casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

24 items

   

The Fall
Live At The Witch Trials
New wave - Post Punk - Punk
29/01/2018 : The Fall - Live At The Witch Trials
Step Forward  Step Forward
29/01/2018, Dimi Brands

Het is een spijtige zaak maar wanneer onder deze boeiende rubriek nog iets verschijnt gaat het in het beste geval om een reissue, of in het slechtste geval, zoals hier, om een artiest die kwam te overlijden.

Eerder deze week werd ik dan ook met stomheid geslagen toen bleek dat de onsterfelijk gewaande Mark E. Smith dan toch een ticket richting de eeuwige jachtvelden op zak had.

Doordat Dark Entries volledig draait op hardwerkende vrijwilligers, en we vaak al tevreden zijn als we onze stapel promo’s besproken krijgen, blijft deze rubriek er bij wijlen -hoe toepasselijk- doods bij liggen.

Maar het heengaan van Mark E. Smith was dus het gedroomde (excusez le mot) moment om hier verandering in te brengen. The Fall stond immers al lang op mijn lijstje om opgenomen te worden in dit lijstje van onsterfelijken, dus bij deze...

Het verhaal van The Fall begint in 1976 in het Britse Manchester met een band die The Outsiders heet, naar een boek van de Franse schrijver Albert Camus (L’Etranger -hetzelfde boek waaruit The Cure inspiratie putte voor hun nummer ‘Killing An Arab’). Spil van de groep is Mark Edward Smith, een jonge eigenwijze ex-dokwerker en autodidact, die naast het bezorgen van kranten zijn tijd doorbrengt met het slikken van LSD en het lezen van alles wat hij te pakken kan krijgen. Hij schrijft de teksten voor de groep en ‘zingt’ ze op zijn eigen onnavolgbare wijze: sneerend en met het onversneden accent van een ‘working class kid’ uit Salford. Martin Bramah speelt gitaar, Tony Friel bas en de drummer blijft naamloos. In de loop van ‘77 komt toetseniste Una Baines bij de groep en wordt Karl Burns de nieuwe drummer. De groep verandert haar naam in The Fall, alweer naar een boek van Camus (La Chute) en treedt in mei van dat jaar voor het eerst onder die naam op.

Rauwe, compromisloze garagerock onder invloed van The Velvet Underground, Can (die The Fall later (1985) op This Nation’s Saving Grace letterlijk zouden eren op ‘I Am Damo Suzuki’) en Captain Beefheart’s Magic Band. Er wordt een geluidsmuur opgetrokken waar overheen Smith zijn sardonische bezweringsformules over de slechtheid van de wereld in het algemeen, maar de muziekwereld in het bijzonder, de zaal in slingert.

De groep maakt haar vinyldebuut met twee tracks op de verzamelplaat Short Circuit/Live At The Electric Circus. Augustus ‘78 verschijnt de EP Bingo Master’s Breakout (die we ook terugvinden op onze reissue van Live At The Witch Trials uit 2002).

Al snel verlaten Burns, Friel en Baines de band, al is Burns nog wel te horen op de debuutplaat van The Fall: Live At The Witch Trials.

In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden gaat het hier niet letterlijk om een live opname, maar om een plaat die op 1 dag tijd live in de studio opgenomen werd.

Zelf was ik nog niet gebeuren op het moment van verschijnen, maar al van de eerste noten van Live At The Witch Trials (‘Frightened’) besluipt je het gevoel dat hier een groep aan het werk is alwaar muzikaal een gouden toekomst voor weggelegd is.

Mijn eerste kennismaking met The Fall was ergens in de eerste helft van de jaren 00, toen het nummer prijkte op een door John Peel (de legendarische Britse radiomaker was Fall fan nummer 1, maar daarover later meer) samengestelde compilatie. Het nummer in kwestie was ‘Eat Y’self Fitter’ (terug te vinden op Perverted By Language, de zesde Fall plaat uit 1983), het was ook een van die zeldzame momenten dat ik een groep hoorde die plots nieuwe perspectieven toonde, het soort groep waarvoor ik halsoverkop naar de dichtstbijzijnde platenwinkel spurtte om zoveel mogelijk van in huis te halen.

Na de dreigende opener ‘Frightened’ gaat het er tijdens ‘Crap Rap 2/Like To Blow’ veel bitsiger aan toe. Postpunk zoals deze hoort te klinken, met een duidelijke nadruk op de tweede lettergreep en met een zin als “We are The Fall, Northern white crap that talks back”, moest er hierover nog twijfel bestaan.

