casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

9.069 items

   

Nihiti
A New Kind Of Weather
Ambient - Electro Rock - Glitch / IDM - Krautrock - Post Punk - Post Rock - Psychedelic
14/12/2020 : Nihiti - A New Kind Of Weather
Lo Bit Landscapes  Lo Bit Landscapes
14/12/2020, Dimi Brands

Moesten er dit jaar Olympische Winterspelen plaatsvinden, dan tipten wij Amerika voor de gouden medaille.

Sport mag ons dan wel geen barst interesseren, toch zijn we clever genoeg om in te zien dat het Amerikaanse Nihiti moeiteloos zich een weg slalomt langs menig hindernissenparcours.

Met twee full albums op hun actief (Other People’s Memories (2010) en For Ostland (2012) omschreef Resident Advisor hen als “afwisselend ongemakkelijk, bloeddorstig en pijnlijk mooi”, dit door songs met oorlog, moord en romantische catastrofes als thema’s, maakt dat Nihiti een naam is die het zou kunnen maken bij hen die aan de donkere kant van het muzikale spectrum staan.

New York City, de thuisbasis van Nihiti, werd tijdens de pandemie van 2020 een van de zwaarst getroffen gebieden ter wereld, en dat schemert onvermijdelijk door op deze nieuwe lp.

Alsof deze globale catastrofe nog niet genoeg was, wachtte niet veel later ook een persoonlijk drama toen de broer van Nihiti’s songschrijver zelfmoord pleegde.

En dit alles op het moment dat het Lo Bit Landscapes label weer voet aan de grond kreeg na illegaal buitengesloten te zijn geweest uit het huis dat ze vier jaar deelden met een aantal andere muzikanten uit New York City, waardoor ze geen toegang meer hadden tot heel hun stock waaronder ook een aantal voltooide nieuwe opnames die gepland stonden voor uit te brengen.

Dat 2020 voor iedereen een rampjaar was, zal ondertussen al wel duidelijk zijn.

Wat meteen opvalt bij het openende titelnummer is het zeer aanwezige drumwerk van Greg Fox (Liturgy, Ex Eye), je kan de vergelijking met een meer psychedelische Leonard Cohen of een duistere versie van Tame Impala maken, maar net zozeer kan je wijzen op de heerlijke gelaagdheid van dit nummer die stukjes postrock, IDM, electrorock en postpunk naadloos in elkaar laat vloeien. Op het einde van het jaar zoekt men op een niet nader genoemde radiozender naar wat men noemt ‘tijdloze’ nummers. Als ze daar ballen aan hun lijf hadden en dus verrassend uit de hoek zouden durven komen, kozen ze voor ‘A New Kind Of Weather’, want de term tijdloos durven we hier gerust opplakken: van de intro (het geluid van sirenes in de verte) tot in de slow motion tornado die volgt en je zonder moeite meetrekt, zes minuten vakwerk.

Om terug te keren op dat slalommen: daar waar het titelnummer nog een ijzersterke song in de klassieke zin van het woord is, gooit ‘Shudder Into Silence’ het over een compleet andere boeg. Deze instrumental van 12 minuten schopt ons recht de jaren 70 in. Een welgemikte trap aangezien we het aardse voor de volledige duur van het nummer verlaten en het gaan zoeken in kosmische sferen. Inderdaad, dit nummer klinkt als de krautrock van een Cluster en de ambient van een Brian Eno. Gelukkig is men ook hierin erg inventief: de sirene die gebruikt werd voor de intro van het titelnummer krijgt hier een glansrol toebedeeld. De twee bewegingen in het stuk laten de treurige puls van het geluid van de sirene tegen het tikken van de atoomklok contrasteren. De tijd gaat verder, zelfs als de ervaring ervan wordt vervormd door de emotionele toestand van het bewustzijn.

Wie dus een beetje verder luistert dan die kosmische 70s sound (wat niet veel moeite kost) zal ontdekken hoe ingenieus dit alles in elkaar steekt, en zal het met ons eens zijn als wij in een adem de naam van geluidskunstenaar William Basinski noemen.

