casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

30 items

   

Sparks
Kimono My House
Glam - Pop - Prog - Rock
27/05/2018 : Sparks - Kimono My House
Island Records  Island Records
27/05/2018, Dimi Brands

Sparks treden op 7 juni in de Antwerpse Arenbergschouwburg. Een concert waar je ondergetekende niet zal terugvinden. Als je wil weten waarom, kan je meteen naar de afsluitende alinea’s van dit schrijfsel. Wil je echter weten waarom Sparks met Kimono My House een van de beste platen van de 20ste eeuw gemaakt hebben, dan lees je best het stuk ertussen er even bij.

De exacte datum wanneer ik voor het eerst de monsterhit ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ hoorde, moet ik u helaas schuldig blijven.

Het was alleszins in mijn kindertijd, ik herinner me een vrijdagavond, met het weekend voor de deur mocht er langer opgebleven worden. Wat gelijk stond aan avonden voor de buis, met een zorgvuldig gekozen zakje chips. Omdat er toen ook al geen barst op tv te zien was (Doe Maar zong tien jaar eerder al dat er een knop op onze tv zat die ons uit de puree zou helpen), deed verveling ons vaak naar het mozaïekkanaal zappen. In tijden van digitale tv horen jonge lezers het bij deze term waarschijnlijk in Keulen donderen, vandaar ter verduidelijking: het mozaïekkanaal was een zender waarop alle zenders netjes onderverdeeld in hokjes te zien waren, waardoor je dus een keuze kon maken naar wat je eventueel zou kunnen kijken. Toen iets wat we behoorlijk indrukwekkend vonden, tegenwoordig een nogal omslachtige vorm van televisiegids.

Nu iedereen terug mee is, kunnen we verder met ons verhaal. Op dit zelfde mozaïekkanaal kreeg je gelukkig niet alle geluiden van deze afgebeelde zenders door elkaar te horen, maar koos men er voor om een radiozender (ons geheugen kan er de vinger niet meer op leggen welk) de beelden te laten begeleiden. Om half twaalf ‘s avonds, stopten alle zenders en was er een programma dat tegelijkertijd overal te horen was: De Nachtradio.

Het was als kind een soort van sadistisch trekje om telkens rond dit uur naar de desbetreffende zender te zappen, en de begingeneriek van dit programma te aanhoren. Een piano intro die me haast in de broek deed schijten van schrik was hiervoor verantwoordelijk. Achteraf, nieuwsgierig wie verantwoordelijk was voor deze nachtmerrie, kwam ik er achter dat het een stukje uit een nummer van Wim Mertens betrof. En dat het helemaal niet meer zo eng klonk het moment dat mijn kinderoren volgroeid waren.

Het was op deze Nachtradio dat ik het desbetreffende nummer van de Sparks voor het eerst hoorde, en meteen was ik verkocht. Aangezien mijn eerste gedachte was dat ik de stem van die zangeres (sic) zo leuk vond, zal het ergens in het begin van de jaren 90 geweest zijn, toen het begrip androgynie voor mij even ver weg was als het begrip digitale TV.

Zonder toen te weten van wie dit nummer was, bleef het door mijn hoofd spoken. Behalve het televisielandschap stond ook het muzieklandschap niet zo ver als het nu staat. Begin dus maar eens te zoeken naar een nummer in een tijd dat muziek niet ‘een klik van je verwijderd is.’

De zoektocht in de bibliotheek (in de platenwinkel kwamen we meestal maar een paar keer per jaar, als het spaarpotje vol genoeg zat) met als enige trefwoorden ‘opera-achtig’ en ‘hoge stem’ leverde ons buiten de groep Queen niet bepaald iets op.

Maar Queen was het dus duidelijk niet. Toen ik op latere leeftijd Siouxsie And The Banshees ontdekte, kwam ik automatisch bij hun (laat ons even heel eerlijk zijn, bijzonder slappe) cover van ‘This Town Ain’t Big Enough For Both Of Us’ uit, en had ik dus eindelijk in de smiezen van wie de originele versie was.

Toen ik nog iets later muziekmagazine’s begon te verslinden, was de naam Sparks al lang geen onbekende meer, en bleek de plaat Kimono My House een zeer geliefd album te zijn van menig artiest (waaronder Thurston Moore en Morrissey).

Aangezien het spaarpotje het nu al wat vaker toeliet om de platenzaak te bezoeken (het wachten op vulling ervan tijdens jaarfeesten of kermissen had immers plaatsgemaakt voor het statuut van loonslaaf) was deze plaat dan ook al snel een prioriteit op de (kilometerslange) wantlist.

De single, nog steeds hét nummer waarmee iedereen Sparks identificeert, opent meteen in al zijn grandeur dit korte (amper 36 minuten) album.

