canli casino

Dark Entries Logo

621 items

   

THE NARCOTIC DAFFODILS
Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
23/03/2017, Henk Vereecken
 Bookmark and Share

23/03/2017 : THE NARCOTIC DAFFODILS - Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
23/03/2017 : THE NARCOTIC DAFFODILS - Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
23/03/2017 : THE NARCOTIC DAFFODILS - Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
23/03/2017 : THE NARCOTIC DAFFODILS - Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
23/03/2017 : THE NARCOTIC DAFFODILS - Brusselse psychedelic rock band stellen hun derde album “Summer Love” voor
Narcotic Daffodils zijn een Brusselse psychedelic rock band waarvan zojuist (op 11 maart) het derde album “Summer Love” verscheen (lees hier onze review). We legden ons oor te luisteren bij spilfiguur Simon Rigot, een man met reeds een zeer rijke en gevulde muzikale carrière achter de rug en multi-instrumentalist op onder meer gitaar, hammond orgel en sitar.

Dag Simon, stel The Narcotic Daffodils eens voor aan het Dark Entries publiek?

Simon Rigot: The Narcotic Daffodils zijn in 2009 onstaan en brachten in 2011 en in 2014 een album uit. We hebben een 50-tal optredens gedaan in België, Frankrijk, Italië, Nederland en het Verenigd Koningrijk. De stijl is oorspronkelijk psychedelisch maar verandert geleidelijk meer in alternatieve rock en sinds drie jaar na een serieuze line up verandering grepen we terug naar de 60’s psychedelic. Al onze nummers zijn origineel en we maken gebruik van bijzondere instrumenten zoals Indiase sitar en hammond orgel.

De aktuele line up is als volgt:

Luna Doppée uit Perk speelt hammond en zingt. Ze leerde accordeon spelen en speelde dat instrument op een song op ons tweede album “Cellex”. Sinds december 2015 is ze de officiële zangeres van de band. Ze studeert muziektherapie in Heerlen (Nederland).

Maria Van Assche uit Sint-Pieters-Leeuw speelt sinds augustus 2014 gitaar bij The Narcotic Daffodils. Ze heeft een opleiding klassieke viool achter de rug.

Simon Rigot uit Brussel speelt hammond orgel en Indiase sitar sinds de oprichting van de band in 2009. En dit na talrijke muzikale ervaringen (zie onder). Simon is nu de enige Franstalige in de band en eigenlijk afkomstig uit Doornik.

Flup'K Declercq uit Sint-Pieters-Leeuw speelt bass sinds de oprichting van de band in 2009. Simon en Flupke kennen mekaar sinds de jaren 80 en zijn de kern van de band.

Arne Schollaert uit Tervuren is de drummer van The Narcotic Daffodils sinds oktober 2016. Vroeger heeft hij in lokale rock bands gespeeld.

Laten we het eerst even over je muzikale carrière voor The Narcotic Daffodils hebben, want wat onze lezers ook wel zal interesseren is jouw verleden in de new wave. In 1986 speelde je gitaar bij de Brusselse gothic rock band The Resurrection. Het was blijkbaar een vrij kort avontuur dat slechts een stevige EP (“The Black Night EP”) met drie songs opleverde waaronder het steengoede “Black Dream”. Vertel eens wat meer over die band?

Simon Rigot: De band bestond al toen ze me vroegen in de zomer van ‘85 om gitaar te komen spelen. Bernthøler waren toen sinds een paar maand gestopt. Ik kende JF de zanger al, hij was bassist geweest bij de Scarecrows, een van de enige psychedelische bands van Brussel in begin jaren 80. We repeteerden in La Louvière vanwaar JF afkomstig was. We deden verschillende optredens (ik herinner me een voorprograma van Claw Boys Claw in de STUC in Leuven), en begin ‘87 was er de EP. De muziek was beïnvloed door de gothic scene van toen maar ook door psychedelische hard rock zoals The Cult die voordien als Southern Death Cult een gothic band waren. Bij deze band speelde ik tussen oktober ‘85 en juli ’87. Tegelijkertijd speelde ik orgel bij The Revenge van december ‘85 tot april ‘86, na een optreden als guest bij de Moonshades waar Flup K (de bassist van The Narcotic Daffodils) bas speelde. Ja, ik ken Flup'K sinds deze tijden ;-) Hij was trouwens als eerste bassist van de Scarecrows door JF vervangen. Na een optreden in juli 1987 ben ik gestopt daar ik legerdienst moest doen. Dat was ook het einde van mijn eerste muzikale carrière.

