casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

723 items

   

ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO
Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
31/01/2020, Dimi Brands
 Bookmark and Share

31/01/2020 : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
31/01/2020 : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
31/01/2020 : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
31/01/2020 : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
31/01/2020 : ORDO ROSARIUS EQUILIBRIO - Evenementen zoals Porta Nigra zijn noodzakelijk!
Met Let’s Play (Two Girls & A Goat) leverde Ordo Rosarius Equilibrio wederom een ijzersterk album af. Frontman Tomas Petterson omschreef het zelfs als zijnde “de finale versie van zijn project.”

Binnen enkele maanden keren de Zweden terug naar Aarschot alwaar ze het Porta Nigra festival mogen afsluiten.

Voer genoeg voor een interview waarbij Tomas een zeer aangename spraakwaterval bleek te zijn.

DE: Tomas, het schrijven van de nummers op Let’s Play heeft zes jaar in beslag genomen. Ondertussen bracht je wel nog het dubbelalbum Vision: Libertine uit. Was dit lange proces een geval van het zoeken naar perfectie?

TP: Het schrijfproces van Let’s Play begon onmiddellijk nadat ik Songs 4 Hate & Devotion in 2010 voltooid had, dat is hoe ik normaal te werk ga. Ik bevind me in staat van creatieve high en de dingen stromen dan gewoon, net zoals het deze keer ook het geval was. Twee jaar na Songs 4 Hate & Devotion brachten we 4Play uit, dat diende als voorgerechtje voor Let’s Play, we namen de video op in Rusland en het proces verliep volgens plan. Op dit punt werd Out Of Line op de hoogte gebracht van onze plannen, de video is opgenomen, er zijn plannen voor foto’s, de EP is uit en dan zijn we opeens zwanger van ons tweede kind. Dus komen we tot de conclusie dat we twee opties hebben: ofwel brengen we het album uit zoals gepland, maar zonder de promotiefoto’s die we op dat moment in gedachten hadden, en zonder concerten om de release te ondersteunen, en hopen we gewoon dat het album niet in een mediale en sociale leegte verdwijnt; of we besluiten dat dit album goed genoeg is om in wacht te zetten en gewoon af te wachten en hopen dat het eigenlijk goed genoeg is om op een ander moment uit te brengen wanneer de sterren op één lijn liggen en de tijd er rijp voor is.

Uiteraard hebben we gekozen voor optie nummer twee. Maar in de nasleep van deze beslissing voelde ik me gefrustreerd. We konden niet meer inschatten wanneer we een nieuw album zouden uitbrengen en wanneer mensen de kans zouden krijgen om enkele van de beste nummers te horen die we ooit hebben gemaakt, dus vanuit deze frustratie en dit waanidee creëerde ik Vision: Libertine.

Maar de meest onverwachte uitkomst van Vision: Libertine was echter dat ik evolueerde en verbeterde als producer, als zanger en als muzikant. Het materiaal dat ik dus ooit als het beste wat ik ooit deed aanvoelde, klonk niet meer zo goed als ik me toen herinnerde toen ik er eindelijk op terugkwam, dus in plaats van Let’s Play te omarmen en het onvoorwaardelijk een jaar of twee na Vision: Libertine uit te brengen besloot ik het album te deconstrueren, te remixen, het opnieuw in te zingen en te perfectioneren tot op het punt dat het een waardige opvolger was en terug zo goed was als ik altijd gedacht had. Daarom duurde het dus allemaal iets langer dan verwacht.

DE: Over Let’s Play zei je dat je het ziet als de finale versie van Ordo Rosarius Equilibrio, wat op zijn beurt ook een beetje alarmerend klinkt, als in: “ik heb verder niets meer te vertellen.” Iets wat de fans niet graag zullen horen, dus we hopen dat dit enkel een verkeerde interpretatie van je woorden is?

