casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.227 items

   

Sutcliffe Jügend
S L A V E S
Ambient - Experimental - Industrial - Noise
30/05/2017 : Sutcliffe Jügend - S L A V E S
4iB Records  4iB Records
30/05/2017, Dimi Brands

Vlak voor hun concert op WGT aanstaande maandag wou ik koste wat kost deze review nog online slingeren. Dat het heel wat voeten in de aarde zou hebben om deze bespreking te schrijven stond al bij aanvang als een paal boven water, want deze release van Sutcliffe Jügend is niet zomaar een plaatje, maar een ambitieuze 6cd box!

S L A V E S werd ontworpen met de bedoeling om alle zeer verschillende elementen van het Sutcliffe Jügend-geluid vast te leggen, zowel conceptueel als stilistisch.

We zijn allemaal kwetsbare kinderen in deze volwassen wereld. Hypocrieten die een leven vol ironische tegenstellingen leiden, en proberen iets van deze wereld te begrijpen. Hoewel de slavernij over heel de wereld verboden is, komt het nog op heel veel plekken voor. Als we het alleen maar hebben over het aantal mensen die in een situatie gedwongen tewerkgesteld worden, lopen de schattingen al van 30 tot 100 miljoen. Maar er zijn nog tal van andere voorbeelden van waar wij als mensen slaaf van kunnen zijn: onze geschiedenis, genen, ons onderbewustzijn, de samenleving, gewoontes, relaties, en ga zo maar verder. Uiteindelijk zijn we gedoemd te mislukken in onze strijd met het leven, en de uiteindelijke dood.

Een opgefokte wereld als deze leidt tot opgefokte kunst. Muziek die buiten het verwachtingspatroon gemaakt wordt. Muziek die gemaakt wordt om te prikkelen, te stimuleren, om ons te raken, shockeren en te vermaken. Ten lange leste zijn we allemaal passieve slaven van onze langzaam evoluerende smaken. Sutcliffe Jügend belooft daarom met S L A V E S opgefokte muziek voor deze opgefokte mensen: ruw, gebrekkig, naakt en echt.

Dat Kevin Tomkins en Paul Taylor weten wat de term opgefokt wil zeggen, dat weten we al langer dan vandaag. Alleen al het feit dat de naam van dit project bestaat uit een samentrekking tussen de naam van seriemoordenaar Peter Sutcliffe enerzijds en de Hitlerjügend anderzijds, dan weet je meteen dat je hier niet met doetjes te maken hebt. Feit dat Tomkins voor de oprichting in 1982 actief was bij het legendarische Whitehouse, maar met zijn eigen project Sutcliffe Jügend zo mogelijk nog een stapje verder wou gaan wat betreft geluidsterreur, spreekt in deze ook meteen boekdelen.

Met volle goesting maakten we ons dan ook klaar voor een geluidsaanslag van jewelste, en stelden we ons vooraf de vraag of we dit zes cd’s achter elkaar zouden kunnen volhouden. Was het even schrikken toen we aan de eerste luisterbeurt begonnen, want een goede zes uur en 56 tracks later, is er van tinnitus evenwel geen sprake.

Aangezien een omvangrijk werk als S L A V E S in een paar zinnetjes samenvatten, de vlijt van beide heren oneer aan zou doen, sta ik even stil bij ieder plaatje. Zoals u aan de spaties in de titel kan opmerken staat iedere letter van het woord voor één plaatje, waarbij iedere letter dan nog eens een aparte titel krijgt die verband houdt met theater (de foto’s op de doosjes en het boekje komen dan ook van een dansvoorstelling).

Hieronder, en ik heb het proberen kort te houden, een overzicht van de zes cd’s die samen S L A V E S tot een geheel vormen.

THEATRE OF CRUELTY

‘With A Cold Heart’ mag deze wel zeer lang uitgerekte trip doorheen Sutcliffe Jügend’s universum aftrappen en doet dit met experimentele elektronica, die haast symfonisch aandoet.

