casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

685 items

   

DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS)
Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
24/10/2018, Peter De Koning
 Bookmark and Share

24/10/2018 : DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS) - Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
24/10/2018 : DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS) - Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
24/10/2018 : DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS) - Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
24/10/2018 : DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS) - Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
24/10/2018 : DER VERFLUCHTE ENGEL (THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS DIMI BRANDS) - Onze voorzitter legt zijn ontaarde ziel bloot.
Elke maand opnieuw worden wij op redactievergaderingen verwelkomd door het lachende gezicht van onze voorzitter, de heer Dimi Brands. Deze glimlach herbergt echter vele geheimen. Zo weten we nog steeds niet wat zijn grootste obsessie is: Death in June of Betty Page. We zijn echter vooral benieuwd naar zijn duistere activiteiten als DJ Der Verfluchte Engel. Om deze en andere vragen voor eens en altijd uit te klaren, onderwerpen we hem aan een interview.

Welkom Dimi in onze interviewruimte. Laten we starten met de meest voor de hand liggende vraag. Je DJ-naam gaat al een tijdje mee en was -als ik het me goed herinner- je schuilnaam op notoire ter ziele gegane gothic fora zoals Gothweb en Blackweb. Kun je er iets meer over vertellen?

Dat herinner je je inderdaad nog goed (lacht sanguinisch). Gothweb… we waren jong en onbezonnen, denk ik dan, als we terugdenken aan alles wat daar voor onzin werd gepost. Maar langs de andere kant, komende van Limburg waar het gothic-genre in die periode quasi onzichtbaar was, plus daarbij het opkomende internet dat provinciegrenzen van de kaart veegde, was het ook een nieuwe wereld die open ging.

Maar goed, je vraag was ook hoe ik aan die naam kwam. Hoewel ik wanneer ik teksten schrijf nooit om inspiratie verlegen zit, vind ik een naam (voor eender wie of wat) kiezen een haast onmogelijke opgave. Toen ik een naam voor dit forum nodig had speelde net de Live Code cd van Front 242. Het openingsnummer hiervan heeft de titel ‘Der Verfluchte Engel’, wat eigenlijk gewoon een live versie is van het verschrikkelijke nummer ‘Happiness’. Maar ik vond dit wel een krachtige naam die goed klonk, meer zit er dus niet achter.

Hoe ben je feitelijk in deze wereld terechtgekomen?

Zoals ik daarnet zei was het in de tijd dat ik begon uit te gaan niet veel soeps op het gebied van donkere muziek in Bree, waar ik vandaan kom. Ik had wel het geluk dat wij pal in de uitgaansbuurt woonden, waardoor ik al op vrij jonge leeftijd een stapje mocht gaan zetten. In de jeugdcafés aldaar draaide het muzikaal vooral om wat men algemeen onder de brede term “alternatieve muziek” plaatst (dingen zoals Sonic Youth, Pixies en dergelijke). Het is muziek die ik altijd wel graag gehoord heb. Gaandeweg ging het daar echter meer de metaltoer op, en dat lag me veel minder. Eind jaren 90 waren er daar ook veel drum & bass en techno feestjes. Die vond ik muzikaal heel leuk maar ik had nooit echt het gevoel er echt bij te horen.

Eens per jaar organiseerde men in het legendarische Breese jeugdhuis Breekend, de enige plaats in België waar The Smiths ooit optraden. Zelfs Fad Gadget zakte in de jaren 80 af naar het pittoreske dorp om op hun festival op te treden. Bree had ook een new wave fuif. God Save The Party was de naam ervan, en dit was een zeer drukbezocht feestje met mensen uit alle hoeken van Vlaanderen, zo leek het. Achteraf gezien was het gewoon een ‘club classics’ fuif, maar de sfeer die er hing, beviel me heel erg.