TP: Of Let’s Play al dan niet ons laatste album zal zijn, valt nog te bezien, maar ik betwijfel het. Ik heb al meermaals mezelf de vraag gesteld of het einde van Ordo Rosarius Equilibrio in zicht is. Maar telkens ik dat doe, kom ik achtereenvolgens tot de conclusie dat het absurd zou zijn om zo’n beslissing te (benadrukt) nemen.

Het zou hetzelfde zijn als bewust besluiten om mijn beide handen af te kappen omdat ik niet meer wil koken, of beide voeten omdat ik het beu ben om te lopen. Ik kan die beslissing opzettelijk niet nemen. ORE is wie ik ben; het is wie Rose en ik zijn. Zonder dat zou ik een half mens worden. Maar tegelijkertijd moet ik de mogelijkheid overwegen. Alles eindigt, alles heeft, min of meer, een vervaldatum. Dus wat ik in het persbericht wou zeggen, is dat ik met Let’s Play het idee van Ordo Rosarius Equilibrio en het begrip apocalyptische pop zo ver mogelijk heb overgenomen. Vanaf hier vind ik het moeilijk om verder te gaan op dat specifieke pad zonder mezelf na te doen, en uiteindelijk een karikatuur van onszelf te worden. Dus wat ik probeer te zeggen is dat het misschien tijd is om ORE opnieuw uit te vinden en mogelijk een nieuwe reis te beginnen op een nieuw pad waar regels volledig kunnen worden afgeschaft? Doorgaan naar regressie en de duisternis van het verleden najagen, omdat de keuze weloverwogen zou zijn en niet het resultaat van niet beter weten? De tijd zal het leren, zoals steeds...

DE: Het was nogal een verrassing toen Cold Meat Industry twee jaar geleden zijn dertigste verjaardag vierde met een memorabel festival. Een nog grotere verrassing was het Waves of Darkness on the Baltic Sea evenement eerder dit jaar. Ondanks dat men zei dat het verjaardagsfestival iets eenmaligs zou zijn, lijkt het erop dat de legende terug nieuw leven ingeblazen wordt. Denk je zelf dat het niet enkel bij nostalgisch terugkijken in de tijd zal blijven?

TP: Het CMI-festival in 2017 was voor zover we er zicht op hebben, een eenmalig evenement. Het was een oprecht 30-jarig jubileum. Maar aan de andere kant, Cold Meat wordt 35, 40, 45, 50,... (mijmerend). Hetgeen Death Disco in september op de Baltische Zee organiseerde was iets helemaal anders. Het was eerder een unieke gelegenheid om al je favoriete bands te zien tijdens een cruise naar Riga. Een hechte en persoonlijke ervaring op zee. Het eerste festival was inderdaad een eenmalige ervaring die niet meer zal plaatsvinden, maar wie weet wat de Baltische Zee nog voor ons in petto heeft?

DE: Ik stelde de vraag ook aan Mikael Alden (Coph Nia): hoe kijk je als terug op de Cold Meat jaren? Mikael blijft zich vooral het specifieke familiaire gevoel herinneren. Het is ook zo dat tegenwoordig CMI acts nog vaak samen op één affiche staan, kunnen we daaruit afleiden dat er zovele jaren geleden vriendschappen voor het leven gesloten zijn?

TP: Natuurlijk was het achteraf gezien een heel speciale tijd in ons leven die veel levenslange vriendschappen met zich meebracht. Velen van ons (Mikael (Alden -Coph Nia), Jouni (Havukainen -In Slaughter Natives), Roger (Karmanik -Brighter Death Now), Lina (Peter Andersson -Deutsch Nepal) natuurlijk niet) waren nog vrij jong toen het allemaal gebeurde. Ik was 20 toen ik begon te werken met CMI voor de eerste bijdragen van Ordo Rosarius Equilibrio (toen nog Ordo Equilibrio, n.v.d.r.), 22 toen ik Reaping The Fallen opnam. Ik was pas 18 toen we de Archon Satani bijdragen voor de compilatie Dimensions Of A Coffin opnamen. (Archon Satani was een project van Tomas samen met Mikael Stavöstrand, die later verder zou gaan onder de naam Inanna, n.v.d.r.)

