casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.641 items

   

Anemone Tube, Jarl & Monocube
The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
Dark Ambient - Drone
27/05/2019 : Anemone Tube, Jarl & Monocube - The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
The Epicurean  The Epicurean
27/05/2019, Dimi Brands

Challenges, als ik moet afgaan op mijn eigen leefwereld, zijn dit dingen die de opgroeiende jeugd lijkt bezig te houden. De probeer niet met je ogen te knipperen challenge, de drie stiften challenge, de probeer niet te lachen challenge,... Het zijn slechts enkele voorbeelden die ten huize (db) meer dan eens de revue passeren. Geïnspireerd door mijn dochter bedacht ik dan ook een challenge met een loodzware opdracht, het moet immers een uitdaging blijven: bespreek een dark ambient album zonder de woorden intens (moet lukken), donker (oei) en sfeervol (pffff) te gebruiken.

Van Anemone Tube, een graag geziene gast op onze reviewpagina’s die zich met recht en reden een van onze favoriete geluidskunstenaars mag noemen, kunnen we eveneens zeggen dat hij voor zijn nieuwe album een vuistdikke uitdaging aangaat. Vele handen maken licht werk, daarom vroeg Stefan Hanser (de man achter de zwachtels bij Anemone Tube) de hulp van collega’s Jarl (die we ook kennen als stichtend lid van IRM en Skin Area) en Oekraïner Monocube.

Samen lieten ze hun oog vallen op de serie van zes schilderijen die Pieter Bruegel maakte van de jaargetijden zoals men die in de zestiende eeuw kende: voorlente (februari-maart), lente (april-mei), vroegzomer (juni-juli), hoogzomer (augustus-september), herfst (oktober-november) en winter (december-januari). The Hunters In The Snow zou het laatste schilderij in deze reeks zijn.

Dat de keuze op Bruegel viel verbaast ons niet. Kijk maar eens naar zijn schilderijen waar de natuur een bijzondere plaats inneemt. De schilder probeert van elk seizoen de allerkleinste details weer te geven, alsof hij wil illustreren hoe de tijd voorbijgaat. Anemone Tube’s die vaak als een geluidsarchitect zijn composities volpropt met zeer gelaagde klanken, zou je een gelijkaardige werkwijze kunnen toedichten. En of het nu gaat over schilderijen van Bruegel, of field recordings uit China (Death Over China), of hij de linkt legt tussen de moderne consumptiemaatschappij en zelfdoding (The Suicide Series),... keer op keer laat Hanser ons met een openstaande mond van verbazing achter.

Om nog maar te zwijgen over de intensiteit van zijn live optredens! Zijn vernuft was me al langer bekend, vandaar dat ik voor hem een plaatsje op mijn eigenste festival voorzag. Aangezien zijn muziek bezwaarlijk hapklare brokken genoemd kunnen worden was mijn vreugde even groot als mijn verbazing toen bleek dat de meningen na zijn passage unaniem lovend waren.

Er is dus nog hoop wat betreft muzikaal avontuurlijk aangelegde Belgen.

De link naar België kunnen we met Bruegel dus makkelijk doortrekken, laat het ons eerst nog wat over deze schilderijen hebben, want daar valt heel wat over te vertellen.

In 1565 begint Bruegel voor de Antwerpse koopman en verzamelaar Nicolas Jongelinck aan een magistrale Cyclus van de jaargetijden. Van deze serie zijn vijf werken bewaard gebleven: Donkere dagen, De terugkeer van de kudde en Jagers in de sneeuw (alle drie in het Kunsthistorisches Museum in Wenen), De korenoogst (in het Metropolitan Museum of Art in New York) en De hooioogst (Nostitz-collectie).

Wat de toeschouwer opvalt is de zelden vertoonde aandacht voor een niet-geïdealiseerde natuur, zonder verwijzing naar een religieuze of andere iconografie. Deze serie, die een metafoor is van de tijd die voorbijgaat, markeert een keerpunt in de geschiedenis van de westerse kunst.

