casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.160 items

   

Anemone Tube, Jarl & Monocube
The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
Dark Ambient - Drone
27/05/2019 : Anemone Tube, Jarl & Monocube - The Hunters In The Snow -A Contemplation On Pieter Bruegel's Series Of The Seasons
The Epicurean  The Epicurean
27/05/2019, Dimi Brands

Challenges, als ik moet afgaan op mijn eigen leefwereld, zijn dit dingen die de opgroeiende jeugd lijkt bezig te houden. De probeer niet met je ogen te knipperen challenge, de drie stiften challenge, de probeer niet te lachen challenge,... Het zijn slechts enkele voorbeelden die ten huize (db) meer dan eens de revue passeren. Geïnspireerd door mijn dochter bedacht ik dan ook een challenge met een loodzware opdracht, het moet immers een uitdaging blijven: bespreek een dark ambient album zonder de woorden intens (moet lukken), donker (oei) en sfeervol (pffff) te gebruiken.

Van Anemone Tube, een graag geziene gast op onze reviewpagina’s die zich met recht en reden een van onze favoriete geluidskunstenaars mag noemen, kunnen we eveneens zeggen dat hij voor zijn nieuwe album een vuistdikke uitdaging aangaat. Vele handen maken licht werk, daarom vroeg Stefan Hanser (de man achter de zwachtels bij Anemone Tube) de hulp van collega’s Jarl (die we ook kennen als stichtend lid van IRM en Skin Area) en Oekraïner Monocube.

Samen lieten ze hun oog vallen op de serie van zes schilderijen die Pieter Bruegel maakte van de jaargetijden zoals men die in de zestiende eeuw kende: voorlente (februari-maart), lente (april-mei), vroegzomer (juni-juli), hoogzomer (augustus-september), herfst (oktober-november) en winter (december-januari). The Hunters In The Snow zou het laatste schilderij in deze reeks zijn.

Dat de keuze op Bruegel viel verbaast ons niet. Kijk maar eens naar zijn schilderijen waar de natuur een bijzondere plaats inneemt. De schilder probeert van elk seizoen de allerkleinste details weer te geven, alsof hij wil illustreren hoe de tijd voorbijgaat. Anemone Tube’s die vaak als een geluidsarchitect zijn composities volpropt met zeer gelaagde klanken, zou je een gelijkaardige werkwijze kunnen toedichten. En of het nu gaat over schilderijen van Bruegel, of field recordings uit China (Death Over China), of hij de linkt legt tussen de moderne consumptiemaatschappij en zelfdoding (The Suicide Series),... keer op keer laat Hanser ons met een openstaande mond van verbazing achter.

Om nog maar te zwijgen over de intensiteit van zijn live optredens! Zijn vernuft was me al langer bekend, vandaar dat ik voor hem een plaatsje op mijn eigenste festival voorzag. Aangezien zijn muziek bezwaarlijk hapklare brokken genoemd kunnen worden was mijn vreugde even groot als mijn verbazing toen bleek dat de meningen na zijn passage unaniem lovend waren.

Er is dus nog hoop wat betreft muzikaal avontuurlijk aangelegde Belgen.

De link naar België kunnen we met Bruegel dus makkelijk doortrekken, laat het ons eerst nog wat over deze schilderijen hebben, want daar valt heel wat over te vertellen.

In 1565 begint Bruegel voor de Antwerpse koopman en verzamelaar Nicolas Jongelinck aan een magistrale Cyclus van de jaargetijden. Van deze serie zijn vijf werken bewaard gebleven: Donkere dagen, De terugkeer van de kudde en Jagers in de sneeuw (alle drie in het Kunsthistorisches Museum in Wenen), De korenoogst (in het Metropolitan Museum of Art in New York) en De hooioogst (Nostitz-collectie).

Wat de toeschouwer opvalt is de zelden vertoonde aandacht voor een niet-geïdealiseerde natuur, zonder verwijzing naar een religieuze of andere iconografie. Deze serie, die een metafoor is van de tijd die voorbijgaat, markeert een keerpunt in de geschiedenis van de westerse kunst.