Vanaf dat ik ben gaan verder studeren en op kot zat, en daarenboven een internetverbinding had, ging dus een hele nieuwe wereld voor me open. Ik studeerde in Geel, en zag reclame voor de Chiroptera fuiven, dit was de allereerste echte gothic fuif die ik deed, en dit was echt fantastisch. Zowel muzikaal hoorde ik dingen waarvan ik dacht: “waarom hoor ik dit nu pas?” Ook de vibe, de aankleding en de mensen deden dit alles aanvoelen als iets waarnaar ik jaren zocht zonder het echt te weten. Toen is de bal beginnen rollen, en het gevoel toen ik de eerste keer in de Steeple te Waregem kwam, is ook iets dat altijd zal bijblijven. In die periode deed men nog de moeite om er opperbest uit te zien, en was een fuif aldaar garantie voor een vol huis.

Je jaarlijkse trouwfe(e)st begint meer en meer te lijken op een hoogmis voor donkere muziek. Hoe sta jij hier tegenover?

Dank je voor het compliment. Toen we vorig jaar trouwden wilden we dit vieren met een feestje van het soort waar we zelf van houden. Omdat een fuif maar een fuif is, wilden we het extra speciaal maken met live optredens. Voor de eerste editie hadden we onze goede vrienden van Kinderen Van Moeder Aarde en Dark Poem op de affiche. Verder was er ook nog het Oostenrijkse Massenhysterie, die ik kende dankzij mijn werk voor Dark Entries. De zangeres Joanna had me in het verleden al gevraagd om haar project te pushen bij Belgische organisators, maar niemand hapte toe, wegens te onbekend en daarom te risicovol. Toen ik haar vroeg of ze voor ons wou optreden wou ze dit maar wat graag doen. Met succes, want het optreden viel enorm in de smaak.

We hadden nog een groep in gedachten maar wegens te veel technische rompslomp zagen we ons genoodzaakt om hen een andere keer te programmeren. Gelukkig hadden we nog Hybryds achter de hand, waar zowel mijn vrouw als ik enorm fan van zijn, en die ons met een fantastisch optreden nog uit de nood hielpen.

Dit jaar was het een beetje bang afwachten wat het worden zou. Ik had een vrij ‘hoogdrempelige’ affiche samengesteld met het Antwerpse UrZon, de dark ambient van Dead Man’s Hill, het zwaar verteerbare rituele lawaai van Anemone Tube, neofolk van Traum’er Leben en de industriële techno van Onrust.

Het excuus van mensen die kwamen omdat “het onze trouw was”, was hier namelijk niet meer aan de orde, en ik verwachtte dan ook niet bepaald een hoge opkomst.

We stellen altijd een affiche samen naar onze eigen smaak, wat natuurlijk een risico inhoudt. Daarom houden we het evenement ook gratis, omdat we natuurlijk wel hopen dat de artiesten de nodige belangstelling krijgen.

Mijn verbazing dit jaar was dan ook heel groot toen bleek dat we mensen mochten verwelkomen die we van haar noch pluim kenden, die dus louter op de affiche afkwamen. Zoiets stemt me wel hoopvol, ook al blijft het een relatief klein publiek.

Ik ben al volop bezig met de affiche voor volgend jaar. Het is een hoop werk, en dankzij het harde werk van iedereen die ons steunt (van geluidsmannen tot de mensen achter de toog) loont het echt de moeite, en vieren we onze huwelijksverjaardag in stijl.

Op onze redactie zijn er wel meerdere mensen geïnteresseerd in neofolk, martial, industrial en noise maar jij bent wel onze specialist. Verdient het genre meer aandacht in België en wat zijn je ervaringen in het buitenland?

Dit zijn inderdaad de genres die me interesseren. Meer zelfs, voor de rest laat het brede wave genre me min of meer koud, enkele electro acts zoals Kirlian Camera of Die Form bijvoorbeeld buiten beschouwing gelaten. Uiteraard ben ik van mening dat deze genres hier meer aandacht verdienen, maar ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat dit een utopie blijft. Zeker wanneer je merkt dat zelfs in een belangrijk land als Duitsland grote festival zoals Runes And Men en Fire And Sun in Leipzig er noodgedwongen het bijltje bij moesten neerleggen. Het enige festival in België dat zijn nek nog uitsteekt voor het dark folk en –ambient genre, Porta Nigra, kent ook al geruime tijd een bedroevende opkomst, waarvan het meerendeel dan nog trouwe aanhangers uit Duitsland en Nederland zijn.