Jagers in de sneeuw toont een geïdealiseerd winters tafereel waarin jagers, vergezeld door hun honden, terugkeren na een jachtpartij. Bruegel zet in gedempte kleuren, met veel grijstinten, het beeld neer van een kalme, koude en bewolkte dag. De zon is reeds ondergegaan en er is geen schaduwwerking. Bomen staan er bladerloos bij. Klaarblijkelijk is de jacht niet bijzonder succesvol geweest: de honden zien er afgemat en mager uit, slechts één jager draagt het schamele kadaver van een vos met zich mee.

Het schilderij zit verder vol met details uit een zestiende-eeuws dorpsleven: vanuit de bergen stroomt een kleine rivier vredig naar beneden. In de bocht van de rivier liggen een aantal huizen, in het vlak rechtsonder zijn tal van schaatsende en sleeënde mensen te zien. Ook wordt op het ijs een vorm van curling gespeeld. Op een kunstmatig aangelegd meer, rechts beneden staat een watermolen met ingevroren rad en een brug, in de bergen ligt een burcht. De herberg links heet ‘Dit is gulden Hert’, hetgeen verwijst naar Eustachius van Rome, de schutspatroon van de jagers. Het scheef hangen van het bord kan gezien worden als een verwijzing naar de onfortuinlijke jacht van de weergegeven jagers. Vanuit de herberg lijkt de rooklucht van het vuur voor de bereiding van een varken bijna ruikbaar voor de toeschouwer. In het midden van het beeld is een vogelval te zien, in de verte een schoorsteenbrand (waarbij met ladders te hulp gekomen wordt), op de voorgrond drukt de sneeuw op een bramenstruik.

De jagers op het schilderij staan allemaal met de rug gekeerd naar de toeschouwer, hetgeen de indruk van een toevallige en min of meer heimelijke waarneming creëert. Het typisch Bruegeliaanse motief was ook een manier om de blik van de toeschouwer in het schilderij te zuigen. De schaatsende figuren in de verte lijken kleine silhouetten, hetgeen de onbeduidendheid van de menis in de natuur illustreert.

De geografische situering van het schilderij is niet geheel te duiden en moet waarschijnlijk gezien worden als een mengeling: de Vlaams-Brabantse dorps- en omgevingselementen lijken niet te rijmen met het bergachtige landschap, waarmee Bruegel tijdens een Alpenreis kennis had gemaakt. De burcht lijkt Duits en komt ook in andere werken van Bruegel terug. Bruegel componeerde met andere woorden een ideaal cultuurlandschap.

De compositie van Jagers in de sneeuw concentreert zich op de eerste plaats rondom een aantal diagonalen. De berg waarlangs de jagers afdalen vormt een lijn van linksboven naar rechtsonder, die zich verderop in het schilderij nog enkele malen herhaalt. De jagers zelf met hun honden maken een diagonaal van linksonder naar rechtsboven, die doorgetrokken wordt door de loop van het riviertje. Daarnaast zijn er verticale lijnen te onderscheiden in de bomen links en horizontale lijnen in de vorm van het meer en de horizon. Deze lijnencompositie geeft het werk een afgewogen en daarmee ook een rustgevend karakter.

De menselijke en dierlijke figuren op het schilderij zijn vrijwel zonder uitzondering donker weergegeven, hetgeen de overheersing door de winterse natuur accentueert, en daarmee de nietigheid van mens en dier. Het geheel krijgt hiermee ook een onherbergzaam en levensvijandig karakter, dat samenhangt met de winterse tijd. Tegelijkertijd heeft het schilderij ook een ideële kant, die ‘erbij willen horen’ uitdrukt. Deze tegenstelling kan intrigeren. Mogelijk heeft Bruegel, ten tijde van de reformatie, iets uit willen drukken van het plattelandsleven zoals het ooit is geweest of moest zijn, binnen een simpele, vredige duidelijkheid. Jagers in de sneeuw past, als het meeste andere werk van Bruegel, binnen de stroming van de renaissance in de Nederlanden, met duidelijke invloeden van het maniërisme, met veel aandacht voor detail, voortbouwend op eerdere tradities van de Vlaamse Primitieven en Jheronimus Bosch.