Autoharp, zither en elektrische gitaar in combinatie met elektronica zijn verantwoordelijk voor spanning die opbouwt, anders dan in het verleden wanneer men van in het begin alle meters in het rood liet gaan.

Vocalen zijn spaarzaam op S L A V E S, tijdens het beangstigende ‘Woe Betide’ zijn deze dan ook zodanig bewerkt dat je er kop noch staart aan krijgt. De op fluitende distortion drijvende waanzin, waar Sutcliffe Jügend, net als Whitehouse, vroeger een patent op had, is nog steeds aanwezig, doch verdreven naar de achtergrond. Een aanvulling vormend voor het totaalgeluid, wat bij een track die ruim 12 minuten duurt, voor de welkome afwisseling zorgt. ‘Woe Betide’ is dan ook het perfecte voorbeeld van de SJ sound anno 2017 die verleden en heden gepast weet samen te vatten. Helaas is het niet iedere track van S L A V E S een dergelijk feest, wat had je verwacht van een release die 6 cd’s inhoudt, en waar bijgevolg ook hier en daar wat opvullertjes op terug te vinden zijn. Het experimentele gepruts zoals we horen op ‘The Illusion Of Ego’ zouden we dan ook eerder onder deze noemer plaatsen.

Ruim halverwege de eerste cd merken we op dat de genres noise en power electronics voorlopig nog ver te zoeken waren, in ‘Cutting Room Floor’ zitten ze nog wel verborgen, maar even subtiel als we eerder al mochten horen tijdens ‘Woe Betide’.

Het eveneens experimentele ‘The Organ Donor’ legt de focus op gitaar enerzijds, en een elektronische loop anderzijds. Gaandeweg zwelt de uitbarsting verder op, en neemt het nummer een drone wending die als een wervelstorm alles om zich heen neermaait.

Het 15 minuten durende ‘Wasting’ mag het eerste deel van dit zesluik afsluiten, en net als bij het andere lange nummer op deze cd (‘Woe Betide’) staat de trage opbouw garant voor een perfect gecreëerd spanningsveld, dat een perfecte weergave is voor wat SJ muzikaal heden ten dage staat.

De vocale razernij, wat ons betreft het handelsmerk bij SJ, komt hier op Theatre Of Cruelty pas voor het eerst naar voren op deze track. Echter, deze is zodanig naar de achtergrond gemixt, dat het lijkt alsof de ‘lunatic’ zijn weg al tierend tracht te zoeken, de impact is er daarom niet minder om dan het voluit naar de voorgrond te plaatsen.

THEATRE OF IMAGINATION

Verwacht je niet aan zes totaal van elkaar verschillende albums op deze imposante box, die de soundtrack vormt voor een experimenteel danstheater. Theatre Of Imagination pikt dan ook gewoon de draad op waar Theatre Of Cruelty die liet liggen. Wederom een uurtje experimentele industriële elektronica met andere woorden, die een mooie aanvulling vormt op het ondertussen even imposante oeuvre van Sutcliffe Jügend.

Experiment viert hoogtij, ook op dit tweede schijfje, meer nog dan op het eerste, in het spookachtige eerste half uur (de drie tracks ‘Machine Lake’, ‘No Saints Will Die’ en ‘To Rise Above The Shit For One Glorious Moment’).

Het trage ‘Hollow’ heeft een ritueel kantje, en borduurt verder op de reeds op deze cd ingeslagen, spookachtige weg.

Als je je verbeelding (conform de titel) laat spreken, kan dit schijfje doorgaan als soundtrack voor een nachtmerrie, op een subtiele wijze, maar met een enorme impact wanneer je badend in het angstzweet wakker wordt.

‘How The Broken Fall’ zouden we haast omschrijven als toegankelijk, een adjectief dat we voorheen Sutcliffe Jügend niet snel zouden toedichten.

THEATRE OF INNOCENCE

9 titelloze experimentele tracks die naadloos op elkaar aansluiten en dus enkel voor de vorm in negen afzonderlijke delen geknipt zijn. Elektronische experimentele spielereien, een ware speeltuin voor liefhebbers van bliepjes en verdere geluidsmanipulatie.

