casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.373 items

   

Meira Asher
Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu
Avant-Garde - Ethnic - Experimental - Noise
06/11/2019 : Meira Asher - Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu
Eigen beheer  Eigen beheer
06/11/2019, Dimi Brands

Hoewel we merken dat ze gaandeweg spaarzamer worden, heb je zo van die momenten in je leven dat je een plaat hoort waarbij tijd en ruimte lijken weg te glijden en je helemaal in de ban bent van de muziek.

Dit was bij ondergetekende het geval toen hij voor het eerst mocht kennismaken met Spears Into Hooks (1999), het tweede album van de Israëlische artieste Meira Asher, dat ik vijf jaar na verschijnen toevallig leerde kennen.

Toentertijd was ik reeds volledig in de ban van industrial en noise, maar de intensiteit die van dit werk afspatte had ik nog maar zelden gehoord!

Als een bezeten sjamaan kruipt ze er in de huid van een sjahid (islamitisch zelfmoordcommando), een Israëlisch politiek gevangene tot in de geest van een concentratiekampcommandant. Ashers moeder verloor een groot deel van haar voorouders in de Holocaust, en een song als ‘Weekend Away Break’ dat verhaalt over Birkenau, aangeprezen als een vakantie-uitje beklijft twintig jaar na datum nog steeds even hard.

Het ene moment is ze de wraakzuchtige God die het menselijk ras wil straffen voor al de wreed- en domheid, het volgende een anonieme vluchtelingenvrouw die haar baby probeert te redden, in Rwanda, in Nazi-Duitsland, in Kosovo of waar en wanneer dan ook mensen elkaar opjagen.

Zelf zei Asher over het album: “dit project is een waarschuwingsalarm. Het beeldt het individu af als slachtoffer van een repetitieve, brutale en verslavende realiteit, een realiteit die chronische ziekten veroorzaakt die zich in iedereen vestigen: lafheid en apathie”.

Bij Crammed Disc, het label waarop ze verscheen, zullen ze vreemd opgekeken hebben, want dit stond mijlenver van de wereldmuziek die ze presenteerde op haar debuut Dissected. Het contract stopte dan ook na dit tweede album, maar het weerhield Asher niet om verder tegen het scherpst van de snee verder te doen.

Deze artieste die percussie en dans studeerde in Ghana en Ivoorkust, muziektherapie voor autistische kinderen en percussieles aan verschillende universiteiten in Israël gaf bouwde een reputatie op met onwrikbare protestliederen die zich richten op onderwerpen variërend van incest tot de politiek in het Midden-Oosten en waarbij traditionele muziek en teksten vaak worden gecombineerd in een hedendaagse setting.

Haar vorige werk One Blanket Lost (A Radio Art Composition) dateert weeral van 2010 en handelt over de handel in Nigeriaanse meisjes voor prostitutie in Spanje.

Ook haar nieuwste dubbel LP Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu betreft een radio compositie en haalt zijn inspiratie bij het laatste werk van de Frans avant-gardistisch toneelschrijver- en criticus, dichter, acteur en regisseur Antonin Artaud (°1868-+1948). Asher is zelf een radio-artieste, waardoor de stap naar dit werk vrij logisch is.

Artaud behoorde enige tijd tot de surrealisten en is vooral bekend als theoreticus van het vernieuwend theater. Zijn vooruitstrevende ideeën werden tijdens zijn leven echter met onbegrip ontvangen.

Hij wilde terug naar het mysteriespel om zodoende de oerangsten en oerdriften van de mens zichtbaar te maken. Hij pleitte voor een zogenaamd “wreed theater”, een schokkende en onthullende vorm van toneel. Een term om deze vorm van theater te duiden is le théâtre de la cruauté.

