casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

28 items

   

KING CRIMSON
IN THE COURT OF THE CRIMSON KING
Prog - Psychedelic - Rock
28/12/2014 : KING CRIMSON - IN THE COURT OF THE CRIMSON KING
DGMlive
28/12/2014, Jan Denolet

Wat een eer om de spits van deze edele rubriek met nobele doelstelling af te mogen bijten… En wàt een eer om van de andere redactieleden carte blanche te krijgen betreffende deze In The Court Of The Crimson King van King Crimson

In The Watte van Wie…? Dat zijn zorgen voor later, we gaan netjes beginnen met de voorgeschiedenis. Gemakkelijkshalve beginnen we bij het Bournemouthse projectje Giles, Giles & Fripp, muzikaal vehikel voor de gebroeders Peter en Michael (respectievelijk bas+zang en drums), vervolledigd door gitarist Robert Fripp. The Cheerfull Insanity of G,G&F uit 1968 laat ons een groep horen die invloeden weet te verwerken uit klassieke muziek (vooral Bartok), verschillende Jazz-stijlen, Music Hall en psychedelische pop. Getuige de teksten –en volgens Michael Giles- zijn deze beïnvloed door de satirische commédiens die toen in zwang waren. Een bonte mengelmoes die wonderwel bij elkaar past én met een mentaliteit die later ook het debuut van King Crimson zal kruiden… Om terug te keren naar het DNA van KC: G,G&F verhuizen tijdelijk naar Brondesbury Road, Londen, waar ze hard beginnen te repeteren en proberen om andere muzikanten aan te trekken. Een boeiende overgangsperiode die uitstekend gedocumenteerd wordt op het retro-perspectieve G,G&F-album The Brondesbury Tapes. Interessant om te vermelden is de passage van zangeres Judy Dyble, die net Fairport Convention had verlaten (dat daarna de ondertussen legendarische Sandy Denny inlijfde) en later nog te horen zou zijn met Trader Horn. Zeer belangrijk is de komst van het duo Ian McDonald (multi-instrumentalist) en Pete Sinfield (poëet en visionair). De input van deze laatste twee is onontbeerlijk, al was het maar op het vlak van muzikale verrijking. McDonald was klassiek geschoold en had een brede interesse, gaande van allerlei soorten wereldmuziek over verschillende soorten Jazz, avantgardische componisten en Westerse klassieke muziek. Robert Fripp zelf ging er prat op dat hij zichzelf jarenlang getraind had om allerlei uiteenlopende stijlen van muziek te kunnen spelen op zijn gitaar, zodat hij met eender wie samen zou kunnen spelen. Wat Pete Sinfield betrof: deze had een levendige verbeelding, was goed bekend met verschillende exponenten uit de muzikale tegencultuur (o.a. Marc Bolan van T-Rex) en was goed belezen. Zelf zou hij verwijzen naar o.m. het Tibetaanse Dodenboek en De Lessen van Don Juan van Carlos Castaneda als voorname levensverrijkende inspiratiebronnen. Voeg daar nog een kindertijd aan toe met ouders die banden hadden met de Londense occulte organisatie The Men of Trees (waarvan verscheidene leden ook bij de Hermetic Order of the Golden Dawn zaten), een Duitse nanny met een verleden als circusartieste en je weet dat de jonge snaak veel geestelijk voedsel meegekregen heeft. Met zo’n schitterende combinatie aan talenten en persoonlijkheden was het een beetje sneu dat bassist Peter Giles aangaf andere oorden te willen opzoeken. Gelukkig kende Robert Fripp nog een makker van vroeger, die dezelfde gitaarleraar had en met wie hij vroeger vaak had geoefend. Voordeel was dat Greg Lake (ondertussen bassist) al enige ervaring had in rockbands en ook bereid was om (de teksten van Pete Sinfield) te zingen, iets wat verwelkomd werd door de band. Lake had ook een goed klinkende naam klaar voor de groep: King Crimson