Onbekend blijft onbemind, men geeft liever meer dan 50 euro voor een optreden van Bauhaus op W-Fest dan dat men ocharme 30 euro geeft om maar liefst 8 groepen uit uiteenlopende genres aan het werk te zien. Een schrijnend bewijs van de halsstarrigheid waarmee het ‘donkere genre’ (ik haat het woord “scene”) gepaard gaat en wat ik nooit anders geweten heb.

Ik kreeg ook altijd de clichéopmerking te horen dat “neofolk geen fuifmuziek” is. Tot in den treure toe zodat je het haast zelf begint te geloven. Nochtans, in de Steeple indertijd hoorde je vaak dingen als Sol Invictus, Blood Axis en het onvermijdelijke Death In June, en dat werkte wel. Toen we voor het eerst in Leipzig waren en daar weet hadden van een dark folk afterparty, en dit in het immense Haus Leipzig, was ik er dan ook als de kippen bij om dit uit te checken. Dat stemmetje in het achterhoofd “dat neofolk geen fuifmuziek zou zijn” werd echter al snel de mond gesnoerd toen bleek dat deze immense zaal (nog een slag groter dan de Steeple!) barstensvol met mensen zat die wel degelijk bewezen dat op muziek van Wappenbund, Triarii, Fire + Ice, Darkwood en consoorten gefeest kan worden.

Tijdens het Black Easter Festival in Antwerpen kwam ik in contact met Reinhard Knuefer (dj ManFromAnotherPlanet) uit Aken, die daar flyers uitdeelde voor zijn feestjes (La Nuit de l’Ankou). Hoewel kleinschaliger, hebben ze daar ook een vaste aanhang (naast Duitsers ook heel wat Nederlanders en Belgen) die om de drie maanden trouw op post zijn. Ik heb er zelf ook al verschillende malen mogen draaien, en momenteel is dit ook mijn favoriete feestje zowel wat muziek als sfeer betreft.

Van iemand met zo'n donkere smaak, zijn we feitelijk wel benieuwd naar de guilty pleasures. Muzikale en andere.

Andere? Nice try, Peter (Knipoogt hevig naar de interviewer).

Ik ben me met muziek beginnen bezig houden vanaf mijn twaalfde, 25 jaar later is de collectie aangedikt tot een 10 000tal titels, onnodig om te zeggen dat hier tal van uiteenlopende stijlen zitten. Ik heb me ook nooit willen beperken tot 1 genre, en aan het zogenaamde hokjesdenken heb ik altijd een hekel gehad.

Voor mij zijn er twee soorten muziek: goede en slechte. En dan doel ik natuurlijk op wat ik zelf als dusdanig ervaar.

Maar goed, ik weet dat je op het puntje van je stoel zit om voorbeelden te horen die mijn street credibilty de grond in boren. Wanneer ik zeg dat Britney Spears en de Sugababes best wel enkele leuke liedjes hebben, kan ik je daarmee tevreden stellen?

Oh, en The Mackenzie featuring Jessy, niet te vergeten!!

Je lijkt steeds meer aanhang hebben als DJ, niet alleen op Dark Entries Nights, maar ook op het bekende Dwaalspoor. Kun je ons iets meer vertellen over die organisatie?

Dwaalspoor is een Nederlandse organisatie, met aan het roer enkele idealisten uit Rotterdam.

Ik gebruik expres de term idealisten omdat zij ook feestjes organiseren die zich focussen op dark folk, dark ambient en industrial. Na alles wat ik hierboven al gezegd heb, is deze term dan ook meer op zijn plaats.

Sedert twee jaar zit de Dwaalspoor trein weer stevig in de rails, na enkele jaren afwezigheid. Dit jaar hebben ze zelfs Coph Nia kunnen strikken voor een eenmalig optreden en kijken we erg uit naar het podiumdebuut van het Noorse Dødsmaskin, die alleen nog maar in hun thuisland hebben opgetreden.

