casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

25 items

   

Sparks
Kimono My House
Glam - Pop - Prog - Rock
27/05/2018 : Sparks - Kimono My House
Island Records  Island Records
27/05/2018, Dimi Brands

Sparks treden op 7 juni in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Een concert waar je ondergetekende niet zal terugvinden. Als je wil weten waarom, kan je meteen naar de afsluitende alinea’s van dit schrijfsel. Wil je echter weten waarom Sparks met Kimono My House een van de beste platen van de 20ste eeuw gemaakt hebben, dan lees je best het stuk ertussen er even bij.

De exacte datum wanneer ik voor het eerst de monsterhit ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ hoorde, moet ik u helaas schuldig blijven.

Het was alleszins in mijn kindertijd, ik herinner me een vrijdagavond, met het weekend voor de deur mocht er langer opgebleven worden. Wat gelijk stond aan avonden voor de buis, met een zorgvuldig gekozen zakje chips. Omdat er toen ook al geen barst op tv te zien was (Doe Maar zong tien jaar eerder al dat er een knop op onze tv zat die ons uit de puree zou helpen), deed verveling ons vaak naar het mozaïekkanaal zappen. In tijden van digitale tv horen jonge lezers het bij deze term waarschijnlijk in Keulen donderen, vandaar ter verduidelijking: het mozaïekkanaal was een zender waarop alle zenders netjes onderverdeeld in hokjes te zien waren, waardoor je dus een keuze kon maken naar wat je eventueel zou kunnen kijken. Toen iets wat we behoorlijk indrukwekkend vonden, tegenwoordig een nogal omslachtige vorm van televisiegids.

Nu iedereen terug mee is, kunnen we verder met ons verhaal. Op dit zelfde mozaïekkanaal kreeg je gelukkig niet alle geluiden van deze afgebeelde zenders door elkaar te horen, maar koos men er voor om een radiozender (ons geheugen kan er de vinger niet meer op leggen welk) de beelden te laten begeleiden. Om half twaalf ‘s avonds, stopten alle zenders en was er een programma dat tegelijkertijd overal te horen was: De Nachtradio.

Het was als kind een soort van sadistisch trekje om telkens rond dit uur naar de desbetreffende zender te zappen, en de begingeneriek van dit programma te aanhoren. Een piano intro die me haast in de broek deed schijten van schrik was hiervoor verantwoordelijk. Achteraf, nieuwsgierig wie verantwoordelijk was voor deze nachtmerrie, kwam ik er achter dat het een stukje uit een nummer van Wim Mertens betrof. En dat het helemaal niet meer zo eng klonk het moment dat mijn kinderoren volgroeid waren.

Het was op deze Nachtradio dat ik het desbetreffende nummer van de Sparks voor het eerst hoorde, en meteen was ik verkocht. Aangezien mijn eerste gedachte was dat ik de stem van die zangeres (sic) zo leuk vond, zal het ergens in het begin van de jaren 90 geweest zijn, toen het begrip androgynie voor mij even ver weg was als het begrip digitale TV.

Zonder toen te weten van wie dit nummer was, bleef het door mijn hoofd spoken. Behalve het televisielandschap stond ook het muzieklandschap niet zo ver als het nu staat. Begin dus maar eens te zoeken naar een nummer in een tijd dat muziek niet ‘een klik van je verwijderd is.’

De zoektocht in de bibliotheek (in de platenwinkel kwamen we meestal maar een paar keer per jaar, als het spaarpotje vol genoeg zat) met als enige trefwoorden ‘opera-achtig’ en ‘hoge stem’ leverde ons buiten de groep Queen niet bepaald iets op.

Maar Queen was het dus duidelijk niet. Toen ik op latere leeftijd Siouxsie And The Banshees ontdekte, kwam ik automatisch bij hun (laat ons even heel eerlijk zijn, bijzonder slappe) cover van ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ uit, en had ik dus eindelijk in de smiezen van wie de originele versie was.

Toen ik nog iets later muziekmagazine’s begon te verslinden, was de naam Sparks al lang geen onbekende meer, en bleek de plaat Kimono My House een zeer geliefd album te zijn van menig artiest (waaronder Thurston Moore en Morrissey).

Aangezien het spaarpotje het nu al wat vaker toeliet om de platenzaak te bezoeken (het wachten op vulling ervan tijdens jaarfeesten of kermissen had immers plaatsgemaakt voor het statuut van loonslaaf) was deze plaat dan ook al snel een prioriteit op de (kilometerslange) wantlist.

