casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.475 items

   

L'Amara
Cronache Dal Sottosuolo
Dark Folk / Apocalyptic Folk
28/10/2020 : L'Amara - Cronache Dal Sottosuolo
SPQR  SPQR
28/10/2020, Dimi Brands

Het volgende klinkt misschien wel bekend in de oren: beeld je in dat je op citytrip bent in een vreemde stad en op zoek naar de perfecte eetgelegenheid. In een grootstad is het aanbod natuurlijk grandioos, in die mate zelfs dat dit uitgebreide scala alleen maar twijfel zaait. Dan bent u mogelijks net als ons geneigd om resoluut voor een Italiaan te kiezen, omdat de kans dat je daar voldaan buiten stapt procentueel vrij hoog is.

Even uitnodigend als een overheerlijk geurende “ristorante” is het Italiaanse L’Amara. En dat mag je zowel letterlijk als figuurlijk nemen. Zonder op de zaken vooruit te lopen kunnen we dit immers stellen wat hun muziek betreft, tevens kan je het een beetje als de filosofie achter dit project omschrijven.

Enkele jaren rees het idee om binnen de levendige Italiaanse neofolkscene (grappig detail: telkens als ik een Italiaans artiest in kwestie hierover aanspreek, lijken ze compleet uit de lucht te vallen wanneer het gaat over een scene... (valse) bescheidenheid, zou het dan toch aanwezig zijn bij de Italianen?) een supergroep op te richten.

Hoewel de groepen van de afzonderlijke leden misschien niet tot alom gekende namen behoren, zal de fijnproever met gefronste wenkbrauwen de toch wel indrukwekkende sterrencast die bestaat uit leden van Macelleria Mobile di Mezzanotte, Siegried, Foresta di Ferro, Calle della Morte, Nomotion, Sun’s Spectrum, Spiritocrampo, Teatro Satanico en Roma Amor in ogenschouw nemen. Toch is het niet al groen, wit en rood wat de klok slaat, want ook een landgenoot vond zijn weg naar L’Amara: For Greater Goods Izzy Op De Beeck mag voor de gelegenheid zijn toeter bovenhalen. In het geval van deze Antwerpenaar is dat een trompet. We zeggen het er graag bij, kwestie van de beruchte war on drugs die momenteel volop woedt, niet verder aan te wakkeren. Het is niet de eerste keer dat een groep rekent op ‘s mans diensten, want ook bij Detour Doom Project blies hij een bepalende noot doorheen dit dark jazz ensemble waarin verder ook L’Amara’s Adriano Vincenti actief is.

Stellen dat hij allesbepalend is voor het geluid van dit album is misschien makkelijk gezegd omdat we ons dan kunnen beroepen op nationale trots (iets wat de gemiddelde Belg in al zijn bescheidenheid eerder vreemd is) maar er is geen woord van gelogen. Op maar liefst 8 van de 12 nummers, waaronder de begin- en eindtune van het album is Izzy te horen, en hoewel ik geen fan ben van trompetten of andere blazers, wil ik benadrukken dat de geluiden die hij produceert zodanig gepast (warm, aangenaam, fors klinkend op het aangewezen moment) klinken dat ze voor een groot deel meebepaald hebben dat we compleet verslingerd zijn aan Cronache Dal Sottosuolo.

Italiaanse neofolk met blazers, dan komen we als vanzelf bij namen als IANVA en Spiritual Front. Er vallen heus wel parallellen te trekken met het geluid van L’Amara. Maar meer nog dan deze groepen graaft L’Amara in de historie van de glorieuze nationale muziek en lijkt lang vervlogen tijden opnieuw een klankbord te willen geven. Ook bepaald werk van Ain Soph kan je tot de referentiepunten rekenen.

Het is maar dat u weet dat dit bijna allemaal eigen composities zijn (enkel ‘La Povera Rosetta Di Piazza Vetra (de auteur hiervan is onbekend) en ‘Recluso’ (Bregonzi) zijn dat niet, en ‘Sangue D’Osterie’ is een nummer dat Vincenti reeds opnam met zijn groep La Pietra Lunare), want hadden we u wijsgemaakt dat het hier versies van Italiaanse liedjes uit de oude doos betrof, u zou het meteen voor waar aannemen.

