casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

685 items

   

CURTIS
Joy Division was rauwe energie.
07/04/2017, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

07/04/2017 : CURTIS - Joy Division was rauwe energie.
07/04/2017 : CURTIS - Joy Division was rauwe energie.
07/04/2017 : CURTIS - Joy Division was rauwe energie.
07/04/2017 : CURTIS - Joy Division was rauwe energie.
07/04/2017 : CURTIS - Joy Division was rauwe energie.
Curtis heeft op een paar jaar naam en faam verworven als Joy Division-covergroep. Ze spelen intussen over heel Europa, maar ze denken eraan om te stoppen. Zo ver is het nog niet. Op 16 april staan ze sowieso op de planken van de Kinky Star, op onze buitengewone Dark Entries Night ter gelegenheid van de 20ste verjaardag van het Gentse muziekcentrum.

Laat ons met de deur in huis vallen: waarom is de muziek van Joy Division vandaag nog steeds zo relevant?

Ik weet niet eerlijk gezegd niet of de muziek van Joy Division nog zò relevant ìs. Het buitengewoon knappe muziek. Maar het is ook muziek die nooit helemààl tot ontwikkeling is gekomen. Die ontwikkeling werd gefnuikt en in de kiem gesmoord door de dood van Ian. De appeal van de muziek is vooral het ‘what if’- verhaal, denk ik… ‘Wat zou er van geworden zijn, indien Ian niét de hand aan zichzelf had geslagen?’ ‘Hoe ver zouden ze het geschopt hebben, indien …’

Dichter bij huis heeft het oeuvre van dichter Jotie ’t Hooft ook vooral mythische status verworven door z’n te vroege dood. Maar hoé goed Jotie wel zou geworden zijn, dat weet niemand. In die zin zijn zowel het werk van Jotie als dat van Ian momentopnames. Snap-shots van nog niet helemaal ingeloste beloftes.

En dat is de appeal, wat jij ‘relevantie’ noemt: mensen luisteren naar die muziek en komen naar ons kijken om een vaag vermoeden te krijgen van wat het had kunnen zijn.

Wij hebben ook nooit geprobeerd om te klinken zoals Joy Division toen. Wij spelen géén keyboards, we spelen verschillende nummers in een andere toonaard dan Joy Division, we veranderen zelfs de structuur hier en daar. En we spelen meer nummers van Warsaw dan van Joy Division. Het is ons om de spirit te doen. Dat gevoel dat ik daarnet beschreef. “Punk’, ‘post-punk’, ‘rock & roll’, ‘de wereld ligt voor het grijpen’, dàt gevoel…

Een collega uit Dark Entries zei ooit dat Joy Division nooit zo’n mythe geworden was indien Ian Curtis zich het leven niet ontnomen had. Wat denken jullie daarvan?

Dat kan allemaal goed zijn, maar het is onmogelijk daarover sluitende uitspraken te doen, niet? What if…? Pfff… Sommige muziekjournalisten hebben blijkbaar de gave om in ene hypothetische toekomst te blikken en daar sluitende vaststellingen over te doen.

Who cares, eigenlijk? Joy Division was rauwe energie. En er is een legendarische popband uit voortgekomen, die z’n plaats in de muziekgeschiedenis méér dan verdient: New Order. Maar ja, mensen maken er misschien wat meer van dan het was, omdat Ian zo vroeg én door z’n eigen keuze is gestorven. Dat is wat ik daarnet zei: in de hoofden van sommige mensen is een verhaal waarin hoofdstukken ontbreken interessanter en mysterieuzer. Maar het is wel bullshit om de merites van die band terug te schroeven tot Ians zelfmoord. Joy Division verdient wel degelijk zijn plaats in de muziekgeschiedenis.

Jullie willen de groep echt zo goed mogelijk imiteren. Ik merkte dat jullie zanger zelfs de heel aparte dansstijl van wijlen Ian Curtis overnam.

Dat klopt niet. Van geen kanten, zelfs. Zoals ik daarnet al zei: we spelen de nummers anders, ik zing ze vaak anders, mijn stem is zwaarder, we spelen hàrder en zonder keyboards. Er zijn zelfs mensen die ons net daarom hàten, omdat we het origineel niet imiteren. Anderen vinden dàt dan net weer knap aan ons.

Ik heb dat dansje nog wel gesampled, als het ware. Maar nooit langer dan dertig seconden. En onafgezien van het feit dat we proberen de originele energie van Joy Division over te brengen, lijkt onze live-performance in niéts op die van Ian en de zijnen.

Zowel de Engelse als de Spaanse pers schreven dingen over ons als: ‘We’ve seen many Joy Division tributes but Curtis (B) are the real deal. Although their singer looks the part, Curtis doesn’t insult us by imitation. And in terms of raw energy, they come as close to the real thing as you can get’.

Dat zegt genoeg, toch?

Ik ken weinig groepen die zoveel tribute-bands hebben als Joy Division. Ik denk zo meteen aan Dead Souls en Ian Kevin, maar ik weet dat er meer zijn. Op sommige gothic festivals is het ook merkwaardig hoeveel groepen een cover van Joy Division spelen. Hoe verklaren jullie dat?

Joy Division is een mythe. We hadden het er daarnet al over. En het zal soms ook wel makkelijk scoren zijn, zeker? Dead Souls zijn wel echt een hele knappe band. Zij doen echt radicaal iets anders met Joy Division. Check them out, jongens en meisjes. Heel knap.

