casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.421 items

   

Sutcliffe Jügend
Relentless
Industrial - Power Electronics
10/08/2019 : Sutcliffe Jügend - Relentless
Death Continues Records  Death Continues Records
10/08/2019, Dimi Brands

Het was even schrikken toen ons het nieuws bereikte dat Sutcliffe Jügend er het bijltje zou bij neerleggen. Zonder boe of ba was het gedaan, hun eindigheid even confronterend als deze power electronics grootmacht zelf altijd geweest was.

Niets leek ook dit abrupte einde aan te duiden want het duo was de laatste jaren, sinds hun wederopstanding in 2006, actiever dan ooit. Alsof er geen maat stond op het duo bestaande uit Kevin Tomkins en Paul Taylor brachten ze de laatste drie jaar alleen al 5 cd’s, 1 cassette, 1 digitale release, 1 dubbelaar en, hou u vast de 6 cd box S L A V E S uit.

Ook Relentless kan op dat vlak tellen, maar daar zullen we het straks uitgebreid over hebben.

Wanneer je het zo bekijkt kan het in allerijl uitbrengen van al dit materiaal dan toch een teken aan de wand geweest zijn. Hoe het ook zei, Sutcliffe Jügend is niet meer, en Relentless hun zwanenzang, die door Death Continues werd aangeprezen als hun meest brutale werk ooit. Als die belofte bewaarheid wordt, wil dat iets zeggen!

Maar we gaan eerst even terug naar die bewuste dag. Zondag 17 februari. Ik had naar aanleiding van het Nederlandse Dwaalspoor festival al een tijdje mailcontact met Kevin Tomkins. Een optreden kwam er niet van want de Nederlanders kozen voor Coph Nia in de plaats. Maar Tomkins toonde zich enorm gretig en is de niet de persoon die zich laat afschepen. Ik opperde dan ook de mogelijkheid om een show in België te regelen, en een toevoeging aan de affiche van mijn eigenste Trouwfest zou niet alleen een persoonlijke droom zijn die in vervulling zou gaan, het idee viel ook bij Tomkins in zeer goede aarde.

In aanloop hiernaar, maar ook naar aanleiding van hun lange staat van dienst, wou ik een interview op Dark Entries publiceren.

Hiervoor speelde ik echter met het plan om dit anders aan te pakken dan een gewoon interview. Bedoeling was dat ik ging grasduinen in de gigantische Sutcliffe Jügend backcatalogue en aan de hand van bepaalde nummers Tomkins zou laten vertellen.

Noem het toeval of niet, maar dit idee liet ik die bewuste 17 februari via Messenger aan Tomkins weten. Niet veel later kreeg ik een antwoord, enkele ogenblikken voor het wereldwijd bekend gemaakt zou worden: “we stoppen er mee, het is genoeg geweest, ons verhaal is verteld en fysiek is het gewoon niet meer mogelijk.”, was kernachtig de boodschap.

Meteen na dit schokkende nieuws was Tomkins’ Facebookprofiel reeds verwijderd, we kunnen ons voorstellen dat het aantal privé-berichten en meldingen die dag onmogelijk bij te houden waren.

De stekker uittrekken, en meteen alle stekkers uittrekken, uiteindelijk is het tekenend voor alles waar Sutcliffe Jügend voor staat. Twee dagen eerder was er nog een andere stekker die uit een Britse power electronics act getrokken werd: Lee Howard van het eveneens door ons geprezen Iron Fist Of The Sun luidde met dit bericht het bewogen weekend in.

Ik prees me dan ook gelukkig zijn e-mail adres te hebben om alsnog in contact te kunnen blijven. De toekomst zal uitwijzen of ik over voldoende capaciteiten beschik om het duo alsnog te overtuigen voor een eenmalig comeback concert?

Een vast label heeft Sutcliffe Jügend nooit echt gehad. Met releases op de ‘usual suspects’ als Cold Spring, Old Europa Cafe, Raubbau, Crucial Blast en in den beginne natuurlijk Come Organisation. De laatste jaren zagen we hen wel meermaals opduiken bij Death Continues Records. Bij dit Brusselse label vond men duidelijk zijn tweede adem, want aldaar verschenen albums The Muse (2016), Nude And Full Of Wounds (2017) en The Hunger (2018) werden heel goed ontvangen. Al was het vooral Shame (in 2017 verschenen bij Hagshadow) die zelfs de grootste scepticus deed twijfelen.

Wat het allerlaatste SJ album zou worden bleek dus alleen al om zijn verschijningsvorm (4CD’s + 1 digitale download voor de eerste 100 bestellers) een heuse tour de force, en een afscheid in waardigheid.

We moesten meteen aan de 6 cd box S L A V E S (2016 op 4iB Records) denken, dat niet alleen een meer experimenteel gezicht van Tomkins en Taylor liet zien, maar ook niet bepaald een comfortabele rit was om in zijn geheel uit te zitten.

Het feit dat Death Continues Relentless aanprees als het meest brutale SJ werk ooit doet ons vermoeden dat die link mogelijks ook door anderen gelegd zou kunnen worden.

