casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.936 items

   

The Cure
4:13 Dream
New wave
01/11/2008 : The Cure - 4:13 Dream

01/11/2008, Kurt Ingels

Een album van een groep met naam en faam bespreken is geen sinecure. Een album uitbrengen voor een groep mét naam en faam die teert op een grote schare hondstrouwe fans en reeds een handvol wereldplaten op z’n naam heeft evenmin. Toch is The Cure één van de weinige groepen die er nog altijd in slaagt me naar de cd-winkel te doen hollen om zo vlug als mogelijk hun nieuwe plaat aan een luisterbeurt te kunnen onderwerpen. Uiteraard naar de winkel, ik ben niet van de download en opportunistische ‘free buyers’ generatie en voor auditieve kunst dient, zoals voor alles in dit leven, te worden betaald. Nieuwsgierig ging het album met de wat vreemde titel “4:13 Dream” de cd-speler in die het blinkende gave schijfje gulzig naar binnenslikte alsof ie wou zeggen, hier heb ik potentieel wat lekkers. Een eerste luisterbeurt liet me evenwel met zeer dubieuze en niet meteen te duiden gevoelens achter. Wat ik had gehoord was wel degelijk The Cure, Robert Smith kan z’n typische stemgeluid immers niet zomaar maskeren, maar vooral een soort licht experimentele indie rock / pop plaat die er niet in was geslaagd m’n keel dicht te nijpen of m’n onderbuik ongecontroleerd te laten samen trekken. Iets wat je van The Cure toch altijd wel een beetje verwacht. Zou deze “4:13 Dream” na het vorige album “The Cure” ook uitdraaien op een teleurstelling? Een tweede, derde, vierde,… luisterbeurt dan maar, dat ben ik, Robbert Smith en z’n kompanen wel verschuldigd vooraleer me aan de schrijftafel te zetten. En jawel, langzaam maar zeker en luisterbeurt na luisterbeurt ontpopt dit, in eerste instantie vrij moeilijk toegankelijke album, meer een meer tot een typische en gedreven Cure schijf. Een beetje een ruwe parel maar soms ook emotievol en dromerig. Een album dat groeit en da’s altijd een goed teken. Enig nadeel, een mens dient enige moeite voor te doen om in het geluid en de sfeer te komen van het album en da’s in tijden van goedkope oppervlakkigheid nog verre van een evidentie. De meningen over deze “4:13 Dream” zullen dan ook verdeeld zijn. Maar da’s op zich misschien ook weer een goede zaak. Wie moeite neemt ontdekt al gauw dat de opener “Underneath The Stars” een pracht staaltje is van op muzikaal onderlegde emotie balanceren, een nummer dat best ook op zeg maar “Disintegration” had gekund. “The Only One” is op zich een leuke alternatieve popriedel zoals The Cure en alleen The Cure die weet te brengen. Tussen bittere ernst en plagerige vrolijkheid. “The Reason Why” gaat verder op dit elan, huppelend op een dreigende bas, zwaar op de maag, maar toch met voldoende meezing potentieel en best een leuk en ietwat ongewoon Cure refreintje. “Freakshow” verscheen eerder al als singel en doet mij een beetje aan een minder oppervlakkige singel als “Hot Hot Hot” denken zonder de trompetjes of nog een “Never Enough”. Niet meteen mijn favoriete Cure muzieksfeer. Gelukkig gaat “Siren Song” de meer ingetogen en melancholische kant op, met een nogal minimaal instrumentarium. Iets wat trouwens geldt voor dit hele album, want de synths zijn slechts sporadisch en op de achtergrond af en toe duidelijk aanwezig. Toch is “Siren Song” een sterk nummer al heeft het een aantal luisterbeurten nodig om tot z’n volle recht te komen. Rocken doen we op “The Real Snow White”, maar dan wel in een klein donker kamertje. Want het nummer ademt iets bevreemdend en claustrofobisch dat niet meteen valt te definiëren. Dit kan allicht alleen The Cure, indie rock, die net dat stapje verder gaat. In dat kamertje is allicht ook “The Hungry Ghost” aanwezig die zowat alle energie uit onze lijven vreet. ‘The price we pay for happiness …’ klinkt het ergens. Alweer datzelfde zwaar beladen gevoel dat door gitaren drums en bas uit de de boksen wordt getoverd. “Switch” opent met een metal riff, ‘goth’ betert, en is wellicht het meest recht toe recht aan rock nummer op dit nieuwe album. Al blijft het wel The Cure en daardoor emotioneel ook zeer intens. Een andere eerder verschenen singel dan “The Prefect Boy”, een nummer dat ik live al de moeite vond en ook de studioversie wist me als één van de weinige nummers op dit album al van bij de eerste luisterbeurt te bekoren. Samen met “Underneath The Stars” is dit misschien het meest typische Cure nummer, als we dat al mogen zeggen van een groep met zo’n uitgebreid en divers oeuvre als The Cure Geeft. “This Here And Now With You” is muzikaal een beetje het buitenbeentje, meer elektronische gimmick, maar die paar intense luisterbeurten leren me dat dit geluid, dat lekker aanzwelt, misschien wel het geactualiseerde jaren ’80 geluid is dat The Cure op albums als “Faith” of “Pornography” in z’n minimale verpakking al wist te brengen. “Sleep When I’m Dead”, de derde een laatste vooraf verschenen singel, geen evidente singel keuze denk ik dan, maar ook dit nummer is zo’n groeier en bloeier, al zat er hier wat mij betreft en zeker als singel toch wel wat meer in! Doe mij dan maar “The Scream” dat mijmerend aanvangt en zich lichtjes experimenteel een weg baant naar de onderbuik en aanzwelt tot een waar ‘oorgasme’. “4:13 Dream” sluit af met het toepasselijke “It’s Over” dat zelfs een zekere punk gedrevenheid incarneert en er misschien in slaagt de notoire Robert Smith fan tot een potje headbangen of pogoën te motiveren. Wie weet. Van mij en zeker op mijn leeftijd had het iets rustiger gemogen. Hard gekookt, deze “It’s Over” en eerlijkheidshalve denk ik dat dit album bij mij vaak na “The Scream” zal stoppen. Maar voor wie The Cure echt eens wil horen rocken op leeftijd… veel jongelui kunnen er nog een puntje aan zuigen. Samenvattend, 13 nummers. U zult ze ongetwijfeld niet allemaal even goed vinden al zijn ze alle 13 wel voldoende coherent om naast elkaar op één album te prijken. Echte uitschieters of nummers die The Cure naar de voorste regionen van de hitparades moeten schieten zijn er evenmin. Maar da’s voor muziekliefhebbers en Cure fans uiteraard geen must. Wie “4:13 Dream” evenwel een kans geeft (en misschien wel een paar herkansingen) zal in z’n totaliteit zeker niet het beste Cure album maar toch een degelijk album ontdekken dat met recht en rede The Cure stempel mag dragen. Het moet niet allemaal voorgekauwd zijn. Zonder zichzelf te herhalen is dit toch weer typisch The Cure. Een uniek geluid van een unieke groep.