Het is dus een tijdje geleden dat het allemaal begon, alsook de negen jaar dat er een einde aan kwam aan onze samenwerking. Maar ik heb nog steeds contact met vrienden uit de CMI-dagen, en zoals Mikael zegt, had het een heel familiair gevoel, zo’n beetje gelijk de Manson familie.

DE: Het concert op zo’n boot moet een unieke ervaring geweest zijn. Hoe heb je het zelf ervaren?

TP: Zeggen dat de ervaring aan boord van de M/S Necromantia speciaal was, zou een understatement zijn. Misschien zou de ervaring meer genormaliseerd zijn moesten de omstandigheden op zondag ook meer “normaal” geweest zijn, maar met de storm die plotseling en net op tijd voor het optreden van :Of The Wand And The Moon:, en die net voor de shows van ORE en TriORE zijn climax bereikte, om vervolgens stand te houden voor het meerendeel van het concert van In Slaughter Natives, zou ik eerder bereid zijn om de ervaring als absurd te beschrijven. Samengevat was het een enorm fantastische ervaring op heel veel manieren. Artiesten en fans die nauw samenzijn aan boord van een schip, een geweldig podium voor iedereen, geen concerten die samenvallen. Twee dagen plezier op zee, 1000 mensen aan boord geplakt: nowhere to run, nowhere to hide. Dit was geweldig, dus bedankt Vlad, en bedankt Death Disco om dit te verwezenlijken.

Vanuit het ORE-concertstandpunt was het echter zeker niet perfect, integendeel zelfs. Maar uit de reacties die ik gehoord heb, heb ik de indruk dat meeste mensen er echt van hielden. Ze waren in staat om de absurditeit ervan in te zien en te begrijpen, terwijl golven van 6 meter tegen de boot sloegen en maakten dat zowel apparatuur, artiesten, publiek als het entreepodium heen en weer bewogen. Mijn indrukken zijn daarom enigszins schizofreen, maar het was een zeer unieke en al bij al succesvolle ervaring.

DE: Wanneer ik de ORE-esthetica combineer met een cruiseschip dan moet ik onmiddelijk denken aan de Polanski-film Bitter Moon. Vind je dit een passende evenknie?

TP: Dat klinkt verleidelijk.

DE: De ORE-videoclips zijn ook steeds zeer prominent. Naast Bitter Moon, zijn er nog films waarvan je het gevoel hebt dat ze hetzelfde standpunt als jullie overbrengen?

TP: The Secretary.

DE: In tijden waarin censuur hoogtij viert is het verrassend dat de expliciete Menage à Trois videoclip nog steeds online staat. Kregen jullie geschokte reacties over deze clip?

TP: Ik lees de commentaarsecties niet, net zoals ik probeer te voorkomen om veel reviews van onze albums te lezen. Het is uiteindelijk contraproductief. Met 1,4 miljoen views (wat niemand verwachtte, Out Of Line nog het minst van al), moeten er nogal wat mensen zijn die zowel het nummer als de video echt haten. Maar toen we video vóór de release naar een handvol vrienden en familieleden stuurden, kregen we reeds ons deel aan schokkende reacties voordat de video openbaar werd gemaakt.

DE: ORE is een van de weinige acts binnen het neofolk genre die de stap gemaakt hebben naar een “groot” label. Ik kan verder enkel denken aan Rome die bij Trisol op stal staan. Rome heeft gedurende de jaren een complete stijlwisseling meegemaakt, en kan je bezwaarlijk nog echt een neofolk band noemen. Jullie blijven echter trouw aan jullie welgekende sound. Ik wil niet laten uitschijnen dat Rome van het label “moest” veranderen en geloof graag dat dit een natuurlijk proces was, maar ik vroeg me af in hoeverre je met ORE artistieke voorwaarden hebt moeten stellen alvorens te tekenen bij Out Of Line?