Kan je dit nog overtreffen, denk je dan? Eigenlijk wel! Kimono My House is namelijk een plaat waar geen enkel zwak nummer op staat.

Maar laat ons het nog even over die tijdloze single hebben. Het is hier niet voor niets Oud Goud: de speeltuin van onze redactie om eindeloos over een meesterwerk te lullen.

Indien u het nummer nog nooit hoorde (wat ons stellig zou verbazen) kunnen we uw nieuwsgierigheid alvast prikkelen door te zeggen dat het begint met hypnotiserende keyboards en vervreemdende (u begrijpt vast mijn verbazing toen ik er achter kwam dat het een man was, en geen vrouw zoals ik als kind naar alle waarschijnlijkheid aannam) zang om te eindigen met een vloedgolf van geweervuur, opera-achtige klaagzang en gierende gitaren. Sounds like ‘Bohemian Rhapsody’, zegt u? Inderdaad, de vergelijking is evident. ‘Bohemian Rhapsody’ vinden we nog steeds een dijk van een nummer, en hebben we altijd als uniek ervaren. Tot Sparks op het toneel verschenen, die lieten zien dat niet alleen Freddie Mercury en co dit kunstje onder de knie hadden. (U dient in deze trouwens te moeten weten dat ‘This Town...’ stamt uit 1974, terwijl Queen pas een jaar later kwam aanzetten met ‘Bohemian Rhapsody’!) Als je overigens weet dat Queen in 1972 eens het voorprogramma van Sparks mocht verzorgen tijdens hun tournee door Engeland kan je je wel afvragen in hoeverre Queen zich door deze Amerikanen heeft laten beïnvloeden.

Ook het visuele aspect speelde een grote rol bij Sparks, ter promotie van hun single mochten ze komen optreden bij het Britse tv programma Top Of The Pops. Keyboardspeler Ron Mael (die zo uit de Marx Brothers leek weggelopen) loerde eng naar de camera en zijn Hitlersnor benadrukte zijn kille, gevaarlijke imago. Zijn broer, zanger Russell Mael, danste om hem heen en liet trots zijn slechte gebit zien.

Nog een weetje: Elton John zag niets in dit nummer. Hij had een weddenschap lopen met Muff Winwood (singer-songwriter/producer) dat het maar matig zou verkopen. Elton John verloor duidelijk, want de single werd nummer 2 in de UK Singles Chart.

De toon was meteen gezet en Sparks’ derde album Kimono My House met op de kitscherige hoes twee geisha’s werd zowel commercieel als artistiek een succes. Nog een weetje, het is immers Oud Goud, weet u nog: de dame links op de hoes is Michi Hirota, zij sprak een tekst in op het Bowie nummer ‘It’s No Game (Part One), terug te vinden op het album Scary Monsters And Super Creeps.

Het daaropvolgende nummer ‘Amateur Hour’ is een ander mooi voorbeeld van de succesingrediënten van Sparks: de vaak hilarische woordspelingen in de teksten (van de hand van Ron) (zoals ‘Barbecutie’ -B-kant van ‘This Town...’, op een reissue terug te vinden als bonus nummer, en in het vernoemde ‘Amateur Hour’: “Dance, laugh, wine, dine, talk and sing/ But those cannot replace what is the real thing/ It’s a lot like playing the violin. You cannot start off to be Yehudi Menuhin.”, om er maar eentje te noemen).

Persoonlijke favoriet ‘Falling In Love With Myself Again’ die traag walsend voorbijkomt, met een prominente rol voor de gitaar van Adrian Fisher. Hoewel de gebroeders Mael in de spotlight staan, ben ik vooral erg te spreken over diens snarenkunsten. Ook hier weer dat cabareteske dat deze groep zo onweerstaanbaar leuk maakt. Maar enkel leuk is gelijk aan van voorbijgaande aard, het is de combinatie van dat leuke met toch ook dat creepy randje dat steeds sluimert, dat er voor zorgt dat we bijna 45 jaar na datum nog steeds kunnen spreken van een tijdloos album.

Om maar te zeggen: zing ‘Here In Heaven’ met afwisselend zachte en schreeuwende stem, gooi wat distortion op de gitaar en speel het een tempo sneller, en het had iets van pakweg Pixies kunnen zijn. Dit gevoel ervaar je de hele rit die Kimono My House is, dat men hier niet alleen met muziekgeschiedenis speelt, maar ze tegelijkertijd ook schrijft.

In OOR’s Popencyclopedie, voor de rubriek Oud Goud een graag geraadpleegde hulpgids, was voor Sparks lang slechts enkel een vermelding in het hoofdstuk ‘New York’ weggelegd. Later kregen ze een kort stukje onder het ‘Glamrock’ hoofdstuk, en hoewel een begrijpelijk keuze, vinden we dit hokje toch te beperkend.