De single, nog steeds hét nummer waarmee iedereen Sparks identificeert, opent meteen in al zijn grandeur dit korte (amper 36 minuten) album.

Kan je dit nog overtreffen, denk je dan? Eigenlijk wel! Kimono My House is namelijk een plaat waar geen enkel zwak nummer op staat.

Maar laat ons het nog even over die tijdloze single hebben. Het is hier niet voor niets Oud Goud: de speeltuin van onze redactie om eindeloos over een meesterwerk te lullen.

Indien u het nummer nog nooit hoorde (wat ons stellig zou verbazen) kunnen we uw nieuwsgierigheid alvast prikkelen door te zeggen dat het begint met hypnotiserende keyboards en vervreemdende (u begrijpt vast mijn verbazing toen ik er achter kwam dat het een man was, en geen vrouw zoals ik als kind naar alle waarschijnlijkheid aannam) zang om te eindigen met een vloedgolf van geweervuur, opera-achtige klaagzang en gierende gitaren. Sounds like ‘Bohemian Rhapsody’, zegt u? Inderdaad, de vergelijking is evident. ‘Bohemian Rhapsody’ vinden we nog steeds een dijk van een nummer, en hebben we altijd als uniek ervaren. Tot Sparks op het toneel verschenen, die lieten zien dat niet alleen Freddie Mercury en co dit kunstje onder de knie hadden. (U dient in deze trouwens te moeten weten dat ‘This Town...’ stamt uit 1974, terwijl Queen pas een jaar later kwam aanzetten met ‘Bohemian Rhapsody’!) Als je overigens weet dat Queen in 1972 eens het voorprogramma van Sparks mocht verzorgen tijdens hun tournee door Engeland kan je je wel afvragen in hoeverre Queen zich door deze Amerikanen heeft laten beïnvloeden.

Ook het visuele aspect speelde een grote rol bij Sparks, ter promotie van hun single mochten ze komen optreden bij het Britse tv programma Top Of The Pops. Keyboardspeler Ron Mael (die zo uit de Marx Brothers leek weggelopen) loerde eng naar de camera en zijn Hitlersnor benadrukte zijn kille, gevaarlijke imago. Zijn broer, zanger Russell Mael, danste om hem heen en liet trots zijn slechte gebit zien.

Nog een weetje: Elton John zag niets in dit nummer. Hij had een weddenschap lopen met Muff Winwood (singer-songwriter/producer) dat het maar matig zou verkopen. Elton John verloor duidelijk, want de single werd nummer 2 in de UK Singles Chart.

De toon was meteen gezet en Sparks’ derde album Kimono My House met op de kitscherige hoes twee geisha’s werd zowel commercieel als artistiek een succes. Nog een weetje, het is immers Oud Goud, weet u nog: de dame links op de hoes is Michi Hirota, zij sprak een tekst in op het Bowie nummer ‘It’s No Game (Part One), terug te vinden op het album Scary Monsters And Super Creeps.

Het daaropvolgende nummer ‘Amateur Hour’ is een ander mooi voorbeeld van de succesingrediënten van Sparks: de vaak hilarische woordspelingen in de teksten (van de hand van Ron) (zoals ‘Barbecutie’ -B-kant van ‘This Town...’, op een reissue terug te vinden als bonus nummer, en in het vernoemde ‘Amateur Hour’: “Dance, laugh, wine, dine, talk and sing/ But those cannot replace what is the real thing/ It’s a lot like playing the violin. You cannot start off to be Yehudi Menuhin.”, om er maar eentje te noemen).

Persoonlijke favoriet ‘Falling In Love With Myself Again’ die traag walsend voorbijkomt, met een prominente rol voor de gitaar van Adrian Fisher. Hoewel de gebroeders Mael in de spotlight staan, ben ik vooral erg te spreken over diens snarenkunsten. Ook hier weer dat cabareteske dat deze groep zo onweerstaanbaar leuk maakt. Maar enkel leuk is gelijk aan van voorbijgaande aard, het is de combinatie van dat leuke met toch ook dat creepy randje dat steeds sluimert, dat er voor zorgt dat we bijna 45 jaar na datum nog steeds kunnen spreken van een tijdloos album.

Om maar te zeggen: zing ‘Here In Heaven’ met afwisselend zachte en schreeuwende stem, gooi wat distortion op de gitaar en speel het een tempo sneller, en het had iets van pakweg Pixies kunnen zijn. Dit gevoel ervaar je de hele rit die Kimono My House is, dat men hier niet alleen met muziekgeschiedenis speelt, maar ze tegelijkertijd ook schrijft.