De nieuwe groep zette zich hard aan het werk met het recycleren van oud G,G&F-materiaal (bv. I Talk to the Wind), het schrijven van nieuwe nummers en het repeteren voor optredens. Het meest memorabele optreden was wel dat als voorprogramma van niemand minder dan de Rolling Stones in Hyde Park, ter nagedachtenis van hun toen pas overleden gitarist Brian Jones. Pleit wel voor een beginnende groep, dacht ik zo… King Crimson had dan ook alles om op te vallen: hun muziek was een unieke blend van rock, jazz, klassiek en ook folkinvloeden en ze wisten zich te positioneren aan de frontlinie van de tegencultuur op een moment dat de verontwaardiging i.v.m. de Viëtnam-oorlog (ook in de UK) piekte. De hippiedroom was nog maar net aan diggelen geslagen en KC verzamelde de brokstukken om hun noodvlot mee te bouwen. Samengevoegd met de brede muzikale invloeden van de band moést dit wel een uniek statement worden, een steen in de vijver van de muziekwereld (waarvan de rimpelingen nog steeds uitdeinen)… kortom: een instant klassieker…! Grappig detail: een oom van een van de bandleden had hen uit sympathie een niet onaardig bedrag gegeven om te investeren in de opnames van hun plaat, met de mededeling dat het niet erg was indien hij het geld nooit terug zou zien. Hij kreeg het bedrag binnen het jaar netjes terug uitbetaald…

Wat maakte In the Court of the Crimson King dan zo bijzonder…? Ik meen dat het woord blend hier al eens is gevallen, in combinatie met het woord uniek…? Wel dan…? ITCOTCK opent bizar maar sterk met een dreun als uit een stoommachine, het resultaat van de lichte mishandeling van een pijporgeltje dat in de opnamestudio stond. De perfecte prelude naar het massieve 21sth Century Schizoïd Man. De half gedeclameerde tekst van Pete Sinfield spiegelt ons de wereld voor zoals we die anno 1969 (of in eender welk tijdperk) zouden kunnen waarnemen: wapengekletter, corrupte politici, de blinde massa en de pijn van de zwaksten. Voeg daar een soundtrack bij van pure agonized Weltschmerz –huilende saxophoon, gillende gitaren, voortrazend drumwerk- en je hebt een nummer om U tegen te zeggen. Het beste komt met het stuk waarin de instrumenten samen een metronomisch strak stuk doorlopen en waarbij je beseft dat dit de geboorte van Math Rock moet zijn. I Talk to the Wind is met zijn 6 minuten het kortste (!) nummer van het album, maar het is er wel eentje om in te kaderen. Oorspronkelijk een G,G&F-track –toen nog door Judy Dyble ingezongen- was het al enige tijd een vaste waarde binnen het repertoire. Door het ietwat folky nummer vlak na het turbulente 21sth CSM te zetten creëert de band een eerste rustpunt. Dit zullen ze nog eens doen met Moonchild, waarmee ze plaat netjes verdelen in hevige en rustiger stukken. De sublieme tekst weerspiegelt op een poëtische manier de discussie tussen een suit (de straight man) en (neo-)hippie Pete Sinfield (de late man) op kantoor: twee werelden tegenover elkaar. Direct daarna is het weer van lap: Epitaph is het grafschrift van een generatie die net zijn hoop op een vredevolle toekomst in rook op zag gaan. Misschien dat het ooit nog goed komt, but rather not… Ongeveer 25 jaar later zal Kula Shaker met The Great Hosannah ons terug enige hoop geven… In Epitaph is het echter allemaal kommer en kwel, als op een brancard gedragen door een slepende sound die hevig steunt op de melancholische klank van de mellotron. Deze treurwilg van een hymne is zowat het meest gothic nummer uit een tijd dat de term nog niet gebruikt werd (tenzij misschien voor The Marble Index van Tantetje Dood Nico en voor The End van The Doors)… Als contrast volgt het postromantische Moonchild, dat de Goth in u aanspreekt met zijn dromerige kwaliteiten met verwijzingen naar de beeldwereld van de Prerafaëlieten en de Symbolisten. Het mooiste komt echter in een heerlijk lang aangehecht stukje experimentele Jazz, het voortkabbelende The Dream & The Illusion. In een laatste effort gaat KC er nog eens tegenaan met het titelnummer van ITCOTKC, met een tekst die bol staat van de dubbelzinnigheden en verwijzingen. Een tekst waaraan de toenmalige generatie ingewijden binnen de tegencultuur een vette kluif aan had. Middeleeuwse en Oosterse symboliek gaan hand in hand binnenin een psychedelisch aandoende soundtrack (The Return of the Fire Witch) met weeral een hoofdrol voor de mellotron. Echt besluiten doet de plaat met de outro The Dance of the Puppets. Op de tonen van het pijporgeltje kan men zich beginnen afvragen wie er in deze wereld aan de touwtjes trekt om de andere 99% van de bevolking van dit Aardse Tranendal naar hun pijpen te laten dansen. We’re all powerless Puppets and the Dance goes on and on… Alleen al Epitaph en ITCOTCK geven dit album meer dan het recht om deze rubriek met verve te openen…! Kers op de taart is het adembenemende en ondertussen legendarische hoesontwerp van de hand van Barry Godber, geschilderd na het bijwonen van enige KC-repetities en zeer onder de indruk van de Angst die door de muziek een stem kreeg. De kwelling die uit het gelaat van het (zelf)portret straalt spreekt boekdelen. Laten we ook niet de binnenhoes van ITCOTKC vergeten; waarin Godber de andere, meer harmonieuze, kant van KC laat zien. Yin&Yang zijn zo beiden vertegenwoordigd…