TP: Sinds de eerste dag heb ik een zeer open en eerlijke dialoog met Out Of Line. Misschien is het niet altijd gemakkelijk geweest om een industriële/apocalyptische folkband onderdeel te maken van een elektronisch mainstream label en ruimte voor ons te proberen maken voor ons in een reeds bestaande habitat waarin we niet thuishoren, maar de dialoog is altijd goed geweest. Out Of Line heeft nooit iets geëist. ORE mag vrij opereren, doen wat we willen, zoals we willen en ORE zijn op alle mogelijke manieren zonder beperkingen. Het enige dat Andre (CEO Out Of Line) zei dat we moesten overwegen, was de Duitse wetgeving. Ik heb kunnen zeggen wat ik wil en Andre heeft me zijn denkwijze verteld, enzovoort. Ik ben niet helemaal tevreden met het werk dat Out Of Line deed voor Vision: Libertine, maar we hebben het erover gehad en hebben allebei besloten ons best te doen voor Let’s Play en te kijken waar het ons heen brengt. So far, so good zou ik zeggen. Ik zie dus geen reden om niet te blijven werken met Out Of Line in de nabije toekomst.

DE: Een opmerkelijke kwaliteit die de albums die zijn uitgebracht op Out Of Line kenmerkt is de warmte die er van af straalt. Het gaat ook verder dan louter het dark folk genre. ORE laat zien dat dit stoïcijnse genre, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, kan worden verrijkt met verschillende elementen en zelfs echte “hits” kan opleveren. Wat is tegenwoordig het grote verschil wanneer het gaat over opnemen?

TP: Ik denk dat deze vraag afhangt van hoe ver we teruggaan in de tijd als we het willen vergelijken met de tegenwoordige tijd. Toen ik in 1993 begon had ik een Roland Workstation W30, geen echte microfoons en ik maakte mijn laatste opnames in de studio van Jouni op een 8-track. Tegenwoordig heb ik een volledige thuisstudio, hoogwaardige microfoons, onbeperkte opnamemogelijkheden en een gloednieuwe iMac. De technische verschillen zijn dus enorm. Maar op een meer persoonlijk niveau denk ik dat het ook eerlijk is om te zeggen dat ik vandaag weet wat ik doe, dat ik dit soort muziek maak omdat ik dat wil en de resultaten beraden zijn. In het begin was het meer een kunstproject waarbij de resultaten het product waren van mijn beperkingen.

DE: ORE groeide uit tot een van de leidende namen binnen het dark folk genre en wordt in één adem genoemd met kleppers als Current 93 en Death In June. Toen ik mijn entree binnen de zogenaamde duistere scene maakte, werd al heel snel duidelijk dat dit mijn soort muziek zou worden. Een goede twintig jaar later is het triest om te zien dat nieuwe acts binnen dit genre vrij uitzonderlijk zijn. Als ik met andere bands, organisatoren en labelmanagers praat, delen we allemaal dezelfde triestige gedachte: deze scene is aan het doodbloeden. Hoewel er gelukkig zo nu en dan nog wat lichtpuntjes zijn, lijkt dit oordeel haast onvermijdelijk. Het feit is dat het muzikale landschap erg snel verandert, wat een zeer belangrijke reden is, al zullen er altijd wel enkele fanatici overblijven om de scene te ondersteunen. Hoe kijk jij naar de verwikkelingen binnen de neofolk scene?

TP: Ik had nooit gedacht dat ik de dag zou meemaken dat Ordo Rosarius Equilibrio in dezelfde zin met Current 93 en Death In June vernoemd zou worden. Ik wou ik dat terug kon gaan in de tijd om mijn 15-jarige zelf te vertellen dat deze dag ooit zou komen.

Zoals je aangeeft is de scene aan het sterven, in hoeverre ze niet al dood is. Het is moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk, om mensen naar individuele concerten te lokken, daarom is het noodzakelijk dat er evenementen zoals Waves Of Darkness of Porta Nigra zijn die genoeg interessante acts uitnodigen om een groter aantal mensen te trekken die vinden dat ze dit MOETEN meemaken. Maar het zijn trieste tijden voor de scene. Ik veronderstel dat ik zeker zal weten hoe triest het feitelijk is wanneer we in februari samen met Triarii een Duitse weekendtour hebben. Hopelijk niet zo triest als ik denk.