Dit “theater van de wreedheid” dat door Artaud in 1932 werd opgericht liet door middel van fysieke trainingen zijn acteurs tot op de grens van de uitputting gaan. Hij liet de acteurs met elkaar vechten, rare geluiden maken,... Zo wilde Artaud bereiken dat de acteur minder rationele controle had, en zo het spel vanuit zijn onderbewuste liet ontstaan. Deze technieken verwijzen duidelijk naar het surrealisme en de psychoanalyse van Freud. Toen zijn voorstelling ‘Les Cenci’ in première ging, kraamden de acteurs enkel wartaal uit.

Zijn manifest uit 1938, ‘Le théâtre et son double’, heeft grote invloed gehad op het avant-gardetheater na de Tweede Wereldoorlog. Artaud had invloed op theatermakers zoals Jean Genet, Eugène Ionesco en Samuel Beckett.

Zijn laatste werk ‘Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu’ is een radiocreatie die werd opgenomen in de studio’s van de Franse radio tussen 22 en 29 november 1947.

Dit werk werd gemaakt in opdracht van RDF (Radio Diffusion Française) en werd de dag van de eerste uitzending, 2 februari 1948, van de ether verbannen door haar directeur, Wladimir Porché. De teksten werden gelezen door Maria Casares, Roger Blin, Paule Thévenin en de auteur zelf. De begeleiding bestond uit geschreeuw, drumbeats en xylofoon door Artaud zelf opgenomen.

Het verbod op het programma veroorzaakte verschillende verontwaardigde reacties, waaronder die van Maurice Nadeau. Een uitzending van het programma werd vervolgens aangeboden aan een klein publiek van journalisten, kunstenaars en schrijvers. De volledige tekst zal eind 1947/begin 1948 worden in een ongedateerde, clandestiene editie van het tijdschrift Niza.

Niet veel later overlijdt Artaud, en in april 1948 zal de tekst postuum gepubliceerd worden.

Het werk zou later ook op geluidsdragers vereeuwigd worden, onder andere ook op het Belgische Sub Rosa label (1996), alwaar je wel vaker van deze boeiende pareltjes ziet opduiken.

Het is in Pour En Finir Avec Le Jugement De Dieu dat Artaud de uitdrukking introduceert die door Gilles Deleuze en Félix Guattari wordt gepopulariseerd van het “lichaam zonder organen”:

De mens is ziek omdat hij slecht gebouwd is. Je moet beslissen om het bloot te leggen om dit beestje te krabben dat het sterft, God en met God zijn organen, want bind me als je wilt, maar er is niets nuttelozer dan een orgaan. Wanneer je hem een lichaam zonder organen hebt gemaakt, zul je hem van al zijn automatismen hebben bevrijd en zijn ware vrijheid hebben hersteld. Dan zul je leren achteruit dansen zoals in het delerium van een bal musette en dit omgekeerde zal zijn ware plaats zijn: om het oordel van God te beëindigen.

Artaud verzet zich tegen wat hij soms het ‘atomaire’ lichaam noemt tegen het anatomische lichaam, het lichaamsgraf dat de mens omsluit, terwijl het aan hem is om “de menselijke anatomie te laten dansen”. Het “lichaam zonder organen”, het lichaam gereanimeerd met woorden neemt dus deel aan “de ongeschapen mens” en vertegenwoordigt, volgens de dichter, “de lichamelijke en werkelijke materialisatie van een integraal wezen van poëzie”.

Na de radiocensuur schreef Artaud een protestbrief naar Porché: “Ik wilde een nieuw werk dat bepaalde organische punten in het leven vangt, een werk waarin we het hele zenuwstelsel voelen branden als een trillende gloeilamp, een samenklank die de mens uitnodigt om UIT zijn lichaam te treden op zoek naar deze nieuwe, vreemde en stralende openbaring in de lucht.

Iedereen, tot zelfs de kolenhandelaar, moet begrijpen dat hij het vuil, zowel fysiek als fysiologisch, beu is, en VERLANGT naar een diepgaande LICHAMELIJKE verandering.