King Crimson was een unicum aan talenten en de cumulatie van hun talent met hun invloeden zorgde ervoor dat deze plaat het begin inluidde van een nieuw tijdperk. Van nu af aan was het bon ton om nummers te laten uitgroeien tot suites van bijna 10 minuten lang, stijlen zonder compromis en mét succes bij elkaar te gooien én hiermee een carrière uit te bouwen. Dit breekpunt in de muziekgeschiedenis zou men al snel Prog Rock gaan noemen. KC zou zichzelf tijdens zijn eerste 5 levensjaren binnen dat genre blijven vernieuwen , maar deze eerste bezetting zou de debuutplaat niet overleven. “Blink your eyes and you could’ve missed it…”, aldus een van de toenmalige bandleden.

ITCOTCK verscheen oorspronkelijk in 1969 bij E.G.Records, een dochterlabel van Virgin Music. Toen Virgin in 1996 overgenomen werd door EMI ging E.G. volledig in Virgin op. Het album zou vlot verkrijgbaar moeten zijn, bijvoorbeeld via Robert Fripp's online label DGMlive, waarvan u de link helemaal bovenaan dit artikel vindt...

Wie meer te weten wil komen over dit invloedrijke album raad ik aan om de Musical Guide to 'In The Court Of The Crimson King' by King Crimson van schrijver/componist Andrew Keeling te lezen. Keeling schreef ook over andere KC-albums zoals In The Wake of Poseidon en Lark's Tongues in Aspic en dit met een verregaande eruditie en heel eigen insteek. Leuk fâit-divers: Keeling inspireerde de naam van zijn schrijfsels op KC's eigen compilaties, zoals bv. A Young Person's Guide to King Crimson uit 1974... Zijn schrijfsels zijn uitgegeven bij Spaceward, maar zijn ook verkrijgbaar bij Burning Shed en Robert Fripp's eigen Discipline Global Mobile (DGM), via DGMlive.

Jan Denolet
28/12/2014

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 18/09/2020 : Gothic rockers der lage landen verenigt u! The Wake komt met nieuw album “Perfumes And Fripperies”

Liefhebbers en liefhebsters van gothic rock opgelet! Het Amerikaanse The Wake (opgericht in 1986 in Columbus USA), één van de meest onderschatte old school gothic rock bands van de tweede golf, pakt tegen Halloween uit met een nagelnieuw album, “Perfumes And Fripperies” waarvan het nummer “Hammer Hall” ...

lees meer...
NIEUWS 18/09/2020 : Dead Can Dance op tournee, twee data in Antwerpen

Dead Can Dance kan er prat op gaan zowat op zijn eentje de neoklassieke variant op darkwave te hebben uitgevonden. Ze zijn de onbetwiste pioniers in het genre, die intussen veel navolging heeft gekregen. Lisa Gerrard en Brendan Perry hebben in 2019 een zeer succesvolle tournee gemaakt na de uitgave van 'Dionysus', en ze willen dat ...

lees meer...
NIEUWS 18/09/2020 : Gratis download van Zauber

U houdt van sterk georkestreerde electro? Dan hopen we dat u al gehoord hebt van Zauber, het electroproject van Fransman Ludovic Dhenry. Zauber geeft een nummer gratis weg via bandcamp, een voorafname op de nieuwe plaat waar Zauber momenteel aan werkt. Het is niet het enige waar Ludovic zich momenteel mee bezig is. De nieuwe plaat van Exponentia ...