THEATRE OF THE ABSURD

Het absurdistan waarheen Tomkins en Taylor ons loodsen wordt terug gekenmerkt door een voorliefde voor het experiment. Met een schaterlach dan nog wel (‘Laughing Song’). Niet alleen met de elektronische structuren, ook de stemmen krijgen een spookachtige bewerking tijdens ‘The Vanity Of Small Differences’, alwaar we haast beginnen denken dat er psychedelische drugs in het spel zijn. Doch ook voor een forse noise uithaal is er plaats op Theatre Of The Absurd, de ‘Pipe Machine Crooner’ schuurt en kraakt zodanig dat het lijkt of hij ieder moment ontploffen kan. Het deuntje van de crooner die in deze machine verborgen zit, zingt zichzelf een uitweg in deze razernij.

Een sterk begin, maar gaandeweg verliest het duo zichzelf wat in het zelf gecreëerde experiment. De vraag of het daadwerkelijk nodig was om effectief zes cd’s tegelijkertijd uit te brengen, begint zich dan ook op te dringen. Tracks als ‘Keats’, ‘Evolving Sores’, ‘The Watchmakers Broken Fists’, ‘Ninth Mind Jigsaw’ en ‘Colour Boxing’ catalogiseren we immers eerder onder de noemer opvulling, en zal ons ook niet bepaald bijblijven in ons eindoordeel over S L A V E S. Het schreeuwerige ‘Rabbit Kick’ is met zijn speelduur van amper drie minuten dan weer te kort om een blijvende indruk na te laten. ‘Undercutting’ en ‘Rabbit Bite’ zijn dan wel weer spannend te noemen, maar hun korte speelduur doet hen eveneens de das om. ‘Dense Star Falling’ dat dit absurde rariteitenkabinet mag afsluiten, is met zijn (relatief korte duur van) zeven en een halve minuut het langste nummer en tevens het voorbeeld dat dit soort experimenteerdrang zijn tijd nodig heeft om te beklijven, wat dit nummer dan ook doet, waardoor men alsnog in schoonheid eindigt.

Wat ons betreft voorlopig het mindere broertje van deze zesling, al is het opzet om het absurde te schetsen op deze plaat wel degelijk bereikt.

THEATRE OF TRAGEDY

Niet alleen de naam van (ooit) een gothic metal band, tevens de titel voor het vijfde schijfje van deze imposante boxset.

‘Dead Collaborators’ trekt aarzelend op gang, als ware het om deze dode bondgenoten op de gepaste wijze een laatste eerbetoon te bewijzen. We denken aan de (laat ons wel wezen, ronduit belachelijke term) IDM, en de autoharpklanken zijn een streling voor het oor.

Deze track is nogmaals het bewijs dat Sutcliffe Jügend ook zonder ruw in het wilde weg rond te scheppen, op een meer verstilde manier een spanningsboog kan creëren die hoewel op een andere manier, een haast even grote impact te bieden heeft.

Soortgelijke mooie, zalvende klanken krijgen we te horen tijdens ‘Her Blood In My Veins’, alwaar de hoofdrol is weggelegd voor capriolen met de elektrische gitaar. Bliepjes en een opkomende noise-eruptie die helaas niet doorbreken zorgen voor een leuk extraatje aan een nummer dat voor ons gerust langer mocht duren dan de luttele drie minuten zoals ze hier gepresenteerd worden.

Een vlieger die opgaat voor heel deze plaat, we horen tal van hele goede ideeën, en bestempelen we dit vijfde schijfje als rustgevend. De wonderen zijn de wereld inderdaad nog niet uit, want tot voorheen was dit een adjectief alwaar Sutcliffe Jügend niet bepaald mee in verband gebracht werd.