Het is een afspraak die sowieso ieder jaar met vet staat aangeduid in mijn agenda, want naast het muzikale is het ook altijd een blij weerzien met de aanhangers uit Nederland en Duitsland. Het neofolk-publiek kan voor buitenstaanders overkomen als een elitair clubje, maar ik kan je verzekeren dat dit maar schijn is, en je snel vriendschapsbanden kan smeden, die daarenboven ook erg duurzaam zijn.

Als je weet dat in het verleden acts als Jännerwein, Luftwaffe, Die Weisse Rose, Der Blaue Reiter, Sturmast, Cawatana, Volksweerbaarheid, Foresta Di Ferro en :Of The Wand And The Moon: op de affiche stonden kan je echt wel spreken van een hoofdrolspeler me dunkt.

Het is dan ook een hele eer dat mijn naam mee op de affiche mag prijken. Vorig jaar heb ik er ook gedraaid, maar dit was op het laatste nippertje. We stonden vertrekkensklaar toen ik een telefoontje van organisatrice Brigitte kreeg. Hun tweede dj was ziek gevallen, en de andere DJ Marcel P (van Miel Noir) kon niet de hele avond draaien, aangezien hij zelf ook op het podium stond. Uiteraard had ik geen tijd meer om een koffer te vullen, maar ik mocht me behelpen met de muziek van Marcel. Deze gehandicapte set viel gelukkig in de smaak, waarvoor ik dit jaar zal bedanken met een greep uit de eigen collectie.

Persoonlijk mis ik de gothicfeestjes waarin alle stijlen door elkaar worden gedraaid. Denk je dat deze werkwijze nog toekomst heeft?

Je bent niet alleen. Ik spreek pas van een geslaagde fuif als de dj me weet te verrassen. Hiermee bedoel ik dat ik nummers te horen krijg waarvan ik me afvraag welke het wel mogen zijn, of om iets terug te horen waar ik het bestaan al vergeten was.

Helaas is het wat dat betreft hier in België huilen met de pet op. Het verdwijnen van de feestjes in de Steeple maar ook in Sint Niklaas, waar dit het wel het geval was, lieten dan ook een enorme leegte na. Ook een fuif als Carpe Noctem in Mechelen, waar ik heel veel goede dingen leerde kennen (ook vooral dark folk en industrial) vond ik steeds enorm goed.

Tegenwoordig wil men alleen nog maar afgezaagde classics horen, en daar pas ik sowieso voor. Ik zal niemand voor de borst stoten en geen namen noemen, maar zo is er een fuif waar ik al een paar keer geweest ben, en waar men graag uitpakt met veel praat- en gast-dj’s, maar waar ik al verschillende keren dezelfde nummers een paar keer op dezelfde avond gehoord heb. Ik vind dat persoonlijk niet kunnen. Ik word misschien gehaat door sommigen (echt waar!) omdat ik mijn eigen stijl heb, maar ik luister tenminste en pas mijn draaistijl ook aan aan het publiek, behalve wanneer ze new wave classics vragen, dan mogen ze voor mijn part rotten in de hel (lacht enigszins demonisch). Om die reden maak ik ook geen setlist op voorhand, het moet voor mezelf ook leuk blijven.

Onnodig om te zeggen dat mijn draaistijl tijdens een Dark Entries Night compleet verschillend is dan wanneer ik op een neofolk feestje draai.

Ik vind het zelf ook leuk om zogenaamde “genre-vreemde” nummers op feestjes te draaien. Zo draaide ik op La Nuit de l’Ankou ooit het nummer Ederlezi van Goran Bregovic (uit de film Time Of The Gypsies), omdat ik vond dat het qua sfeer wel paste tussen twee andere nummers en het sloeg echt wel aan op de dansvloer. Om dezelfde reden durf ik op dit soort feestjes ook wel artiesten zoals Zola Jesus of Antony And The Johnsons opleggen. Het brengt steeds een verrassend effect bij de bezoekers teweeg, dat tot op heden steeds gewaardeerd werd.

