canli casino casino maxi

Dark Entries Logo

6.151 items

   

The Sisters Of Mercy
“First And Last And Always” (vinyl box edition)
Gothic Rock
23/09/2015 : The Sisters Of Mercy - “First And Last And Always” (vinyl box edition)
Rhino  Rhino
23/09/2015, Kurt Ingels

Eerder dit jaar kondigden we bij Dark Entries al met veel zwier aan dat één van de meest legendarische gothic rock albums naar aanleiding van zijn 30ste verjaardag in de bloemen zou worden gezet! Een heuse verjaardagseditie in vinyl met bijhorende 12”’ schijfjes... En jawel, heden spinnen de vinylgroeven onder mijn pick up naald om deze klassiekers nogmaals vol door de huiskamer te jagen.

En ook al is het verrassingseffect na al die jaren flink zoek het effect blijft wel gewoon ‘wauw’... Het album “First And Last And Always” werd reeds in onze oud goud rubriek besproken en ook de zoveelste heruitgave kreeg al een review beurt. Ik graaf er eentje voor u op waarna ik me graag op de 3 vinyl bijlagen van deze gelimiteerde box werp!

Tja, in een rubriek met klassiekers mag deze oerplaat uit 1985 (da’s alweer 30 jaar geleden) niet ontbreken. Immers, klassiekers zijn voor de hand liggend en dat is deze “First And Last And Always” zonder meer, vandaar dat ik er bewust de ep “The Reptile House” (1983) niet heb uitgepikt al is die in cultkringen waar goede smaak primeert allicht even klassiek.

“First And Last And Always” dus, het was een titel als een self fulfilling profecy want The Sisters Of Mercy zouden, met alle respect, nadien nooit meer dé (The) Sisters Of Mercy zijn. Deze geniale plaat, ondertussen al een bijna oneindig aantal keer heruitgebracht, laat ons een groep horen die onheilszwanger Wagneriaans bombast in zijn mysterieuze poëtische aanpak en passionele overgave aan menselijke subversie en aberraties weet te lijmen aan melodie - denk aan het titelnummer - en donkere meezingrefreinen.

“First And Last And Always” schept op die manier een soort vrolijke duisternis, en is daardoor ook veel meer een ode aan de schaduwkanten van het leven, muziek die baadt in hoopvolle tristesse. Openen doen we met het lijflied van in een rode sport cabriolet cruisende goths bij ondergaande zon. “Black Planet”, een road movie die toont dat goth en glam niet eens zo ver uit elkaar liggen...”Walk Away” is zowaar feestelijk en stelt misschien wel de vriendschapsbanden binnen de groep op proef. Kenners weten dat de groep na dit album uit elkaar viel. Gitarist Wayne Hussey nam bassist Graig Adams onder de arm om samen op missie te gaan.

Dit verhaal is al honderden keren verteld dus ik ga meteen door naar het zinderende en ietwat hypnotiserende “No Time To Cry”, een meer introverte benadering van de nietsontziende ratrace zeg maar die plaats ruimt voor het meest zwierige nummer van de plaat “A Rock And A Hard Place”, een nummer dat op briljante wijze de katholieke opvoeding van Eldtrich koppelt aan zijn fascinatie voor meisjes van lichte zeden, tenminste dat is wat ik er van maak want de kracht van dit album ligt ook bij het oneindige aantal interpretatiemogelijkheden die aan elk nummer kunnen toegemeten worden.

Zo is dé album klassieker “Marian” voor velen, hoewel vrij wanhopig van opzet, het ultieme liefdesnummer terwijl Marian evengoed een religieuze symboliek in zich draagt... Liefde is verzuipen, oftewel de totale overgave die dan weer gelijk staat aan de dood, maar goed we gaan niet té filosofisch worden.

Op de B-zijde, voor alle duidelijkheid: we hebben het hier over een plaat, pakt het titelnummer zwierig en quasi vrolijk uit alsof het de luisteraar’s ijlende koortsdromen bij “Marian” wil doen vergeten. Hier is op zijn minst een straaltje zon van de partij al voorspelt de tekst ook een stevig en naderend onweer. “Possession” was het nummer dat me jaren geleden het meeste moeite kostte, lees toentertijd vond ik dit het minste nummer van het album maar met de jaren ben ik het steeds sterker gaan appreciëren. Het ligt eerder zwaar op de hand en de maag, mijmert en stelt vragen... Eldritch terug op zoek naar het kind in zichzelf, een onwerkelijke werkelijkheid ergens tussen droom en daad. Shake shake shake. Kippenvel, zoveel is zeker.

