casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

28 items

   

Sparks
Kimono My House
Glam - Pop - Prog - Rock
27/05/2018 : Sparks - Kimono My House
Island Records  Island Records
27/05/2018, Dimi Brands

Sparks treden op 7 juni in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Een concert waar je ondergetekende niet zal terugvinden. Als je wil weten waarom, kan je meteen naar de afsluitende alinea’s van dit schrijfsel. Wil je echter weten waarom Sparks met Kimono My House een van de beste platen van de 20ste eeuw gemaakt hebben, dan lees je best het stuk ertussen er even bij.

De exacte datum wanneer ik voor het eerst de monsterhit ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ hoorde, moet ik u helaas schuldig blijven.

Het was alleszins in mijn kindertijd, ik herinner me een vrijdagavond, met het weekend voor de deur mocht er langer opgebleven worden. Wat gelijk stond aan avonden voor de buis, met een zorgvuldig gekozen zakje chips. Omdat er toen ook al geen barst op tv te zien was (Doe Maar zong tien jaar eerder al dat er een knop op onze tv zat die ons uit de puree zou helpen), deed verveling ons vaak naar het mozaïekkanaal zappen. In tijden van digitale tv horen jonge lezers het bij deze term waarschijnlijk in Keulen donderen, vandaar ter verduidelijking: het mozaïekkanaal was een zender waarop alle zenders netjes onderverdeeld in hokjes te zien waren, waardoor je dus een keuze kon maken naar wat je eventueel zou kunnen kijken. Toen iets wat we behoorlijk indrukwekkend vonden, tegenwoordig een nogal omslachtige vorm van televisiegids.

Nu iedereen terug mee is, kunnen we verder met ons verhaal. Op dit zelfde mozaïekkanaal kreeg je gelukkig niet alle geluiden van deze afgebeelde zenders door elkaar te horen, maar koos men er voor om een radiozender (ons geheugen kan er de vinger niet meer op leggen welk) de beelden te laten begeleiden. Om half twaalf ‘s avonds, stopten alle zenders en was er een programma dat tegelijkertijd overal te horen was: De Nachtradio.

Het was als kind een soort van sadistisch trekje om telkens rond dit uur naar de desbetreffende zender te zappen, en de begingeneriek van dit programma te aanhoren. Een piano intro die me haast in de broek deed schijten van schrik was hiervoor verantwoordelijk. Achteraf, nieuwsgierig wie verantwoordelijk was voor deze nachtmerrie, kwam ik er achter dat het een stukje uit een nummer van Wim Mertens betrof. En dat het helemaal niet meer zo eng klonk het moment dat mijn kinderoren volgroeid waren.

Het was op deze Nachtradio dat ik het desbetreffende nummer van de Sparks voor het eerst hoorde, en meteen was ik verkocht. Aangezien mijn eerste gedachte was dat ik de stem van die zangeres (sic) zo leuk vond, zal het ergens in het begin van de jaren 90 geweest zijn, toen het begrip androgynie voor mij even ver weg was als het begrip digitale TV.

Zonder toen te weten van wie dit nummer was, bleef het door mijn hoofd spoken. Behalve het televisielandschap stond ook het muzieklandschap niet zo ver als het nu staat. Begin dus maar eens te zoeken naar een nummer in een tijd dat muziek niet ‘een klik van je verwijderd is.’

De zoektocht in de bibliotheek (in de platenwinkel kwamen we meestal maar een paar keer per jaar, als het spaarpotje vol genoeg zat) met als enige trefwoorden ‘opera-achtig’ en ‘hoge stem’ leverde ons buiten de groep Queen niet bepaald iets op.

Maar Queen was het dus duidelijk niet. Toen ik op latere leeftijd Siouxsie And The Banshees ontdekte, kwam ik automatisch bij hun (laat ons even heel eerlijk zijn, bijzonder slappe) cover van ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ uit, en had ik dus eindelijk in de smiezen van wie de originele versie was.

Toen ik nog iets later muziekmagazine’s begon te verslinden, was de naam Sparks al lang geen onbekende meer, en bleek de plaat Kimono My House een zeer geliefd album te zijn van menig artiest (waaronder Thurston Moore en Morrissey).