De grote tragedie is echter dat deze nummers met hun korte speelduur tussen de 3 en de 6 minuten meer tijd nodig lijken te hebben om zich ten volle te kunnen ontplooien. In de hoedanigheid waarin we ze terugvinden op Theatre Of Tragedy bekruipt ons meermaals de gedachte dat het hier om wel mooie aanzetten gaat, maar tevens dat deze voorzetjes nog een spits behoeven, die er enkele hattricks uit weet binnen te stampen.

Als Theatre Of Tragedy iets bewijst dan is het dat Sutcliffe Jügend’s sound heden ten dage niet meer te vergelijken valt met die waarvan ze voornamelijk bekend zijn. De terug te vinden toon is er eentje in mineur, waarbij ambient- en IDM-liefhebbers in hun zoektocht naar een aangename chill out plaat (met weerhaakjes) een verrassende vondst kunnen doen.

THEATRE OF PASSION

Oftewel de plaat waar alle afzonderlijke stukjes van de puzzel alsnog wonderbaarlijk in elkaar vallen. De tien minuten lange opener ‘For Those Who Shine A Light With Fire’ maakt meteen duidelijk dat een forse aanloop in het soort nummers dat Sutcliffe Jügend heden ten dage, althans op deze S L A V E S, placht te maken, een absolute vereiste is om het geheel optimaal te kunnen smaken. Het experimentele dat gaandeweg in de brutalere geluidsuitspattingen een verrassende metgezel vindt, maken dit nummer tot een van de hoogtepunten van deze box. Dit geldt ook voor ‘Pummel’, dat vergelijkbaar te noemen is.

‘Burnt Retinas’ geeft de liefhebbers van old school SJ nog een streepje geluidsterreur cadeau, maar voor de rest is ook Theatre Of Tragedy een experimentele plaat geworden, maar dan wel eentje die van begin tot eind weet te boeien. Noise met akoestisch gitaargetokkel, het kan, en het 15 minuten durende ‘Ecstatic Falls’ is het levende bewijs dat het nog werkt ook. Met wat goede wil zouden we het haast als een romantisch nummer omschrijven, nooit gedacht deze term te gebruiken bij de makers van klinkende titels als ‘I Never Met A Woman Who Didn’t Deserve To Die’, ‘My Pleasure Your Pain’ of ‘The Killing Of Heather’. Sutcliffe Jügend is duidelijk geen slaafse volgeling van zijn eigen verleden, dat statement hebben ze met S L A V E S meer dan duidelijk gemaakt.

S L A V E S is naast omvangrijk, ook een interessant experiment te noemen. Zoals te verwachten viel waren 6 cd’s misschien wel iets te veel van het goede, maar aangezien iedere cd-speler is uitgerust met een programmeertoets, valt dit euvel ook enigszins te omzeilen.

Sutcliffe Jügend speelt maandag net voor Cabaret Voltaire, en met de muziek van S L A V E S passen ze ook beter bij deze Britse legende dan bij Whitehouse, met wie ze (om begrijpelijker reden) tot in den treure mee vergeleken werden. Of u daar blij mee mag zijn, dat maakt u best voor uzelf uit.

Sutcliffe Jügend

Dimi Brands
30/05/2017

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : Ground Nero - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Astari Nite - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Spiritual Bat - @ Dance Macabre Festival Essen, 06/12/2018 door Luc Luyten

lees meer...
NIEUWS 08/12/2018 : De ondergrond in Brazilië leeft nog, misschien wel meer dan ooit!

Het is na de extreem rechtse ruk niet al kommer en kwel in Brazilië. De ondergrond leeft, nog steeds. En daar wordt verdomd leuke muziek gemaakt. Het Braziliaanse Paranoia Music presenteert ons, “Some Underground Sounds From Brazil” en zeggen zelf... 'The best way to resist in a world that becomes increasingly oppressive ...

lees meer...
NIEUWS 08/12/2018 : Zevende single op rij van The Arch: Joan's In Prison