Net zoals Roxy Music, ook vaak in deze hoek geduwd, is de op het eerste gehoor simpele pop van Sparks enorm complex en boordevol verrassende wendingen.

Nu we toch over Roxy Music bezig zijn: over de campy nummers ‘Thank God It’s Not Christmas’ en ‘Hasta Mañana Monsieur’ lazen we ooit de volgende beschrijving: “... klinken als een vroege Roxy Music dat een Broadwaymusical leidt.” Treffender zouden we beide songs niet kunnen omschrijven, dus we proberen het ook niet.

Omdat Kerstmis ook niet onze favoriete tijd van het jaar is, vormt ‘Thank God It’s Not Christmas’ dan ook een perfect tegengif tegen de naïeve feel good songs die eigen zijn aan deze periode. Samen met The Pogues’ ‘A Fairytale Of New York’ een van die songs die het aandurft om tegen het heilige huisje dat Kerstmis nog steeds is te schoppen door te stellen dat het niet allemaal peis en vree is zoals deze tijd kenmerkende songs ons proberen wijs te maken.

Vooruitstrevend is een nummer als ‘Talent Is An Asset’, een zeer hoekig nummer dat duidelijk vooruitloopt op het door u zo gewaardeerde new wave genre.

Maar ook krijgen we een voorbeeld van hun experimentele kant te horen. Dit tijdens afsluiter ‘Equator’: een mengsel van jazzy structuren en vocalen die steeds merkwaardiger worden. Een slimme zet om met dit nummer te eindigen, want zo hielden ze automatisch de nieuwsgierigheid naar wat zou volgen op scherp.

Toch heb ik me nooit verder in hun werk verdiept, hoe tegenstrijdig dit ook moge klinken. Kimono My House is voor mij zo perfect, dat er geen behoefte was om verder te gaan, misschien ook een kwestie van niet teleurgesteld te worden (we kennen natuurlijk wel het disco uitstapje ‘Beat The Clock’).

Daarom, beste mensen, ga ik op 7 juni NIET naar Sparks kijken in Antwerpen. Ik zal thuis wel deze Kimono My House opzetten, zoals ik eigenlijk sinds jaar en dag met de regelmaat van de klok doe.

Sparks

Dimi Brands
27/05/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Ton Globiter - KITNL Dark Hour Reprise (vinyl ep)

Ton Globiter, geboren als Domenikas Blazevicius (niet meteen een 'artiestennaam'), is een Litouwse dj/producer die vooral in de edm/techno en dance scene al enig succes wist te oogsten. Zo verscheen begin 2021 een digitale versie van “Kaunas Is The New London” bij Wrong Era dat werd opgepikt door Oraculo Records. Doch ...

lees meer...
NIEUWS 25/10/2021 : Enter the Batcave op Sinner’s Day!

Sinner’s Day komt nu wel zeer dichtbij, rep je dus voor een ticket, u krijgt er drie dagen van 30 oktober tem 1 november maar liefst 54 bands op twee podia. Als u het allemaal niet kunt bij houden kunt u ook de Sinner’s Day app installeren. Stel je eigen tijdstabel samen met deze app en de app laat je ook toe met vriendinnetjes ...

lees meer...
CD BESPREKING : Glasgow Coma Scale - Sirens

Deze band komt niet uit Schotland zoals de naam zou kunnen laten vermoeden, maar wel uit het Duitse Frankfurt. De bandnaam is afkomstig uit de neurologie. De Glasgow Coma Scale is een internationaal erkende schaal waarmee de graad van bewustzijn van een persoon wordt gemeten. Glasgow Coma Scale laten een hoofdzakelijk instrumentale sound ...

lees meer...
CD BESPREKING : Abraxas - Embrace Capitalism (Until It Strangles You) Remixed

Dansmuziek opnieuw een geweten schoppen en bevrijden van de commerciële mentaliteit waaraan het zich heeft overgegeven. Dansen met lijf en verstand. Anarchisme en rebellie op beat. Dat is waar deze Abraxas kortweg voor staat. Scherp en lekker militant zoals het ooit was. Abraxas is ook het project van de Spaanse Damià Llorens, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Here-X - You're Coming Home ep (vinyl)

Here-X is een vrij nieuw soloproject uit Griekenland rond multi-instrumentalist en zanger Stavros Nikolau die zich voor de teksten laat bij staan door verschillende personen, zo ook Roger Waters (Pink Floyd) van wie hij het nummer “Hey You” (zie clip) even leende om er een goede eigentijdse post punk cover uit te puren. Post ...

lees meer...
FOTO'S : Front 242 - @ Depot Leuven, 22/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Radical G - @ Depot Leuven, 22/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Flying Horseman en Peenoise (voorprogramma) - ...weer op de bühne én op de kaart met een geslaagde thuismatch...