Aangezien het spaarpotje het nu al wat vaker toeliet om de platenzaak te bezoeken (het wachten op vulling ervan tijdens jaarfeesten of kermissen had immers plaatsgemaakt voor het statuut van loonslaaf) was deze plaat dan ook al snel een prioriteit op de (kilometerslange) wantlist.

De single, nog steeds hét nummer waarmee iedereen Sparks identificeert, opent meteen in al zijn grandeur dit korte (amper 36 minuten) album.

Kan je dit nog overtreffen, denk je dan? Eigenlijk wel! Kimono My House is namelijk een plaat waar geen enkel zwak nummer op staat.

Maar laat ons het nog even over die tijdloze single hebben. Het is hier niet voor niets Oud Goud: de speeltuin van onze redactie om eindeloos over een meesterwerk te lullen.

Indien u het nummer nog nooit hoorde (wat ons stellig zou verbazen) kunnen we uw nieuwsgierigheid alvast prikkelen door te zeggen dat het begint met hypnotiserende keyboards en vervreemdende (u begrijpt vast mijn verbazing toen ik er achter kwam dat het een man was, en geen vrouw zoals ik als kind naar alle waarschijnlijkheid aannam) zang om te eindigen met een vloedgolf van geweervuur, opera-achtige klaagzang en gierende gitaren. Sounds like ‘Bohemian Rhapsody’, zegt u? Inderdaad, de vergelijking is evident. ‘Bohemian Rhapsody’ vinden we nog steeds een dijk van een nummer, en hebben we altijd als uniek ervaren. Tot Sparks op het toneel verschenen, die lieten zien dat niet alleen Freddie Mercury en co dit kunstje onder de knie hadden. (U dient in deze trouwens te moeten weten dat ‘This Town...’ stamt uit 1974, terwijl Queen pas een jaar later kwam aanzetten met ‘Bohemian Rhapsody’!) Als je overigens weet dat Queen in 1972 eens het voorprogramma van Sparks mocht verzorgen tijdens hun tournee door Engeland kan je je wel afvragen in hoeverre Queen zich door deze Amerikanen heeft laten beïnvloeden.

Ook het visuele aspect speelde een grote rol bij Sparks, ter promotie van hun single mochten ze komen optreden bij het Britse tv programma Top Of The Pops. Keyboardspeler Ron Mael (die zo uit de Marx Brothers leek weggelopen) loerde eng naar de camera en zijn Hitlersnor benadrukte zijn kille, gevaarlijke imago. Zijn broer, zanger Russell Mael, danste om hem heen en liet trots zijn slechte gebit zien.

Nog een weetje: Elton John zag niets in dit nummer. Hij had een weddenschap lopen met Muff Winwood (singer-songwriter/producer) dat het maar matig zou verkopen. Elton John verloor duidelijk, want de single werd nummer 2 in de UK Singles Chart.

De toon was meteen gezet en Sparks’ derde album Kimono My House met op de kitscherige hoes twee geisha’s werd zowel commercieel als artistiek een succes. Nog een weetje, het is immers Oud Goud, weet u nog: de dame links op de hoes is Michi Hirota, zij sprak een tekst in op het Bowie nummer ‘It’s No Game (Part One), terug te vinden op het album Scary Monsters And Super Creeps.

Het daaropvolgende nummer ‘Amateur Hour’ is een ander mooi voorbeeld van de succesingrediënten van Sparks: de vaak hilarische woordspelingen in de teksten (van de hand van Ron) (zoals ‘Barbecutie’ -B-kant van ‘This Town...’, op een reissue terug te vinden als bonus nummer, en in het vernoemde ‘Amateur Hour’: “Dance, laugh, wine, dine, talk and sing/ But those cannot replace what is the real thing/ It’s a lot like playing the violin. You cannot start off to be Yehudi Menuhin.”, om er maar eentje te noemen).