Maar om op je vraag te antwoorden: of deze werkwijze nog toekomst zou ik met mijn hart volmonding “ja” willen zeggen, maar mijn verstand zegt klaar en duidelijk “nee”.

Feit is ook dat het genre stilaan dood aan het bloeden is, omdat er enerzijds geen “vers, jong bloed” gewonnen wordt, maar anderzijds ook omdat men halsstarrig vasthoudt aan wat men kent en oogkleppen bij wijze van spreke aan de inkom van ieder feestje gratis te verkrijgen zijn.

En in plaats van die verjonging lijkt het er ook eerder op dat in de plaats daarvan vooral een ouder publiek zijn weg gevonden heeft naar ons milieu, die daarvoor met totaal andere dingen bezig waren. Wanneer ik als observator op een fuif (je moet iets doen als je je steendood verveelt) hen dan bezig zie, dan vraag ik me ook af in hoeverre ze met de muziek bezig zijn, of dat ze gewoon op zoek zijn om iemand binnen te draaien.

Want ook die uitingen van vrije liefde/slettengedrag die hier te lande schering en inslag zijn aanschouw ik als conservatieve, elitaire neofolker uiteraard met een zeer afkeurende blik.

Op je Facebook pagina heb je netjes in een lijstje alle artiesten waarmee je het podium reeds deelde mooi opgesomd. Met namen als Blood Axis, Inkubus Sukkubus en Rome toch niet van de minsten!

Het is allemaal heel snel gegaan. Een paar jaar geleden begon het terug te kriebelen om achter de draaitafels te gaan staan. Begin jaren 2000 deed ik dit reeds op feestjes in onder andere Sint-Niklaas, Brugge en Antwerpen, maar na een paar jaar ieder weekend elk feestje af te schuimen, en tot mijn grote frustratie steeds maar weer dezelfde nummers te moeten aanhoren, kwam er al snel een algehele desinteresse wat uitgaan betreft. De muziek bleef ik wel volgen, maar ook door mijn toenmalige job waarbij ik vele weekends moest werken en de komst van mijn dochtertje liet ik het uitgaan achterwege.

Toen ik een paar jaar terug opnieuw feestjes begon te bezoeken en hoorde dat de muziek na meer dan tien jaar nog geen reet veranderd was, was de logische stap om zelf terug te gaan draaien.

Een beetje geholpen door het toeval vroeg toen Ann Stevens van de Steeple, die nu een café heeft in Kortrijk, of ik eens een avond daar wou draaien, omdat ze graag nog eens een soortement Steeple- avond wou houden.

Uiteraard ben ik hierop ingegaan, en van toen af is de bal gaan rollen. De Dark Entries Nights zijn ook leuke gelegenheden om nummers te draaien die je niet zo snel op een fuif zou verwachten, en ook promomateriaal dat ik via Dark Entries krijg aan het publiek te laten horen.

Maar het liefst van al draai ik natuurlijk mijn geliefde genres dark folk en industrial.

Ik kan gerust zeggen dat ik de beste Belgische neofolk-dj ben, aangezien ik de enige ben (lacht flegmatisch). Nu moet ik wel zeggen dat mijn vrouw op de vorige editie van Trouwfest voor het eerst ook achter de draaitafel stond, en ze de smaak te pakken heeft gekregen.

Misschien mag ik dus beginnen vrezen voor mijn reputatie (lacht geheimzinnig doch sensueel). Nee, ook dan blijft ons huwelijk in perfecte harmonie.

Het absolute hoogtepunt tot nu toe was toen men mij vroeg of ik de afterparty van het concert van Blood Axis in Leuven wou draaien. Terwijl ik bezig was kwam Annabel Lee een babbeltje slaan, en ook Michael Moynihan gaf me na afloop complimenten over mijn draaikunsten. Dat is een herinnering die ik nooit zal vergeten. Ook het feit dat ik gevraagd werd voor Coalescaremonium vond ik heel fijn! Zeker omdat Wesley me smeekte om mijn eigen ding te doen. Ik vroeg voor de zekerheid, omdat het een groot evenement is, of ik mijn set niet een beetje moest aanpassen. Dit was absoluut niet nodig, want hij had me reeds gehoord. Omdat hij mijn stijl goed vindt en hij graag wou zien hoe de reactie van het publiek was, kreeg ik volledige carte blanche. Normaal gezien ben ik niet snel bereid om mijn set aan te passen -het is te nemen of te laten- maar in dit geval leek het me wel gepast om het zelf te vragen. Ik was dan ook aangenaam verrast om tussen de vertrouwde gezichten van op neofolkfeestjes ook enkele nieuwsgierigen te zien die de dansvloer ingepalmd hadden.

