casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

7.448 items

   

μ-Ziq
Challenge Me Foolish
Drum 'n Bass - Experimental - Glitch / IDM
07/05/2018 : μ-Ziq - Challenge Me Foolish
Planet Mu  Planet Mu
07/05/2018, Dimi Brands

Nieuw materiaal van μ-Ziq? Ja en nee. Challenge Me Foolish is immers een ‘bijna’ verloren album met materiaal uit de periode 1998-99, de periode dat hij Royal Astronomy uitbracht en ook op tournee was met Björk (die in dezelfde periode haar derde soloplaat Homogenic had uitgebracht).

Royal Astronomy was toevallig ook mijn eerste μ-Ziq album dat ik me ooit aanschafte. Ik had vernomen dat hij best wel wat ‘geschifte’ (toen en nog steeds een richtingaanwijzer bij het aankopen van muziek) uitgebracht had, doch het mij enigszins teleurstellende Royal Astronomy viel niet onder deze noemer. Althans niet naar mijn maatstaven.

Toch was het een speciaal album voor μ-Ziq (echte naam Mike Paradinas, trouwens ook de man achter het belangrijke Planet Mu label (zie ook Venetian Snares)). In die periode koos hij er immers voor om tegen de stroom muziek uit te brengen die behoorlijk barok aandeed, maar ook melodieus en grillig, terwijl het toen net mode was in de IDM beweging om zo neurotisch en ingewikkeld als mogelijk was te klinken.

Om het geheel een nog menselijkere toets te geven, naast de dromerige pracht en de melodieën, sleepte hij zelfs de Japanse zangeres Kazumi aan. Kazumi tekende ook present op Royal Astronomy, en was hier verantwoordelijk voor de zeldzame hoogtepunten (‘The Fear’ en ‘Goodbye, Goodbye’).

Allemaal goed en wel, maar zo wereldschokkend of uitdagend (om te refereren naar de titel) ervaren wij Challenge Me Foolish niet. Net zoals Royal Astronomy indertijd iets deed met drum ‘n’ bass dat voorheen al beter gedaan was, zo klinken de 14 tracks van Challenge Me Foolish als tamelijk vlakke IDM.

Wanneer Kazumi zich voor het eerst komt roeren (titelnummer ‘Challenge Me Foolish’), beleven we een flashback naar Grooveriders eerste album Mysteries Of Funk uit 1998 alwaar we ook soortgelijke stukken op terugvonden, zangeressen van dienst toen waren Roya Arab en Sophie Barker. Een soortgelijk gevoel ervaren we later op het album tijdens het nerveuze ‘Sad Inlay’.

Andere nummers die Kazumi laten horen zoals ‘Durian’ en ‘DoDaDu’ doen eerder denken aan μ-Ziq die remixer bij dienst is bij Pizzicato Five of Stereolab. Inderdaad, net iets te “loungey” deze hap.

Paradinas sleept er bellen (‘Undone’, ‘Robin Hood Gate’) en ijle synthesizers bij en bestudeerde orkest arrangementen waardoor het geheel nog het best omschreven kan worden als kleurrijk, en niet gespeend van een zekere vorm van optimisme.

Het is pas wanneer de invloed van het moederalbum zich doet opmerken, en de hyperkinetische jungle ritmes hun opwachting maken, zoals tijdens ‘Bassbins’, dat onze aandacht toeneemt.

Net als 20 jaar geleden klinkt deze echter niet zo spectaculair, maar aangezien het genre in veel mindere mate ons bereikt dan toen, is onze kinderhand snel gevuld.

Ook de klassieke invloed op ‘Robin Hood Gate’ kan op onze goedkeuring rekenen. Wat niet gezegd kan worden van het tenenkrullende ‘Perhaps’.

‘Ceiling’ laat ons horen waar we Planet Mu vooral van kennen: hyperspeed breakcore. Met een contrasterend achtergrondgeluidje dat niet bepaald iets bijdraagt aan het nummer, zijn we wel blij dat de breakbeats ons even uit onze slaap geschud hebben.

En zo is er wel altijd iets storend in elk van deze nummers: de drill ‘n’ bass met Kazumi’s jazzy vocals ('Lexicon') waren pas écht goed geweest, als Paradinas er geen cheesy synthriedel overgegoten had. Sommigen zien er de humor van in, wij zien het vooral als een gemiste kans.

Voor een soundtrack zouden deze nummers goed dienst kunnen doen. Niet toevallig noemt Paradinas soundtrack schrijver Joe Hisaishi als een van zijn inspiratiebronnen voor dit album. De andere is de Franse elektronische componist Jean Jacques Perrey. Zonder bewegende beelden echter vinden wij het moeilijk onze aandacht bij de les te houden.

μ-Ziq

Dimi Brands
07/05/2018

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
INTERVIEW : JO QUAIL - Ik denk dat ik een beetje moeilijk te categoriseren ben.

Tijdens de tweede editie van Black Easter, in 2016, waren we met verstomming geslagen na het concert van Jo Quail. Enkel met haar cello (en een ingenieus looping-systeem) wist ze de zaal in te palmen en aardig wat nieuwe zieltjes te winnen. Organisator Ward De Prins had een goede band met de Londense, en zag er niet tegen op reisjes te maken ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Even uw aandacht voor Creux Lies

Nooit van gehoord? Zonde. Ik vertoef tegenwoordig virtueel vaak in Amerika, makkelijk zat want geen visum nodig. Dat Trump daar mee verantwoordelijk is voor tientallen post punk bandjes die uit de onderbuik van een vertwijfelde en gespleten Amerikaanse samenleving de kop op steken, wel daar ben ik de man dankbaar voor. Laat dat dan ook het ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Hoe zou het nog zijn met... Mephisto Walz?

Mephisto Walz is een legende, tenminste voor zij die in de jaren 80 een boon hadden voor de death rock en gothic rock en in het bijzonder de Christian Death familie op de voet volgden. In Europa is er nog nauwelijks iets te horen over en van deze groep rond ex-Christian Death lid Bari Bari, al had de groep in de tweede helft van de jaren 80 ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Eindelijk; The Rope met album naar Europa!

Het is alweer van 2011 geleden toen ik bij Dark Entries meer dan aangenaam werd verrast door de titelloze ep van het Amerikaanse The Rope. Een ep die als een rariteit mag beschouwd in Europa. De review van dit bijzonder fijne schijfje leest u hier. Ik deelde zomaar even een 9 uit! Het vervolg “Water Rising” vond in eeste instantie ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
INTERVIEW : Wave Tension, de passie van Marc Frijns - Voor mij is een digitale release een bijproduct van een fysieke vinyl of cassette release.

Er zijn kwatongen die beweren dat de muziekbusiness dood is, anderzijds blijven de nieuwe groepjes bij Dark Entries binnen druppelen en blijven vooral underground labels, die nog worden opgericht uit liefde voor muziek, uit de grond schieten. Is deze dood dan wel zo definitief? Of is er nog hoop na de bombarderie van klaagzangen en negativiteit. ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...