Net zoals Bruegel oog voor detail had, geldt deze eigenschap voor de oren van de drie artiesten die hier vijf klankschilderijen (inderdaad, elk nummer vertegenwoordigt een apart schilderij) produceren.

Anemone Tube en Jarl mogen samen de spits afbijten met ‘The Gloomy Day’. Beide artiesten zijn wat betreft ‘gloomy’ klanken niet aan hun proefstuk toe, al vinden we dat de gradatie donker die ze hier meegeven al bij al nog meevalt. Al geven ze wel mooi de dreiging weer die we ook terugvinden in het schilderij: want wat vreten die drie mannen daar nu eigenlijk uit?

Jarl en Anemone Tube (let op de omgekeerde volgorde) mogen vervolgens de aandacht richten op ‘The Hay Harvest’ en zuigen de aandachtige luisteraar helemaal mee in het schilderij. Met de focus op het schilderij lijken de stemmen die plots opduiken afkomstig van de geportretteerde figuren. Het is meteen het opzet van deze hele plaat: je kan naar een schilderij kijken, maar zie je ook wat er afgebeeld staat, net zozeer geldt dit voor de klanken die je (niet alleen) hier te horen krijgt: je kan naar muziek luisteren, maar hoor je het ook?

De Jagers in de sneeuw keerden huiswaarts met een magere vangst. Hou hierbij in het achterhoofd dat deze schilderijen stammen uit een tijd waar de seizoenen een allesbepalende rol speelden in het dagdagelijkse leven. De winter mag dan wel symbool staan voor het leven dat het rustiger aan doet en mensen die sneeuwpret beleven, langs de andere kant was het ook de tijd waar de mens moest vechten om te overleven. Dat we een duidelijk optimistischer geluid horen in het zomerse tafereel van ‘The Hay Harvest’ mag dan ook niet verbazen.

Anemone Tube en Monocube nemen ons mee naar het hoogzomerseizoen, alwaar ‘The Harvesters’ het koren oogsten. Herhalende geluiden vertegenwoordigen het eentonige werk, waarbij de brandende zon het geheel nog een tikkeltje ondraaglijker maakt. In de herfst is het tijd voor ‘The Return Of The Herd’, waarbij Anemone Tube deze keer alleen de herder van dienst is. Met zijn typische gelaagde sound toont hij aan dat het geen makkelijke taak is, doch zijn vee bereikt zonder kleerscheuren de stal. Een rustig moment, waarbij Anemone Tube vooral de aandacht op de natuur lijkt te willen vestigen.

Het absolute sluitstuk is ongetwijfeld het titelnummer ‘The Hunters In The Snow’, alwaar ze alle drie de handen in elkaar slaan voor een magnum opus van ruim 18 minuten. Net zoals het schilderij eivol zit met details is ook dit nummer een feest voor de nauw oplettende luisteraar. Let hierbij vooral op het contrasterende van de winter: de stilte en de vredigheid van de winterse landschappen staan dan ook lijnrecht tegenover het gegeven van de mens die hierin onder het motto “oog om oog, tand om tand” een ander levend wezen (in dit geval dus een dier) moet doden om zelf te kunnen overleven.

Conceptueel is The Hunters In The Snow, zoals steeds op Anemone Tube’s Epicurean label, een absolute voltreffer. Een lijn die we kunnen doortrekken naar de realisatie ervan. Hiermee doelen we niet alleen op het muzikale, want ook visueel en informatief kom je ruimschoots aan je trekken: een rijk gedocumenteerd boekje en een afbeelding van elk schilderij naast het nummer dat er over handelt maakt het totale plaatje helemaal af.