Persoonlijke favoriet ‘Falling In Love With Myself Again’ die traag walsend voorbijkomt, met een prominente rol voor de gitaar van Adrian Fisher. Hoewel de gebroeders Mael in de spotlight staan, ben ik vooral erg te spreken over diens snarenkunsten. Ook hier weer dat cabareteske dat deze groep zo onweerstaanbaar leuk maakt. Maar enkel leuk is gelijk aan van voorbijgaande aard, het is de combinatie van dat leuke met toch ook dat creepy randje dat steeds sluimert, dat er voor zorgt dat we bijna 45 jaar na datum nog steeds kunnen spreken van een tijdloos album.

Om maar te zeggen: zing ‘Here In Heaven’ met afwisselend zachte en schreeuwende stem, gooi wat distortion op de gitaar en speel het een tempo sneller, en het had iets van pakweg Pixies kunnen zijn. Dit gevoel ervaar je de hele rit die Kimono My House is, dat men hier niet alleen met muziekgeschiedenis speelt, maar ze tegelijkertijd ook schrijft.

In OOR’s Popencyclopedie, voor de rubriek Oud Goud een graag geraadpleegde hulpgids, was voor Sparks lang slechts enkel een vermelding in het hoofdstuk ‘New York’ weggelegd. Later kregen ze een kort stukje onder het ‘Glamrock’ hoofdstuk, en hoewel een begrijpelijk keuze, vinden we dit hokje toch te beperkend.

Net zoals Roxy Music, ook vaak in deze hoek geduwd, is de op het eerste gehoor simpele pop van Sparks enorm complex en boordevol verrassende wendingen.

Nu we toch over Roxy Music bezig zijn: over de campy nummers ‘Thank God It’s Not Christmas’ en ‘Hasta Mañana Monsieur’ lazen we ooit de volgende beschrijving: “... klinken als een vroege Roxy Music dat een Broadwaymusical leidt.” Treffender zouden we beide songs niet kunnen omschrijven, dus we proberen het ook niet.

Omdat Kerstmis ook niet onze favoriete tijd van het jaar is, vormt ‘Thank God It’s Not Christmas’ dan ook een perfect tegengif tegen de naïeve feel good songs die eigen zijn aan deze periode. Samen met The Pogues’ ‘A Fairytale Of New York’ een van die songs die het aandurft om tegen het heilige huisje dat Kerstmis nog steeds is te schoppen door te stellen dat het niet allemaal peis en vree is zoals deze tijd kenmerkende songs ons proberen wijs te maken.

Vooruitstrevend is een nummer als ‘Talent Is An Asset’, een zeer hoekig nummer dat duidelijk vooruitloopt op het door u zo gewaardeerde new wave genre.

Maar ook krijgen we een voorbeeld van hun experimentele kant te horen. Dit tijdens afsluiter ‘Equator’: een mengsel van jazzy structuren en vocalen die steeds merkwaardiger worden. Een slimme zet om met dit nummer te eindigen, want zo hielden ze automatisch de nieuwsgierigheid naar wat zou volgen op scherp.

Toch heb ik me nooit verder in hun werk verdiept, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken. Kimono My House is voor mij zo perfect, dat er geen behoefte was om verder te gaan, misschien ook een kwestie van niet teleurgesteld te worden (we kennen natuurlijk wel het disco uitstapje ‘Beat The Clock’).

Daarom, beste mensen, ga ik op 7 juni NIET naar Sparks kijken in Antwerpen. Ik zal thuis wel deze Kimono My House opzetten, zoals ik eigenlijk sinds jaar en dag met de regelmaat van de klok doe.

Sparks

Dimi Brands
27/05/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 14/08/2020 : 'Anywhere out there' kondigt nieuwe plaat van Your Life On Hold aan

Er werd al een tijdje uitgekeken naar nieuw werk van Your Life On Hold, het gothic rock project van Jan Dewulf alias John Wolf, al jaren één van de meest actieve mensen in de Belgische scene. Eerdere platen als 'Burning For The Ancient Connection' en 'My Name Is Legion For We Are Many' werden heel geod onthaald, ...

lees meer...
NIEUWS 14/08/2020 : Whispers In The Shadow in de knel met het verleden