Natuurlijk zijn dit heel gewichtige woorden, want kan het allemaal nog harder, brutaler, meedogenlozer dan wat Sutcliffe Jügend in het verleden reeds aan herrie heeft uitgebracht?

Het lijkt ons op voorhand quasi onmogelijk, een beter argument dat wij graag meegeven is dat Relentless u massaal momenten van herkenning biedt, maar tevens enkele nieuwe aspecten van deze Britse legende leert kennen.

En hoewel de ondervinding ons doorheen de jaren reeds leerde dat zulke lijvige boxen niet bepaald bijdragen aan het luistercomfort, kunnen we verklappen dat er op Relentless waarlijk geen nummer te veel staat.

‘Relentless’ dat deze krachttoer op gang mag trekken doet dit met de samengang tussen Taylors gitaar en Tomkins vertrouwde furieuze vocalen, net op die manier zoals we dat tijdens het veel geprezen album Shame hoorden. Ook de afsluiter van deze eerste cd ‘Ugly (I See It In Their Faces)’ gebruikt deze werkwijze.

‘Bludgeoned (I Am The One)’, geeft ieder wie dacht het trucje van Sutcliffe Jügend na al die jaren wel gehoord te hebben lik op stuk. Door zijn echoënde, metalen percussie komt dit nummer verrassend dicht in de buurt van martial industrial. Zeg nu zelf, dat is een kant die u nog niet van hen gehoord had! Tomkins voordracht op dit nummer doet ook verrassend veel aan Mark E Smith (The Fall) denken, een vergelijking die later nog enkele malen aan de orde is.

‘Worm (This Is The Rest Of Your Life)’ doet dan weer denken aan het psychopathische van een album als When Pornography Is No Longer Enough (1998). Met het schuim op de lippen gaat beul Tomkins, die tijdens ‘Relentless’ nog ietwat genade had (het ingetogen einde) hier volledig loos.

De eerste nummers op de tweede cd ‘Days Of’ en ‘Crude (Obscene)’pikken telkens een terugkerend minimaal patroon, zoals een zwaar gitaarakkoord, dat fungeert als melodie die overeind tracht te blijven tussen de toegevoegde agressie van de vocalen en electronica.

‘Pavlov’s Dog (The Artists Dilemma)’ combineert op zijn beurt smerige elektronica met de voordracht van Tomkins. Het laatste jaar combineerde SJ concerten met een spoken word performance, iets wat ook op Relentless zijn weerslag vindt, zoals verder op deze cd nog tijdens ‘Different (I Am A Slave)’ en meermaals op het derde schijfje.

Het is een jasje dat Tomkins natuurlijk als gegoten zit, want wanneer verhalen die de smerigste kanten van mens en samenleving schetsen uit zijn mond komen gestroomd dan hangen wij aan zijn lippen. En dit sinds onze eerste kennismaking met dit legendarische project.

Ook op cd3 blijven we van de ene verrassing in de andere vallen: tijdens ‘The God (Who Craved His Own Death)’ horen we zelfs een zuiver (!) gezongen mantra (al bestaat de tekst slechts uit een langgerekt “aaaaah”, maar het is een begin) die stand probeert te houden tegen opborrelende electronica. Net als ‘Bludgeoned (I Am The One)’ krijgen we zo weer een nieuw aspect van SJ te zien, wat het onverbiddelijke einde alsnog pijnlijker maakt. Moest men stoppen met een eerder middelmatig album kan je besluiten dat het inderdaad beter is dat er een punt achter gezet zou worden. Maar afsluiten met een plaat als Relentless is feitelijk stoppen op je hoogtepunt! In die mate zelfs dat wanneer men mij zou vragen welk SJ album ik zou aanraden voor de leek ik zonder twijfel naar deze prachtige box zou wijzen.

Zoals daarnet reeds aangegeven lijkt het integreren van spoken word centraal te staan op dit schijfje, dat opvallend rustiger van aard is. (Al is rust in de wereld van SJ een relatief begrip, in plaats van lawaai is er dan onderhuidse spanning die zo dik is dat je er al even ongemakkelijk van wordt). Ook voor een experimentje (al is een verkleinwoord voor dit bijna 21 minuten durende nummer niet bepaald aan de orde) als ‘Boudicca (Natures Child)’ is er hier plaats. Een langgerekte soundscape die doet denken aan de escapades op de S L A V E S box.

Deze (relatieve/schijnbare) rust is geen overbodige luxe want op de vierde en finale CD worden geluidsmuren als vanouds nog eens aan gruzelementen geblazen.

‘Unleash The Fury’ heet dat dan, en maakt deze belofte al even furieus waar. Vurig hoopten we op deze box ook de herwerkte versie van ‘Blue Rabbit’, hoe deze live gebracht werd, tegen te komen. Toen ik Kevin na afloop van een optreden vertelde dat deze meedogenloze versie van dit nummer dat het relaas van kindermisbruik verteld zodanig door merg en been sneed, wist hij me mee te delen dat er plannen waren om deze herwerking ook te vereeuwigen. Driewerf helaas niet op deze box, maar een ander even hard (letterlijk en figuurlijk) vergelijkbaar epos over huiselijk geweld vind je terug in de vorm van ‘Domestic’. Toch blijkt dat, ondanks deze twee stevige uitschieters, dit laatste schijfje in zijn geheel ons het minst aanspreekt. Na de furieuze start kabbelt het eigenlijk gewoon wat verder. Versta me echter niet verkeerd, want ook hier ligt het niveau steeds hoog. We zijn gewoon al een beetje te veel verwend door Tomkins en Taylor.