Om redenen ons allen wel gekend moest de Antwerpse band Flying Horseman wachten om hun album Mothership, hun zesde album in een zo goed als vlekkeloze carrière, in levende lijve aan ons voor te stellen. Wanneer dat ook nog eens achter mijn hoek, in De Roma, gebeurt dan zeg ik geen nee… Tijdens gekeuvel met oude bekenden kwamen ...

lees meer...
CD BESPREKING : TRAITRS - Horses In The Abattoir

Hippe post punk uit Canada met goth mascara en pop lipstick in een existentialistische nauw aansluitende outfit die past bij deze geconformeerde depressietijden. Zie, ik kan het ook een bio maken om het nieuwe album “Horses In The Abattoir” van het niet meer geheel onbekende TRAITRS aan te kondigen. Een charmant zagend stemmetje ...

lees meer...
NIEUWS 20/10/2021 : Sinner’ Day, zwart heeft veel tinten (deel 3 Allerheiligen)

Mijn persoonlijke voorkeuren voor de derde dag Sinner’s Day, we zitten immers in de laatste rechte lijn want nog 10 keer slapen en het is zover. Feest. Een ‘Alle Heiligen’ feesten mee op maandag 1 november in Heusden Zolder en wel op twee podia. Hopelijk hebt u dag 1 en dag 2 overleefd. Want ook op 1 november valt er één ...

lees meer...
INTERVIEW : WINTERSTILLE - Dit zijn twee tegenstrijdige aspecten van het individualisme: de belofte dat je alles in het leven kunt bereiken en de beschuldiging aan het individu als je dat niet kunt bereiken.

Eind oktober 2020 kwam ‘Puin van dromen’ uit, het debuut van Winterstille. De plaat biedt een mengeling van folk, chanson en gothic. Winterstille zal op 12 november zijn cd voorstellen in zaal De Krop in Kampenhout, en op 13 november het Porta Nigra Autumn Passage openen in Aarschot. Reden genoeg om eens dieper te graven naar de ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : 25 jaar Whispers In The Shadow: video voor 'Back To The Wound'

Whispers In The Shadow blaast 25 kaarsjes uit. In de afgelopen kwarteeuw hebben ze 10 platen uitgebracht. En dat willen ze in de kijker brengen door een uitstekende compilatie: 'Gilding the Lily - A Restrospective'. Daarop hebben ze niet enkel hun beste nummers verzameld, maar ze hebben ook verschillende nummers terug onder handen ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : A Slice Of Life: Coraline (The Foreing Resort Remix)

Hoe zat het weer met A Slice Of Life? Oh ja, ze hebben in 2018 een prachtig debuut uitgegeven: 'Restless'. We weten uit goede bron dat ze sindsdien heel wat nieuwe nummers geschreven hebben en zelfs dat ze aan een nieuwe plaat werken. In de tussentijd verrassen ze ons nu en dan met een remix uit hun debuut, zoals 'Sweet Sin' ...

lees meer...
NIEUWS 19/10/2021 : Dark Entries zoekt vers bloed

Ware vampieren zijn wij, die in de duisternis jagen op warmbloedige wezens om onze dorst aan te laven… Yep, we zoeken naar vers bloed om ons magazine te versterken. Uiteraard gaat onze voorkeur hierbij uit naar jonge maagden, maar op onze leeftijd en met ons uiterlijk kunnen we niet al te veeleisend zijn. Je geslacht, leeftijd of uiterlijk ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Aksak Maboul - ...met een nostalgische sound tegelijk de toekomst in @ Het Bos, Antwerpen, 14 oktober 2021

Aksak Maboul is al sinds 1977 onder ons, maar heeft in die tussentijd slechts 4 albums uitgebracht. Een en ander heeft te maken met het feit dat oprichter (en enige oorspronkelijk lid) Marc Hollander daarnaast ook nog zijn label Crammed Disc (voor onze scène vooral bekend van Tuxedomoon) te runnen heeft. Crammed Discs is bekend om zijn ...

lees meer...
FOTO'S : Sovjet War - @ Depot Leuven, Breaking Barriers 09/10/2021 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : GERT - Sinds 2019 zijn we officieel een Nederlandstalig DIY kleinpunk kwartet

Gert - ook bekend als Gert Kleinpunk - maakt al zeventien jaar muziek, maar heeft nog nooit een interview gegeven. Daar moest verandering in komen, vond Malcolm Nix, te meer daar Gert op 9 oktober op Breaking Barriers in Het Depot te Leuven speelt... Zo, eindelijk een interview met Gert, die ondertussen wel al ongeveer zeventien jaar een ...