Een aangenaam nostalgisch geluid dat maakt dat niet enkel de neofolkers hiervan kunnen genieten (al vermoeden we wel dat zij de grootste afzetmarkt zullen uitmaken).

Tekstueel ontfermt L’Amara zich op dit album over zij die vernederd en beledigd zijn door het leven. Om dit kracht bij te zetten opent en sluit het album af met een stuk uit The Mask Of The Red Death, de film naar het gelijknamige boek van Edgar Allen Poe waarin de wrede Italiaanse prins Prospero de duivel vereert in zijn spookslot. Als hij een dorp onder zijn heerschappij bezoekt, ontdekken zijn manschappen dat een vorm van de rode pest er is uitgebroken. Prins Prospero neemt drie bewoners gevangen en laat het dorp platbranden. Prospero nodigt dan een aantal vooraanstaande dorpsbewoners uit op zijn kasteel om hen te beschermen tegen de komende plaag. Hij geeft voor zijn gasten een gemaskerd bal en ontdekt dat er een mysterieuze vreemdeling met een grote rode cape is binnengekomen. Hij gelooft dat hij eindelijk oog in oog komt te staan met zijn meester, de Duivel, maar de waarheid is een grote schok als hij zijn ware identiteit ontdekt (wie of wat laat ik voor zij die het boek of de film willen ontdekken best onuitgesproken).

En als u toch aan het lezen slaat, neem dan ineens ook Aantekeningen Uit Het Ondergrondse (Notes From The Underground) van Dostojewski mee uit de bibliotheek, want daaraan ontleende L’Amara de titel voor zijn tweede album.

De outcasts uit de liederen zijn soms overweldigd door een groter lot, andere keren bezwijken ze verslonden door dat helse mechanisme dat de moderne samenleving is, vol geweld en psychose. Bloedverhalen, verraad en moorden schemeren door in de post-mortem verhalen die de hoofdrolspelers hier vertellen. Op die manier is Cronache dal Sottosuolo van nature een soort reis terug in de nagedachtenis van degenen die er niet meer zijn.

Trevor (Northgate, Camerata Mediolanense) interpreteert op de hem kenmerkende meesterlijke wijze ‘La Povera Rosetta Di Piazza Vetra’, een populair verhaal uit de Milanese onderwereld. ‘La Ballata Del Cravattoro’ is op zijn beurt dan weer een murder ballad waarbij je de rokerige ruimte alwaar de alcohol vlotjes geconsumeerd wordt en waar er naast met kaarten ook met pistolen gespeeld wordt levendig kan voorstellen.

Dat zulke zware onderwerpen niet automatisch een garantie moeten zijn voor een identieke invulling leert ons het aanstekelijke walsje ‘Recluso’. Je moet al een ongelofelijke zuurpruim zijn om niet de hele dag goedgemutst te zijn na het horen van dit fijne deuntje en dito zang van Gabriele Fagnani (Corazzara Valdemone, Solco Chiuso). Ook straf is ‘A Ritroso’ dat de pijnlijke ervaring van de oorlog terug oproept, een begrafenislied dat herinnert aan een intens lied van de Italiaanse jaren 60 chansonier Luigi Tenco.

Maar straf, dat zijn alle songs op dit album. Deze verzamelde bende Italianen (plus Belg) stelt nergens teleur, en ook al waagt men zich niet aan de meest gewaagde gerechten, toch is er sprake van een fijnproeversmaaltijd waar je bezwaarlijk iets negatiefs over kunt zeggen.

