canli casino

Dark Entries Logo

22 items

   

The Fall
Live At The Witch Trials
New wave - Post Punk - Punk
29/01/2018 : The Fall - Live At The Witch Trials
Step Forward  Step Forward
29/01/2018, Dimi Brands

Het is een spijtige zaak maar wanneer onder deze boeiende rubriek nog iets verschijnt gaat het in het beste geval om een reissue, of in het slechtste geval, zoals hier, om een artiest die kwam te overlijden.

Eerder deze week werd ik dan ook met stomheid geslagen toen bleek dat de onsterfelijk gewaande Mark E. Smith dan toch een ticket richting de eeuwige jachtvelden op zak had.

Doordat Dark Entries volledig draait op hardwerkende vrijwilligers, en we vaak al tevreden zijn als we onze stapel promo’s besproken krijgen, blijft deze rubriek er bij wijlen -hoe toepasselijk- doods bij liggen.

Maar het heengaan van Mark E. Smith was dus het gedroomde (excusez le mot) moment om hier verandering in te brengen. The Fall stond immers al lang op mijn lijstje om opgenomen te worden in dit lijstje van onsterfelijken, dus bij deze...

Het verhaal van The Fall begint in 1976 in het Britse Manchester met een band die The Outsiders heet, naar een boek van de Franse schrijver Albert Camus (L’Etranger -hetzelfde boek waaruit The Cure inspiratie putte voor hun nummer ‘Killing An Arab’). Spil van de groep is Mark Edward Smith, een jonge eigenwijze ex-dokwerker en autodidact, die naast het bezorgen van kranten zijn tijd doorbrengt met het slikken van LSD en het lezen van alles wat hij te pakken kan krijgen. Hij schrijft de teksten voor de groep en ‘zingt’ ze op zijn eigen onnavolgbare wijze: sneerend en met het onversneden accent van een ‘working class kid’ uit Salford. Martin Bramah speelt gitaar, Tony Friel bas en de drummer blijft naamloos. In de loop van ‘77 komt toetseniste Una Baines bij de groep en wordt Karl Burns de nieuwe drummer. De groep verandert haar naam in The Fall, alweer naar een boek van Camus (La Chute) en treedt in mei van dat jaar voor het eerst onder die naam op.

Rauwe, compromisloze garagerock onder invloed van The Velvet Underground, Can (die The Fall later (1985) op This Nation’s Saving Grace letterlijk zouden eren op ‘I Am Damo Suzuki’) en Captain Beefheart’s Magic Band. Er wordt een geluidsmuur opgetrokken waar overheen Smith zijn sardonische bezweringsformules over de slechtheid van de wereld in het algemeen, maar de muziekwereld in het bijzonder, de zaal in slingert.

De groep maakt haar vinyldebuut met twee tracks op de verzamelplaat Short Circuit/Live At The Electric Circus. Augustus ‘78 verschijnt de EP Bingo Master’s Breakout (die we ook terugvinden op onze reissue van Live At The Witch Trials uit 2002).

Al snel verlaten Burns, Friel en Baines de band, al is Burns nog wel te horen op de debuutplaat van The Fall: Live At The Witch Trials.

In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden gaat het hier niet letterlijk om een live opname, maar om een plaat die op 1 dag tijd live in de studio opgenomen werd.

Zelf was ik nog niet gebeuren op het moment van verschijnen, maar al van de eerste noten van Live At The Witch Trials (‘Frightened’) besluipt je het gevoel dat hier een groep aan het werk is alwaar muzikaal een gouden toekomst voor weggelegd is.

Mijn eerste kennismaking met The Fall was ergens in de eerste helft van de jaren 00, toen het nummer prijkte op een door John Peel (de legendarische Britse radiomaker was Fall fan nummer 1, maar daarover later meer) samengestelde compilatie. Het nummer in kwestie was ‘Eat Y’self Fitter’ (terug te vinden op Perverted By Language, de zesde Fall plaat uit 1983), het was ook een van die zeldzame momenten dat ik een groep hoorde die plots nieuwe perspectieven toonde, het soort groep waarvoor ik halsoverkop naar de dichtstbijzijnde platenwinkel spurtte om zoveel mogelijk van in huis te halen.

