casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.642 items

   

Joy Division
Unknown pleasures
Cold Wave
01/10/2007 : Joy Division - Unknown pleasures
Rhino  Rhino
01/10/2007, Jan Vael

Het debuutalbum van Joy Division duurde amper veertig minuten, maar geldt tot op de dag van vandaag als één van de absolute klassiekers in het donkere muzikale spectrum, een plaat die zonder geldige reden niet in je collectie mag ontbreken. Hieraan worden we nog eens herinnerd door de release van deze zogeheten Collector’s Edition; een geremasterde versie van “Unknown pleasures” aangevuld met een bonus disc die een vroeg liveconcert van de band bevat (op 2 songs na weliswaar reeds eerder verschenen op de “Heart and soul”-box uit ‘97).
Het in 1979 verschenen album, met zijn bekende hoes van de hand van designer Peter Saville en geproduceerd door de eigenzinnige Martin Hannett, telt tien tracks en geen enkel dieptepunt. De kenschetsende postpunkdrums en -gitaren zetten meteen de toon in uptempo opener “Disorder”, met beheerste vocalen van Ian Curtis die pas op het einde van de song even mag uithalen. Met het monumentale “Day of the lords” wordt vervolgens een versnelling lager geschakeld. De schitterende opbouw en zang in dit nummer creëren een eerste echt kippenvelmoment. In vergelijking daarmee is het nogal eentonig gezongen “Candidate” weinig opvallend te noemen. Het knappe “Insight” is dan weer relatief melodieus en wordt voortgestuwd door knisperende elektronica. De eer om de eerste kant van de oorspronkelijke (vinyl)versie van “Unknown pleasures” af te sluiten was weggelegd voor het tijdloze “New dawn fades”, ook al zo’n mooi opgebouwde song met fraai gitaarwerk en Curtis’ typische, naar het einde toe heviger wordende zangstijl.
Kant twee gaat van start met twee uitstekende singles: het onsterfelijke “She’s lost control” met een schijnbaar uit een galmput ontsnapte stem en het plots losbarstende, vol overgave gezongen “Shadowplay”. Daarna volgen de twee kortste tracks van de cd, het uptempo “Wilderness” en het gejaagde “Interzone”, alvorens te eindigen met een sfeervol rustpunt: het beklemmende, expressief gezongen “I remember nothing” vormt het finale hoogtepunt van dit meesterwerkje.
Zoals hierboven reeds aangehaald, krijgt u er in deze heruitgave - naast boeiende liner notes van Jon Savage - ook twaalf livetracks bovenop. Het optreden in kwestie dateert van 13 juli 1979 en is opgenomen in The Factory te Manchester, de thuisbasis van de legendarische groep. Wat meteen opvalt is de ruwe sound die het beginnende Joy Division hier etaleert en die toch wel in schril contrast staat met Hannetts sterk melancholische productie van “Unknown pleasures”, waar de band zelf zich destijds trouwens niet helemaal in herkende. Naast zeven songs van het debuut krijgen we ook rommelige en in essentie gitaargestuurde versies te horen van “Dead souls”, “The only mistake”, het lang uitgesponnen “Atrocity exhibition”, het heftige “Novelty” en het dansbare “Transmission”. Interessant, zij het dan vooral voor diehard fans. “Unknown pleasures” zelf is en blijft daarentegen een must-have voor elk zichzelf respecterend muziekliefhebber! [JV]
 

Factory Records/ Rhino

Jan Vael
01/10/2007

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : Vanavond Wave Invasion Festival Online #6

Wave Invasion is een Nederlands collectief dat verschillende wave-groepen uit Nederland en België verenigt en daarmee concerten en fuiven organiseert. Nu er even geen concerten mogelijk zijn hebben ze hun actieterrein verzet naar het internet. De Wave Invasion Festivals Online zijn een aaneenschakeling van clips die groepen - al dan niet ...

lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : Gerd Van Geel (The Arch) werkt samen met Chemical Waves

Bent u vertrouwd met Chemical Waves? Het is het project van Marco Cattani, ook bekend van Halo Effect en The Mark. Met dit soloproject maakt hij wave in samenwerking met verschillende vocalisten. Voor zijn nieuwe plaat vroeg hij onder meer Gerd Van Geel, de zanger van The Arch, om een nummer in te zingen. Gerd: 'Tijdens de eerste lockdown ...

lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : 32 Ohm op tijd en netjes gekleed op het werk

Ah, die Meuse-Rhine Deltawavers van 32 Ohm (zo noemen ze hun muziekstijl echt)... Ze brengen een mix van allerhande soorten wave. Na onlangs een heel ernstig nummer gemaakt te hebben met 'Dunkirk Beach', met verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog en de vluchtelingencrisis, maken ze nu een zonder meer lollig nummer met 'Tadellos'. ...

lees meer...
NIEUWS 26/02/2021 : Hoe zou het zijn met... Absolute Body Control

Dirk Ivens laat de afgelopen tijd niet alleen met Dive van zich horen. (Dive, dat met 'Where Do We Go From Here?' één van de beste platen van 2019 uitbracht, aldus de Dark Enries redactie). Neen, Ivens grijpt ook terug naar zijn allereerste project: Absolute Body Control, de electrogroep die hij in 1979 al oprichtte, ...

lees meer...
NIEUWS 26/02/2021 : Bysmarque & SnowWhyte verwerken science fiction-reeks

Bysmarque & SnowWhyte ontstonden uit de assen van de dark metal groep Arcane Rain, als zangeres Mel en toetsenist Roman besloten om met hun tweeën een nieuw project op te zetten. De groep maakt een mix van electro en synthpop, wat in 2019 tot het aangename debuut 'Once Upon A Time' leidde. Maar voor hun laatste werk - de ep ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : WÜLF7 - We verdienen deze aarde niet en ik ben ervan overtuigd dat we haar verder gaan vernielen.

Wie zijn electro graag compromisloos hard heeft, als een avalanche van harde beats zonder rustpauze en zonder tragere stukken, moet beslist zijn oor lenen aan WÜLF7. Dit duo begon in 2019 en bracht al snel de ep 'The Night Of The Wolves' uit, met een veelbelovende mix van EBM en dark electro die ze 'Dark Electro Body Melancholic' ...

lees meer...
INTERVIEW : EPICA - Epica blijft schitteren: tijd voor ‘Omega’!

Het laatste epos van Epica ligt me nog vers in het geheugen en schuift met de regelmaat van de klok die cd-speler binnen. ‘The Holographic Principle’ weet je wel? Een monumentaal werk. Toch enige vrees: hier kunnen ze nooit niet meer ‘over’. Wat dan? Tot ik wat songs hoorde van hun 8ste studioalbum, ‘Omega’, ...