Hebben we dan echt niets aan te merken op dit ronduit schitterende album? De vraag stellen is ze beantwoorden natuurlijk. Misschien toch nog 1 puntje: momenteel lijkt L’Amara op een zeer gezellige mannenclub, terwijl er in Italianen bepaald geen gebrek is aan uiterst talentvolle zangeressen (Daniela Bedeski, AimA, Francesca Nicoli, Carolina Cecchinato, Stefania T. D’Alterio, ....). Het lijstje is eindeloos, misschien een ideetje voor het volgende L’Amara hoofdstuk om op die manier al dat moordzuchtig testosteron op die manier wat te temperen?

Hoe het ook zij, van alle albums die me dit jaar ter ore kwamen, is Cronache dal Sottosuolo ongetwijfeld een van de betere.

L'Amara

Dimi Brands
28/10/2020

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 03/12/2020 : Dark Entries stelt voor; Cold Transmission

Er zijn labels, veel labels. Zeker in meer obscure genres waar de punk erfenis van een do it yourself mentaliteit nog overheerst. Het Duitse Cold Transmission label is zo’n label, opgericht door veertigers die vonden dat nieuwe, opkomende acts uit het post punk, dark wave, cold wave,... genres te weinig aan bod kwamen en boordnodig waren ...

lees meer...
NIEUWS 02/12/2020 : Maak postuum kennis met Dead Artist Syndrome…

Dead Artist Syndrome was het geesteskind van Brian Healy die in januari dit jaar het leven liet na een aanslepende ziekte. Bij het grasduinen op het web kwam ik bij zijn band terecht en het in 2018 heruitgegeven debuut “Prints Of Darkness", origineel uit 1990. Een album waarmee deze Amerikaan furore maakte in de goth rock scene ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : Lacrimosa viert 30-jarig jubileum met box

Lacrimosa had ons in dit jubileumjaar - de groep bestaat in 2020 30 jaar - een nieuwe cd beloofd. Daarover is het oorverdovend stil. We hebben wel recht gehad op een wereldwijd online optreden. En Tilo Wolff wou in het eindejaarsperiode de fans nog even extra verwennen. Het zal wellicht enkel de echte fans aanspreken, want voor het kleinood ...

lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : 'Black Star' tweede video uit nieuwe Dive

Op 11 december komt de nieuwe Dive uit! Het belooft alweer een heerlijk donker en tormenterend werkje te worden. Om er zeker van te zijn dat u ook zo denkt, geeft Dirk Ivens - naast Dive ook actief bij The Klinik, Absolute Body Control en Sonar - een tweede video uit. Twee weken na 'Death Machine' moet deze 'Black Star' er ...

lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : Your Life On Hold oorlogszuchtig

En nu we toch bij Jan Dewulf aangekomen zijn... Zijn gothic rock project Your Life On Hold heeft ook een nieuwe single uit, alweer geplukt uit het gloednieuwe en uitstekende 'Echoes From The Bardo'. 'Let's Start A War' breekt met alle clichés over rockmuzikanten die tegen oorlog protesteren of popsterren die zich ...

lees meer...
INTERVIEW : THE BREATH OF LIFE - Neen, ik heb nooit overwogen om te stoppen met muziek maken, noch om lekkere speciale bieren te proeven.

The Breath Of Life blaast dit jaar 35 kaarsjes uit. En ze brengen een nieuwe cd uit. ‘Sparks Around Us’ bevat alweer 11 pareltjes, en we kunnen stellen dat deze tiende cd zich in het vervolg bevindt van de vorige platen, waaronder we geen enkele uitschuiver of zwakkere plaat tellen. Wel komt hij op een verrassend moment uit, namelijk ...

lees meer...
INTERVIEW : We Are Ooh People - Het was een bewuste keuze om in de schaduw te blijven en te sluimeren als een duister beest, groeiend en wachtend op de ideale biotoop om na lang broeden uit de krochten van de duisternis naar boven te kruipen.

Het zijn 5 Bruggelingen die eerder al een aantal EP’s hebben uitgebracht. En daarmee onder onze radar zijn gebleven . Een volwaardig album was nodig, en vooral de verpakking er rond, om nu wel onze aandacht te trekken. Met analoge synths en een traditioneel rock-instrumentarium hebben ze de outer space even ontvlucht om de mensheid ...