casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

8.653 items

   

AimA
Di Aima Il Segno
Dark Folk / Apocalyptic Folk - Ethereal / Heavenly Voices - Industrial - Martial - Neoklassiek - Tribal / Ritual
30/05/2019 : AimA - Di Aima Il Segno
Show Me Your Wounds Production  Show Me Your Wounds Production
30/05/2019, Dimi Brands

Eigen lof stinkt, maar toch ontkennen we niet dat we na het publiceren van een review blij zijn als de artiest in kwestie ons een bedankje stuurt. Soms is dit het langs de neus weg geponeerde “thanks”, doch er zijn ook artiesten die origineler uit de hoek weten te komen.

Nadat ik het nieuwe Allerseelen album ‘Chairete Daimones’ besprak, waren er niet alleen dankbetuigingen van Gerhard Hallstatt zelve, ook een van de gastzangeressen, AimA, (wiens stemgeluid ons de ene keer aan Nico deed denken, een andere keer aan een kruising tussen Diamanda Galás en Anja Huwe), richtte het woord tot mij.

Ze wist me te vertellen dat voor mijn review verscheen alle besprekingen veelal hetzelfde te melden hadden, ze wist me ook te vertellen dat ze tegen Gerard had gezegd dat mijn bespreking de eerste was die er in geslaagd was om alle punten van het werk te doorgronden. AimA schreef vroeger ook besprekingen en zei me dat haar schrijfstijl vrij identiek aan de mijne was. Dus meid, volg een snelcursus Nederlands en je kan zo aan de slag bij Dark Entries voor mijn part!

Dat zulk een mail ondergetekende doet blinken van trots is logisch, en toen de vraag van harentwege kwam of ik alstublieft ook haar laatste album van haar eigenste Aimaproject wou bespreken was een volmondige ja even logisch.

Dit nieuwe werk, Haiku Irregolari In Forma Di Musica getiteld, is dan ook een “specialleke”, want behalve een cd zou er ook een boekwerk mee gepaard gaan.

Voor de volledigheid zou ik ook het vorige album van Aimaproject krijgen, deze Di Aima Il Segno dus, dat verscheen in 2012.

Om maar te zeggen dat mijn dag, 14 april om precies te zijn, niet meer stuk kon.

Beginnen doen we dus met een sprong in de tijd. Aimaproject ontstond reeds in 1996 en hield zich op verschillende artistieke vlakken bezig: poëzie, fotografie, muziek en multimedia. AimA is afkomstig uit de neofolk scene en werkt reeds samen met verschillende artiesten, waaronder dus Allerseelen.

Samen met Roberto Del Vecchio (zie ook Gothica) richtte ze het veelgeprezen Les Jumeaux Discordants op. Ook hier vinden we een sterke wisselwerking terug tussen poëzie, beeld en muziek.

Di Aima Il Segno van Aimaproject verscheen tussen de twee albums van Les Jumeaux Discordants, en bevat reeds twee nummers (‘Stanze’ en ‘Horus’) van Les Chimères dat in 2015 zou verschijnen.

‘Stanze’ laat de trommels roffelen en doet erg denken aan wat de landgenoten van Camerata Mediolanense in het verleden zo goed deden. ‘Stanze’ kan dan ook zonder blozen naast klassiekers als ‘L’Homme Armé’ of ‘Il Trionfo Di Bacco E Arianna’ gaan staan, en ook een verwijzing naar The Moon Lay Hidden Beneath A Cloud kunnen we bij dit nummer maken.

Heel erg straf, en die lijn trekt ‘Horus’ mooi verder, ook hier een ritueel kantje met welluidende gongslagen, en een hogepriesteres die ook hier verdachte gelijkenissen met Diamanda Galás vertoont.

Di Aima Il Segno is een verzamelaar in de zuivere zin van het woord: AimA die al de zang voor haar rekening neemt verzamelde 8 verschillende artiesten uit verschillende wereldhoeken en hoewel veel nummers reeds verschenen, is deze verzameling een prachtig staaltje van AimA’s kunnen. Ook tekstueel, zoals reed vermeld van even groot belang als het muzikale bij Aimaproject, komen de woorden uit alle windrichtingen uitgevlogen: naast drie nummers die AimA zelf schreef (waaronder 2 haiku’s, de Japanse dichtvorm die haar blijkbaar nauw aan het hart ligt, getuige haar meest recente plaat, maar daarover later meer) krijg je hier verder nog teksten uit het oude Griekenland, van de Italiaanse poëet Angelo Tonelli, T.S. Eliot tot een passage uit Arthur Goldens Memoirs Of A Geisha.

In onze review voor het laatste Allerseelen album konden we niet aan de vergelijking weerstaan om de stem van AimA te gaan vergelijken, wat begrijpbaar is wanneer het een gastbijdrage betreft. De verleiding om dit ook bij Di Aima Il Segno te doen is zeer groot, al dien je je niet blind te staren op deze referenties, want geloof ons op ons woord dat deze dame bakken talent te over heeft. Het totaalplaatje klopt helemaal bij Aimaproject want dit is pure kunst, en de wendbare stem van AimA is er zo eentje die je gehoord MOET hebben.