In OOR’s Popencyclopedie, voor de rubriek Oud Goud een graag geraadpleegde hulpgids, was voor Sparks lang slechts enkel een vermelding in het hoofdstuk ‘New York’ weggelegd. Later kregen ze een kort stukje onder het ‘Glamrock’ hoofdstuk, en hoewel een begrijpelijk keuze, vinden we dit hokje toch te beperkend.

Net zoals Roxy Music, ook vaak in deze hoek geduwd, is de op het eerste gehoor simpele pop van Sparks enorm complex en boordevol verrassende wendingen.

Nu we toch over Roxy Music bezig zijn: over de campy nummers ‘Thank God It’s Not Christmas’ en ‘Hasta Mañana Monsieur’ lazen we ooit de volgende beschrijving: “... klinken als een vroege Roxy Music dat een Broadwaymusical leidt.” Treffender zouden we beide songs niet kunnen omschrijven, dus we proberen het ook niet.

Omdat Kerstmis ook niet onze favoriete tijd van het jaar is, vormt ‘Thank God It’s Not Christmas’ dan ook een perfect tegengif tegen de naïeve feel good songs die eigen zijn aan deze periode. Samen met The Pogues’ ‘A Fairytale Of New York’ een van die songs die het aandurft om tegen het heilige huisje dat Kerstmis nog steeds is te schoppen door te stellen dat het niet allemaal peis en vree is zoals deze tijd kenmerkende songs ons proberen wijs te maken.

Vooruitstrevend is een nummer als ‘Talent Is An Asset’, een zeer hoekig nummer dat duidelijk vooruitloopt op het door u zo gewaardeerde new wave genre.

Maar ook krijgen we een voorbeeld van hun experimentele kant te horen. Dit tijdens afsluiter ‘Equator’: een mengsel van jazzy structuren en vocalen die steeds merkwaardiger worden. Een slimme zet om met dit nummer te eindigen, want zo hielden ze automatisch de nieuwsgierigheid naar wat zou volgen op scherp.

Toch heb ik me nooit verder in hun werk verdiept, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken. Kimono My House is voor mij zo perfect, dat er geen behoefte was om verder te gaan, misschien ook een kwestie van niet teleurgesteld te worden (we kennen natuurlijk wel het disco uitstapje ‘Beat The Clock’).

Daarom, beste mensen, ga ik op 7 juni NIET naar Sparks kijken in Antwerpen. Ik zal thuis wel deze Kimono My House opzetten, zoals ik eigenlijk sinds jaar en dag met de regelmaat van de klok doe.

Sparks

Dimi Brands
27/05/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 20/07/2019 : BIMfest 2019: de eerste namen.

U weet het al langer, of zou het na 17 edities toch stilletjes aan moeten weten: de aanloop naar het kerstdiner en het nieuwjaarsvuurwerk vangt traditiegetrouw aan met een nieuwe editie van het BIM Festival. Tijdens het weekend van 13 en 14 december ben je in de Casino te Sint-Niklaas welkom voor wederom een puike selectie aan acts uit ...

lees meer...
CD BESPREKING : Wabi Experience - Wabi Experience

In zijn thuisland Tsjechië is country- en folkzanger Stanislav Jan ‘Wabi’ Daněk een ware volksheld. In 2002 vatte experimenteel geluidskunstenaar Tomislav Federsel (echte naam Tomáš Procházka) het plan op om als eerbetoon de songs van Wabi te gaan remixen. Daarvoor gebruikte hij een van een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Xtort - Nothing Is Real

Ergens in de Peelrand, verscholen tussen de industrie van Eindhoven en Noordrijn-Westfalen ligt een aandoenlijk dorpje dat Gemert heet. Daar in de buurt van de plaatselijke bib ligt een klein maar gezellig poppodium dat De Bunker heet. Het is die bunker die de genaamde ‘Piet van Hoer’ tot zijn tweede domicilie heeft verkozen. ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kasper Skullerud Værnes & Andreas Wildhagen - Troposgrafien

Het tweetal Kasper Skullerud Værnes (saxofoons) en drummer/percussionist Andreas Wildhagen spelen al een decennium lang in verschillende jazz ensembles en projecten. Het is pas sinds een paar jaar dat ze elkaar vonden als duo en in deze bezetting brachten ze in november 2018 met ‘Troposgrafien’ een eerste plaat uit. Eén ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Karakorum - Fables And Fairytales