Wie er dus snel genoeg bij is (de eerste honderd exemplaren) krijgt nog uitstel van executie door middel van een mooi vormgegeven pvc kaartje met daarop een downloadcode voor nog een exclusief bonusalbum. Na de 233 minuten die we reeds uitgezetten hebben zijn de zo verkregen 35 extra minuten natuurlijk klein bier.

Op deze bonus een verzameling van vijf nummers die ooit op een compilatie verschenen of in het geheel niet uitgebracht werden.

We horen vooral verwijzingen naar het typische old school industrial geluid van bijvoorbeeld een Throbbing Gristle (‘Amuse-Bouche’), maar dan wel geheel op de vertrouwde SJ-manier. Of we zoeken het wat dichter bij huis, en denken aan Club Moral tijden ‘Final (Calving The Man)’ en vragen ons oprecht af in welke mate hun nummer ‘Eating Limbs’ van invloed was hierop. Naast Club Moral en Throbbing Gristle is het ook best mogelijk dat u aan Suicide denkt bij het nummer in kwestie. ‘Poison (An Ending)’ luidt uiteindelijk toch het moment aan waarvan we wisten dat het zou komen: het bittere einde. In plaats van nog een laatste maal alle registers als vanouds open te trekken, kiest men voor een laatste groet op een serene manier.

Relentless (what’s in a name) is een laatste bezoek aan de pijnbank, en hoewel we dit project ontzettend hard zullen gaan missen hebben we alle begrip voor hun beslissing. Een mooier afscheid dan op deze manier hadden de fans zich niet kunnen dromen.

Dimi Brands
10/08/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 31/10/2020 : Comeback van het jaar / de eeuw: Placebo Effect!

U vindt dat de pandemie (te) lang duurt? Denk dan eens aan de schare trouwe old-school electrofans, die meer dan een kwarteeuw hebben moeten wachten op nieuw werk van Placebo Effect. U leest het goed: meer dan 25 jaar na 'Manipulated Mind Control' zijn de Duitse dark electro-pioniers terug met hun gloednieuw album 'Shattered Souls'. ...

lees meer...
NIEUWS 31/10/2020 : Nieuwe clip voor 'Smrt za smrt' van Laibach

Mochten we jaarlijks een prijs uitreiken voor de meest kunstzinnige video die gemaakt wordt, dan was de kans groot dat de prijs voor 2020 ging naar de laatste nieuwe van Laibach. Voor de nieuwe versie van 'Smrt za smrt' - 'dood om dood' in het Nederlands - heeft het kunstcollectief Metastazis immers geweldige constructies in ...

lees meer...
NIEUWS 31/10/2020 : Your Life On Hold: Erase Me

We blijven ons verheugen over de nieuwe lichting gothic rock. Onder meer over Your Life On Hold, het project van Oostendenaar Jan Dewulf aka John Wolf. Zijn laatste plaat 'Echoes From The Bardo' werd hier ontvangen met een lofrede van collega Kurt Ingels: 'Your Life On Hold is zonder meer de Belgische traditionele gothic rock act ...

lees meer...
NIEUWS 31/10/2020 : Concert Whispering Sons online

Whispering Sons wist niet enkel een frisse wind te laten waaien in het postpunk wereldje, ze wisten het genre ook weer populair te maken bij de jongere generatie. Hun nummers worden regelmatig gedraaid op Studio Brussel en Radio Willy. Ondertussen is het alweer twee jaar geleden dat hun langspeler 'Image' uitkwam, een uitgave die uiteraard ...

lees meer...
NIEUWS 29/10/2020 : Documentaire over 'This Corrosion' van Sisters of Mercy

The Sisters of Mercy mogen dan wel ontkennen dat ze gothic zijn, ze hebben de goth-geschiedenis mee geschreven. Trash Theory, een YouTube-kanaal dat wel vaker interessante documentaires maakt over de geschiedenis van de gothicmuziek heeft onlangs een nieuwe video gepost waarin ze zich toespitsen op de Sisters. De docu vertelt eigenlijk het ...

lees meer...
INTERVIEW : KREGEL - Ik denk dat we de zomerhit van Radio 2 niet gaan halen en ook over de Lage Landen Lijst heb ik zo mijn twijfels.

Omdat we ons bij Dark Entries niet graag uitspreken over een bepaald virus dat het hele doen en laten van de samenleving in zijn greep houdt roepen wij 2020 volmondig uit als het jaar van Kregel. Ze vieren dit jaar hun vierde verjaardag en zagen dit als het ideale moment om hun eerder opgenomen demo's voor het eerst op de grote wereld ...