Aviva Barak vertaalde het werk voor Asher naar het Hebreeuws, en Asher is er rotsvast van overtuigd dat de Israëlieten maar al te enthousiast zijn om te beseffen hoe prachtig dit krachtige werk samengaat met hun huidige stand van zaken.

Na een intensieve samenwerking met enkele gastmuzikanten (Haggai Fershtman (drums, stem, voorwerpen), Amir Bolzman (elektronica, platenspelers, bas), Eran Sachs (no input mixer, stem) en Boris Martzinovsky (accordeon)) brengt Asher (zelf verantwoordelijk voor stem, elektronica en voorwerpen) een uur lang een geheel naar haar hand gezet eerbetoon.

Deze samenwerking ving aan toen Asher begon samen te werken met Fershtman. Delen van wat het uiteindelijke album zouden werden door hen als duo uitgevoerd. Fershtman is een filosoof, en samen hebben ze tal van codes, geluiden, referenties enzovoort onderzocht en uitgevonden.

Amir Bolzman voegde zich bij het duo en toen hadden ze een volledige versie klaar die werd uitgezonden op KolHaCampus106, de eerste FM-radio voor studenten in Tel Aviv, waar Asher een wekelijkse radio-art show had van 2014 tot het einde in 2017.

Tenslotte nodigde Asher haar collega Eran Sachs en accordeonist Boris Martzinovsky uit om het album op te nemen. Samen traden ze 3 keer op om het album te lanceren. Daar voerde Asher, naast stem en elektronica, een aderlatend proces door de show heen, allemaal gevolgd door een live camera.

Dat is nu net de sterkte van deze dubbelaar: ondanks de loodzware invloed van het werk waarop ze zich baseerde is dit een werk geworden dat gerust ook los hiervan gezien kan worden. Het gebruik van haar moedertaal speelt natuurlijk een grote rol in het universeel maken, om nog maar te zwijgen van haar zeer eigenwijze werkwijze die haar zo een uitzonderlijke artieste maakt.

Het geluid van klingelende kogels, machinegeweren die geladen en afgevuurd worden, denkt u dan misschien aan het nummer ‘Paper Planes’ van M.I.A.? Deze Tamil-tijger verbleekt echter tot een zielig katje als ze de leeuw die Asher is tijdens ‘J’ai Appris Hier’ tegenover zich heeft staan.

De ketting rond haar nek is dan ook niet van goud maar van rustig ijzer en een stuk strakker rond het strottenhoofd gedrukt. Net zoals ‘Weekend Away Break’ dat destijds was, spreken we hier van een nummer waarvan we naar alle waarschijnlijkheid over twintig jaar nog steeds ondersteboven zullen zijn.

Onvermijdelijk denk je aan Diamanda Galás, en dan hebben we het niet alleen over het geschreeuw. Ook het verhalende stemgeluid van Asher toont opvallend veel gelijkenissen en natuurlijk zit ook de Griekse niet om de nodige controverse verlegen.

Haar rol als sjamaan met doorleefde stem klinkt door tijdens ‘Tutuguri -Le Rite Du Soleil Noir’, zoals vaak bij radiostukken het geval is, betreft het zes lange stukken gaande van 10 tot 14 minuten waarin van alles gebeurt. In hetzelfde nummer bijvoorbeeld springt ze net zo graag over op het harsh noise wall genre en horen we voor het eerst een afwisselend nummer binnen dit vergruisde genre. Nog meer noise horen we tijdens ‘La Recherche De La Fécalité’ dat als een zwaarbeladen goederentrein doorheen heel ons systeem davert.

Het bal musette waarover Artaud sprak komt dan weer tot leven tijdens ‘La Question Se Pose De’, dit met accordeon begeleide nummer zal meer de appreciatie van de liefhebbers van Ashers debuut aanspreken.