Na de dreigende opener ‘Frightened’ gaat het er tijdens ‘Crap Rap 2/Like To Blow’ veel bitsiger aan toe. Postpunk zoals deze hoort te klinken, met een duidelijke nadruk op de tweede lettergreep en met een zin als “We are The Fall, Northern white crap that talks back”, moest er hierover nog twijfel bestaan.

Wie Mister Nelson mag wezen, en naar waar de taxi hem moet brengen hebben we het raden naar, maar we vermoeden dat de ‘Rebellious Jukebox’ in de lokale pub zijn werk heeft gedaan, en dat Nelson samen met M.E. Smith iets te diep in het glas heeft gekeken, niet toevallig een van Smiths favoriete bezigheden.

De drammerige zang en de chaotische instrumenten die evenwel rugdekking krijgen van een moddervette bas- en drumbegeleiding (ook constante factoren bij The Fall) klinken dan ook alsof ze goed doordrongen zijn van gerstenat.

Nog zo een bijtende track is ‘No Xmas For John Quays’, waarbij John Quays figuur staat voor een hele groep verstotenen. Zijn naam klinkt uit de mond van Smith dan ook meteen als de desbetreffende doelgroep. Het nummer zelf is een schoolvoorbeeld van een Fall klassieker, en verdient zijn plaats in de annalen van de punkmuziek.

De (speelgoed) keyboard van Yvonne Pawlett, die Una Baines opvolgde, laat zich opmerken tijdens ‘Mother-Sister’, een heerlijk opbouwend nummer. Smith nam zijn stem op op tape, en gaat hier het duet met zichzelf aan in het explosieve refrein. De opbouw van de nummers is ook een van de sterke kanten bij The Fall, iets wat we op latere platen nog veelvuldig mogen ervaren: terwijl Smith zijn teksten in de micro spuwt (van zingen is slechts zelden sprake) bouwen de muzikanten een ijzersterk skelet dat vaak naar een spetterende finale leidt.

‘Industrial Estate’ klinkt als een niemendalletje, maar zoals het goede (post)punk betaamt, gaat het hier vooral om de maatschappijkritische aard van het nummer. De term burn-out heette in 1979 nog gewoon depressie, en de grauwe industriële omgeving van Manchester (zie ook Joy Division, maar later met bands als Stone Roses, Inspiral Carpets, Happy Mondays (de zogenaamde Madchester scene) bleef Manchester over een vruchtbare bodem beschikken) stemde menigeen met sombere gedachten.

De rol voor Pawlett en haar elektrische piano valt niet te onderschatten op dit debuut van The Fall, zo weet ze een middelmatig nummer als ‘Two Steps Back’ met haar kinderlijke valse klanken alsnog op te fleuren tot iets wat alsnog de moeite waard blijkt te zijn.

Nog zo een instant (post)punk klassieker is ‘Future Pasts’, en dat de toekomst er rooskleurig uitzag voor The Fall bleek al meteen na het uitbrengen van Live At The Witch Trials, dat door de critici uitermate positief onthaald werd.

De oorspronkelijke editie sluit af met het bijna 8 minuten durende, zeer repetitieve (nog zo een typisch Fall kenmerk) ‘Music Scene’.

Dat Smith voor niets of niemand een blad voor de mond neemt wisten we dus al van ‘Crap Rap’, dat dus zijn werkgever ook niet gespaard blijft is het logische gevolg tijdens deze aanval op de muziekindustrie.

Later zou Smith er ook niet voor terugdeinzen om critici die negatief over hem schreven op te nemen in zijn teksten. Een artiest bij wie arrogantie niet vreemd was, en met wie het haast onmogelijk samenwerken was: als lid van The Fall moest je iedere dag vrezen voor je job, want om de haverklap ontsloeg Smith bandleden. Zo kunnen in de loop der jaren al meer dan 60 artiesten zeggen dat ze ooit lid waren van The Fall.

Dat was Mark E. Smith, en je wist waar je je aan kon verwachten bij hem. Maar los van deze onhebbelijkheden was hij, hoewel in de letterlijke zin vrij beperkt, bovenal een groot artiest die tal van klassiekers bij elkaar schreef, en waarvan iedere muziekliefhebber op zijn minst (!!) een plaat van in huis moet hebben.

