casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.289 items

   

AimA & The Illusion Of Silence
Music For Certain Rituals
Dark Folk / Apocalyptic Folk - Ethereal / Heavenly Voices - Ritual
16/06/2020 : AimA & The Illusion Of Silence - Music For Certain Rituals
:retortæ:  :retortæ:
16/06/2020, Dimi Brands

Trouwfest: wat stilaan een mooie traditie begon te worden, werd dit jaar brutaal een halt toegeroepen. Niet omdat er geen liefde meer in het spel zou zijn, nog steeds de motor van ons festival, want op dat vlak is er absoluut geen reden tot klagen. Nee, de reden is u ondertussen al wel bekend, en zal ook wanneer u deze tekst jaren later leest herinneringen oproepen aan dat jaar dat we liefst van al zo snel mogelijk zouden vergeten. In de rubriek “concerten van het jaar” zal covid-19 dit jaar makkelijk de eerste plaats behalen. De pijn van al het moois dat we hierdoor hebben moeten missen, werd “verzacht” door tal van online evenementen. Maar kom, is dit niet maar een schraal doekje voor het bloeden?

Mij maak je er alvast niet blij mee, dus een online versie van Trouwfest kunnen jullie op je buik schrijven. Liever een jaartje uitstellen met dezelfde affiche, dan toegeven aan de virtuele waanzin die in 2020 hoogtij viert.

Eigen lof stinkt, maar toch ben ik van mening dat we dit jaar een dijk van een affiche samengesteld hadden. Ik ben trots op iedere naam die we sinds 2017 ieder jaar op onze affiches konden plaatsen (of het nu gaat om nationale acts als Onrust of Ashtoreth tot internationale kleppers als Wappenbund of Anemone Tube) maar dit jaar waren de vreugdekreetjes zowaar nog wat extatischer. Zo hadden we met AimA niet alleen voor het eerst een artieste uit ons meest geliefde muziekland Italië binnengehaald, maar ook een van de stemmen die ons de laatste jaren compleet van onze sokkel (Leopold II is niet de enige) heeft geblazen.

U kon reeds kennismaken met AimA in de twee zeer lovende besprekingen van haar werken Di Aima Il Segno en Haiku Irregolari In Forma Di Musica, en ook haar vroegere project Les Jumeaux Discordants (dat ze samen vormde met Roberto del Vecchio van o.a. Gothica) kreeg een eervolle vermelding in onze Oud Goud rubriek.

Sinds 2013 werkt AimA samen met Allerseelen, ook op de affiche van Trouwfest trouwens, en haar vorige albums leerden ons dat ze graag haar muzikale ideeën aanvult met gelijkgestemde artiesten. Ook bij haar laatste album Music For Certain Rituals werd een collega betrokken. Meer bepaald Luca Bonandini, die muziek maakt onder de noemer The Illusion Of Silence (de bespreking van debuutalbum Black Rainbow vind je hier).

Beide Italianen bundelen hun gezamenlijke liefde voor muziek, poëzie en geschiedenis en vonden hierin een gemeenschappelijk punt dat ze op dit album verder exploreren: de mysteriecultus van het orfisme.

De orfische mysteriën waren de jongste van de Griekse mysteriën (andere bekende voorbeelden van deze mysteriën zijn onder andere de Dionysische mysteriën en de Mithrascultus). Hoewel zij nergens in Griekenland van staatswege zijn erkend, hebben zij toch overal veel verspreiding en tal van deelnemers gevonden. We plaatsen het even in de tijdsgeest: het nieuwe Christelijke geloof was in volle opmars, en het orfisme bood een duidelijke uitdrukking van hoe het Helleense verleden vocht voor zijn voortbestaan.

Aanhangers stonden bekend als Orphikoi, vernoemnd naar de mythische zanger Orpheus, van wie de cultus zijn leerstellingen beweerde te hebben ontvangen. De reden daarvoor was, omdat Orpheus volgens de mythologie als eerste mens naar de onderwereld was afgedaald en succesvol was teruggekeerd. Bij de orfici speelde de leer over het leven na de dood de hoofdrol. Ze streefden lichamelijke en geestelijke reinheid na middels ascetische beginselen, om zo een beter leven na de dood te krijgen. Daartoe werden ze tevens ingewijd in speciale kennis over het hiernamaals.