‘In The Sands’ op zijn beurt is dan weer hedendaagse postpunk van een goed jaar. Alhoewel, we waren het er toch over eens dat 2020 niet onder deze categorie thuis te brengen viel?

Als er gecoverd moet worden, en het nummer in kwestie over liefde en verlies dient te gaan, dan kom je al vrij snel bij Roy Orbison uit. ‘I Drove All Night’ is een van de latere nummers van deze zanger die vooral in de jaren 60 hits scoorde, en werd mede erg bekend dankzij de versie die Cyndi Lauper uitbracht. In de stem van Nihiti horen we soms dezelfde knik als bij Daan, gelukkig laten de Amerikanen de beats en het opgezwollen ego achterwege.

Het is niet zo dat we rechtstreeks aan Morrissey moeten denken bij deze cover, maar toch lijkt het alsof de door Mozzer bezongen bus “that kills the both of us” ieder moment frontaal op de bestuurder kan inbotsen. Om het met nog een rampje uit 2020 te illustreren: ondergetekende had dit jaar ook een botsing, en de muziek van deze ‘I Drove All Night’-versie klinkt als de uitgerekte seconden tussen het moment van de crash en de bewustwoording van het voorval. Als je je daar niets bij kan voorstellen, houden zou ik zo zeggen! In plaats van zelf met de wagen aan het rammen te slaan, kan je dus net zo goed even dit nummertje opleggen. Dat scheelt in ieder geval een pak geld.

David Lynch leerde ons reeds dat de weemoedige liedjes van Roy Orbison zich uitstekend leenden voor zijn karakteristieke films (denk maar aan de onvergetelijke scene uit Blue Velvet alwaar Ben (Dean Stockwell) het nummer neuriet, waarop psychopaat Frank Booth (Dennis Hopper), die geobsedeerd is door het nummer, hem in elkaar slaat. Ook in de film Mulholland Drive hoorden we een Orbison nummer terug: ‘Crying’, in het Spaans (‘Llorando’) gezongen door Rebekah Del Rio.)

Net zoals de films van Lynch bevreemdend zijn is de muziek van Nihiti dat dus ook. Maar moesten we hun versie van ‘I Drove All Night’ in verband brengen met een film dan denken we in de eerste plaats aan Under The Skin (2013) van regisseur Jonathan Glazer waarin Scarlett Johansson een vrouwelijke alien speelt die mannen verleidt en ze vervolgens in een zwarte duisternis laat verdrinken.

Sommige van onze lezers zullen bij het denken aan ScarJo terug beginnen wegdromen, slotnummer ‘The Practice Of Injury’ leent zich hier alvast uitstekend toe. Ook hier weer een eerder kosmisch aandoend nummer dat aanvankelijk geschreven werd als ode aan de Estse componist Arvo Pärt, maar gaandeweg net zoveel hulde brengt aan het werk van Philip Glass en de ‘selected ambient works’ van Aphex Twin.

Uitermate gevarieerd en zeer Dark Entries-proof, deze A New Kind Of Weather!

Nihiti

Dimi Brands
14/12/2020

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 27/05/2022 : Programma Wave-Gotik-Treffen online

Het is nu echt aftellen geblazen. Over exact een week start in Leipzig het Wave-Gotik-Treffen, het grootste zwarte festival ter wereld. Na twee jaar afwezigheid om redenen die u intussen wel kent, is de 29ste editie een feit. Er worden niet minder dan 184 artiesten aangekondigd. Dat zijn er wat minder dan gewoonlijk, maar als je weet dat je ...

lees meer...
NIEUWS 27/05/2022 : Donder, Hel & Hagel viert kermis in de hel

In 2019 waren we laaiend enthousiast over 'Veel te lang beleefd geweest', het officiële debuut van de Leuvense anarchowavers Donder, Hel & Hagel. Het heeft even geduurd vooraleer er een opvolger aangekondigd werd, want in tussentijd is er uiteraard veel gebeurd. Een wereldwijde pandemie waarbij mensen opgesloten werden en ...