De eerste naam uit haar bonte gezelschap muzikale partners op Di Aima Il Segno is die van landgenoot Pino Carafa. Samen met hem vormt AimA Insula Lucis. Onder deze naam brengen ze met ‘Eis ‘Elion (Orphic Hymn To The Sun)’ een nummer dat erg schatplichtig is aan Dead Can Dance, en dit op een manier waarbij AimA bewijst dat het niet alleen Lisa Gerrard is die in staat is om enkel met haar stem zelfs de grootste bek het stilzwijgen op te leggen.

Naast de zon brengt het duo ook een hymne voor de dood: ‘Thanàtou Thumìama (Orphic Hymn To The Death)’: een heerlijke kerkhofhymne die ons met heimwee doet terugdenken aan de tijd dat het esthetische nog een belangrijke rol speelde op gothic feestjes. Niet alleen bij het aanwezige publiek maar wat bij uitbreiding ook in de bombastische muziek die toen gedraaid werd te horen was.

Ook de sixties drugshymne ‘White Rabbit’ van Jefferson Airplane krijgt een Insula Lucis-behandeling, in dit geval een minimal wave injectie en AimA die klinkt als Siouxsie in haar beste doen.

Carafa werkte ook samen met Rosa Rubea en Camerata Mediolanense. Toen we ‘Occhi Di Notte’ (hier als AimA + Pino Carafa) voor het eerst hoorden dachten we meteen aan Le Vergini Folli, het vorig jaar verschenen album van Camerata Mediolanense. En inderdaad, het pianomotiefje van ‘Occhi Di Notte’ horen we ook daar tijdens ‘Dolce Salire’. Daimatland is nog een ander project van AimA, deze keer met celliste DettY (een artieste die al zeer intens optrad in verschillende kamerensembles. Naast cello studeerde ze als kind reeds piano, orgel en liep kamerschool klassen in Hongarije). Daimatland brengt ‘Haiku Irregolari In Forma Di Musica’ en zo weten we meteen waar de inspiratie voor AimA’s recente plaat vandaan kwam. Ook hier horen we in de esoterische klanken een verwijzing naar het mooie stemmenwerk zoals we dat kennen bij Camerata Mediolanense. De titel die ze brengen vraagt een Oosters motiefje en krijgt dit ook. ‘Lux’ verenigt Daimatland met LCHM, een dark ambient project van Yvan Battaglia, die eveneens op verschillende terreinen actief is (muziek, fotografie, video). Het resultaat is een heerlijk ritueel aandoend nummer waarbij we constateren dat het niet uitmaakt of AimA zingt, praat of fluistert, keer op keer hangen we aan haar lippen.

Ook Gerhard Hallstatt is weer van de partij, en dat hoorden we meteen. Bij ‘Nacht’ horen we immers een melodie die ons erg aan een herwerkte versie van het Allerseelen ‘Tanzt Die Orange’. Misschien niet toevallig dat AimA vorig jaar het nummer nog eens opnieuw mocht inzingen?

Ook in het Duits trekt AimA haar slag, tijdens ‘Neues Fortleben’ doet ze dit met Im Einsatz, en met een tekst van Angelo Tonelli. Om even in de Italiaanse neofolk sfeer te blijven: diezelfde Tonelli leende twee jaar geleden zijn stem aan het nummer ‘Hellas’ van IANVA. We blijven in Italië wanneer we zeggen dat de orgelklanken en de schelle stem waarmee AimA dit brengt, ons erg aan Ataraxia doet denken.

Tijdens ‘Serpentis Dorsa Marina’ gaat Gerhard Hallstatt het duet aan met AimA, waarbij Im Einsatz goedkeurend toekijkt.

Het meest verbaast waren we toen we de naam van Wutanes Heer zagen opduiken. Het is immers reeds een jaar of twintig geleden dat we nog iets van dit lichtjes fantastische project hoorden. ‘Il Contemple La Lune’ (sacraal gezang en hysterisch gefluister wisselen elkaar af en roepen ook hier, net zoals bij haar passage op de laatste Allerseelen plaat, de associatie met Diamanda Galás op) en ‘Il Matrimonio Del Cielo Con La Terra’ zijn dan ook een meer dan blij weerzien met Luca.