Volgens de ofirische leer, die niet uniform was, was de mens ooit rein en zondevrij geweest, maar door eigen schuld had hij die reinheid verloren en daardoor was de menselijke ziel in het lichaam opgesloten als in een gevangenis. Van die straf kon zij door de dood alleen niet worden bevrijd. Dit kon slechts geschieden, wanneer de ziel zich door reiniging en heiliging zelf waardig gemaakt had om haar oorspronkelijke toestand te herwinnen. Tot zo lang moest zij rondzwerven, dat wil zeggen: als haar omhulsel tot stof was weergekeerd, moest zij weer een ander omhulsel aannemen, soms zelfs dat van een dier. Hieruit blijkt, dat volgens de voorstellingen van de orfici ieder mens zelf meester is van zijn eigen lot, dat hij aan dat onzalige rondzwerven zelf een einde kan maken. Hij kan immers, als hij zich door een rein en deugdzaam leven waardig gemaakt heeft, zijn vroegere toestand van gelukzaligheid herwinnen. Als voorsmaak van die zaligheid gold bij mystische feesten het drinken van wijn, die aan de deelnemers werd geschonken, en de verhoogde veerkracht, die daardoor werd opgewekt. De wijn had daarbij een eigenaardige betekenis, omdat hij ontstaan was uit het bloed van Dionysos-Zagreus. Door het drinken van de wijn traden zij dus in een onmiddellijke geestesgemeenschap met die godheid, wiens erbarmen en hulp zij het meest nodig hadden om uit hun zondige toestand te worden gered.

Toeval of niet, maar ook op het laatste Allerseelen album Chairete Daimones vinden we een verwijzing naar het oude Griekenland en wijn. Niet alleen kregen we van Gerhard Hallstat de raad om het album te beluisteren op een nachtelijk uur in het gezelschap van een goed glas donkerrode wijn, Chairete Daimones waren ook de woorden die tijdens een ritueel uitgesproken werden in het oude Griekenland. Met deze woorden hief men een glas in de lucht, en de wijn die op deze manier op de aarde en graftombes belandde werd aanzien als een plengoffer voor de demonen. Niet de kwaadaardige demonen die monotheïstische religies later zouden aanwenden, demonen waren in de voorchristelijke oudheid meestal goede geesten, een soort beschermengelen zoals die later in de Christelijke opvatting aangewend zouden worden.

De orfische mysteriën waren niet, zoals die van Eleusis of de Samothrakische mysteriën aan een bepaalde plaats gebonden. Zij onderscheidden zich doordat een gehele leer op de voorgrond trad en geen dramatische voorstelling van een legende.

De religie die hieruit voortvloeide, het orfisme, was een complex van religieuze praktijken, overtuigingen en teksten uit de klassieke en hellenistische oud-Griekse cultuur. Het orfisme kwam op in de zesde eeuw voor Christus. Het is geen duidelijk omschreven mysteriegodsdienst, maar manifesteert zich in religie, filosofie en literatuur, met als verbindende factor de mythische Orpheus. Volgens klassieke bronnen zou hij de grondlegger zijn van diverse cultussen en rituelen. Orpheus is waarschijnlijk om zijn sjamanistische eigenschappen als auteur van religieuze en esoterische teksten aangewezen.

Kennis van het orfisme is gebaseerd op archeologische vondsten en overgeleverd tekstmateriaal, al is het bronmateriaal schaars, versnipperd en niet eenduidig. Volgens classicus M.L. West moet het materiaal niet beschouwd worden als onderling verwant en als manifestatie van één georganiseerde religie. In plaats daarvan is en was een tekst ‘ofirisch’ zodra die toegeschreven werd aan Orpheus. Orfici zijn dan personen die hun eigen overtuigingen op de een of andere manier verbinden aan Orpheus. Verder wordt de identificatie van bronmateriaal bemoeilijkt doordat het orfisme niet helemaal nieuw was, maar raakvlakken had met andere stromingen en cultussen, zoals het pythagorisme, de Eleusische en de Bacchische mysteriën. Bovendien aanbaden de orfici geen eigen godheid.