lees meer...
NIEUWS 27/05/2022 : Gert vindt het tijd voor meer solidariteit

U zal het nog vaak horen: Gert brengt in augustus een nieuwe plaat uit getiteld 'Alles is nog niet verloren'. Wat u kan verwachten? 18 protestliedjes waarin onderwerpen als ongelijkheid, oorlog, corona, migratie en mentaal welzijn de revue passeren. Om u alvast te doen uitkijken naar die plaat, die volgens ingewijdenen de beste Gert-plaat ...

lees meer...
NIEUWS 27/05/2022 : R.I.P. Andrew 'Fletch' Fletcher, medeoprichter en keyboardspeler van Depeche Mode

Het voelt aan alsof het terug 2016 is > The Rapture all over again... Deze keer was het de beurt aan Andrew Fletcher, die de legendarische band Depeche Mode als bass- en keyboardspeler mee in de steigers zette. Samen met schoolkameraad Vince Clarke (later Yazoo en Erasure) was er eerst No Romance In China en na latere kennismaking ...

lees meer...
NIEUWS 26/05/2022 : Belgische parels op Sinner’s Day In Oostende

België is sedert de jaren 80 altijd al een notoire leverancier geweest van alternatieve muziek. Muziek die vaak wereldwijd op erkenning kon rekenen maar nooit echt sant in eigen land was. Enige erkenning volgt in het beste geval pas jaren of decennia later als de feiten het inzicht van de zeldzame professionele muziek journalist wel tot ...

lees meer...
INTERVIEW : Dubbelinterview met Feralia Planitia en Das Auge - ...dankzij onze overlappende smaak in muziek zijn we goed bevriend geraakt; muziek was onze cement, zeg maar…

Indien de naam Feralia Planitia, soloproject van Simona Dellamorte, u nog niks zegt dan verwijs ik u graag door naar de recensie van diens debuut EP (uitgebracht in 2021 door Desert Island Music) op deze site. Na dit dubbelinterview met Das Auge, soloproject van Hans Plasma, zal ze voor u nadien alvast geen onbekende meer zijn. Samen met de ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Breaking Barriers: Pussy Riot, Hägar The Womb & Hetze - Punk is niet dood, of toch niet als het van Pussy Riot afhangt.

Pussy Riot is vandaag weer razend relevant. Sinds hun ontstaan voert Pussy Riot een kruistocht tegen Poetin, waardoor ze ook op de harde wijze konden kennismaken met het Russische repressieapparaat. Nu Rusland een ‘speciale militaire operatie’ begonnen is in Oekraïne, is de repressie tegenover andersdenkenden nog toegenomen. ...

lees meer...
FOTO'S : Pussy Riot - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 20/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Hägar The Womb - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 20/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Hetze - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 20/05/2022 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : PUSSY RIOT - Helaas begreep iedereen pas hoe Poetin is toen hij in Oekraïne een oorlog begon.

Pussy Riot haalt weer het wereldnieuws. Maria Oljochina - een van de leden van Pussy Riot die in 2012 tot twee jaar werkkamp veroordeeld werd na een subversief optreden in de Christus Verlosserkathedraal in Moskou - is samen met haar vriendin in het geniep uit Rusland gevlucht. Dit betekent ook dat ze kan deelnemen aan de huidige tournee, ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Dead Can Dance - ...Return of the Dancing Dead... Dead Can Dance in de Stadsschouwburg, Antwerpen, 20 april 2022

Het was geleden van in 2005 dat ondergetekende Dead Can Dance nog in levende lijve had gezien. De doortocht in 2013, in Vorst ‘Galmpaleis’ Nationaal -prima livealbum, dat wel- had ik immers gemist, evenals het concert in Cirque Royal in 2019... Ook deze keer scheelde het niet veel, doordat DCD wegens de Covid-pandemie zich genoodzaakt ...