casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.958 items

   

Anemone Tube, Jarl & Monocube
The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
Dark Ambient - Drone
27/05/2019 : Anemone Tube, Jarl & Monocube - The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
The Epicurean  The Epicurean
27/05/2019, Dimi Brands

Challenges, als ik moet afgaan op mijn eigen leefwereld, zijn dit dingen die de opgroeiende jeugd lijkt bezig te houden. De probeer niet met je ogen te knipperen challenge, de drie stiften challenge, de probeer niet te lachen challenge,... Het zijn slechts enkele voorbeelden die ten huize (db) meer dan eens de revue passeren. Geïnspireerd door mijn dochter bedacht ik dan ook een challenge met een loodzware opdracht, het moet immers een uitdaging blijven: bespreek een dark ambient album zonder de woorden intens (moet lukken), donker (oei) en sfeervol (pffff) te gebruiken.

Van Anemone Tube, een graag geziene gast op onze reviewpagina’s die zich met recht en reden een van onze favoriete geluidskunstenaars mag noemen, kunnen we eveneens zeggen dat hij voor zijn nieuwe album een vuistdikke uitdaging aangaat. Vele handen maken licht werk, daarom vroeg Stefan Hanser (de man achter de zwachtels bij Anemone Tube) de hulp van collega’s Jarl (die we ook kennen als stichtend lid van IRM en Skin Area) en Oekraïner Monocube.

Samen lieten ze hun oog vallen op de serie van zes schilderijen die Pieter Bruegel maakte van de jaargetijden zoals men die in de zestiende eeuw kende: voorlente (februari-maart), lente (april-mei), vroegzomer (juni-juli), hoogzomer (augustus-september), herfst (oktober-november) en winter (december-januari). The Hunters In The Snow zou het laatste schilderij in deze reeks zijn.

Dat de keuze op Bruegel viel verbaast ons niet. Kijk maar eens naar zijn schilderijen waar de natuur een bijzondere plaats inneemt. De schilder probeert van elk seizoen de allerkleinste details weer te geven, alsof hij wil illustreren hoe de tijd voorbijgaat. Anemone Tube’s die vaak als een geluidsarchitect zijn composities volpropt met zeer gelaagde klanken, zou je een gelijkaardige werkwijze kunnen toedichten. En of het nu gaat over schilderijen van Bruegel, of field recordings uit China (Death Over China), of hij de linkt legt tussen de moderne consumptiemaatschappij en zelfdoding (The Suicide Series),... keer op keer laat Hanser ons met een openstaande mond van verbazing achter.

Om nog maar te zwijgen over de intensiteit van zijn live optredens! Zijn vernuft was me al langer bekend, vandaar dat ik voor hem een plaatsje op mijn eigenste festival voorzag. Aangezien zijn muziek bezwaarlijk hapklare brokken genoemd kunnen worden was mijn vreugde even groot als mijn verbazing toen bleek dat de meningen na zijn passage unaniem lovend waren.

Er is dus nog hoop wat betreft muzikaal avontuurlijk aangelegde Belgen.

De link naar België kunnen we met Bruegel dus makkelijk doortrekken, laat het ons eerst nog wat over deze schilderijen hebben, want daar valt heel wat over te vertellen.

In 1565 begint Bruegel voor de Antwerpse koopman en verzamelaar Nicolas Jongelinck aan een magistrale Cyclus van de jaargetijden. Van deze serie zijn vijf werken bewaard gebleven: Donkere dagen, De terugkeer van de kudde en Jagers in de sneeuw (alle drie in het Kunsthistorisches Museum in Wenen), De korenoogst (in het Metropolitan Museum of Art in New York) en De hooioogst (Nostitz-collectie).

Wat de toeschouwer opvalt is de zelden vertoonde aandacht voor een niet-geïdealiseerde natuur, zonder verwijzing naar een religieuze of andere iconografie. Deze serie, die een metafoor is van de tijd die voorbijgaat, markeert een keerpunt in de geschiedenis van de westerse kunst.

Jagers in de sneeuw toont een geïdealiseerd winters tafereel waarin jagers, vergezeld door hun honden, terugkeren na een jachtpartij. Bruegel zet in gedempte kleuren, met veel grijstinten, het beeld neer van een kalme, koude en bewolkte dag. De zon is reeds ondergegaan en er is geen schaduwwerking. Bomen staan er bladerloos bij. Klaarblijkelijk is de jacht niet bijzonder succesvol geweest: de honden zien er afgemat en mager uit, slechts één jager draagt het schamele kadaver van een vos met zich mee.

Het schilderij zit verder vol met details uit een zestiende-eeuws dorpsleven: vanuit de bergen stroomt een kleine rivier vredig naar beneden. In de bocht van de rivier liggen een aantal huizen, in het vlak rechtsonder zijn tal van schaatsende en sleeënde mensen te zien. Ook wordt op het ijs een vorm van curling gespeeld. Op een kunstmatig aangelegd meer, rechts beneden staat een watermolen met ingevroren rad en een brug, in de bergen ligt een burcht. De herberg links heet ‘Dit is gulden Hert’, hetgeen verwijst naar Eustachius van Rome, de schutspatroon van de jagers. Het scheef hangen van het bord kan gezien worden als een verwijzing naar de onfortuinlijke jacht van de weergegeven jagers. Vanuit de herberg lijkt de rooklucht van het vuur voor de bereiding van een varken bijna ruikbaar voor de toeschouwer. In het midden van het beeld is een vogelval te zien, in de verte een schoorsteenbrand (waarbij met ladders te hulp gekomen wordt), op de voorgrond drukt de sneeuw op een bramenstruik.