Toch is de rol van Orpheus’ hierbinnen veel-, zoniet allesbepalend. Orpheus vindt zijn oorsprong in Thracië of (mogelijk) noordelijker. Hij zou van oorsprong een sjamaan geweest kunnen zijn. Hij bezat volgens de overlevering immers het vermogen om de bezielde en onbezielde natuur in vervoering te brengen met zijn uitmuntende zangkunst en lierspel. Daarnaast vond hij zijn weg naar de Hades (onderwereld), waar hij met zijn kunsten de vorsten overhaalde hem zijn overleden vrouw Eurydice terug te geven. Hij kende dus de geheimen van de onderwereld. Orpheus vond de dood doordat hij aan stukken gescheurd werd door bacchanten (oftewel Maenaden, nimfen), vrouwelijke volgelingen van Dionysus, die eveneens aan stukken gescheurd werd en daarna herboren is. Dit is geduid als sjamanistisch inwijdingsritueel. Na zijn dood zou Orpheus’ hoofd zijn blijven praten en orakels geven. Voor Grieken gold hij dan ook als een exotische wonderdoener.

Aan Orpheus als ‘de grote sjamaan uit het verleden’ werden aanvankelijk dan ook teksten toegeschreven die religieus-sjamanistisch karakter hadden. Zo circuleerden teksten met magische spreuken onder zijn naam, en moet ooit een ‘Afdaling naar de Hades’ bestaan hebben, waarin Orpheus verslag doet van zijn tocht naar het schimmenrijk en wat hij daar zag. Vervolgens werd in de late zesde en vroege vijfde eeuw voor Christus zijn naam verbonden met allerlei teksten die de waarheid zouden onthullen over de lotsbestemming van de ziel en de heilige geschiedenis van de goden. Zulke toeschrijvingen verschaften de tekst of de overtuiging autoriteit door het gezag en de vermeende ouderdom van die mythische figuur.

Als mysteriegodsdienst bleef bij orfici veel kennis binnen de besloten kring van geïnitieerde individuen. Dat leidt tot een karig beeld van de overtuigingen en geloofspraktijken die orfici eropna hielden. Bovendien was het orfisme niet geïnstitutionaliseerd, maar gevarieerd. Enkele eigenschappen lijken echter gangbaar te zijn geweest onder de mensen die als orfici bekend waren. Diverse opvattingen die als orfisch golden, staan vermeld in de zogeheten gouden plaatjes (of tabletten) die gevonden zijn in graven, waarop gebeden staan die de overledene een voorspoedige overgang moesten bezorgen.

We maakten reeds melding over het belang van het begrip ‘reinheid’ en de ascetische levenswijze die hiervoor nodig was bij de orfici. Zuiver duidt enerzijds op het in acht nemen van diverse regels die de orfici onderscheiden, en anderzijds op het in acht nemen van zuiverende riten door de spreker. Reinheid wordt verkregen door middel van vegetarisme, onthouding van bonen en eieren, geen kleding van wol te dragen en het afzweren van seksualiteit.

Tenslotte bekijken we het ofirisme nog even door de mythologische bril: in orfische kringen waren theogonieën bekend die afweken van bijvoorbeeld Hesiodos’ Theogonia (werk uit de 8ste eeuw voor Christus over de oorsprong van de wereld en de geboorte van de goden. Naast de gedichten van Homerus is het de belangrijkste bron voor onze kennis van de visie op de wereld en de goden van de Grieken uit de vroegste tijden).

Afhankelijk van de versie zijn de godin Nyx (Nacht) en Aiōn (Tijd) de oerwezens en de bron van de schepping. Uit hen komt een kosmisch ei voort, en daaruit wordt Phanes (die meerdere namen heeft, waaronder Protogonos) geboren. Deze hermafrodiet brengt vervolgens de goden voort en verdwijnt naar de achtergrond. Er bestaan echter verschillende theogonische versies. Andere belangrijke goden zijn Dionysus, met wie Orphus verbonden is, en Persephine, koningin van de onderwereld. Hoewel ascetisme, vegetarisme en metempsychose ook pythagoreïsch zijn, ligt hier een punt van verschil: Apollo was de god van de pythagpreërs, niet Dionysus.

Voor Music For Certain Rituals baseerden AimA en Luca Bonandini zich op enkele Orfische hymnen die werden uitgekozen uit de 87 korte gedichten die opgesteld werden in het late Hellenistische tijdperk (vermoedelijk tweede of derde eeuw na Christus).