Zelf hebben we de heruitgave van Live At The Witch Trials uit 2002 in ons bezit (van iedere Fall plaat zijn er meerdere reissues, waardoor het onbegonnen werk is voor de fans om alles van de band in huis te halen, zeker als je weet dat The Fall naast meer dan 30 studio-albums ook nog massa’s compilaties en bootlegs uitgebracht heeft).

Nog geen jaar (7 maanden om precies te zijn) na hun eersteling had The Fall al een vervolg klaar: het fijne Dragnet.

Trouw leverde Smith en de zijnen (die dus zoals gezegd geregeld veranderden) jaarlijks een plaat af, waarvan voor ondergetekende vooral deze uit de jaren 80 tot het absolute summum van de band behoorden: Grotesque (After The Gramme) (1980), mini LP Slates (1981), Room To Live (1982), Hex Enduction Hour (1982), Perverted By Language (1983), The Wonderful And Frightening World Of... (1984) en This Nation’s Saving Grace (1985) waren volgens mij allemaal kanshebbers voor onze rubriek Oud Goud.

Het is niet omdat Live At The Witch Trials de beste van al deze platen is, maar louter omdat het hier het debuut van The Fall betreft. Indien u tussen de regels lezen kan, weet u immers dat het hierboven opgesomde lijstje eveneens verplichte kost is.

Liever eerst een compilatie om The Fall te ontdekken? Dan raden we de Complete Peel Sessions aan, een 6CD box van sessies die The Fall deed bij voor het programma van de legendarische Britse radiomaker John Peel. Peel was een zeer grote fan van The Fall die hij omschreef als “always different, always the same”. Een treffende beschrijving, die wij niet kunnen evenaren.

The Fall

Dimi Brands
29/01/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Caroline K - Now Wait For Last Year

Misschien pleit u ook schuldig deelgenomen te hebben aan het zoveelste Facebook spelletje alwaar je tien hoezen van albums diende te posten, albums die een speciale impact op je leven gehad hebben. Aangezien we zelf een heel muzikaal aangelegde vriendenkring hebben, zal het u dan ook niet verbazen dat we de afgelopen maanden massa’s ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2018 : De dag des oordeels is terug

Zit u ook vol spanning te wachten op De dag des oordeels? We weten hoe het voelt, en we hebben goed nieuws. Na een pauze van verscheidene weken is uw favoriete post-punk en wave-radioprogramma terug. De afspraak is nog steeds: 22u maandagavond aftemmen op Radio VRD. 106,5 FM voor de leukste Limburgers en www.radiovrd.be voor wie livestream ...

lees meer...
FOTO'S : Skeletal Family - @ WGT door Luc Luyten 18/05/2018

lees meer...
FOTO'S : Merciful Nuns - @ WGT door Luc Luyten 18/05/2018

lees meer...
FOTO'S : The Beauty of Gemina - @ WGT door Luc Luyten 18/05/2018

lees meer...
CD BESPREKING : Jemh Circs - (untitled) Kingdom

Naast Black To Comm is de Duitse geluidskunstenaar Marc Richter ook actief als Jemh Circs. Bij die eerste maakt hij gebruik van analoge tapes en klanken gelicht van vinylplaten. Met Jemh Circs boort hij digitale bronnen aan. Hij samplet onder meer moderne popmuziek met van het You Tube geleende clipjes en van nog andere, soms obscure ‘gevonden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Phantom Winter - Into Black Science

Ettertjes, pestkopjes, jong schorremorrie, brutale vlegeltjes. Vaak met de knieën bloot en met ezelsoren op het hoofd. Tenminste, zo stellen we ons de jeugdjaren voor van het Noord-Beierse Phantom Winter. Al bestaat de kans dat hun brutaliteiten zich eerder weten te manifesteren door de donkere poëzie van Sylvia Plath of door ...

lees meer...
CD BESPREKING : Svein Finnerud Trio - Plastic Sun

Noors jazz trio dat vooral in eigen land bekend en berucht werd tijdens de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw om zijn pionierswerk in het veld van free jazz, avant-garde en experimentele jazz. Ze lieten zich ondermeer inspireren door Keith Jarrett, Ornette Coleman, het Paul Bley Trio en Charles Lloyd Quartet. ‘Plastic Sun’ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Macronympha - Infinite Perversion

Zondagmorgen in Deurne. Terwijl het huis nog ligt te slapen prikken de eerste straaltjes lentezon reeds door de helderblauwe lucht. Aangezien hier, net als in de rest van groot Antwerpen, alles verworden is tot één grote bouwwerf, brengt het verlengde Pinksterweekend een staken van nietsomziend draaiende betonmolens en dubbel ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : :Of The Wand And The Moon: / The Dark Red Seed (18-05-2018, Madame Moustache, Brussel) - Skål!