lees meer...
NIEUWS 18/09/2020 : Abstrackt Black: Dat we moesten sterven

In principe ging op 19 september onze Dark Entries Night door met De Delvers en Abstrackt Black, in de Kinky Star te Gent. Voorlopig gaat deze concertenreeks helaas niet door, maar dat betekent nog niet dat de groepen zelf niets meer van zich laten horen. Abstrackt Black bracht een paar dagen geleden bijvoorbeeld nog een nummer uit: 'Dat ...

lees meer...
CD BESPREKING : Empusae - Sounds From Beyond

Empusae verblijdde ons in 2019 pas nog met het uitstekende audiovisuele spektakel Iter In Tenebris. 2020 was het jaar van het gedwongen binnenzitten, wat tijd met zich meebracht om reeds over nieuw werk te buigen. Empusae presenteert Sounds From Beyond als een tussendoortje, ook al weigeren we het in die hoedanigheid te zien. Daarvoor ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ashtoreth / Grey Malkin - Hermit Remixes

Het begint stilaan een (fijne) traditie te worden: nadat Ashtoreth een album uitbrengt, strooit opperhoofd Peter Verwimp de afzonderlijke stukken in de schoot van bevriende muzikanten waarna een remix-versie van het album in kwestie uitgebracht wordt. Het was het geval bij Pilgrim, de samenwerking tussen Ashtoreth en Grey Malkin, nu is ...

lees meer...
INTERVIEW : HUGS OF THE SKY (finalist Humo's Rock Rally 2020) - Na wat research staan we nog harder te popelen om Andrew Eldritch te ontmoeten.

Na het horen van hun laatste album Virtual Lullaby Circus tipten we hen reeds als favorieten in de momenteel lopende Humo’s Rock Rally. En zie, we hadden het maar weer eens bij het rechte eind: kwaliteit komt altijd bovendrijven en bijgevolg stootte het Limburgse Hugs Of The Sky door tot de finale van dit prestigieuze concours. Even ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sutcliffe Jügend - Slaves No More

We nemen het u niet kwalijk als u totaal niet meer mee bent met het hele Sutcliffe Jügend-verhaal. Vorig jaar in februari maakte Kevin Tomkins bekend de stekker uit het project te trekken, waarna nog een laatste album (The Deluge) zou uitgebracht worden op 4iB. Ondertussen verscheen er bij Death Continues Records ook nog de even uitgebreide ...

lees meer...
NIEUWS 16/09/2020 : Athamay geeft een teken van leven...

'Wie?' hoor ik u al denken. Athamay, een groepje dat in de tweede helft van de jaren 90 via het Britse Nightbreed label wat furore genoot met donkere gotisch aandoende electro fetish muziek die de wereld van de bdsm celebreerde. De groep scoorde ook bij ons een paar eenvoudige maar doeltreffende hitjes als “Domination” ...

lees meer...
CD BESPREKING : TraumaSutra & Peter Geysels - L'Appel du Vide

We schrijven maart 2018. Na vele keren vragen heb ik Peter De Koning – de man achter TraumaSutra – kunnen overtuigen om op te treden op een Dark Entries Night. Peter was toen nog een gewaardeerde collega, die sindsdien op vriendschappelijke wijze gestopt is met bijdragen aan Dark Entries. We waren steeds verwonderd over het ontelbare ...

lees meer...
CD BESPREKING : De Brassers - Alternative News (live vinyl)

Nu de magie van de echte live optredens, met dank aan covid19, is verdwenen brengen De Brassers de live sfeer uw woonkamer binnen. Toegegeven, het is niet helemaal hetzelfde, maar het is alvast beter dan niets. De Brassers dus, jawel de ooit verguisde punk / cold wavers uit het vredige Limburg, die nu zowat in elke Limburgse plattelands parochie ...

lees meer...
INTERVIEW : RAYA SCHADUWJAAGSTER - Ik ben echt een dummie als het aankomt op mediteren en ademen.

Onlangs, tijdens volle maan, volgend op Lugghnasadh bracht Sven Visterin (Ernst H. Störzhendr/The Horny Hour (Radio Centraal)) in samenwerking met Sombre Soniks de compilatie The Central Throne uit. Het is een album dat gaat over hartcoherentie. Bij een album dat ademhalingsoefeningen moet begeleiden denken wij spontaan aan het soort ...