Een compilatie met enkel en alleen maar heel straffe nummers, en nul komma nul procent vulling. Dat is echt wel een unicum! Ook over de spreiding van de nummers niets dan goed, want hoewel allemaal ijzersterk werden we halverwege het album reeds finaal van de sokken geblazen door ‘Homo Aureus’, een samenwerking met Fehu. Aan Dead Can Dance imitaties geen gebrek in het wereldje der zweverige muziek. Je moet je oog maar eens laten vallen op een willekeurige Castlefest affiche en al de bands die daar op staan eens beluisteren. Misschien zal je dan net als mij moeten constateren dat ze allemaal hetzelfde klinken en vooral heel erg best doen om op het duo Gerrard/Perry te lijken. ‘Horus’ toont hoe je een nummer kan brengen in dezelfde sfeer (denk hierbij vooral aan zweverige, meer oosterse klanken) en hoewel dit nummer bijna een kwartier duurt is verveling, dit in tegenstelling tot een dagje Castlefest voor ondergetekende, absoluut niet aan de orde.

Vergelijken doet een artiest niet de eer aan waar deze recht op heeft, maar we doen het automatisch. Wanneer we een verzamelaar horen waarbij namen als Ataraxia, Camerata Mediolanense, Allerseelen, Dead Can Dance, Diamanda Galás, The Moon Lay Hidden Beneath A Cloud tot Siouxsie in onze geest opdoemen, dan klinkt dat als de tonen waarop we onze eerste stapjes in de gothic wereld gezet hebben.

Moet het dus nog gezegd dat het hoog tijd dat u deze artieste (zangeres is in haar geval veel te beperkend) leert kennen, we schatten de kans dat ook u haar in uw hart zal sluiten zéér hoog in.

Aimaproject

Dimi Brands
30/05/2019

HomeContactSitemap
lees meer...
INTERVIEW : ENZO KREFT - Ik denk niet dat we ooit volledig opgewassen zullen zijn tegen de verrassingen die moeder natuur voor ons in petto heeft.

Enzo Kreft – Eric Vandamme voor de vrienden – heeft alweer een plaat afgewerkt, en zoals gewoonlijk gaat het om een conceptalbum. Nadat hij op ‘Wasteland’ de milieuproblemen thematiseerde en op ‘Control’ de gevaren van de moderne technologie, gaat hij nog een stapje verder op ‘A Different World’. ...

lees meer...
NIEUWS 06/03/2021 : Your Life On Hold maakt tweede lockdown-ep: Imprisoned and exorcised

De Belgische gothic rock stelt het goed en één van de redenen daarvoor is de hyperproductiviteit van Jan Dewulf, die sinds 2017 al drie platen uitgebracht heeft met Your Life On Hold. Daarnaast heeft hij ook nog meegewerkt aan de laatste Dive-plaat en werkte hij een plaat af met zijn electroproject Mildreda, die binnenkort bij ...

lees meer...
NIEUWS 06/03/2021 : Ahrayeph bloedt dood

En dat het goed gaat met de Belgische gothic rock hebben we ook aan de nieuwe van Ahrayeph gemerkt. Hier is het de eerste uitgave sinds augustus 2020, toen de 'Heaven No 7'-ep uitkwam. Het gaat slechts om één nummer, maar wat een nummer! 'Bloodletting' is een dijk van een song met een beukende bas, tegendraadse ...

lees meer...
NIEUWS 01/03/2021 : Euphemia Rise presenteert eerste EP.

Farewell To Greatness is de eerste officiële EP van het Belgische project Euphemia Rise. We berichtten reeds dat de man hierachter Wim Lankriet is, zie ook Syrenomelia. De EP is meteen een introductie van de ambitie die Lankriet naar voor wil schuiven: een meer experimentele benadering van alternatieve rock brengen en op die manier, ...

lees meer...
NIEUWS 01/03/2021 : Mildreda tekent bij Dependent!

Jan Dewulf is een bezige bij. Zijn gothic rock project Your Life On Hold doet het flink bij cult label Solar Lodge en de Oostendenaar pakt met Mildreda, zowat het eerste electro project van deze veelzijdige muzikant (meneer De Wulf was een jochie van 16 toen hij het uit de ondergrond stampte), binnenkort uit met een album bij, jawel, Dependent. Dependent ...

lees meer...
NIEUWS 01/03/2021 : Cover 'Forever Young' kondigt nieuw Blutengel-album aan

De lockdown is geen reden voor Blutengel om het werk neer te leggen. Ze lieten verschillende keren van zich horen, onder meer door een samenwerking met Massive Ego en door het zijproject van meesterbrein Chris Pohl: She Hates Emotions. Dat project wou reeds de voorliefde van Pohl voor de wave uit de jaren 80 uitdrukken, maar nu betuigt ook ...

lees meer...
INTERVIEW : WÜLF7 - We verdienen deze aarde niet en ik ben ervan overtuigd dat we haar verder gaan vernielen.

Wie zijn electro graag compromisloos hard heeft, als een avalanche van harde beats zonder rustpauze en zonder tragere stukken, moet beslist zijn oor lenen aan WÜLF7. Dit duo begon in 2019 en bracht al snel de ep 'The Night Of The Wolves' uit, met een veelbelovende mix van EBM en dark electro die ze 'Dark Electro Body Melancholic' ...