DE: ORE en Triarii spelen begin 2020 inderdaad in Leipzig. Samen met Christian Erdmann richtte je tien jaar geleden ook TriORE op. Zijn er plannen om in de toekomst verder te gaan met deze samenwerking?

TP: We hebben een tweede album klaar, een echt geweldig album. We wachten gewoon op de mogelijkheid om het onder de juiste omstandigheden uit te brengen.

DE: Van in het begin was seksualiteit zowat de voornaamste invalshoek binnen je muziek. Alle mogelijke menselijke fantasieën komen aan bod en dan nog liefst deze die over het algemeen afgekeurd worden door wat men noemt de “gemiddelde persoon”. Je combineert dit ook met de typische stempel van schaamte die religie op dit alles drukt, wat het naar mijn mening nog krachtiger maakt. De vraag die vele mensen zich zullen stellen, is op welke manier deze fantasieën gecombineerd kunnen worden met je dagelijkse leven?

TP: De fantasieën zijn er steeds, maar het is natuurlijk een stuk eenvoudiger om een actievere en extraverte levensstijl te hebben voordat je in het ouderschap stapt, dan hoe het heden ten dage is. Vóór het ouderschap kun je besluiten om in het weekend naar clubs te gaan, stout te zijn en iemand mee naar huis te nemen, of gewoon doen wat je wil wanneer je maar wil. Maar tegenwoordig is alles meer gebaseerd op tact en het grijpen van de momenten. Het is nog steeds mogelijk, maar eerder met mate beschikbaar. Langs de andere kant maakt het het des te kostbaarder en aangenamer wanneer deze kansen zich voordoen.

DE: Het nummer A World Not So Beautiful bewees jammer genoeg profetische gaven te hebben. Denk je er voor het Europa zoals wij dat kennen nog een toekomst weggelegd is?

TP: Ik veronderstel dat alles afhangt van welk Europa je kent. Samengestelde grenzen en landen zijn ongrijpbaar en veranderen voortdurend. Wat we vandaag als waar beschouwen, was 50 jaar geleden ondenkbaar en zal waarschijnlijk over 100 jaar als volledig onbeduidend worden beschouwd. We bewegen in cycli. Koninkrijken komen en gaan. Het Europa dat wij kennen zal net zoals al het andere sterven, wat wij bestempelen als “onze” cultuur zal verweven raken met nieuwe uitdrukkingen en wat we vandaag als progressief beschouwen, zal morgen conservatief en regressief zijn. We zullen ons natuurlijk ontworteld en gedesillusioneerd voelen als onze cultuur voor onze ogen afbrokkelt, maar onze kinderen zullen ons verdriet en deze scheiding nooit begrijpen.

DE: Het eerste album dat ORE voor Out Of Line maakte, Songs 4 Hate & Devotion dat enkele van jullie sleutelnummers en fanfavorieten bevatte, is al geruime tijd niet meer beschikbaar. Hebben jullie al de vraag gekregen of jullie een reissue zouden overwegen?

TP: Mensen vragen vrij regelmatig naar dit album en in feite heb ik al met Out Of Line gesproken over de mogelijkheid om het in september opnieuw uit te brengen in combinatie met Let’s Play. Maar hoewel ik potentieel zie om het opnieuw uit te brengen, begrijp ik ook het perspectief van het platenlabel betreffende reissues, hoeveelheden en het platenverkoopklimaat anno 2019/20, en ik begrijp hun scepsis om de doden terug tot leven te wekken. Het album zal echter opnieuw uitgegeven worden in 2020, misschien niet door Out Of Line, maar er zal dus terug een fysiek Songs 4 Hate & Devotion album te koop zijn.