Jagers in de sneeuw toont een geïdealiseerd winters tafereel waarin jagers, vergezeld door hun honden, terugkeren na een jachtpartij. Bruegel zet in gedempte kleuren, met veel grijstinten, het beeld neer van een kalme, koude en bewolkte dag. De zon is reeds ondergegaan en er is geen schaduwwerking. Bomen staan er bladerloos bij. Klaarblijkelijk is de jacht niet bijzonder succesvol geweest: de honden zien er afgemat en mager uit, slechts één jager draagt het schamele kadaver van een vos met zich mee.

Het schilderij zit verder vol met details uit een zestiende-eeuws dorpsleven: vanuit de bergen stroomt een kleine rivier vredig naar beneden. In de bocht van de rivier liggen een aantal huizen, in het vlak rechtsonder zijn tal van schaatsende en sleeënde mensen te zien. Ook wordt op het ijs een vorm van curling gespeeld. Op een kunstmatig aangelegd meer, rechts beneden staat een watermolen met ingevroren rad en een brug, in de bergen ligt een burcht. De herberg links heet ‘Dit is gulden Hert’, hetgeen verwijst naar Eustachius van Rome, de schutspatroon van de jagers. Het scheef hangen van het bord kan gezien worden als een verwijzing naar de onfortuinlijke jacht van de weergegeven jagers. Vanuit de herberg lijkt de rooklucht van het vuur voor de bereiding van een varken bijna ruikbaar voor de toeschouwer. In het midden van het beeld is een vogelval te zien, in de verte een schoorsteenbrand (waarbij met ladders te hulp gekomen wordt), op de voorgrond drukt de sneeuw op een bramenstruik.

De jagers op het schilderij staan allemaal met de rug gekeerd naar de toeschouwer, hetgeen de indruk van een toevallige en min of meer heimelijke waarneming creëert. Het typisch Bruegeliaanse motief was ook een manier om de blik van de toeschouwer in het schilderij te zuigen. De schaatsende figuren in de verte lijken kleine silhouetten, hetgeen de onbeduidendheid van de menis in de natuur illustreert.

De geografische situering van het schilderij is niet geheel te duiden en moet waarschijnlijk gezien worden als een mengeling: de Vlaams-Brabantse dorps- en omgevingselementen lijken niet te rijmen met het bergachtige landschap, waarmee Bruegel tijdens een Alpenreis kennis had gemaakt. De burcht lijkt Duits en komt ook in andere werken van Bruegel terug. Bruegel componeerde met andere woorden een ideaal cultuurlandschap.

De compositie van Jagers in de sneeuw concentreert zich op de eerste plaats rondom een aantal diagonalen. De berg waarlangs de jagers afdalen vormt een lijn van linksboven naar rechtsonder, die zich verderop in het schilderij nog enkele malen herhaalt. De jagers zelf met hun honden maken een diagonaal van linksonder naar rechtsboven, die doorgetrokken wordt door de loop van het riviertje. Daarnaast zijn er verticale lijnen te onderscheiden in de bomen links en horizontale lijnen in de vorm van het meer en de horizon. Deze lijnencompositie geeft het werk een afgewogen en daarmee ook een rustgevend karakter.

De menselijke en dierlijke figuren op het schilderij zijn vrijwel zonder uitzondering donker weergegeven, hetgeen de overheersing door de winterse natuur accentueert, en daarmee de nietigheid van mens en dier. Het geheel krijgt hiermee ook een onherbergzaam en levensvijandig karakter, dat samenhangt met de winterse tijd. Tegelijkertijd heeft het schilderij ook een ideële kant, die ‘erbij willen horen’ uitdrukt. Deze tegenstelling kan intrigeren. Mogelijk heeft Bruegel, ten tijde van de reformatie, iets uit willen drukken van het plattelandsleven zoals het ooit is geweest of moest zijn, binnen een simpele, vredige duidelijkheid. Jagers in de sneeuw past, als het meeste andere werk van Bruegel, binnen de stroming van de renaissance in de Nederlanden, met duidelijke invloeden van het maniërisme, met veel aandacht voor detail, voortbouwend op eerdere tradities van de Vlaamse Primitieven en Jheronimus Bosch.

Net zoals Bruegel oog voor detail had, geldt deze eigenschap voor de oren van de drie artiesten die hier vijf klankschilderijen (inderdaad, elk nummer vertegenwoordigt een apart schilderij) produceren.

