casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

24 items

   

The United States Of America
The United States Of America
Avant-Garde - Experimental - Psychedelic - Rock
17/07/2015 : The United States Of America - The United States Of America
Cherry Red Records  Cherry Red Records
17/07/2015, Henk Vereecken

Een heruitgave met bonus tracks op Cherry Red Records van het klassieke eponieme debuutalbum van The United States Of America. Deze legendarische vroege synthesizerband werd in 1967 opgericht door ene Joseph Byrd, nadat deze een universitair diploma compositie had behaald. Byrd was actief in de New Yorkse avantgarde scene, was een leerling van John Cage en lid van de avantgardebeweging Fluxus. Zoals ook andere muzikanten met een klassieke achtergrond (denk aan John Cale) werd hij aangetrokken door de directheid van de popmuziek en zag hij een rockgroep ook als een middel om zijn radicaal linkse politieke ideeën te verspreiden. Het verhaal speelt zich af in een tijd dat synthesizers wel al in volle ontwikkeling waren in muzieklaboratoria, maar nog niet te koop waren op de markt. Opmerkelijk is ook dat de muzikanten geen voorgeschiedenis hadden in de rock, maar afkomstig waren uit de avant garde of de etnische muziek. Zo was drummer Craig Woodson eigenlijk gespecialiseerd in Afrikaanse percussie en bassist Rand Forbes was een virtuoos in het modern-klassieke basgitaarspel. Enkel zangeres Dorothy Moskowitz had reeds een verleden in pop en rock.

De muzikanten speelden voorheen muziek van Cage en Stockhausen, Afrikaanse en Indische muziek en waren zo goed als onbekend met de roots van rock and roll. Maar Joseph Byrd, verantwoordelijk voor alle composities, had er alle vertrouwen in dat hij als eclecticus ook rockmuziek kon componeren. En hij had geluisterd naar platen van The Beatles, Country Joe And The Fish, Jefferson Airplane, The Paul Butterfield Blues Band en Blue Cheer. En zo geschiedde.

The United States Of America speelden in de New Yorkse underground in hetzelfde circuit waar ook bijvoorbeeld The Velvet Underground rondhing. Een leuke roddel is dat Velvet Underground chanteuse Nico ooit geprobeerd zou hebben om bij The United States Of America binnen te geraken.

Volgens zangeres Dorothy Moskowitz was de keuze van de naam The United States Of America bedoeld als provocatie. De keuze van de landnaam voor zo iets ‘ordinair’ als een rockgroep was een manier om hun minachting uit te drukken voor het overheidsbeleid. ‘Het was zoals de Amerikaanse vlag ondersteboven hangen’.

Hoe geraakten bands als The United States Of America, maar ook tijdgenoten als White Noise en Silver Apples dan aan hun synthesizers in een tijd dat die nog niet op de markt waren? Heel simpel: ze bouwden die gewoon zelf of lieten ze bouwen! Ook Joseph Byrd beschikte over zulk een huisgebouwde trukendoos die hem in staat stelde om voor die tijd onaards klinkende geluiden voort te brengen en ook om het geluid van conventionele instrumenten te manipuleren en te processen. Bij The United States Of America was het ene Richard Durrett, eigenlijk een luchtvaartingenieur, die verantwoordelijk was voor de bouw van de ‘Durrett Electronic Music Synthesizer and Ring Modulator’.

The United States Of America waren synthesizerpioniers samen met bands als Silver Apples, Fifty Foot Hose (album “Cauldron”, 1968) en White Noise (album “An Electric Storm”, 1969). Groepen als Kraftwerk, Faust, Tangerine Dream, The Residents enzovoorts zouden pas begin jaren ’70 met releases op de proppen komen. Van Silver Apples wordt wel eens beweerd dat ze de eerste band waren die van het podium konden stappen, terwijl de muziek bleef doorspelen. In de sixties waren ook zij al bezig met een soort zelfgemaakte synthesizer met oscillatoren, sound filters, radio-onderdelen, seinsleutels uit de telegrafie en tweedehands elektronische junk en brachten eind jaren ’60 twee albums uit: “Silver Apples” (1968) en “Contact” (1969).

Maar terug naar The United States Of America. Het self titled debuut van The United States Of America kwam uit in maart 1968 op Columbia en laat experimentele synthesizerrock horen die nog met beide voeten in de psychedelische flowerpowermuziek staat. Vocaal lijkt het redelijk goed op Jefferson Airplane. Muzikaal maakt de band geen gebruik van gitaar! De prominente zweverige synthesizerklanken worden ondersteund door basgitaar, drums, orgels en piano. En er is ook een elektrische viool die het meeste solowerk voor zich neemt gekoppeld aan een ring modulator! Kenmerkend voor de sound van de band is het stemgeluid van zangeres Dorothy Moskowitz, die wel doet denken aan een koelere versie van Jefferson Airplanes Grace Slick. Lead zang wordt verder ook verzorgd door Joseph Byrd en door violist Gordon Marron.