Wie Mister Nelson mag wezen, en naar waar de taxi hem moet brengen hebben we het raden naar, maar we vermoeden dat de ‘Rebellious Jukebox’ in de lokale pub zijn werk heeft gedaan, en dat Nelson samen met M.E. Smith iets te diep in het glas heeft gekeken, niet toevallig een van Smiths favoriete bezigheden.

De drammerige zang en de chaotische instrumenten die evenwel rugdekking krijgen van een moddervette bas- en drumbegeleiding (ook constante factoren bij The Fall) klinken dan ook alsof ze goed doordrongen zijn van gerstenat.

Nog zo een bijtende track is ‘No Xmas For John Quays’, waarbij John Quays figuur staat voor een hele groep verstotenen. Zijn naam klinkt uit de mond van Smith dan ook meteen als de desbetreffende doelgroep. Het nummer zelf is een schoolvoorbeeld van een Fall klassieker, en verdient zijn plaats in de annalen van de punkmuziek.

De (speelgoed) keyboard van Yvonne Pawlett, die Una Baines opvolgde, laat zich opmerken tijdens ‘Mother-Sister’, een heerlijk opbouwend nummer. Smith nam zijn stem op op tape, en gaat hier het duet met zichzelf aan in het explosieve refrein. De opbouw van de nummers is ook een van de sterke kanten bij The Fall, iets wat we op latere platen nog veelvuldig mogen ervaren: terwijl Smith zijn teksten in de micro spuwt (van zingen is slechts zelden sprake) bouwen de muzikanten een ijzersterk skelet dat vaak naar een spetterende finale leidt.

‘Industrial Estate’ klinkt als een niemendalletje, maar zoals het goede (post)punk betaamt, gaat het hier vooral om de maatschappijkritische aard van het nummer. De term burn-out heette in 1979 nog gewoon depressie, en de grauwe industriële omgeving van Manchester (zie ook Joy Division, maar later met bands als Stone Roses, Inspiral Carpets, Happy Mondays (de zogenaamde Madchester scene) bleef Manchester over een vruchtbare bodem beschikken) stemde menigeen met sombere gedachten.

De rol voor Pawlett en haar elektrische piano valt niet te onderschatten op dit debuut van The Fall, zo weet ze een middelmatig nummer als ‘Two Steps Back’ met haar kinderlijke valse klanken alsnog op te fleuren tot iets wat alsnog de moeite waard blijkt te zijn.

Nog zo een instant (post)punk klassieker is ‘Future Pasts’, en dat de toekomst er rooskleurig uitzag voor The Fall bleek al meteen na het uitbrengen van Live At The Witch Trials, dat door de critici uitermate positief onthaald werd.

De oorspronkelijke editie sluit af met het bijna 8 minuten durende, zeer repetitieve (nog zo een typisch Fall kenmerk) ‘Music Scene’.

Dat Smith voor niets of niemand een blad voor de mond neemt wisten we dus al van ‘Crap Rap’, dat dus zijn werkgever ook niet gespaard blijft is het logische gevolg tijdens deze aanval op de muziekindustrie.

Later zou Smith er ook niet voor terugdeinzen om critici die negatief over hem schreven op te nemen in zijn teksten. Een artiest bij wie arrogantie niet vreemd was, en met wie het haast onmogelijk samenwerken was: als lid van The Fall moest je iedere dag vrezen voor je job, want om de haverklap ontsloeg Smith bandleden. Zo kunnen in de loop der jaren al meer dan 60 artiesten zeggen dat ze ooit lid waren van The Fall.

Dat was Mark E. Smith, en je wist waar je je aan kon verwachten bij hem. Maar los van deze onhebbelijkheden was hij, hoewel in de letterlijke zin vrij beperkt, bovenal een groot artiest die tal van klassiekers bij elkaar schreef, en waarvan iedere muziekliefhebber op zijn minst (!!) een plaat van in huis moet hebben.

Zelf hebben we de heruitgave van Live At The Witch Trials uit 2002 in ons bezit (van iedere Fall plaat zijn er meerdere reissues, waardoor het onbegonnen werk is voor de fans om alles van de band in huis te halen, zeker als je weet dat The Fall naast meer dan 30 studio-albums ook nog massa’s compilaties en bootlegs uitgebracht heeft).