In 2017 verscheen het eerste album “Beteigeuze” op Tonzonen Records en nu is er dan de opvolger “Fables And Fairytales”. We hebben het over de vijfkoppige Duitse prog en krautrock formatie Karakorum uit Mühldorf am Inn (bij München). De band bestaat uit een keyboardspeler, twee gitaristen, een bassist en een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fïx8:Sëd8 - Warning Signs

This CD review was translated to English by the author. You can read the translation here. Op de affiche van Amphi Festival 2019 prijkt een bijzondere naam. Op de laatste regel, in kleine letters, staat Fïx8:Sëd8, een artiest die je niet meteen op een groot festival met namen als Blutengel en Lord Of The Lost zou verwachten. ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : RAMMSTEIN - Een stadion in vuur en vlam

Rammstein, de band waarvan de groepsleden al eens graag met vuur spelen, trad deze woensdag op voor een uitverkocht Koning Boudewijnstadion. Uw reporter ter plekke was erbij en kwam er zonder brandwonden vanaf. Er was een massale toeloop voor de metalband uit Duitsland. Alle tickets vlogen in november vorige jaar reeds in minder dan een ...

lees meer...
NIEUWS 11/07/2019 : Timetable voor M'era Luna 2019

Zelf geven ze er niet zo heel veel ruchtbaarheid aan, maar dit jaar viert M’era Luna zijn inmiddels 20ste editie. De jaarlijkse traditie in volle zomertijd mag iedere keer dan weer een feestje zijn. Het feestje in eigen leefwereld, waar het vliegveld van het Duitse Hildesheim wordt omgetoverd tot het walhalla van de gothics en ...

lees meer...
NIEUWS 11/07/2019 : Dark Entries geeft weg: tickets Sewerfest.

Muzikale fijnproevers weten al langer dan vandaag dat JH De Wommel de place to be is om deviante muziekjes te ontdekken. Op de laatste dag van de zomervakantie slaan New Wave Top 100 en Pale Moon de handen in elkaar voor de tweede editie van Sewerfest. Vanaf 20 uur kan je er optredens meepikken van Diagnostic Error (EBM), Cojones Del ...

lees meer...
NIEUWS 01/07/2019 : Angels Of Liberty teaser!

De nieuwe, postume Angels Of Liberty, “Servant Of The Grail” is een feit. En ik ben redelijk enthousiast. Ik hoop binnenkort een review van dit album op deze site te kunnen presenteren maar wil u nu alvast laten kennis maken met “The Last Vampire”, het nummer dat dit album moet presenteren. En geloof me dit nummer doet ...

lees meer...
NIEUWS 29/06/2019 : Wir Kellerkinder - Everyday Is Halloween het eerste kinderboek voor kinderen opgescheept met gothic ouders!

Ik ken het, en allicht nog velen anderen met me. Ook al willen u en ik als notoire goths het eeuwige leven we worden ouder en daar komen dan - als je niet goed oplet - soms kinderen bij kijken. En die kijken met ouder worden wel eens raar op bij al dat zwart van mama of papa om van de muziek die soms door de woonkamer galmt nog maar te zwijgen. ...

lees meer...
FOTO'S : Rob Zombie - @ Graspop 23/06/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Ministry - @ Graspop 22/06/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : MIREXXX (Dark Entries Night 29) - In de Indiase traditie is dit een periode van verval en achteruitgang: de Kali Yuga of ‘het ongelukkig tijdperk’.

Mirexxx heeft een nieuwe cd uit: ‘Vault’. Opnieuw krijgen we old school dark electro, maar anderzijds verschilt hun geluid danig van andere electrogroepen, onder meer omdat de basdrums niet prominent gebruikt worden en ze eerder hoge percussie en bliebjes gebruiken. De reacties op de nieuwe plaat waren uitstekend, en voor ons was ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Wave-Gotik-Treffen 2019 (Leipzig, Duitsland, 7 t.e.m. 10 juni) - De dolle avonturen van de electro-redactie

Meer dan een jaar had ik ernaar uitgekeken: de 28ste editie van het Wave-Gotik-Treffen in het pinksterweekend. Persoonlijk vond ik het donkere elektronische deel van de line-up niet echt "wauw", maar dat hield mij niet tegen om mij 4,5 dag lang rot te amuseren. En zoals elk jaar schrijf ik ook nu een verslag over mijn dolle avonturen ...

lees meer...
FOTO'S : Stone Temple Pilots - @ Graspop 21/06/2019 door Luc Luyten