“Nine While Nine” zou evengoed een liefdesepos kunnen zijn, en eigenlijk zijn alle nummers op dit album dit, maar het ritme is traag, de ritmes bombastisch,...and I wait in vain... het nummer ademt met andere woorden existentiële vraagstelling, waar ga ik heen met de (levens)trein, met of zonder jou, ben ik het juiste spoor kwijt en wat is dan het juiste spoor... U merkt het, muziek die aanzet tot denken is anno 2015 zeer zeldzaam.

“Logic” mag nog eens drugs als escapisme promoten. We weten allemaal dat meneer Eldritch en wellicht ook de andere bandleden hun liefde voor het witte poeder (neen, geen poedersuiker) nooit onder stoelen of banken hebben gestoken. Als een pilletje tegen de levenspijn, of omwille van de kunst, wie zal het zeggen. We ronden af met naar mijn mening de beste slow ooit geschreven, een oprechte ode aan de onbekende ander, de mogelijke liefde... "Some Kind of Stanger” 30 jaar na datum word ik er nog altijd stil van. Wat een afsluiter en dat van een album waarop elk nummer zowat singelwaardig is. Een onmisbaar goth gevoel maakt zich van me meester. De sehnsucht van de vliegende hollander, de levenslustige passie van een kind dat de wereld en zichzelf ontdekt.

Existentialisme ten top maar verpakt in een warme, zwarte gothic mantel. Nog altijd even relevant als 30 jaar geleden. Onsterfelijk groots en spreek me vooral niet tegen.

Laat het ons nu ook een keer over de bijhorende 12” schijven hebben, maxi's noemde men die toen. Te beginnen bij “Body And Soul” dat eerder als een ep mag beschouwd. “Body And Soul”verscheen in 1984 en bevat 4 excellente nummers waarvan geen enkel het album haalde. Van het intens drammerige “Afterhours” tot de sensuele glam in “Body And Soul” ook hier is elk nummer schitterend en vooral telkens anders. Het meest bekende werd ongetwijfeld het dansbare “Body Electric’, het meest onderschatte Train”, evenzeer een dijk van een song die nu moeiteloos het singel niveau zou halen.

Met “Walk Away” verscheen het eerste nummer uit wereldplaat “First And Last And Always”, een nummer dat een iets meer toegankelijke Sisters laat horen, maar dat nog altijd naadloos z’n plaats verovert tussen de beste donkere popparels van de jaren 80. Een discobeat toegedekt met een gitaarnevel en meezingrefrein. Ook de B-kantjes, een beetje denigrerend voor de nummers “Poison Door” en “On The Wire”, zijn opnieuw klassiekers die perfect aansluiten bij de sfeer van “First And Last And Always” en gewoon een tweede A-kant vormen. Singelwaardig en met de fantastische zinsnede “I don’t sleep so I don’ dream so I don’ wake up frightened...’ uit “On The Wire”.

“No Time To Cry” tenslotte, ook al een klassieke song uit die wereldplaat diende vooral als bevestiging van het hoogtepunt in de carrière van de (originele) The Sisters Of Mercy en natuurlijk ook om bestaansrecht te geven aan het meest onderschatte nummer van de groep, de treurzang “Bury Me Deep” dat vergezeld gaat van wat mij betreft de mintste track van deze box “Bloodmoney”. Het minste nummer betekent hier in dit geval evenwel nog altijd gewoon goed.

Deze box voegt niets toe, maar brengt het klassieke album “First And Last And Always” en de erbij horende maxi’s op 180gr. stevig vinyl in hun oorspronkelijk versie, en authentieke layout, verzameld in een stevige glimmende zwarte box. Een cd versie komt er niet, u krijgt er wel een downloadcode bij om de hoogwaarde mp3’s kostenloos te downloaden zodat u ze op usb stick kunt meenemen in de wagen en lekker kunt cruisen bij deze kunstwerkjes. Dé muziek van een generatie, mijn generatie... “First And Last And Always”, ik beschik tevens reeds over een bijpassend T-shirt!