Het voornemen om linkse politieke thema’s in de songs te stoppen was ten tijde van de opname van het eerste en enige album blijkbaar al zo’n beetje op de achtergrond geraakt. We hebben de song “Love Song For The Dead Che” die verwijst naar de moord op vrijheidsstrijder en links icoon Che Guevara, maar in de lyrics zit zelfs hier niet echt een politieke boodschap. Het is wat de titel stelt: een love song. Een song als “Stranded In Time” beschrijft dan weer cynisch de toestand in een kleinburgerlijk middenklassengezin waarvan de ouders steeds meer van mekaar vervreemden. Maar echt politiek geladen is ook deze song niet. De lyrics van de overige songs zijn vooral erg psychedelisch getint en gaan over liefde en trippen. “Cloud Song” gaat over een wolkje (‘How sweet to be a cloud, floating in the sky. It makes him very proud to be a little cloud’) en “The Garden Of Earthly Delights” gaat over de giftige planten in een tuin en het refrein luidt ‘You will find them in her eyes, in her eyes, in her eyes’ en ik denk niet dat iemand mij gaat tegenspreken als ik zeg dat de song in feite over een LSD-trip gaat. Ook “Coming Down” gaat behoorlijk expliciet over een acid trip en eindigt met de frase: ‘A thought of colored clouds all high above my head/ A trip that doesn’t need a ticket or a bed / And everything is smelling sweeter than a rose.’

Het album opent met een collage van brass band muziek en een stoomorgel dat overgaat in de psychedelische synthesizerrocksong “The American Metaphysical Circus”. Sluitstuk is het drieluik “The American Way Of Love”, een song uit drie delen, sterk beïnvloed door musique concrète, waarvan het laatste deel een soort abstract is van het ganse album waarbij in een geluidscollage (die wel aan “Revolution 9” doet denken van The Beatles op hun in datzelfde jaar 1968 veschenen “White Album”) samples uit de songs van het album aan elkaar worden geregen. Bedoeling is ook hier om het auditieve equivalent van een hallucinogene trip te evoceren. Mijn absolute favoriet op het album en zelfs een van mijn meest geliefde songs uit de psychedelische sixties is het magistrale “Where Is Yesterday” dat begint met koorzangen van een Latijnse mis.

Kort na het verschijnen van hun eerste en enige album in 1968 viel de band echter al uit mekaar. Platenmaatschappij Columbia en producer David Rubinson hadden namelijk zomaar eventjes beslist dat zangeres Dorothy Moskowitz de eigenlijke spil was van The United States Of America en ze smeten Joseph Byrd – die hier nog altijd erg bitter over is – uit zijn eigen band. Reden was uiteraard dat ze zijn stijl veel te arty en te a-commercieel vonden. Eventjes werd er een nieuwe band gecreëerd rond Dorothy Moskowitz maar dit was eigenlijk gewoon een conventionele rockband met bas, drums, keyboards en gitaar. Met deze bezetting werden enige opnames gedaan maar die leidden nergens toe en kort daarop werd de band finaal ontbonden.

Dorothy Moskowitz zullen we later nog tegenkomen als zangeres bij Country Joe McDonald's All-Star Band. Joseph Byrd van zijn kant maakte in 1969 nog een soort vervolgplaat op “The United States Of America”: “The American Metaphysical Circus” onder de naam Joe Byrd & the Field Hippies, een plaat die echter compositorisch minder sterk was. Later keerde hij terug naar de academie en zou hij zich occasioneel bezighouden met productiewerk (onder andere voor Ry Cooder) en het componeren van synthesizersoundtracks voor film en televisie.

Naast de 9 tracks van het originele album, staan op deze rerelease op Cherry Red nog 10 extra tracks. “Osamu’s Birthday” en “No Love To Give” zijn songs die al vroeger werden opgenomen (in december 1967) maar niet op het album terecht kwamen. “No Love To Give” is nochtans een heel sterke song en het paradepaardje onder de extra tracks. “You Can Never Come Down” dateert van mei 1968, twee maand nadat het album uitkwam. Verder staan er nog drie songs op van de nieuwe United States Of America line up rond Dorothy Moskowitz zonder enige van de overige originele bandleden. Deze band speelt psychedelische rock maar heeft eigenlijk niets meer te maken met de originele groep en alleen het stemgeluid van de zangeres herinnert nog aan de band rond Joseph Byrd. De muziek op zich is anders best wel goed, vooral de middelste track “Tailor Man” kan onze goedkeuring meer dan wegdragen. De vier overige tracks zijn vroegere versies of alternate takes van de songs op het originele album.