[KI]

http://www.thecure.com

Geffen Records

Kurt Ingels
01/11/2008

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 22/11/2019 : Phantoms; The Rise Of Death Rock From The LA Punk Scene, het monnikenwerk van Mikey Bean

Een boek schrrijven. Over jouw passie, een beetje jouw leven zelfs. Ik ken ook zo’n gek die het ooit heeft gedaan (kent u die ook?), maar dit keer alle aandacht naar dit majestueuze lijfwerk van Mikey Bean die het allereerste, zeer uitgebreide werk over, de ook bij ons ooit relatief populaire, death rock scene presenteert. Van binnenuit. Wie ...

lees meer...
NIEUWS 22/11/2019 : Paranoia Music verzamelt de Braziliaanse scene

Paranoia Music heeft zijn tweede “Some Underground Sounds From Brazil Part 2” klaar. Deze is tegen een minimale kostprijs via de bandcamp pagina van het label te downloaden of gewoon gratis te beluisteren. Nogmaals het bewijst dat de dark wave scene een internationale en geglobaliseerd scnene die hier en elders moedig stand houdt! Particeperende ...

lees meer...
FOTO'S : Nitzer Ebb - @ De Casino St Niklaas, 20/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Liebknecht - @ De Casino St Niklaas, 20/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Juggernauts - @ De Casino St Niklaas, 20/11/2019 door Luc Luyten

lees meer...
INTERVIEW : WEIHAN - Onze muziek biedt puur escapisme.

Het is een feit dat we niet veel Belgische groepen hebben die actief zijn in het neofolk genre. Dit jaar werd ik dan ook zeer aangenaam verrast door de nieuwkomers van La Merde (die we onmiddellijk ook in onze interviewruimte duwden) en zie, het einde van het jaar heeft nog een verrassing in petto: onze nationale trots in het genre, Weihan, ...

lees meer...
NIEUWS 19/11/2019 : Nieuw; De Dark Entries Archieven!

Jawel, het kostte bloed zweet en tranen, maar alle (op eentje na - maar dat brengen we spoedig in orde) Dark Entries magazines (1994 tot 2005) werden gedigitaliseerd. Dat wil zeggen dat u ze nu virtueel en kosteloos kunt lezen. Jawel. Met dank aan Koen Caemaert voor het inscannen! Dit jaar bestaat Dark Entries 25 jaar en dit is meteen een ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/11/2019 : Depeche Mode stopt 40 jaar in een doosje

Alweer een verjaardag. Depeche Mode blaast ondertussen ook alweer 40 kaarsjes uit en dat wordt o.a gevierd met een heuse, strikt gelimiteerde luxe box waarin alle 14 studioalbums, voor de gelegenheid aangevuld met non album tracks, in zijn samen gebracht. Van het albumdebuut “Speak & Spell” uit 1981 tot het in 2017 verschenen ...

lees meer...
NIEUWS 19/11/2019 : Daar roert ‘entwat’ in Istanbul.

Het verhaal dat begon met She Past Away, tenminste dat is wat er bij ons van doordrong, kent een vervolg. Istanbul is tegenwoordig het mekka voor de alternatieve, donkere Turkse scene. Je kon hier onder andere ook al een review lezen van Merry’s Funeral. Maar er is nog (veel) meer om kennis mee te maken. Zo is er Elz And The Cult (zie ...

lees meer...
INTERVIEW : Clowns op Breaking Barriers !! - Het maakt me niet uit naar welke muziek iemand luistert of welke kleren hij draagt. Als hij al eens op een flik heeft geklopt, is hij een punk.

Breaking Barriers vindt dit jaar voor de 4de keer plaats in Het Depot te Leuven. Onze locale correspondent met de vlotte pen, Malcolm Nix, stort zich met jeugdig enthousiasme op het legertje groepen dat er optreedt op zaterdag 9 en zondag 10 november. Breaking Barriers viert anno 2019 het punkgenre in al zijn facetten en subgenres vandaar ...