het begint een leuke traditie te worden. Voor de tweede keer vond dit gezellige DIY festival, georganiseerd door de mensen achter de New Wave Top 100 fuiven en Pale Moon, plaats in de Wommel. Vorig jaar was het het geval met Psychic Krist Kastrator, ook dit jaar werd een ...

lees meer...
FOTO'S : And One - W-Fest Waregem 18/08/2019 door Luc Luyten