Het album “The United States Of America” van de gelijknamige band verkocht in de sixties niet zo fameus veel maar groeide later uit tot een erg invloedrijke plaat, meer nog in Europa en de UK dan in de USA, waar de plaat nochtans bij het verschijnen twee maanden in de onderste regionen van de album charts bleef hangen. Onder andere Portishead en Broadcast citeren The United States Of America onder hun belangrijke invloeden. Deze uitgave is dan ook een niet te missen klassieker voor de liefhebbers van sixties psychedelische en experimentele muziek alsook voor wie geïnteresseerd is in de vroege geschiedenis van de synthesizer in de pop- en rockmuziek.

Henk Vereecken
17/07/2015

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : No Man's Valley - Outside The Dream

Het orgeltje. De composities. Ook stem en zangstijl (“Hawk Rock”, “Murder Ballad”...). No Man's Valley doet me eigenlijk in de eerste plaats denken aan The Doors met hun bluesy psychedelische rock. Net als Morrison, Manzarek, Krieger en Densmore klinken ze ook behoorlijk donker en melancholisch. Eerder zwartgallig ...

lees meer...
INTERVIEW : XTORT - Het is niet zo dat we denken de wereld te veranderen, we houden wel graag een spiegel voor.

Xtort is niet enkel een interessante Nederlandse industrialgroep, het is ook de drijvende kracht achter Wave Invasion, een organisatie die verschillende Nederlandse en één Belgische groep verenigt en mogelijkheden biedt om op diverse plaatsen op te treden. Op 29 maart organiseren we een Dark Entries Night in samenwerking met ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fabio Orsi - Uncharted Waters

Dit is wel bij het meest toegankelijke dat ik al ooit op het Zoharum label heb gehoord: bezwerende synthesizermuziek met zeer duidelijke invloeden van de Kosmische Musik, vaak ook 'Berlin school' genoemd. Tangerine Dream en Klaus Schulze zeg maar. Nu ja in het verleden kregen we reeds “Book Of Dreams” van Günter ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Ultimate Time

Net zoals deel 1 (Sensuum Mendacia/Somnia) en deel 2 (Hypnobasia) in de reeks heruitgaven van Maëror Tri op Zoharum tegelijkertijd verschenen, zo gaat deel 3 (Archaic States) ook vergezeld van deel 4. Ultimate Time is een heruitgave van Maëror Tri’s tiende cassette, die oorspronkelijk uitkwam in 1994 op het Italiaanse Old ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Archaic States

Helge Siehl, Martin Gitschel en Stefan Knappe zijn graag geziene gasten bij Zoharum. Zowel hun oud als nieuw materiaal vond gretig zijn weg naar het Poolse experimentele label. Knappe en Gitschel vormen samen Troum, Siehl werkt onder de naam 1000Schoen. Maar als drietal waren ze tussen 1986 en 1997 bekend als Maëror Tri. Maëror ...

lees meer...
CD BESPREKING : Snowdrops - Manta Ray (Original Motion Picture Soundtrack)

Voor het Franse toetsen duo Snowdrops is dit hun debuut. Christine Ott heeft al een paar soloplaten en soundtracks achter haar naam staan en werkte samen met een paar bekende acts als Yann Tiersen en Tindersticks. Ze vormt nu als Snowdrops een tandem met Mathieu Gabry. De film waarvoor beide de muziek componeerden is ‘Manta Ray’ ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Nieuwe single Saigon Blue Rain.

Het Franse Saigon Blue Rain laat van zich horen middels de nieuwe single 'BPD', de voorloper van het nieuwe album dat momenteel nog in de pijplijn zit. Op deze single verder nog twee remixen: een psy/electro-industrial mix door Planetdamage en een downtempo versie die zich eerder in dreampop/electronica velden begeeft door Black ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Empusae op veroveringstocht door China.

Terwijl wij vol spanning wachten op een opvolger van het ijzersterke Lueur (2017), verlegt Empusae, samen met de Zweedse vrienden van Ordo Rosarius Equilibrio en In Slaughter Natives zijn grenzen. Hierbij kijkt men niet op een kilometer meer of minder, want hun gezamenlijke tournee zal hen tot in China brengen. Tussen 12 en 21 april ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Forms Of Hands 19

Naar goede jaarlijkse gewoonte kan je binnenkort weer proeven van het betere ritmische werk op het Hands-label. De affiche van Forms Of Hands 19 ziet er als volgt uit: vrijdag 26 april: Mono No Aware S.K.E.T. Gatto Nero 16Pad Noise Terrorist Katran Supersimmetria ICD-10 zaterdag 27 april: Winterkälte Geistform Heimstatt ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
INTERVIEW : JO QUAIL - Ik denk dat ik een beetje moeilijk te categoriseren ben.

Tijdens de tweede editie van Black Easter, in 2016, waren we met verstomming geslagen na het concert van Jo Quail. Enkel met haar cello (en een ingenieus looping-systeem) wist ze de zaal in te palmen en aardig wat nieuwe zieltjes te winnen. Organisator Ward De Prins had een goede band met de Londense, en zag er niet tegen op reisjes te maken ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...