First Last And Always Side One 1. “Black Planet” 2. “Walk Away” 3. “No Time To Cry” 4. “A Rock And A Hard Place” 5. “Marian” Side Two 6. “First And Last And Always” 7. “Possession” 8. “Nine While Nine” 9. “Logic” 10. “Some Kind Of Stranger”

Body And Soul Side One 1. “Body And Soul” 2. “Body Electric” (1984 version) Side Two 3. “Train” 4. “Afterhours"

Walk Away Side One 1. “Walk Away” Side Two 2. “Poison Door” 3. “On The Wire”

No Time To Cry Side One 1. “No Time To Cry” Side Two 2. “Blood Money” 3. “Bury Me Deep”

The Sisters Of Mercy

Kurt Ingels
23/09/2015

HomeContactLinksSitemap
lees meer...
NIEUWS 26/04/2017 : BIMfest maakt affiche bekend

Yep, ook in 2017 komt er een BIMfest-editie, de zestiende al in de geschiedenis van het festival. Met namen als Blancmange, The Cassandra Complex, Kirlian Camera, The Invisible Spirit, Psyche, No More, The Horrorist, Xotox, Parade Ground en Implant staat de affiche al goed vol, en hebt u evenveel redenen om u op 15 en 16 december naar De Casino ...

lees meer...
NIEUWS 26/04/2017 : Black Snow In Summer wordt een duo

Er is nooit echt onderzocht wat het effect van een Dark Entries Night is op een artiest, maar Kurt Vanhollebeke van Black Snow In Summer heeft alvast geen spijt dat hij op 16 april op het podium van de Kinky Star stond. Het was immers de gelegenheid om Joyce Huvaere te ontmoeten. Kurt was al langer op zoek naar een zangeres, en zie, iets meer ...

lees meer...
NIEUWS 26/04/2017 : In memoriam: Adrian Borland

(p.p.)

lees meer...
FOTO'S : DIVE - Darkest Night 2017, Jk2470, Retie, Belgium, 22/04/2017 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : AKALOTZ - Darkest Night 2017, Jk2470, Retie, Belgium, 22/04/2017 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : STIN SCATZOR - Darkest Night 2017, Jk2470, Retie, Belgium, 22/04/2017 door Benny Serneels

lees meer...
NIEUWS 25/04/2017 : Dimmu Borgir is terug na een lange stilte

7 jaar is het al geleden sinds Dimmu Borgir het buitengewone 'Abrahadabra' uitbracht, een cd waarop ze hun black metal vermengden met bombastische orkestraties en koorgezang. Sindsdien heeft de groep niets meer uitgegeven. Daar komt nu eindelijk verandering in. Ten eerste is deze maand de dvd 'Forces Of The Northern Night' ...

lees meer...
INTERVIEW : WAVETEEF - We vinden telkens dat het te snel voorbij is, daarom hebben we het festival uitgebreid naar drie dagen

Volgend weekend gaat het Waveteef festival door in Jeugdhuis Wommel. Voor de gelegenheid werd het festival uitgebreid naar drie dagen: 28, 29 en 30 april. We vroeger organisator Mat Zwart om wat meer te vertellen over het festival en het programma. Dag Mat. Je maakt je klaar voor de vijfde editie van het Waveteef festival. Hoe verlopen ...

lees meer...
NIEUWS 22/04/2017 : Is dit het leven dat we echt willen?

Is dit het leven dat we echt willen? Echt echt? Wat een deprimerende vraag toch. Weinigen zullen hier volmondig ja op antwoorden. Mogen we de persoon die ons met deze vraag confronteert ervan verdenken ons te willen demoraliseren? Ja, zeker als deze persoon Roger Waters is, de voormalige voorman van Pink Floyd. 'Is This The Life We Really ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Street-art Manchester. -

Een straatartiest die zich alleen bekend maakt met zijn Instagram-naam “alshepmcr” plaats flarden van teksten uit nummers van legendarische Manchester-bands zoals Joy Division en The Smiths op de dubbele gele lijnen en zebrapaden van de wegen van Manchester. Hij wil de voorbijgangers hiermee even doen stoppen en een moment ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Kalte Sterne Festival – 15 april 2017 – Das Bett Frankfurt - Kaltes Klares Gründlichkeit

In Duitsland zijn er wel meer gelegenheden waar je zo goed als elke dag wel terecht kan om kennis te maken met de vele muzikale aspecten die heden ten dage relevant zijn binnen datgene wat de ondergrondse niche wereldkundig moet maken. Eén van die gelegenheden is Das Bett in Frankfurt. Das Bett, dat zaterdag 15/04/2017 de karavaan ...

lees meer...
INTERVIEW : LA VIERGE DU CHANCELIER ROLIN - Ik wil graag mijn moeder bedanken om me als kleine broer gegeven te hebben aan mijn zus die heel goed viool speelt.

La Vierge du Chancelier Rolin heeft in de eerste helft van de jaren 90 een cultreputatie verworven met hun experimentele wave vol folkinvloeden. Op 22 en 30 april komen ze terug samen voor twee exclusieve reünieconcerten in Namen en Brussel. We dachten dat het een goed idee zou zijn om de groep daaromtrent wat vragen te stellen, maar ...