casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.373 items

   

Martina Bertoni
All The Ghosts Are Gone
Ambient - Experimental
01/03/2020 : Martina Bertoni - All The Ghosts Are Gone
FALK  FALK
01/03/2020, Dimi Brands

Had u enkele jaren geleden verkondigd dat de cello zowaar een cool, blits en hip instrument zou worden, en zelfs eentje dat tot onze verbeelding zou gaan spreken, dan hadden we hoogstwaarschijnlijk enkel een gefronste wenkbrauw als pasklaar antwoord voor u in petto.

Er hingen inderdaad heel wat vooroordelen rond dit strijkinstrument. Het zal niet toevallig zijn dat Alex Dunphy, de übernerd in de Amerikaanse serie Modern Family (gespeeld door Ariel Winter) dit instrument bespeelt. Het vooroordeel werd bij ons hardhandig afgebroken het moment dat we mochten kennismaken met Jo Quail. Door haar cello te koppelen aan tal van bakjes en op deze manier duizelingwekkende loops te creëren veranderde ons beeld van dit instrument duchtig en ging er een gans nieuwe wereld voor ons open.

Ondertussen lijkt mevrouw Quail niet langer het monopolie te hebben wat betreft het trucje van te goochelen met celloklanken. Al dienen we te zeggen dat het niet zo is dat we vanuit het niets bestormd worden met albums waarin dit instrument een hoofdrol speelt. In het verleden waren die er heus ook wel, het feit dat ze onze aandacht nu ook naar zich toe trekken, is een verdienste die we evenwel op het conto van Jo Quail mogen schrijven.

Een diagonale blik op de verzamelde persteksten van de afgelopen maand leert ons dat de liefhebbers van de cello verwent zullen worden met albums waarin hun favoriete instrument de hoofdrol speelt, hou dus zeker de review pagina in de gaten.

We beginnen het rijtje met de in Berlijn verblijvende Italiaanse Martina Bertoni. Wie uitgebreid de credits van albums napluist kan ontdekken dat deze Martina verantwoordelijk was voor de cellopartijen op het album The Hours (2007) van het fijne All My Faith Lost... Een andere niet onbekende naam met wie ze in het verleden samenwerkte is David Shea, op diens album The Poems Of Nuestra Signora (1997).

All The Ghosts Are Gone is haar eerste solo-album, en die titel is veelzeggend. Het album is een soort dagboek van een herstelproces, dat werd opgetekend in een periode van fysieke en mentale uitputting. De composities zijn herinneringen aan emotionele landschappen, geboren uit momenten die breuken en conflicten oproeren met een identiteit uit het verleden.

Terugblikkend op deze periode zegt de artieste zelf: “Tijdens een periode waarin de energie die beschikbaar was voor alle kleine dingen binnen het dagelijkse leven zeer miniem was, was het samenstellen van dit album de allereerste therapie die ik kon aannemen. Ik moest zoeken naar wie ik was, en dit in een tijd waarin ik geen kracht had. Elke dag wakker worden en componeren was voor mij een manier om mijn identiteit te herwinnen en mijn evenwicht te vinden.

Dat klinkt als een knoert van een burn-out waarmee ze te kampen had. De ziekte van deze tijd, waar overigens het minste begrip voor opgebracht wordt. Het soort ziekte waar je op doktersvoorschrift je schaamteloos mag overgeven aan je passies. Net omdat je deze in het verleden te veel verwaarloosd hebt, wat het onbegrip van degenen die net deze toestand veroorzaakt hebben en die dus niet meer op je kunnen rekenen alleen maar sterkt.

Ik begon te onderzoeken wat mij onbekend was, omdat ik wilde dat mijn cello compleet buitenaards klonk. Ik moest manieren vinden om de geluiden te verkrijgen die ik leuk vond: ondoorzichtig, stoffig, korrelig,... Ik wou geen melodieën en ik wou ook geen harmonieën. Ik wou dieper ingaan op de sonische structuren die mijn cello me gaf. Ik wou massa’s lagen van geluid. Om te leren hypnotiseren. Ik wilde me voordoen als een elektronische producer. Daarom begon ik het tegenovergestelde te doen van wat men een redelijke behandeling noemt, voor het verkrijgen van een ‘gezond’ en mooi’ cellogeluid.

Zodoende ging ze aan de slag met filters, lagen, zware bewerking en beat programmering om de acht verhalen van All The Ghosts Are Gone vorm te geven. De cello wordt uitgerekt, verdronken, vermenigvuldigd en ontleed.

Ik maak beats en gebruik distortion en modulatie als zingende stemmen, defragmenteer het idee van een thema, waardoor mijn muziek klinkt als een stofwolk of als druppels vloeistof die in plassen vallen.

De belangrijkste drijfveer gedurende de zeven maanden die het componeren van de plaat in beslag nam was de wil om een meer beknopte manier te vinden om de sonische wereld waarin Bertoni leeft samen te stellen en af te beelden. De mishandeling waaraan ze haar cello heeft onderworpen, is een weg naar wat ze omschrijft als een “bevrijding”. Deze plaat is geboren uit de noodzaak om uit een vrij oncomfortabele comfortzone te stappen. Een van een cellist zijn die bereid is om muziek te maken die niet bij het instrument hoort.