Er was even twijfel, maar nu is het zeker: The Arch is terug op dreef! Ter herinnering: begin 2018 nam de groep uit Breendonk zich voor om maandelijks een nummer met video uit te brengen, die dan tegen het eind van het jaar een nieuwe plaat met 12 nummers moesten vormen. Het bleek wat hooggegrepen. De intervallen tussen de nummers werd langer, ...

lees meer...
NIEUWS 07/12/2018 : R.I.P. Pete Shelley (Buzzcocks)

Pete Shelley, zanger-gitarist van de legendarische punkband Buzzcocks stierf op donderdag 6 december 2018 op 63-jarige leeftijd in Estland (waar hij woonde) aan wat vermoedelijk een hartaanval was. Pete Shelley werd geboren in 1955 en zijn echte naam was eigenlijk Peter McNeish. Hij richtte The Buzzcocks op in 1975 samen met schoolmakker ...

lees meer...
NIEUWS 07/12/2018 : La Muerte brengt eerste studioplaat in 27 jaar uit

La Muerte is terug. Al een tijdje eigenlijk, want de groep die furore maakte tussen 1983 en 1994, is sinds 2015 aan een tweede jeugd begonnen. U hebt ze misschien live aan het werk gezien, en zo dat niet het geval is: het was indrukwekkend. La Muerte staat duidelijk nog steeds garant voor een aggressieve mix van metal, punk, garagerock en ...

lees meer...
NIEUWS 06/12/2018 : The Third Noise Principle, nieuwe interessante luxe box op Cherry Red

Zoals u allicht titelgewijs kunt vermoeden betreft het hier elektronische muziek, minimal tot avant-garde, experimenteel tot industrieel en zelfs dansbaar allemaal gemaakt in de periode tusen 1975 en 1984 in Noord Amerika. Mooi is dat, ongetwijfeld zult u een aantal namen van deze 4cd’s tellende box, goed voor een totaal van 60 nummers, ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Peter Murphy viert 40 jaar Bauhaus op W-Fest Announcement Party ! - Vooruit, Gent 1 december 2018

Het was even spannend. Peter Murphy had de concerten voorafgaand aan Gent af moeten zeggen wegens ziekte en het werd pas de dag zelf duidelijk dat, tot groot jolijt van onder andere mezelf, het optreden in Gent wel zou kunnen doorgaan. En effectief na het voorprogramma Desert Mountain Tribe, indie geweld met post punk en psychedelische ...

lees meer...
INTERVIEW : THE ARCH - Gezond leven kan behoorlijk stresserend zijn, dus waarom zouden we in een grote boog rondom de geneugten des levens sluipen?

The Arch drukt reeds sinds 1986 zijn stempel op de Belgische wave-scene. Na hun vorige plaat 'Fates' waren de verwachtingen voor een opvolger hooggespannen. Het deed de groep grijpen naar een buitengewoon experiment. Volgende vrijdag ontvangen we The Arch op onze 26ste Dark Entries Night in de Kinky Star, en dat is het ideale moment ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Dwaalspoor (17/11/2018, Stichting Max, Alphen aan den Rijn) - Scandinavië heerst!

De laatste editie van Dwaalspoor, het mocht speciaal zijn. Al zullen alle artiesten die doorheen de jaren al hun opwachting mochten maken bij onze Noorderburen (een greep uit het indrukwekkende aanbod: Foresta Di Ferro, Luftwaffe, Der Blauwe Reiter, Jännerwein, Die Weisse Rose,...) beamen dat ze meer dan in de watten gelegd werden. De ...

lees meer...
INTERVIEW : SIEBEN - De Europese Unie is te verkiezen boven wat we dreigen te krijgen, nu we veinzen geen deel uit te maken van de wereld.

De Brexit laat de gemoederen weer oplaaien. Eén van de mensen die er niet over uitgeraasd raakt, is de Brit Matt Howden van Sieben. Dat heeft zelfs een prachtplaat opgeleverd met ‘Crumbs’, een verzameling nummers over de stand van zaken in de wereld. Een woedende plaat, aangelengd met een flinke portie humor. We deden een ...