casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.718 items

   

Lärmheim
Cent Soleils
Breakcore - Dark Ambient - Industrial
31/01/2016 : Lärmheim - Cent Soleils
Eigen beheer  Eigen beheer
31/01/2016, Peter De Koning

We gebruiken zelden hippe bastaarduitdrukkingen maar ditmaal is het echt onvermijdbaar: "Dafuq did I just hear?"

Lärmheim lijkt zichzelf als doel gesteld te hebben om een zo hard mogelijke ambientcd te maken. Hypnoskull? Cyboresis? Whitehouse? Schlagerzangers! Terwijl je bij deze drie projecten respectievelijk nog kunt dansen, spastisch bewegen of weewarig schudden met je hoofd, gebruik Lärmheim zijn percussie bij momenten op zo'n onmogelijke manier dat al je lichaamsdelen weliswaar bewegen, maar dan allemaal in een andere richting. Op andere momenten gaat hij dan weer de zeer rustige toer op.

Je zou kunnen stellen dat Lärmheim geluidslandschappen maakt met percussieve elementen. Dat gebeurt wel meer, we denken bv. aan ouder werk van Hecq of zelfs Venetian Snares. Hij gebruikt hiervoor echter voornamelijk extreem harde en overstuurde kicks, bleeps enzovoort. Door enkel voor deze agressieve klanken te kiezen en deze af te wisselen met extreme stiltes, klinkt heel deze cd enorm overspannen, alsof je een uur lang wordt opgejaagd in een duister woud door een gemuteerde nimf.

Toch is dit best wel een fijne cd. Zo zijn we enorm fan van het 13 minuten durende Deadeye. Dit nummer start heel rustig met een pracht van een soundscape waarin geglitchte percussie de drone vervoegt. Na nog geen twee minuten horen we echter plots een korte maar extreme uitbarsting van harsh noise, gevolgd door een heerlijke altvioolachtige klank. Deze duurt echter niet lang want al na een dikke drie minuten wordt de rust verstoord door een ware speedcore orgie. Deze wordt ook niet aangekondigd, noch afgekondigd: ze is er plots en verdwijnt dan weer in absolute stilte, waarna opnieuw een rustige soundscape opborrelt. Bipolair? Op zijn minst! Vanaf dit punt, zeg maar het tweede deel, wordt het nummer (gelukkig) conventioneler in opbouw en ontaard het in een prachtige soundscape. Na enkele minuten wordt hier een atypisch maar logisch downtempo ritme aan toegevoegd dat de geluiden telkens wegdrukt. We moeten erg denken aan bijvoorbeeld Ben Frost. Op geen enkel moment gaat de sfeer echter verloren. Lärmheim heeft toch nog een greintje respect voor ons als luisteraar en voert ons mee in een chaotische maar tegelijkertijd erg intieme trip.

Trommelgraben is de compositie die hierop volgt en dit is bijna klassieke downtempo industrial: erg lawaaierig maar ook erg meeslepend, een origineel klankenpallet en een groezelige stem in de achtergrond. Bijna death industrial. Werkstatt Cysp begint dan weer als een knappe rustige ambienttrack maar passeert ook nog even de speedcoremolen om te eindigen in de hoogste tonen die we gehoord hebben sinds 7 kisses van Christian Renou. Erg tof zijn de eerste geluiden van Streichgraben. Het lijkt wel een vlucht insecten. De percussie doet ineens heel tribaal en wild aan en ontaard in het betere breakcorefeestje.

Er zijn ook enkele composities die we absoluut niet kunnen pruimen. Video Game Soundtrack is ongetwijfeld het meest melodieuze en toegankelijke nummer van de cd, maar het lijkt niet te passen in het plaatje. Ook afsluiter Rumori Danza ligt me persoonlijk niet. Het totaalgeluid van dit nummer is erg LoFi en moeilijk voor de oren.

De man achter Lärmheim, Henri de Saussure, heeft een jarenlange achtergrond in percussie. Hij speelde alles van jazzdrums tot tabla. We zijn erg blij dat hij ook de wereld van de elektronische muziek heeft ontdekt want we kunnen oprecht zeggen dat hij met dit album een waardevolle en originele bijdrage doet aan de traditie. Boven deze review staan enkele genres, maar we kunnen stellen dat Henri de Saussure deze overstijgt en in zijn totaliteit misschien zelfs nog meer aansluit bij de traditie van de hedendaagse klassieke muziek - maar dan als verruimer. Meer van dit!

Peter De Koning
31/01/2016

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 06/04/2021 : La Merde lost eerste teaser voor nieuwe album La Vie en Noir.

In Gent worden terug de degens gekruist... wie een beetje op de hoogte is van groepen en de symbolen die ze gebruiken weet dat we het dan hebben over La Merde, het duo dat er aardig in slaagt om de neofolk-vlam in eigen land brandende te houden. Dit resulteerde reeds in 3 zeer goed ontvangen cassettes die ze in eigen beheer uitbrachten. ...

lees meer...
NIEUWS 01/04/2021 : Corona treft Leichtmatrose ...

Andreas Stitz, de anders zo energierijke zanger van het Duitse folk/chanson gezelschap Leichtmatrose heeft zijn gevecht met corona goed doorstaan. Dat het een diepe indruk op hem heeft nagelaten, bewijst deze videoboodschap . Hier bij Dark Entries wensen we hem alvast een verder spoedig herstel toe. Leichtmatrose

lees meer...
NIEUWS 29/03/2021 : Digitale rereleases voor cult act Ghosting

Bij Dark Dimensions verschijnen twee cult albums opnieuw: “Romantic Death”(1993) en “Lips Like Red”(1995) van de Duitse gothic cult formatie Ghosting. Ghosting was een groep rond frontman Sascha Tayefeh die in 1989 te Koblenz werd opgericht. Ook bij ons surfte de groep mee op de hernieuwde belangstelling in het gothic ...

lees meer...
NIEUWS 29/03/2021 : Nieuwe digitale ep voor You Life On Hold

Your Life On Hold verwacht een hete zomer maar wil tot het zover is het vuur brandende houden. Dat doen John Wolf en de zijnen met een nieuwe digitale ep "Imprisoned" die komende vrijdag, 2 april, op alle gangbare digitale platformen staat te verschijnen. 1 April was een beetje lullig geweest, vandaar. Op de ep “Imprisoned” ...

lees meer...
NIEUWS 25/03/2021 : Gönül Yarası: Liana met pijn in het hart.

Liana, oftewel de samensmelting tussen de zussen Lia en Lena wisten met hun vorige singles het hart van Dark Entries reeds te beroeren. Met hun Turks/Armeense roots die ze niet schromen om in hun elektronische, dromerige muziek te verwerken, mikken ze met hun nieuwste single weer, en deze keer ook vrij letterlijk, richting de hartstreek. ‘Gönül ...

lees meer...
INTERVIEW : THE IMAGINARY SUITCASE - Het grootste deel van mijn leven heb ik me gedragen zoals ik dacht dat ze wilden dat ik me gedroeg. En dat is oplichterij.

The Imaginary Suitcase – het soloproject van Laurent Leemans – heeft weer een nieuw epos uitgebracht: ‘The gods gave you victory today only to make your final defeat more bitter’. Dat is een hele mond vol en ook een heel pessimistisch citaat (van een Romeinse veldheer na een verloren veldslag tegen de Kelten), twee ...