Naast bekende namen als Hecate, Zeus, Nike en Demeter worden ook minder bekende goden als Misa, Hipta en Melinoe bezongen. Deze duiden vermoedelijk op een oorsprong in westelijk Anatolië en komen verder niet voor in de Griekse literatuur. De hymnen zijn geschreven in hexameters (zesvoetig versritme). Ze vormen een uniform geheel door stijl en techniek en zijn wellicht door één auteur geschreven. Verder vertonen ze syncretisme (het naar elkaar toegroeien van religies) en werden ze gebruikt in de rituele context van het orfisme, bij nachtelijke ontmoetingen waarbij sprake was van gezang en rookoffers. De meeste van de godenzangen (acht) zijn gewijd aan Dionysus, zoals u dus ondertussen weet een belangrijke god binnen het orfisme.

De Orfische hymnen zijn een deel van de orfica, geschriften die toegeschreven werden aan de legendarische Orpheus. De hymnen bevatten verwijzingen naar andere orfica, zoals de Rhapsodische theogonie. Ze zijn overgeleverd in samenhang met de Homerische hymnen en hymnen van Callimachus en de neoplatonist Proclus. De humanist en neoplatonist Marsilio Ficino vertaalde ze uit het Grieks naar het Latijn. Gedurende de Italiaanse renaissance werden de Orfische hymnen bestudeerd in samenhang met andere teksten die werden verondersteld oeroude wijsheid te bevatten. Voorbeelden daarvan zijn de Chaldeïsche orakelen en hermetica.

U ziet, en kon het reeds zien bij de andere albums van AimA: thematisch gezien alleen al heb je met Music For Certain Rituals reeds een grote brok in handen. Steeds weer slaagt ze er in ons een onderwerp voor de voeten te werpen waar we niet alleen met graagte onze tanden in zetten, maar waar we ons ook met volle overgave en met heel veel plezier in laten onderdompelen. Zo boog ze zich op Haiku Irregolari In Formi Di Musica over deze vorm van Japanse dichtkunst en wist ze deze zeer succesvol met behulp van een resem gastmuzikanten om te zetten in muziek. Di Aima Il Segno was meer een overzicht van eerdere samenwerkingen, met diverse thema’s. Ook hier vonden we enkele nummers die betrekking hadden op het orfisme. Een interesseveld dat met Music For Certain Rituals zich dus een gans album mag laten gelden.

De hymnes die AimA uitkoos zijn gewijd aan specifieke godheden, maar ook aan kosmische elementen en het soort wierook dat tijdens de rituelen werden gebruikt. Naast het vertolken van deze hymnes werden ook twee van de bladgoud tabletten die werden teruggevonden in graven van Thrurii (thans te bezichtigen in het archeologisch museum van Napels) en Hipponium (nu Vibo Valentia -te zien in het British Museum) op muziek gezet.

AimA laat niets aan het toeval over: naast de boeiende thematiek is er de tot in de puntjes verzorgde uitwerking. Maar ook belangrijk: AimA geeft het belangrijkste basisprincipe omtrent het interpreteren van geschiedenis ook vorm: twee van haar eigen gedichten dragen al deze klassieke betekenissen gelden uit naar de hedendaagse wereld. Zoals bijvoorbeeld ‘Spiritui Carmen’, een puur passioneel en verheffend nummer dat ze schreef met in het achterhoofd nog zo’n tot de verbeelding sprekende figuur: Hildegard van Bingen.

Daar waar haar vorige twee albums nog een bont allegaartje aan artiesten bevatten, en de muzikale begeleiding al even divers was (van neoklassiek tot industrial tot martial) doet ze het nu dus met slechts één muzikant (Camerata Mediolanense’s Northgate achtergrondzang bij ‘Spiritui Carmen’ even buiten beschouwing gelaten): Luca Bonandini. Onder de naam The Illusion Of Silence maakt hij sinds 2012 muziek die omschreven wordt als dark folk, neoklassiek en ambient. Hij schrijft rustige, weemoedige liedjes waarin piano, gitaar, strijkers en eeuwenoude instrumenten gecombineerd worden. Vooral door het gebruik van instrumenten als een dertiensnarige harp, citer, kanklès (een Litouws snaarinstrument) en percussie weet hij zich te onderscheiden en vormt hij een gedroomde evenknie voor AimA’s vocale acrobatieën. Al zijn deze voor een keertje eerder bescheiden van aard. Klonk ze op haar vorige albums nog als een vleesgeworden samensmelting van Diamanda Galás, Lisa Gerrard en Nico, voor Music For Certain Rituals kiest ze voor een minder prominente rol. De invloeden zijn er nog steeds, maar laat het duidelijk zijn dat het ritueel op zich hier de hoofdrolspeler is.