Hoewel we het Hebreeuws niet meester zijn, doet dit niet inboeten aan de kracht van de gesproken, gespuugde en geschreeuwde klanken. Zoals tijdens het afsluitende stuk gemanipuleerde spoken word ‘Conclusion’.

Onze conclusie is sluitend: universeel en essentieel.

Meira Asher

Dimi Brands
06/11/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 27/09/2020 : Extra namiddagshow Neetwave 2020

Sedert vorig jaar kent Retie een nieuw indoorfestival : Neetwave. Na het succes van de eerste editie kon het dan ook niet uitblijven dat er een vervolg voor 2020 ging komen. Totdat een Hardnekkig Beestje uit China zich er mee ging moeien. De wereld, en vooral zijn evenementen, ging op slot. En toch slaagt de organisatie van Dark Balloon ...

lees meer...
NIEUWS 25/09/2020 : Piep! Daar is Dead Souls Rising.

Het is met wat, daar is alweer een gothic formatie die opstaat uit de doden... Dead Souls Rising, geboren in 1993 en na twee albums, “Ars Magica” (1995) en “Scented Garden” (1997) spoorloos duiken op met "Isadora" (gelimiteerd op 200 exemplaren) op het eigen Mysis label. Het titelnummer wordt meteen uitespeeld ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 24/09/2020 : Euphemia Rise zegt bij debuut reeds vaarwel.

Bent u van mening dat er binnen de hedendaagse alternatieve rock te veel op veilig gespeeld wordt en zodoende vooral risico’s vermeden worden? Dan staat u qua denken op één lijn met Wim Lankriet, die we via zijn project Syrenomelia reeds aan u voorstelden. Om zich nog meer te bevrijden van de door de muziekindustrie opgelegde ...

lees meer...
NIEUWS 23/09/2020 : Rosetta Stone met nieuw album en box!

Het kan niet op. Als trouwe lezer merkte u allicht reeds dat Dark Entries (en ik niet in het minst) een hart heeft voor gothic rock. Zo verscheen nog maar pas het leuke nieuws dat het Amerikaanse The Wake uitpakt met een nieuw album en nu mag ik ook zeggen dat hun Britse evenknie Rosetta Stone in 2020 hetzelfde doet. Waar het album “Seems ...

lees meer...
NIEUWS 23/09/2020 : Van Post Mortem tot Somnus

Na vele positieve reacties op ‘Post Mortem’ (2018) en vele memorabele optredens met onder andere Wiegedood, Wolvennest, en Marche Funèbre wil Splendidula graag een nieuw teken van leven tonen. Deze Belgische atmospheric doom metal band zal begin 2021 een nieuwe plaat uitgeven, getiteld ‘Somnus’ en dit via het ...

lees meer...
FOTO'S : Star-Industry - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dear Deer - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Larva - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : HUGS OF THE SKY (finalist Humo's Rock Rally 2020) - Na wat research staan we nog harder te popelen om Andrew Eldritch te ontmoeten.

Na het horen van hun laatste album Virtual Lullaby Circus tipten we hen reeds als favorieten in de momenteel lopende Humo’s Rock Rally. En zie, we hadden het maar weer eens bij het rechte eind: kwaliteit komt altijd bovendrijven en bijgevolg stootte het Limburgse Hugs Of The Sky door tot de finale van dit prestigieuze concours. Even ...

lees meer...
INTERVIEW : RAYA SCHADUWJAAGSTER - Ik ben echt een dummie als het aankomt op mediteren en ademen.

Onlangs, tijdens volle maan, volgend op Lugghnasadh bracht Sven Visterin (Ernst H. Störzhendr/The Horny Hour (Radio Centraal)) in samenwerking met Sombre Soniks de compilatie The Central Throne uit. Het is een album dat gaat over hartcoherentie. Bij een album dat ademhalingsoefeningen moet begeleiden denken wij spontaan aan het soort ...