De jagers op het schilderij staan allemaal met de rug gekeerd naar de toeschouwer, hetgeen de indruk van een toevallige en min of meer heimelijke waarneming creëert. Het typisch Bruegeliaanse motief was ook een manier om de blik van de toeschouwer in het schilderij te zuigen. De schaatsende figuren in de verte lijken kleine silhouetten, hetgeen de onbeduidendheid van de menis in de natuur illustreert.

De geografische situering van het schilderij is niet geheel te duiden en moet waarschijnlijk gezien worden als een mengeling: de Vlaams-Brabantse dorps- en omgevingselementen lijken niet te rijmen met het bergachtige landschap, waarmee Bruegel tijdens een Alpenreis kennis had gemaakt. De burcht lijkt Duits en komt ook in andere werken van Bruegel terug. Bruegel componeerde met andere woorden een ideaal cultuurlandschap.

De compositie van Jagers in de sneeuw concentreert zich op de eerste plaats rondom een aantal diagonalen. De berg waarlangs de jagers afdalen vormt een lijn van linksboven naar rechtsonder, die zich verderop in het schilderij nog enkele malen herhaalt. De jagers zelf met hun honden maken een diagonaal van linksonder naar rechtsboven, die doorgetrokken wordt door de loop van het riviertje. Daarnaast zijn er verticale lijnen te onderscheiden in de bomen links en horizontale lijnen in de vorm van het meer en de horizon. Deze lijnencompositie geeft het werk een afgewogen en daarmee ook een rustgevend karakter.

De menselijke en dierlijke figuren op het schilderij zijn vrijwel zonder uitzondering donker weergegeven, hetgeen de overheersing door de winterse natuur accentueert, en daarmee de nietigheid van mens en dier. Het geheel krijgt hiermee ook een onherbergzaam en levensvijandig karakter, dat samenhangt met de winterse tijd. Tegelijkertijd heeft het schilderij ook een ideële kant, die ‘erbij willen horen’ uitdrukt. Deze tegenstelling kan intrigeren. Mogelijk heeft Bruegel, ten tijde van de reformatie, iets uit willen drukken van het plattelandsleven zoals het ooit is geweest of moest zijn, binnen een simpele, vredige duidelijkheid. Jagers in de sneeuw past, als het meeste andere werk van Bruegel, binnen de stroming van de renaissance in de Nederlanden, met duidelijke invloeden van het maniërisme, met veel aandacht voor detail, voortbouwend op eerdere tradities van de Vlaamse Primitieven en Jheronimus Bosch.

Net zoals Bruegel oog voor detail had, geldt deze eigenschap voor de oren van de drie artiesten die hier vijf klankschilderijen (inderdaad, elk nummer vertegenwoordigt een apart schilderij) produceren.

Anemone Tube en Jarl mogen samen de spits afbijten met ‘The Gloomy Day’. Beide artiesten zijn wat betreft ‘gloomy’ klanken niet aan hun proefstuk toe, al vinden we dat de gradatie donker die ze hier meegeven al bij al nog meevalt. Al geven ze wel mooi de dreiging weer die we ook terugvinden in het schilderij: want wat vreten die drie mannen daar nu eigenlijk uit?

Jarl en Anemone Tube (let op de omgekeerde volgorde) mogen vervolgens de aandacht richten op ‘The Hay Harvest’ en zuigen de aandachtige luisteraar helemaal mee in het schilderij. Met de focus op het schilderij lijken de stemmen die plots opduiken afkomstig van de geportretteerde figuren. Het is meteen het opzet van deze hele plaat: je kan naar een schilderij kijken, maar zie je ook wat er afgebeeld staat, net zozeer geldt dit voor de klanken die je (niet alleen) hier te horen krijgt: je kan naar muziek luisteren, maar hoor je het ook?

De Jagers in de sneeuw keerden huiswaarts met een magere vangst. Hou hierbij in het achterhoofd dat deze schilderijen stammen uit een tijd waar de seizoenen een allesbepalende rol speelden in het dagdagelijkse leven. De winter mag dan wel symbool staan voor het leven dat het rustiger aan doet en mensen die sneeuwpret beleven, langs de andere kant was het ook de tijd waar de mens moest vechten om te overleven. Dat we een duidelijk optimistischer geluid horen in het zomerse tafereel van ‘The Hay Harvest’ mag dan ook niet verbazen.