Er heerste bij mij aanvankelijk wat twijfel of ik al dan niet een verslag van dit concert zou schrijven. Aangezien :Of The Wand And The Moon: al meermaals de revue passeerde op onze concertpagina, hoorde ik al menig stem verzuchten dat ik er weer was met mijn blinde adoratie voor de sympathieke Deen Kim Larsen. Wat me uiteindelijk over ...

lees meer...
NIEUWS 17/05/2018 : :Of The Wand And The Moon: morgen live in Brussel.

Terwijl momenteel de grote zwarte volksverhuizing richting Leipzig vertrokken is, moeten de thuisblijvers dit weekend gelukkig niet op hun honger blijven zitten. Zo stippen wij morgen het optreden van :Of The Wand And The Moon: in Brussel aan. Als een van de hoofdrolspelers in de dark folk scene heeft de sympathieke Deen Kim Larsen ons ...

lees meer...
NIEUWS 16/05/2018 : GuiK wil grenzen overschrijden.

Eenieder die vroeger wel eens een feestje meepikte in Waregem (Steeple) of Doornik (Le Coquin) zal kunnen bevestigen dat deze gretig bezocht werden door creaturen uit het noorden van Frankrijk (Le Nord-Pas de Calais, een landdeel waarover de rest van Frankrijk nogal lacherig over doet, kijk maar eens naar de cultfilm Bienvenue Chez Les Ch’tis). Maar ...

lees meer...
NIEUWS 13/05/2018 : Een laatste update uwer WGT profeet

Dan toch voor mij afreis naar het goth mekka. De organisatie zwiepte immers nog een aantal namen online van groepen die nog werden opgevist om live present te tekenen. Daaronder ook de Belgische shoegaze formatie Newmoon en de electro wavers van The Arch. Hier de laatste namen wat ons in totaal op 224 artiesten brengt; 3TEETH (USA) , AKALOTZ ...

lees meer...
NIEUWS 13/05/2018 : The Arch stelt nieuwe clip voor aan de vooravond van hun optreden op WGT

12 nummers op 12 maanden. Dat is de indrukwekkende uitdaging die The Arch is aangegaan. En vandaag kunnen we de derde maand op rij een nieuw nummer voorstellen met alweer een prachtige clip: 'Cock's Populi'. 'Deadlines doen je creatief zijn, en neemt het twijfelen en leuteren weg. Er is maar één weg, en die is ...

lees meer...
INTERVIEW : WHISPERS IN THE SHADOW - Ik heb geen grote hoop voor de mensheid meer.

Whispers In The Shadow heeft zich een naam gemaakt als leverancier van gothic rock geïnspireerd door occulte thema's. Na een pauze van vier jaar - de groep heeft weliswaar niet stilgezeten en zanger Ashley Dayour maakte een aantal platen met The Devil & The Universe en Near Earth Orbit - zijn ze terug in een merkwaardige gedaanteverwisseling. ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : CHRISTIAN DEATH - Herdenkingen en complottheorieën

Op 1 april 1998 - exact twintig jaar geleden - verhing Rozz Williams zich. Voor zover hij toen nog geen icoon was, is hij het dan definitief geworden. Christian Death was zijn geesteskind, ook al heeft hij de groep in 1985 verlaten. Valor Kand ging verder met de groep en blijft tot op de dag van vandaag touren, en ja, hij gedenkt met de huidige ...

lees meer...
INTERVIEW : SIGLO XX - In de verveling ontstaat creatieve rebellie, dat was het wel.

In 1978, toen punk eindelijk Belgisch Limburg had bereikt besluiten vijf vrienden; Antonio Palermo, Dirk Chauvaux, Erik Dries, Guido Bos en Klaas Hoogerwaard op een blauwe maandag een groepje op te richten. In 1984 stopte Guido er mee en waren ze nog met vier. Dat hun bandje van toen, Siglo XX, anno 2018 nog minstens een keer live op de planken ...