Nog geen jaar (7 maanden om precies te zijn) na hun eersteling had The Fall al een vervolg klaar: het fijne Dragnet.

Trouw leverde Smith en de zijnen (die dus zoals gezegd geregeld veranderden) jaarlijks een plaat af, waarvan voor ondergetekende vooral deze uit de jaren 80 tot het absolute summum van de band behoorden: Grotesque (After The Gramme) (1980), mini LP Slates (1981), Room To Live (1982), Hex Enduction Hour (1982), Perverted By Language (1983), The Wonderful And Frightening World Of... (1984) en This Nation’s Saving Grace (1985) waren volgens mij allemaal kanshebbers voor onze rubriek Oud Goud.

Het is niet omdat Live At The Witch Trials de beste van al deze platen is, maar louter omdat het hier het debuut van The Fall betreft. Indien u tussen de regels lezen kan, weet u immers dat het hierboven opgesomde lijstje eveneens verplichte kost is.

Liever eerst een compilatie om The Fall te ontdekken? Dan raden we de Complete Peel Sessions aan, een 6CD box van sessies die The Fall deed bij voor het programma van de legendarische Britse radiomaker John Peel. Peel was een zeer grote fan van The Fall die hij omschreef als “always different, always the same”. Een treffende beschrijving, die wij niet kunnen evenaren.

The Fall

Dimi Brands
29/01/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
CONCERT BESPREKING : M'era Luna 2018 - Dag 1 - 11 augustus - Hildesheim - Dunkelheit für die Seele

Het is een organisatie als FKP Scorpio gegeven om ieder jaar weer te slagen in de omvorming van vliegveld naar heus dorp. Een dorp waar de tijdelijke bewoners zich weten te manifesteren en verzamelen in een eigen gecreëerde wereld. Een dorp waar ieder individu zijn eigen burgemeester is op persoonlijke creatieve wijze. Jawel, een dorp ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : M'era Luna 2018 - Dag 2 - 12 augustus - Hildesheim - Der Tag der Schönheiten

ZONDAG 12 AUGUSTUS 2018 – MAINSTAGE Waar vorig jaar M’era Luna nog te maken had met regenbuien en een drassige weide en een parking herschapen tot modderpoel kondigde dag 2 van 2018 zich aan als een warme zomerse dag. En dat werd het ook. Er werd zelfs al redelijk vroeg postgevat aan het hoofdpodium om Schattenmann deze ...

lees meer...
NIEUWS 14/08/2018 : Eerste namen voor M'era Luna 2019

Het ene is nog maar net afgelopen of er wordt en werd al naarstig gewerkt aan een volgende editie. M’era Luna heeft ondertussen reeds de eerste namen bekend gemaakt voor hun 2019-editie. Zo de traditie het wil zal er ook volgend jaar een totaalpakket worden afgeleverd met de Gothic Fashion Show, een heuse Gothic Fashion Town, de Medieval-markt, ...

lees meer...
NIEUWS 14/08/2018 : W-fest lost een resem namen voor de editie van 2019 (en nog eentje voor de editie van 2018)

Aan de vooravond van W-fest - vijf dagen feest met artiesten als Peter Murphy, Kim Wilde, Project Pitchfork, Chameleons Vox, DAF, Die Krupps, Vive La Fete, Suicide Commando, She Past Away, Paul Young, A Flock Of Seagulls, Parade Ground, Covenant, Clan Of Xymox, Lords Of Acid en Front Line Assembly - worden ook al een hele resem namen gelost ...

lees meer...
INTERVIEW : DJ DREXL (Darker Side Of The 80s) - 'Be there or be a white sock stuck in a Crock!'

Al wie wel eens na de optredens van onze Dark Entries Nights in de Gentse Kinky Star blijft plakken, heeft hem al ongetwijfeld al eens achter de draaitafels zien staan. Maar ook op andere feestjes is DJ Drexl, of wanneer we hem gewoon tussen de feestende massa terugvinden en hem mogen aanspreken met Marco, graag van de partij. Zelf ...

lees meer...
CD BESPREKING : Dirk Serries - Epitaph

Het woord ophouden zien we niet snel opduiken in het vocabularium van Dirk Serries. De man die met Vidna Obmana sinds de jaren 80 ons land mee op de industrial kaart zette. In het begin als een jonge dolle hond wild om zich heen bijtend, kwam met het komen der jaren een overstap naar meer ambient en tribal gerichte atmosferen. Wat Vidna Obmana ...