De acht nummers van All The Ghosts Are Gone zijn een kroniek van een ongeorganiseerde reconstructie. Ze roepen gedegradeerde landschappen op, waarin de stem van de cello een wazige verteller is in een hypnagogische staat. Het is een plaat vol geluiden van de plaats waar deze werd geboren, en vertelt een verhaal dat soms dramatisch is, soms opgeschort, van een streven naar betekenis. 'Notes At The End Of The World' is het enige nummer met tekst, en baseerde zich hiervoor op de roman Cat's Cradle van Kurt Vonnegut. Niet toevallig ook een verhaal waarin een zoektocht centraal staat, met name die van een schrijver die een poging doet om een boek te schrijven over wat de mensen verantwoordelijk voor de atoombom deden op de dag dat 'ie op Hiroshima viel, meer bepaald een van de wetenschappers die eraan werkte, Felix Hoenikker. Deze zoektocht leidt hem naar zijn ware bestemming en uiteindelijk ook zijn ware geloof, het Bokononisme.

Net zoals Jo Quail bouwt Bertoni haar identiteit als cellist terug op door de relatie met haar instrument te deconstrueren. We worden echter minder van onze sokken geblazen dan wanneer we Jo aan het werk horen, maar voor een debuutplaat is dit een meer dan degelijke kennismaking.

Martina Bertoni

Dimi Brands
01/03/2020

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 27/09/2020 : Extra namiddagshow Neetwave 2020

Sedert vorig jaar kent Retie een nieuw indoorfestival : Neetwave. Na het succes van de eerste editie kon het dan ook niet uitblijven dat er een vervolg voor 2020 ging komen. Totdat een Hardnekkig Beestje uit China zich er mee ging moeien. De wereld, en vooral zijn evenementen, ging op slot. En toch slaagt de organisatie van Dark Balloon ...

lees meer...
NIEUWS 25/09/2020 : Piep! Daar is Dead Souls Rising.

Het is met wat, daar is alweer een gothic formatie die opstaat uit de doden... Dead Souls Rising, geboren in 1993 en na twee albums, “Ars Magica” (1995) en “Scented Garden” (1997) spoorloos duiken op met "Isadora" (gelimiteerd op 200 exemplaren) op het eigen Mysis label. Het titelnummer wordt meteen uitespeeld ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 24/09/2020 : Euphemia Rise zegt bij debuut reeds vaarwel.

Bent u van mening dat er binnen de hedendaagse alternatieve rock te veel op veilig gespeeld wordt en zodoende vooral risico’s vermeden worden? Dan staat u qua denken op één lijn met Wim Lankriet, die we via zijn project Syrenomelia reeds aan u voorstelden. Om zich nog meer te bevrijden van de door de muziekindustrie opgelegde ...

lees meer...
NIEUWS 23/09/2020 : Rosetta Stone met nieuw album en box!

Het kan niet op. Als trouwe lezer merkte u allicht reeds dat Dark Entries (en ik niet in het minst) een hart heeft voor gothic rock. Zo verscheen nog maar pas het leuke nieuws dat het Amerikaanse The Wake uitpakt met een nieuw album en nu mag ik ook zeggen dat hun Britse evenknie Rosetta Stone in 2020 hetzelfde doet. Waar het album “Seems ...

lees meer...
NIEUWS 23/09/2020 : Van Post Mortem tot Somnus

Na vele positieve reacties op ‘Post Mortem’ (2018) en vele memorabele optredens met onder andere Wiegedood, Wolvennest, en Marche Funèbre wil Splendidula graag een nieuw teken van leven tonen. Deze Belgische atmospheric doom metal band zal begin 2021 een nieuwe plaat uitgeven, getiteld ‘Somnus’ en dit via het ...

lees meer...
FOTO'S : Star-Industry - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dear Deer - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Larva - @ Liège New Wave Festival 19/09/2020 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : HUGS OF THE SKY (finalist Humo's Rock Rally 2020) - Na wat research staan we nog harder te popelen om Andrew Eldritch te ontmoeten.

Na het horen van hun laatste album Virtual Lullaby Circus tipten we hen reeds als favorieten in de momenteel lopende Humo’s Rock Rally. En zie, we hadden het maar weer eens bij het rechte eind: kwaliteit komt altijd bovendrijven en bijgevolg stootte het Limburgse Hugs Of The Sky door tot de finale van dit prestigieuze concours. Even ...

lees meer...
INTERVIEW : RAYA SCHADUWJAAGSTER - Ik ben echt een dummie als het aankomt op mediteren en ademen.

Onlangs, tijdens volle maan, volgend op Lugghnasadh bracht Sven Visterin (Ernst H. Störzhendr/The Horny Hour (Radio Centraal)) in samenwerking met Sombre Soniks de compilatie The Central Throne uit. Het is een album dat gaat over hartcoherentie. Bij een album dat ademhalingsoefeningen moet begeleiden denken wij spontaan aan het soort ...