Anemone Tube en Jarl mogen samen de spits afbijten met ‘The Gloomy Day’. Beide artiesten zijn wat betreft ‘gloomy’ klanken niet aan hun proefstuk toe, al vinden we dat de gradatie donker die ze hier meegeven al bij al nog meevalt. Al geven ze wel mooi de dreiging weer die we ook terugvinden in het schilderij: want wat vreten die drie mannen daar nu eigenlijk uit?

Jarl en Anemone Tube (let op de omgekeerde volgorde) mogen vervolgens de aandacht richten op ‘The Hay Harvest’ en zuigen de aandachtige luisteraar helemaal mee in het schilderij. Met de focus op het schilderij lijken de stemmen die plots opduiken afkomstig van de geportretteerde figuren. Het is meteen het opzet van deze hele plaat: je kan naar een schilderij kijken, maar zie je ook wat er afgebeeld staat, net zozeer geldt dit voor de klanken die je (niet alleen) hier te horen krijgt: je kan naar muziek luisteren, maar hoor je het ook?

De Jagers in de sneeuw keerden huiswaarts met een magere vangst. Hou hierbij in het achterhoofd dat deze schilderijen stammen uit een tijd waar de seizoenen een allesbepalende rol speelden in het dagdagelijkse leven. De winter mag dan wel symbool staan voor het leven dat het rustiger aan doet en mensen die sneeuwpret beleven, langs de andere kant was het ook de tijd waar de mens moest vechten om te overleven. Dat we een duidelijk optimistischer geluid horen in het zomerse tafereel van ‘The Hay Harvest’ mag dan ook niet verbazen.

Anemone Tube en Monocube nemen ons mee naar het hoogzomerseizoen, alwaar ‘The Harvesters’ het koren oogsten. Herhalende geluiden vertegenwoordigen het eentonige werk, waarbij de brandende zon het geheel nog een tikkeltje ondraaglijker maakt. In de herfst is het tijd voor ‘The Return Of The Herd’, waarbij Anemone Tube deze keer alleen de herder van dienst is. Met zijn typische gelaagde sound toont hij aan dat het geen makkelijke taak is, doch zijn vee bereikt zonder kleerscheuren de stal. Een rustig moment, waarbij Anemone Tube vooral de aandacht op de natuur lijkt te willen vestigen.

Het absolute sluitstuk is ongetwijfeld het titelnummer ‘The Hunters In The Snow’, alwaar ze alle drie de handen in elkaar slaan voor een magnum opus van ruim 18 minuten. Net zoals het schilderij eivol zit met details is ook dit nummer een feest voor de nauw oplettende luisteraar. Let hierbij vooral op het contrasterende van de winter: de stilte en de vredigheid van de winterse landschappen staan dan ook lijnrecht tegenover het gegeven van de mens die hierin onder het motto “oog om oog, tand om tand” een ander levend wezen (in dit geval dus een dier) moet doden om zelf te kunnen overleven.

Conceptueel is The Hunters In The Snow, zoals steeds op Anemone Tube’s Epicurean label, een absolute voltreffer. Een lijn die we kunnen doortrekken naar de realisatie ervan. Hiermee doelen we niet alleen op het muzikale, want ook visueel en informatief kom je ruimschoots aan je trekken: een rijk gedocumenteerd boekje en een afbeelding van elk schilderij naast het nummer dat er over handelt maakt het totale plaatje helemaal af.

The Hunters In The Snow is dus absoluut een intens donker en sfeervol album geworden....Ai!

De vooropgestelde challenge hebben we duidelijk niet tot een goed einde volbracht, al hebben we het er omwille van de dichterlijke vrijheid natuurlijk een beetje om gedaan. Wat niet gezegd kan worden van Anemone Tube, Jarl en Monocube die de challenge om een van de betere dark ambient albums van 2019 te maken met verve vervuld hebben.