Ook hier weer met een tot in de kleinste details uitgewerkt eindresultaat tot gevolg. Met een zodanige kracht dat je vanaf de eerste seconde meegezogen wordt in het ritueel, en de drie kwartier die het in beslag neemt werkelijk voorbij lijken te vliegen. Na het verstrijken van deze tijdspanne is het keer op keer als ontwaken, en beseffen dat je al deze tijd even van de wereld geweest te zijn. Net wat het doel was van deze eeuwenoude rituelen: het brengen van extase. Beide artiesten hebben heel hard aan dit project gewerkt, en dat laat zich meer dan duidelijk gelden.

AimA heeft het met andere woorden nog maar eens geflikt: niet voor niets noemden we haar in een eerdere bespreking nog een ‘Italiaans wonderkind’.

Ik publiceer deze tekst op de datum dat mijn vrouw en ik exact drie jaar getrouwd zijn. Het was dus de bedoeling om deze heugelijke gebeurtenis samen met AimA te vieren, en wanneer we naar dit album luisteren voelt het feit dat dit dit jaar niet mogelijk is nog een beetje wranger aan. Maar omdat we geloven in de kracht van het ritueel kies ik dus deze datum uit voor publicatie en tellen we al af naar juni 2021 in de hoop dat we dan wel deze fantastische artiest aan het Belgische publiek mogen presenteren.

AimA & The Illusion Of Silence

AimA

The Illusion Of Silence

Dimi Brands
16/06/2020

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 05/07/2020 : “Echoes From The Bardo” kondigt zich veelbelovend aan!

U kent Your Life on Hold ondertussen vast wel, potige gothic rock van het zeetje, mysterieus ronkend tussen de golven van “Burning For The Ancient Connection” en “My Name Is Legion For We Are Many” steken de schuimkoppen van “Echoes From The Bardo” vervaarlijk op. Gothic rock fans juicht ende jubel. De 'Bardo', ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2020 : Shining Light: Mono Inc. herneemt 'Lichtgestalt' van Lacrimosa met Tilo Wolff

Er werd ons een nieuwe samenwerking tussen Mono Inc. en Lacrimosa aangekondigd. Martin Engler van Mono Inc. en Tilo Wolff van Lacrimosa waarderen elkaars werk heel erg en zijn ook goede vrienden. Jaren geleden werkten ze al eens samen op de single 'Children Of The Dark' van Mono Inc., een nummer waaraan ook Chris Harms van Lord Of ...

lees meer...
NIEUWS 01/07/2020 : Sinners' Day wordt verlegd naar 2021

Het zit de organisatoren van W-Festival en Sinner's Day niet mee. Het W-Festival werd een eerste keer verzet van mei naar augustus, en daarna - toen duidelijk werd dat grote festivals niet meer mochten doorgaan tot minstens eind augustus - naar 2021. Maar de organisatoren lieten de zaak niet vallen. In plaats van W-Fest zou in oktober ...

lees meer...
NIEUWS 27/06/2020 : De wereld is gek geworden, volgens Jaz Coleman en Ondrej Smeykal

Het einde is nabij! Al meer dan 40 jaar verkondigt Jaz Coleman dat de wereld zijn ondergang tegemoet gaat, en hij doet op veschillende wijzen. Het meeste bekendheid geniet natuurlijk de supergroep Killing Joke, maar hij maakt ook solo symfonische muziek. Zijn laatste wapenfeit is een samenwerking met Ondrej Smeykal, een eenpersoonsdidgeridoo-orkest ...

lees meer...
NIEUWS 23/06/2020 : Nieuwe videoclip For Greater Good vandaag in première.

U kon het reeds lezen in onze uitermate lovende recensie van de EP ...Unfolds: For Greater Good is terug van weggeweest. Om dit heugelijke feit nog meer luister bij te zetten gaat vandaag de videoclip bij het nummer ‘Synchronism’ in première. In dit nummer zorgt Raya Schaduwjaagster van Dark Poem voor de vocalen, ...