DE: Nicolas Van Meirhaeghe (Empusae) die ook samenwerkt met Triarii lijkt sinds 2014 uitgegroeid tot een volwaardig bandlid bij ORE. Ben je verder nog vertrouwd met Belgische acts?

TP: Voor mij staat België gelijk aan electronica en EBM, dat is jullie erfenis. Front 242, The Klinik, Dive, A Split Second, Vomito Negro, het Play It Again Sam Records label.

Ik ben al heel lang fan van The Klinik. Dirk doet nog steeds geweldige dingen met Dive, maar niets van hem is zo geweldig als hij en Marc Verhaeghen met The Klinik. In mijn platenverzameling is er nog steeds een speciaal plaatsje voor die 3LP Box.

DE: In de speciale editie van Let’s Play stopten jullie een speeltje en een paar kousen. De nylonfetish is een vaak terugkerend onderwerp, dus kan jij als kenner misschien antwoorden op de vraag welke kousen ideaal zijn ter bevrediging van de verlangens?

TP: Wat dat onderwerp betreft delen Rose en ik dezelfde voorkeur, en zijn we allebei hartstochtelijke bewonderaars van de zelfophoudende kous; het is echt moeilijk om met dit specifieke item te concurreren. Maar een klassieke naadkous bevestigd aan een 10-riem jarretelgordel is ook enorm opwindend. De laatste tijd genieten we allebei ook van open panty’s, vooral visnet. Je ziet, er dus wel een selectie om uit te kiezen.

DE: ORE staat ook terug op het Porta Nigra festival. Ik zal de afterparty verzorgen, heb je eventueel enkele verzoekjes voor mij?

TP: Hoe graag we het ook zouden willen, weet ik niet zeker hoeveel tijd we op die afterparty de 6de maart kunnen spenderen, gezien het feit dat we avond daarna in Mannheim zullen optreden, maar ik geef je voor de zekerheid mijn verzoekjes, kies maar.

No Right To Live -7” Version (Haus Arafna), Black Leather (The Klinik), Tin Omen (Skinny Puppy), Romeo’s Distress (Christian Death), Summer Wine (Lee Hazlewood).

DE: Komt in orde, we zien elkaar terug in Aarschot!

Ordo Rosarius Equilibrio

foto's: 1, 2, 4 & 5: Marquis(pi)X, 3. Benny Serneels

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 08/04/2020 : Sheffield Tape Archive: onze boeiende ontdekking op Bandcamp.

Al zoekend naar een geluidsfragment voor bij een recensie te plaatsen moeten wij ons als muziekredactie vaak in allerlei bochten wringen, willen we juridisch gezien geen blauwtje lopen met de geplaatste content. Deze zoektocht levert zo nu en dan ook een heuse ontdekking op. Zo botsten we onlangs op de Bandcamp pagina Sheffield Tape Archive. Industriestad ...

lees meer...
CD BESPREKING : Hula - Shadowland

Bij het Oostenrijkse Klanggalerie duikt men graag in de archieven. Het heeft ons al tal van leuke heruitgaves opgebracht. Recentelijk groef men terug namen als C Cat Trance, Bourbonese Qualk en ook deze Hula op. We bespraken eerder al het opgeblonken debuut Cut From Inside, nu is het de beurt aan de derde langspeler van deze Britten: Shadowland, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Little Death - Little Death

U heeft het, net als ons, al wel gehad met al de corona-maatregelen? Wel, dan hebben we goed nieuws voor u! We willen jammer maar helaas niet zeggen dat u vanaf nu terug uw oude leventje kan oppakken, maar wel dat er een plaatje is verschenen dat het perfecte klankbord vormt om al uw opgekropte frustraties de vrije loop te geven. Verantwoordelijk ...

lees meer...
NIEUWS 07/04/2020 : Donderdag 'The Isolation Session' van Palais Ideal

De Eindhoofse postpunkgroep Palais Ideal zal ons komende donderdag trakteren op een kort quarantaineconcert, dat ze passend 'The Isolation Session' hebben gedoopt. Dit in samenwerking met de Effenaar, de legendarische concertzaal uit Eindhoven. Palais Ideal verraste ons vorig jaar met hun tweede cd 'Pressure Points'. Voor de ...