Anemone Tube

Jarl

Monocube

Dimi Brands
27/05/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 03/04/2020 : Robert Görl spreekt over de dood van Gabi Delgado

Op de radiozender Bayern 2 heeft Robert Görl gesproken over de dood van zijn metgezel in DAF: Gabi Delgado. Delgado stierf in de nacht van 23 maart ten gevolge van een hartaanval die wellicht het gevolg was van een flauwte. Delgado woonde met zijn vrouw in Portugal, in een huis tussen de velden. Zijn vrouw had overdag gezien dat Delgado ...

lees meer...
NIEUWS 03/04/2020 : Fenne Kuppens van Whispering Sons werkt mee aan soundtrack kortfilm

Het is noodgedwongen wat stil rond Whispering Sons, maar het is duidelijk dat zangeres Fenne Kuppens niet stilgezeten heeft. Ze werd samen met multi-intrumentalist Juul J.J. Verschraegen aangesproken om een soundtrack te schrijven voor 'Burn Out One', een experimentele kortfilm van Rik Chaubet. Chaubet is hiermee niet aan zijn proefstuk ...

lees meer...
INTERVIEW : EXPONENTIA / ZAUBER / RESONANCE MAGNETIQUE - Ik beleef geen plezier aan buiten komen, in de zogenaamde ‘echte wereld’.

Ludovic Dhenry is een bezig bijtje. Zonet heeft hij de vijfde cd van zijn neoklassiek project Exponentia uitebracht. De eerste in vier jaar, maar dat ligt ook aan het feit dat hij tussendoor nog een electroproject heeft met Zauber, en ambiant industrial maakt als Résonance Magnétique. Wij vonden het tijd om alles nog eens op ...

lees meer...
NIEUWS 01/04/2020 : Red Zebra viert 40 jaar Living Room met nieuwe single

'I can't live in a living room' blaast 40 kaarsjes uit, en u zult het geweten hebben. Om te beginnen is er een nieuwe single: 'My Boss, The Robot'. Het is het eerste werk sinds de reünie in 2017 en het eerste nieuw werk sinds 'No Kitchen In The House' uit 2011, op een split-single met Portrait Bizarre. De single ...

lees meer...
NIEUWS 01/04/2020 : Doganov covert Living Room voor 40-jarig bestaan

Kunt u leven in een leefruimte? Sommige mensen hebben het er moeilijk mee, zeker nu je er niet meer buiten mag. Red Zebra kent dat gevoel al 40 jaar lang. De verjaardag van hun legendarisch nummer 'I can't live in a living room' krijgt nog wat meer luister met een uiterst mooie en originele cover van 'I can't live in a ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 31/03/2020 : Hoe zou het nog zijn met... The Cure

Als u een goed geheugen hebt, weet u nog dat ons een nieuwe plaat van The Cure beloofd werd. Toegegeven, het is al lang geleden. Nadat Robert Smith in 2018 het Meltdown festival had gecureerd in Londen, verklaarde hij inspiratie opgedaan te hebben uit al die (jonge) groepen die hij geprogrammeerd had, en zelfs studiotijd geboekt had. De plaat ...

lees meer...
INTERVIEW : KORINTHIANS - Iemand vertelde ons een tijd geleden: 'jullie hebben een probleem, je bent te poppy voor wave en te niche voor indie.'

Korinthians hebben hun debuut uit: ‘Chaos/Control’. We volgen de groep al langer, want eerder gaven ze al een ep en een single uit, en ze spelen ook al jaren live. We vroegen zanger Mattias De Backer uit over het debuut en de weg die de groep tot nu toe afgelegd heeft. Opgelet: Door de maatregelen om het Covid-19-virus tegen ...

lees meer...
FOTO'S : Siglo XX - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Rome - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Rose of Avalanche - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 2 (07/03/2020, Stadsfeestzaal, Aarschot) - Save the wave!

Vrijdag 6 maart was ik ook van de partij en meteen aangenaam verrast door de grote opkomst (ik weet het relatief, maar zeker in dit genre) voor lekkere curiositeiten als daar waren en zijn; Dead Man’s Hill, Rosa Crux, : Of The Wand And The Moon en Ordo Rosarius Equilibrio. U leest het allemaal in de vlotte pen van collega (db) die diezelfde ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.

“Everyone’s a winner” zong Hot Chocolate ergens in de jaren 70, en deze zin konden we al voor aanvang gebruiken wanneer we de affiche voor de eerste dag van Porta Nigra in ogenschouw namen. De afgelopen editieis van dit fijne festival deed de wel zeer mager te noemen opkomst ons oprecht pijn. Even vreesden we zelfs dat ...