Wat ik me ook blijf herinneren is dat het koppeltje van Roma Amor een walsje deed toen ik een nummer van Jacques Brel draaide en ja, volgende maand draaien na Coph Nia is een andere droom die in vervulling gaat. That Which Remains, zijn debuutalbum, was een van mijn eerste kennismakingen met het Cold Meat label, en in dat opzicht alleen al heel erg speciaal.

Je loopt vaak rond in T-shirts van Death in June. Dat project en haar symboliek zijn op zijn minst politiek omstreden. Voor eens en voor altijd, zodat mensen het je niet telkens opnieuw moeten vragen, wat is jouw standpunt hierover?

Dat is ook zo’n discussie die zo oud is als de straat. Inderdaad flirt men in het neofolk-genre graag met bepaalde symboliek zoals runes en het zonnewiel, symbolen die ook bij de occulte stroming binnen de SS gretig aftrek vonden. Vaak doen de artiesten binnen het genre over hun denkwijze ook enorm vaag. Zoals algemeen geweten is ben ik inderdaad een grote fan van Death In June. Steeds weer krijg je dan die vraag of Douglas P rechts is, of die Todeskopf echt nodig is, en ga zo maar verder. Voor mij zijn Death In June en andere acts in het dark folk genre die maar wat graag door de échte nazi’s (Antifa) afgeschilderd worden als extreem gevaarlijk (zonder enige achtergrondkennis) MUZIEKgroepen. Niets meer en niets minder. Wat iemands politieke voorkeur is kan me eerlijk gezegd geen reet schelen. Het is aan de luisteraar zelf om te oordelen wat hij/zij van de teksten vindt, anders dan bijvoorbeeld bij de RAC-bands waarin men letterlijk dingen uit die bij het Centrum Voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding overuren betekenen.

Maar het is wel triestig dat bands uit dit genre zonder voorkennis geboycot worden, terwijl er artiesten zijn, ik kan zelfs voorbeelden uit de Belgische scene opnoemen, die in “aanvaarde” wave genres actief zijn, waarvan ik uitlatingen gehoord of gelezen heb die letterlijk discriminerend zijn. Maar zij moeten niet vrezen dat hun muziek niet beluisterd zal worden of hun concert afgelast.

Als je dan weet dat acts gelijk het Nederlandse Striider (waarbij het gebruik van de symboliek en samples louter geschiedkundige interesse zijn) er noodgedwongen mee moet stoppen omdat hij en zijn gezin doodsbedreigingen krijgen, en Dernière Volonté niet meer in Nederland wil optreden omdat de zanger er in elkaar is geklopt door een Antifa knokploeg, dat is toch te gek voor woorden?

Zelf heb ik op concerten of fuiven in dit genre nog geen enkele keer vormen van discriminatie ervaren. Het is nu ook niet zo dat dit soort evenementen bezocht wordt door “mensen die zich geviseerd zouden kunnen voelen”, maar dat is een gegeven dat ook doorgetrokken kan worden naar reguliere wave/gothic feestjes. Al herinner ik me dat ik ooit eens op een optreden van Der Blutharsch was in Nederland, en dat er daar een kleurling liep helemaal getooid in SS uniform. Dan zie je dat die persoon er dwars door kijkt en dat het uiteindelijk ook allemaal een gimmick is. Ik nodig dan ook iedereen die beweert dat neofolk nazimuziek is van harte uit op dergelijke evenementen, waarna ze hoogstwaarschijnlijk vol frustratie om hun ongelijk huiswaarts zullen afdruipen.