Anemone Tube en Monocube nemen ons mee naar het hoogzomerseizoen, alwaar ‘The Harvesters’ het koren oogsten. Herhalende geluiden vertegenwoordigen het eentonige werk, waarbij de brandende zon het geheel nog een tikkeltje ondraaglijker maakt. In de herfst is het tijd voor ‘The Return Of The Herd’, waarbij Anemone Tube deze keer alleen de herder van dienst is. Met zijn typische gelaagde sound toont hij aan dat het geen makkelijke taak is, doch zijn vee bereikt zonder kleerscheuren de stal. Een rustig moment, waarbij Anemone Tube vooral de aandacht op de natuur lijkt te willen vestigen.

Het absolute sluitstuk is ongetwijfeld het titelnummer ‘The Hunters In The Snow’, alwaar ze alle drie de handen in elkaar slaan voor een magnum opus van ruim 18 minuten. Net zoals het schilderij eivol zit met details is ook dit nummer een feest voor de nauw oplettende luisteraar. Let hierbij vooral op het contrasterende van de winter: de stilte en de vredigheid van de winterse landschappen staan dan ook lijnrecht tegenover het gegeven van de mens die hierin onder het motto “oog om oog, tand om tand” een ander levend wezen (in dit geval dus een dier) moet doden om zelf te kunnen overleven.

Conceptueel is The Hunters In The Snow, zoals steeds op Anemone Tube’s Epicurean label, een absolute voltreffer. Een lijn die we kunnen doortrekken naar de realisatie ervan. Hiermee doelen we niet alleen op het muzikale, want ook visueel en informatief kom je ruimschoots aan je trekken: een rijk gedocumenteerd boekje en een afbeelding van elk schilderij naast het nummer dat er over handelt maakt het totale plaatje helemaal af.

The Hunters In The Snow is dus absoluut een intens donker en sfeervol album geworden....Ai!

De vooropgestelde challenge hebben we duidelijk niet tot een goed einde volbracht, al hebben we het er omwille van de dichterlijke vrijheid natuurlijk een beetje om gedaan. Wat niet gezegd kan worden van Anemone Tube, Jarl en Monocube die de challenge om een van de betere dark ambient albums van 2019 te maken met verve vervuld hebben.

Anemone Tube

Jarl

Monocube

Dimi Brands
27/05/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : R.I.P. Keith Brewer (°1970-+2019)

Keith Brewer, de man achter het geliefde power electronics project Taint is vorige week overleden ten gevolge van een zeer agressieve darmkanker. Door de uitzaaiingen werd zijn doodsvonnis reeds na enkele maanden getekend. Taint was al een tijdje niet meer actief, maar de man uit Texas bracht onder de naam Mania nog muziek uit. Taint ...

lees meer...
FOTO'S : Dässwat - @ C.C. Palethe Pelt, 03/12/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 03/12/2019 : Zaterdag HerrNia en WÜLF7 op Dark Entries Nights, gratis...

Toegegeven, onze Dark Entries Nights hebben in 2019 nogal een elektronische draai gekregen. We willen andere donkere genres uiteraard niet verwaarlozen, maar we herinneren er graag aan dat België zijn naam gemaakt heeft in de electro, en wie er laatst bij was op het optreden van IC 434 zal ons niet tegenspreken. De laatste Dark Entries ...

lees meer...
NIEUWS 02/12/2019 : Nieuwe videoclip van De Delvers plus optreden op 13 december in Antwerpen

De Delvers zijn een Nederlandstalig nachtorkest. Poëtische, donkere Nederlandstalige new wave met een groot hart voor kille tijden! De Delvers hebben een nieuw nummer klaar met videoclip: “Poolnacht”. Het nummer is (nog) niet verkrijgbaar op cd of vinyl. Met hun nieuwe single "Poolnacht" brengen De Delvers een ...

lees meer...
FOTO'S : Linea Aspera - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Desperate Journalist - @ Ceremony #3 Brussel, 30/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 26/11/2019 : Best Of Editie Downhill in De Nieuwe Nor Heerlen

Wanneer eerder welk groepke, van welk allooi of genre dan ook al een 14-tal albums heeft uitgebracht mag je er prat op gaan dat er vroeg of laat wel een verzamelplaat zal verschijnen, een Best Of als het ware. Zo ook moeten ze bij Downhill gedacht hebben, want de 14de editie van dit fijn festival zal ook een Best Of gaan worden. Downhill ...

lees meer...
NIEUWS 26/11/2019 : Dark Entries stelt voor; Rosegarden Funeral Party

Als trouwe bezoeker van deze webstek kent u mijn zwak voor wat sedert de jaren 80 vegeteert als gothic rock. Welnu, bij deze presenteer ik jullie graag deze Amerikaanse (Dallas) band rond Siouxsie fan Leah Lane die met “Martyr” (Moon sounds Records) een tweede album uitbrengen. Voordien had ik nog nooit van de band gehoord en hun ...

lees meer...
INTERVIEW : WEIHAN - Onze muziek biedt puur escapisme.

Het is een feit dat we niet veel Belgische groepen hebben die actief zijn in het neofolk genre. Dit jaar werd ik dan ook zeer aangenaam verrast door de nieuwkomers van La Merde (die we onmiddellijk ook in onze interviewruimte duwden) en zie, het einde van het jaar heeft nog een verrassing in petto: onze nationale trots in het genre, Weihan, ...