Ondanks de moeilijke omstandigheden hebben Whispers In The Shadow in coronatijden een nieuwe plaat afgewerkt. Dit deden ze dankzij een uitgebreide crowdfunding. En die laat een ander geluid horen dan voorganger 'The Urgency Of Now' uit 2018. Waar die plaat de terugkeer naar een klassiek gitaargeluid inluidde, horen we nu weer meer ...

lees meer...
NIEUWS 14/08/2020 : De Delvers roepen op om wakker te worden voor de cultuursector

Er zijn heel wat mensen en sectoren getroffen door de corona-crisis, maar weinig zijn zo hard getroffen als de cultuursector. Sinds maart al ligt op dat vlak bijna alles dicht. Er gaan veel stemmen op om de cultuursector te ondersteunen, en één van die stemmen zijn De Delvers, het Nederlandstalig nachtorkest dat korte maar fijne ...

lees meer...
NIEUWS 13/08/2020 : ReMission International bouwt een “Tower Of Strength” tegen Covid19

Wayne Hussey verzamelde en elite kransje artiesten om zich heen vanuit de idee een oude The Mission hit opnieuw in te spelen en de opbrengsten te laten gaan naar zij die van dichtbij de strijd aangaan met covid19. Mooi initiatief en zo dachten er vele anderen ook over, want zijn oproep werd massaal gevolgd en het resultaat is binnenkort beschikbaar ...

lees meer...
CD BESPREKING : Zero Call - Stellar Wind (ep vinyl)

Het Spaanse Oraculo Records heeft voor deze zomer weer een aantal strikt gelimiteerde releases voor jullie klaar staan. En al moet er dan weerom gedanst in het eigen kot of buiten op 1,5 meter, voor de nieuwe releases trekt men de kaart van de minimal electro/techno en italo disco met een dark wave twist. Zo ook deze Zero Call, een Italiaans ...

lees meer...
CD BESPREKING : Airbag - A Day At The Beach

Deze band uit Noorwegen is voor Dark Entries lang geen onbekende. In 2012 bespraken we hun tweede album “All Rights Removed” en in 2016 hun vierde album “Disconnected”. Airbag werd opgericht in 2004 in Oslo door vijf schoolkameraden met een gelijkaardige muzieksmaak. In 2008 tekenden ze een contract met het nu behoorlijk ...

lees meer...
CD BESPREKING : Niels Gordon - Land (viny LP)

‘Organische elektronische muziek uit de donkere wouden van Zweden’, zo omschrijft deze artiest zijn muziek op zijn facebook pagina. “Land” (8 tracks, 44 minuten) is het debuutalbum op vinyl van de synthesizerwizard Niels Gordon, die als een volleerde Klaus Schulze met een uitgebreide batterij analoge synthesizers, keyboards ...

lees meer...
CD BESPREKING : Madeleine Cocolas - Ithaca

Na vele jaren in Melbourne, Seattle en New York te hebben gewoond nam Madeleine Cocolas terug haar intrek in geboortestad Brisbane. Het vormde meteen de aanzet voor het schrijven van Ithaca. Meteen ook een rauwe, persoonlijke en louterende ervaring waarin ze de complexe en gevarieerde emoties onderzoekt die ze gewaar werd sinds ze terug ...

lees meer...
CD BESPREKING : Lawrence English - Lassitude

Wanneer we aan een orgel denken krijgen we het visioen van een prachtige kerk die gevuld wordt met barokke klanken er gratis bovenop. Qua sfeerschepping is het immers een instrument dat kan tellen, daarom is het niet verwonderlijk dat het bij tal van gothic en Neue Deutsche Todeskunst artiesten zijn weg vond (Sopor Aeternus, Rosa Crux, ...

lees meer...
NIEUWS 03/08/2020 : Goethes Erben: tijd voor een nieuw album!

Corona legt veel stil, maar Oswald Henke krijg je niet zomaar klein. Sinds juli 2020 kon je regelmatig op de facebookpagina van Goethes Erben fragmenten van hun repetities bijwonen. Volledig Corona-proof werd er geknutseld aan nieuw materiaal. Het resultaat hiervan heet ‘Flüchtige Küsse’ en is vanaf september te koop! ...