lees meer...
CD BESPREKING : Contagious Orgasm - Impregnate Mannequin

Impregnate Mannequin werd in 1997 in beperkte oplage reeds uitgebracht op vinyl. Tegenwoordig niet meer zo makkelijk te krijgen, dus vond Raubbau het stilaan tijd voor een heruitgave (cd en digitaal). De periode waarin deze plaat verscheen ziet men als een sleutelmoment in de rijk gevulde carrière van Hiroshi Hashimoto (aanvankelijk ...

lees meer...
CD BESPREKING : Farzane Zamen - Z Bent

Vorig jaar besprak ik een album van Yasmine Hamdan, een Libanese artieste die een soort oosterse dreampop brengt met een feministische boodschap en waarin synthesizers harmoniëren met oosterse (Arabische) instrumenten. Het album verscheen op Crammed Discs. Aan deze Yasmine Hamdan moest ik direct denken bij het aanhoren van de muziek ...

lees meer...
INTERVIEW : A SLICE OF LIFE - We denken dat we alles naar onze hand kunnen zetten en gaan vrolijk door met het uitputten van onze planeet en van elkaar.

Aan de vooravond van hun optreden op W-fest brengt A Slice Of Life zijn debuut uit: Restless. Het is een puike postpunkplaat geworden. Dark Entries was benieuwd naar de ontstaansgeschiedenis van de groep en de plaat, en ging zijn oor te luister leggen bij de stichtende leden Dirk Vreys (zang) en Guy Wilssens (gitaar). A Slice Of Life is ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Autumn Tears - Convalescence - A Retrospective

Met het aantal uitgebreide compilaties en overzichtsalbums die we de laatste tijd al in ontvangst mochten nemen, wanen we ons, terwijl buiten de 30 graden ruimschoots overschreden worden, midden in de kerst- en eindejaarsperiode. De seizoenen mogen dan wel verschuiven, maar zo een vaart zal het ons inziens nog wel niet lopen. Ook de Amerikanen ...

lees meer...
CD BESPREKING : Shinkiro - Archive: Volumes I-III

Er bereikt ons geregeld muziek uit Japan, en het moet niet altijd Japanoise of extreem geschifte experimentele shit zijn. Shinkiro leert ons dat er ook dark ambient uit het land van de rijzende zon kan komen. En nog wel heel goede, daar kan u van op aan! Ook in ons Belgenlandje werd Shinkiro al snel in de armen genomen: zo zorgde Hybryds ...

lees meer...
FOTO'S : Front 242 - @ Lokerse Feesten, 11/08/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Dark Entries Night 24: A Slice Of Life en Donder, Hel & Hagel

Op vrijdag 14 september nodigen we u graag uit op de 24ste editie van de Dark Entries Nights. Op deze gratis concerten stellen we u lokaal talent voor uit de zwarte scene. We hebben het geluk twee groepen te ontvangen die volop aan het losbreken zijn. A Slice Of Life heeft zonet zijn debuut uit, 'Restless', en na de uitstekende ...

lees meer...
FOTO'S : Gary Numan - @ Lokerse Feesten, 11/08/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Moonspell brengt concert met drie integraal gespeelde platen uit

In 2017 wilden de Portugese gothic metal-grootheden Moonspell hun trouwe achterban eens verwennen. Voor 4000 fans werd in hun stad Lissabon een concert gehouden waarop drie van hun meest succesvolle platen integraal gepeeld werden: het debuut 'Wolfheart' uit 1995 en diens opvolger 'Irreligious' uit 1996, alsook de meer recente ...

lees meer...
NIEUWS 12/08/2018 : Lord Of The Lost bestormt Duitse hitparades met 'Thornstar'

Het was ons al opgevallen dat Lord Of The Lost bijzonder populair was. Hun debuut dateert slechts van 2010, maar door hun ontzettend hard geluid en compromisloze houding hebben ze meteen een stempel op de Duitse gothscene gedrukt. Hun nieuwe cd 'Thornstar' - hun zesde al - bestormde de Duiste hitparades en staat nu op 6. De plaat is ...

lees meer...
FOTO'S : Dropkick Murphys - @ Lokerse Feesten, 08/08/2018 door Luc Luyten