Wat denken jullie van Peter Hook, die thans zeer tegen de zin van zijn vroegere medemuzikanten de wereld rondtourt met het oeuvre van Joy Division?

Eigenlijk is dat ook een tribute band, hé. Maar wel de meest geloofwaardige. Als er iémand het recht heeft om dat te doen, dan is het Peter Hook, toch? Hij is een origineel bandlid, zijn bas was bepalend voor de sound van Joy Division, het is een fijne kerel en hij heeft een goed hart. Wie er een probleem mee heeft moet maar niet gaan kijken. Ik begrijp de kritiek op Peter Hook niet zo goed.

Maken jullie ook muziek in andere projecten?

Wel, 2017 wordt voorlopig het laatste jaar van Curtis. We zijn toe aan een lange break. Maar verschillende groepsleden zijn nu al met andere dingen bezig. Tom heeft z’n solo-project, onze nieuwe gitarist Bob Everaaert - waar we trouwens héél erg blij mee zijn - speelt ook in andere bands.

Ikzelf ben met een electro project bezig met Frits Standaert van New Dark Age en Durango, er is een duo project met onze bassist Philippe, en ik ga binnenkort meewerken aan een ander tribute-project, met alweer Frits, Steven Janssen en Steve Slingeneyer die vroeger bij Soulwax speelde.

En als we voor het electroproject – ‘Homeboy’, heet het, een drummer nodig hebben, dan staat onze maat Stéphane Debacker van Curtis klaar, natuurlijk.

Wat hopen jullie nog allemaal te verwezenlijken met Curtis?

Het is mooi geweest, eigenlijk. We gaan er nog een heel mooi jaar van maken: Berlijn, Hamburg, Lissabon, Porto, Nederland… Philippe en ik gaan met ‘Indians’ - een semi-akoestische versie van Curtis met wat electronica erbij - een paar voorprogramma’s doen in Spanje.

En daarna is het even tijd voor iets anders.

16 april 2017: Dark Entries Night met Curtis, Black Snow In Summer en Sygo Cries

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Ni - Pantophobie

Angsthazen aller lande: slaakt hoezee! Het Franse kwartet Ni brengt op zijn tweede album Pantophobie 11 nummers die elk gewijd zijn aan een bepaalde angst. Zo leren we ook nog wat bij want wist u alle angsten die we er tussen haakjes tussen gezet hebben: ‘Phonophobie’ (=overgevoeligheid of angst voor (luid) geluid of stemmen), ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sarah-Jane Summers - Kalopsia

Het zal je maar overkomen: kampen met hevige buikkrampen net op het moment dat je de studio in moet duiken. Uitstel van de opname is helaas niet meer mogelijk, net zomin als de meerdere bezoekjes per dag aan het kleinste kamertje. Terwijl de band begint te lopen bedenk je je dat die Mexicaanse bonenmaaltijd gisteren echt wel het slechtste ...

lees meer...
CD BESPREKING : Combichrist - Hate Like Me

Het meest metal album van Combichrist ‘This is Where Death Begins’ is mijn favoriete Combichrist album, laat dat duidelijk zijn. Dat de gitaren niet ontbreken op deze nieuwe single – de voorbode van hun 9e album ‘On Fire’ dat op 7 juni uitkomt – wordt door mij dus op gejuich onthaald. De gitaar staat ...

lees meer...
CD BESPREKING : Section 25 - Elektra

Familiebedrijf Section 25 ontstond in het gezegende jaar 1977 en hun mede door Ian Curtis geproduceerde eerste single ‘Girls Do Not Count’ werd uitgebracht door het legendarische Factory Records. Net zoals Joy Division na de dood van Curtis de elektronische toer op ging via New Order, zo verging het ook Section 25 vanaf 1984, toen ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
CD BESPREKING : Hula - Cut From Inside

De grauwheid van een stad bepaalt mee de belangrijkheid voor de muziekindustrie. Om deze stelling te verdedigen wijzen we op het aandeel van industriesteden en de verhouding van belangrijke bands die in deze setting gevormd werden. In betrekking hierop wijzen we graag naar het Britse Sheffield, een stad van onschatbare waarde in zeer uiteenlopende ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Even uw aandacht voor Creux Lies

Nooit van gehoord? Zonde. Ik vertoef tegenwoordig virtueel vaak in Amerika, makkelijk zat want geen visum nodig. Dat Trump daar mee verantwoordelijk is voor tientallen post punk bandjes die uit de onderbuik van een vertwijfelde en gespleten Amerikaanse samenleving de kop op steken, wel daar ben ik de man dankbaar voor. Laat dat dan ook het ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Hoe zou het nog zijn met... Mephisto Walz?

Mephisto Walz is een legende, tenminste voor zij die in de jaren 80 een boon hadden voor de death rock en gothic rock en in het bijzonder de Christian Death familie op de voet volgden. In Europa is er nog nauwelijks iets te horen over en van deze groep rond ex-Christian Death lid Bari Bari, al had de groep in de tweede helft van de jaren 80 ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Eindelijk; The Rope met album naar Europa!

Het is alweer van 2011 geleden toen ik bij Dark Entries meer dan aangenaam werd verrast door de titelloze ep van het Amerikaanse The Rope. Een ep die als een rariteit mag beschouwd in Europa. De review van dit bijzonder fijne schijfje leest u hier. Ik deelde zomaar even een 9 uit! Het vervolg “Water Rising” vond in eeste instantie ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...