lees meer...
NIEUWS 07/04/2020 : Zondag livestream festival van Gothicat

We hadden al optredens, dj-sets, radioprogramma's... maar een festival in coronatijden hadden we nog niet gezien. Gothicat, een bedrijf dat gothicgerelateerde spullen maakt met een poezentwist, weet dit toch te realiseren. Op zondag 12 april van 22 tot 24 uur zullen niet minder dan 34 groepen deelnemen aan het Gothicat festival. En er ...

lees meer...
NIEUWS 07/04/2020 : Debuut Star Industry binnenkort op vinyl

We schrijven 1997. 'Iron Dust Crush', het debuut van Star Industry komt uit op het door de groep zelf opgerichte Revelation Records. Het is een schot in de roos en wellicht tot op vandaag de meest succesvolle cd van de groep, vandaar ook heruitgaven in 1999 en in 2008 (in combinatie met de live-cd 'Black Angel White Devil'). ...

lees meer...
CD BESPREKING : Stein Urheim - Downhill Uplift

Op de Dark Entries redactie wordt het Noorse Hubro label door velen beschouwd als een ‘jazz label’ maar dat vind ik persoonlijk veel te kort door de bocht. Het label brengt immers evenzeer releases uit in het experimentele, progrock en postrock genre. Wat al deze genres natuurlijk wel met jazz gemeen hebben, is dat conventionele ...

lees meer...
CD BESPREKING : Electric Sewer Age - Contemplating Nothingness

We kennen het allemaal: ‘s ochtends wakker worden en flarden van een droom herinneren. Dit gaat dan gepaard met het koortsachtig trachten te herinneren en verbanden te leggen gedurende het verdere verloop van de dag. Soms met succes, vaker met een onbevredigend resultaat. Hoe deze flarden zouden klinken wanneer ze op muziek gezet ...

lees meer...
CD BESPREKING : Le Corbeau - VI - Sun Creeps Up The Wall

Nog meer donkere psychedelica, laid back garagerock, duistere rockabilly / alt-country en shoegaze van deze band uit Noorwegen, opgericht in 2006 door zanger-gitarist Øystein Sandsdalen. Dit is het derde deel van een trilogie; drie albums (hun vierde tot hun zesde) die samen uitkwamen maar elk apart te koop worden aangeboden en die ...

lees meer...
NIEUWS 05/04/2020 : Ah Cama-Sotz lost nieuwe remix.

Dansen op fuiven zit er momenteel niet in, maar dat u zich ook in uw woonkamer volledig kan smijten, daarvan zijn de talrijke live-streams op sociale media het levende bewijs. Ah Cama-Sotz levert alvast een stevige bijdrage met de remix van Inner Circle, die te beluisteren is op Soundcloud. Ah Cama-Sotz ziet optredens tijdens Forms ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
FOTO'S : Siglo XX - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Rome - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Rose of Avalanche - @ Porta Nigra Aarschot, 07/03/2020 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 2 (07/03/2020, Stadsfeestzaal, Aarschot) - Save the wave!

Vrijdag 6 maart was ik ook van de partij en meteen aangenaam verrast door de grote opkomst (ik weet het relatief, maar zeker in dit genre) voor lekkere curiositeiten als daar waren en zijn; Dead Man’s Hill, Rosa Crux, : Of The Wand And The Moon en Ordo Rosarius Equilibrio. U leest het allemaal in de vlotte pen van collega (db) die diezelfde ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.

“Everyone’s a winner” zong Hot Chocolate ergens in de jaren 70, en deze zin konden we al voor aanvang gebruiken wanneer we de affiche voor de eerste dag van Porta Nigra in ogenschouw namen. De afgelopen editieis van dit fijne festival deed de wel zeer mager te noemen opkomst ons oprecht pijn. Even vreesden we zelfs dat ...