Ik denk dat het aantal mensen met rechtse sympathieën op een doordeweekse club-classics-fuif aanzienlijk hoger ligt dan bij een neofolk-optreden.

Niet alleen omdat de opkomst bij de eerste sowieso hoger ligt, en hier ook mensen komen die ‘alledaagser’ zijn als je begrijpt wat ik bedoel. Feitelijk zijn het merendeel van die neofolkers gewoon uniformfetisjisten die in het stemlokaal in volle overtuiging een bolletje in het linkse vakje inkleuren.

Muziek is altijd een uiting van de heersende tijdsgeest. We kunnen niet ontkennen dat de tijden veranderen. Death In June zong in de jaren 80 al over “The Death Of The West”, en die heimwee naar de tijden dat het Westen nog een machtige staat was is een thema dat vaak terugkeert. Hoe je deze teksten interpreteert zegt dan ook meer over de luisteraar dan over de artiest zelf.

Welke hedendaagse bands binnen jouw favoriete genres kun je ons aanraden?

Het valt me op dat de laatste jaren het vooral de gevestigde namen zijn die met enorm sterke albums voor de dag komen.

Wat mijn smaak betreft komt de beste dark folk nog steeds uit Italië. Vorig jaar was ik dan ook zeer positief verrast door de nieuwe plaat van het fantastische Camerata Mediolanense. Ze kondigden een plaat aan die helemaal anders zou klinken dan hun voorgaand materiaal. Het tromgeroffel werd achterwege gelaten, en in de plaats lag de focus op piano, maar bijgevolg ook meer op de hemelse stemmen van de verschillende zangeressen. Bij het lezen van de perstekst was het een beetje bang afwachten, maar het bleek al snel een schot in de roos te zijn, wat een prachtalbum!

Van nieuwe(re) namen heb ik de laatste tijd vooral het Duitse Inneres Gebirge onthouden, een act op het Duitse Lichterklang label, nog steeds een naam met neus voor talent.

Na het verdwijnen van het legendarische Cold Meat Industry springt voor mij wat dark ambient betreft vooral het Cryo Chamber label van Atrium Carceri er bovenuit. Hij weet immers ook steeds minder gekende namen te strikken maar wel steeds stuk voor stuk erg straffe releases uit te brengen. Luister zeker eens naar de Oekraïense artieste protoU, zij is echt straf!

In de industriële sector wil ik ten slotte het Australische Kollaps tippen, die een explosieve mix van old en new school industrial brengen. Binnenkort doen ze een uitgebreide Europese tournee die hen drie keer naar België brengt, ga zeker eens kijken zou ik zeggen. In het teken hiervan heb ik hen onlangs ook onderworpen aan een kruisverhoor.

Een deel van de rol van donkere industrial lijkt overgenomen door de metalscene. Labels als Consouling Sounds barsten van de drone en dergelijke. Hoe sta je hier tegenover?

Positief natuurlijk! Kijk, ik had het eerder al over de bloedarmoede in de algehele zwarte scene. Het is door oogkleppen durven af te doen, dat men in dit opzicht verder kan geraken. Kijk bijvoorbeeld naar wat Onrust doet: het mengen van industriële ritmes en techno. Niet alleen verbreedt het muzikale gezichtsveld, tevens ben je hierdoor in staat een breder publiek aan te spreken.

Wat dat betreft levert België met labels als Consouling en Silken Tofu wel heel goed werk. Het blijft misschien een kleine doelgroep die aangesproken wordt, maar ik ben er van overtuigd dat we hun werk als baanbrekend mogen beschouwen en zij de sleutels in handen hebben om bruggen te bouwen.

De muziekwereld is natuurlijk ook veranderd, tegenwoordig trek je het als label niet meer als je binnen een niche halsstarrig aan een genre blijft vasthouden.

Muziek verkoopt voor geen meter meer, en het internet dat in het begin van dit interview geprezen werd omdat hierdoor een nieuwe wereld openging, bleek een mes te zijn dat langs twee kanten snijdt. Voor de muziekwereld een vergiftigd geschenk, waar artiesten én labels slim gebruik van dienen te maken willen ze toekomstgericht blijven werken. Maar dat is dan natuurlijk weer een andere discussie.