The Hunters In The Snow is dus absoluut een intens donker en sfeervol album geworden....Ai!

De vooropgestelde challenge hebben we duidelijk niet tot een goed einde volbracht, al hebben we het er omwille van de dichterlijke vrijheid natuurlijk een beetje om gedaan. Wat niet gezegd kan worden van Anemone Tube, Jarl en Monocube die de challenge om een van de betere dark ambient albums van 2019 te maken met verve vervuld hebben.

Anemone Tube

Jarl

Monocube

Dimi Brands
27/05/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : Vanavond Wave Invasion Festival Online #6

Wave Invasion is een Nederlands collectief dat verschillende wave-groepen uit Nederland en België verenigt en daarmee concerten en fuiven organiseert. Nu er even geen concerten mogelijk zijn hebben ze hun actieterrein verzet naar het internet. De Wave Invasion Festivals Online zijn een aaneenschakeling van clips die groepen - al dan niet ...

lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : Gerd Van Geel (The Arch) werkt samen met Chemical Waves

Bent u vertrouwd met Chemical Waves? Het is het project van Marco Cattani, ook bekend van Halo Effect en The Mark. Met dit soloproject maakt hij wave in samenwerking met verschillende vocalisten. Voor zijn nieuwe plaat vroeg hij onder meer Gerd Van Geel, de zanger van The Arch, om een nummer in te zingen. Gerd: 'Tijdens de eerste lockdown ...

lees meer...
NIEUWS 27/02/2021 : 32 Ohm op tijd en netjes gekleed op het werk

Ah, die Meuse-Rhine Deltawavers van 32 Ohm (zo noemen ze hun muziekstijl echt)... Ze brengen een mix van allerhande soorten wave. Na onlangs een heel ernstig nummer gemaakt te hebben met 'Dunkirk Beach', met verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog en de vluchtelingencrisis, maken ze nu een zonder meer lollig nummer met 'Tadellos'. ...

lees meer...
NIEUWS 26/02/2021 : Hoe zou het zijn met... Absolute Body Control

Dirk Ivens laat de afgelopen tijd niet alleen met Dive van zich horen. (Dive, dat met 'Where Do We Go From Here?' één van de beste platen van 2019 uitbracht, aldus de Dark Enries redactie). Neen, Ivens grijpt ook terug naar zijn allereerste project: Absolute Body Control, de electrogroep die hij in 1979 al oprichtte, ...

lees meer...
NIEUWS 26/02/2021 : Bysmarque & SnowWhyte verwerken science fiction-reeks

Bysmarque & SnowWhyte ontstonden uit de assen van de dark metal groep Arcane Rain, als zangeres Mel en toetsenist Roman besloten om met hun tweeën een nieuw project op te zetten. De groep maakt een mix van electro en synthpop, wat in 2019 tot het aangename debuut 'Once Upon A Time' leidde. Maar voor hun laatste werk - de ep ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : WÜLF7 - We verdienen deze aarde niet en ik ben ervan overtuigd dat we haar verder gaan vernielen.

Wie zijn electro graag compromisloos hard heeft, als een avalanche van harde beats zonder rustpauze en zonder tragere stukken, moet beslist zijn oor lenen aan WÜLF7. Dit duo begon in 2019 en bracht al snel de ep 'The Night Of The Wolves' uit, met een veelbelovende mix van EBM en dark electro die ze 'Dark Electro Body Melancholic' ...

lees meer...
INTERVIEW : EPICA - Epica blijft schitteren: tijd voor ‘Omega’!

Het laatste epos van Epica ligt me nog vers in het geheugen en schuift met de regelmaat van de klok die cd-speler binnen. ‘The Holographic Principle’ weet je wel? Een monumentaal werk. Toch enige vrees: hier kunnen ze nooit niet meer ‘over’. Wat dan? Tot ik wat songs hoorde van hun 8ste studioalbum, ‘Omega’, ...