Die discussie zetten we graag verder in een ander interview. Dankjewel!

foto 1 Coalescaremonium (foto Luc Luyten)
foto 2 Dwaalspoor
foto 3 La Nuit De L'Ankou met dj ManFromAnotherPlanet
foto 4 Den Deugniet Kortrijk
foto 5 releaseparty cd Karl Hefner & Hugh Lagerfeld.

DJ Der Verfluchte Engel

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Fabio Orsi - Uncharted Waters

Dit is wel bij het meest toegankelijke dat ik al ooit op het Zoharum label heb gehoord: bezwerende synthesizermuziek met zeer duidelijke invloeden van de Kosmische Musik, vaak ook 'Berlin school' genoemd. Tangerine Dream en Klaus Schulze zeg maar. Nu ja in het verleden kregen we reeds “Book Of Dreams” van Günter ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Ultimate Time

Net zoals deel 1 (Sensuum Mendacia/Somnia) en deel 2 (Hypnobasia) in de reeks heruitgaven van Maëror Tri op Zoharum tegelijkertijd verschenen, zo gaat deel 3 (Archaic States) ook vergezeld van deel 4. Ultimate Time is een heruitgave van Maëror Tri’s tiende cassette, die oorspronkelijk uitkwam in 1994 op het Italiaanse Old ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Archaic States

Helge Siehl, Martin Gitschel en Stefan Knappe zijn graag geziene gasten bij Zoharum. Zowel hun oud als nieuw materiaal vond gretig zijn weg naar het Poolse experimentele label. Knappe en Gitschel vormen samen Troum, Siehl werkt onder de naam 1000Schoen. Maar als drietal waren ze tussen 1986 en 1997 bekend als Maëror Tri. Maëror ...

lees meer...
CD BESPREKING : Snowdrops - Manta Ray (Original Motion Picture Soundtrack)

Voor het Franse toetsen duo Snowdrops is dit hun debuut. Christine Ott heeft al een paar soloplaten en soundtracks achter haar naam staan en werkte samen met een paar bekende acts als Yann Tiersen en Tindersticks. Ze vormt nu als Snowdrops een tandem met Mathieu Gabry. De film waarvoor beide de muziek componeerden is ‘Manta Ray’ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Orfeón Gagarin - Orfeón Gagarin

De, ahum, ‘oudere’ lezers van Dark Entries zijn het ongetwijfeld al wel eens tegengekomen : de waarschuwing op de binnenhoes van De Elpee : Hometaping Is Killing Music. Voor de jongeren onder jullie : downloaden gebeurde in vroegere tijden wel eens artisanaal door de vinylplaat stiekem te kopiëren op een cassette en die ook ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Nieuwe single Saigon Blue Rain.

Het Franse Saigon Blue Rain laat van zich horen middels de nieuwe single 'BPD', de voorloper van het nieuwe album dat momenteel nog in de pijplijn zit. Op deze single verder nog twee remixen: een psy/electro-industrial mix door Planetdamage en een downtempo versie die zich eerder in dreampop/electronica velden begeeft door Black ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Empusae op veroveringstocht door China.

Terwijl wij vol spanning wachten op een opvolger van het ijzersterke Lueur (2017), verlegt Empusae, samen met de Zweedse vrienden van Ordo Rosarius Equilibrio en In Slaughter Natives zijn grenzen. Hierbij kijkt men niet op een kilometer meer of minder, want hun gezamenlijke tournee zal hen tot in China brengen. Tussen 12 en 21 april ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Forms Of Hands 19

Naar goede jaarlijkse gewoonte kan je binnenkort weer proeven van het betere ritmische werk op het Hands-label. De affiche van Forms Of Hands 19 ziet er als volgt uit: vrijdag 26 april: Mono No Aware S.K.E.T. Gatto Nero 16Pad Noise Terrorist Katran Supersimmetria ICD-10 zaterdag 27 april: Winterkälte Geistform Heimstatt ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...