Het meest ben je natuurlijk bekend als schrijver van de culthit “My Suitor” van Bernthøler in 1983. Vertel eens over de totstandkoming van dat (cult) hitnummer? Het was weliswaar geen echte hit maar zit toch in het collectief geheugen van veel mensen en de song kreeg toch redelijk wat airplay op de radio en groeide achteraf uit tot een klassieker van de Belgische new wave. Wat ik heel leuk en speciaal vond aan Bernthøler was de stem van de zangeres, heel onderkoeld met een vreemd accent, beetje Nico-achtig. Wie was ze en wat waren haar roots? En wat doet dat met een mens zo een culthit schrijven? Krijg je eigenlijk nog altijd royalties voor dat nummer? Naar het schijnt was John Peel ook een fan van Bernthøler?

Simon Rigot: De band begon in 1981 in mijn keuken met Drita (zang, van Albanese oorsprong), Pol (bass, zijn zoon is later de eerste drummer van The Narcotic Daffodils geweest) en Manu (korg mono, dan gitaar). Ik speelde gitaar en vanaf 1984 orgel. In het begin componeerde ik bijna alle songs en op het einde samen met Manu.

In 1982 kwam Drita met een melodietje dat geïnspireerd was door “At Home” van Wim Mertens. Dit liedje was tot aan de demo van begin ‘83 altijd bedoeld voor een duo met Drita die de zang zou doen en ik op string multivox, maar ik had er ook altijd mee in mijn hoofd gezeten om een strijkarrangement te doen. Toen we de gelegenheid kregen om in een echte studio te gaan opnemen, hebben we een emulator gebruikt en ik heb de cello lijnen geschreven en op de emulator gespeeld. Cello was het instrument van mijn vader en ik had het ook gespeeld, zonder echte lessen te hebben gevolgd. Ik was gek op de celloklank in “I Am The Walrus” van The Beatles. Ik had ook piano geleerd. Erik Satie’s “Gymnopedie” heeft me voor “My Suitor” sterk beinvloed. We wisten dat het een leuk liedje was, maar niemand kan op voorhand weten dat het een ‘cult’ hit wordt.

John Peel heeft het liedje in zijn top 50 van 1984 geciteerd. Het nagenoeg het enige Belgische liedje ooit in deze beroemde Festive Top Fifty van John Peel van eind jaren 60 tot begin 2000.

Maar het heeft ons geen faam, beroemdheid of geld gebracht. De plaat werd niet echt gepromoot en er werden uiteindelijk niet meer dan 10.000 exemplaren van verkocht. De band stopte dan ook in april 1985 zonder management, zonder geld, zonder iets anders dan leuke liedjes. Pas begin jaren 90 werd de song door Gust Decoster gekozen om op een “Witlof From Belgium” compilatie te prijken en sindsdien duikt het regelmatig op in de polls van ‘beste Belgische song’. Ik krijg daardoor nog jaarlijks een paar honderd euro van SABAM. In 2015 bracht Starman Records een vinyl plaat uit met oude en sommige nooit eerder verschenen songs uit het tijdperk 1982-1985.

Je speelde ook nog in een paar sixties style acid punk of garagerockbands zoals The Revenge en Les Cactus waar ooit zelfs Brian James van de Damned bij speelde. Vertel daar eens wat meer over?

Simon Rigot: Al van bij Bernthøler kende ik Dirk Schoufs die double bass speelde in de Wild Ones. Later in ‘83 speelde hij bass bij Les Cactus, samen met Marka en Robby (van Allez Allez) en Didier (van Mad V) en dan later ook Ricky (van de Wild Ones). In ‘84-‘85 ben ik vaak met hen uitgegaan (maar heb ik nooit meegespeeld) en begin 1985 vroegen ze me om hammond orgel te komen spelen op debuut EP (die nooit een opvolger kreeg) “All The Years”. Ik heb ook meegewerkt aan de backing vocal arrangementen en gezongen. De producer Allan Lee Shaw heeft in Londen een solo laten opnemen door zijn vriend Brian James (van The Damned) op onze cover van “Pushin’ Too Hard” (The Seeds) maar ik heb Brian James zelf nooit ontmoet. De EP was een flop en de band stopte ermee. Dirk wou vervolgens een jazzy trio beginnen met mij op hammond en zijn vriendin Catherine op zang, maar dit is maar een project gebleven en ik heb hem uit het hoog verloren. Later heeft hij dan wel zijn project verwezenlijkt met Dani Klein en heeft miljoenen albums verkocht met Vaya Con Dios. De laatste keer dat ik hem sprak op de Lemonnierlaan in Brussel kwam hij terug van een glorieuze toer in Japan in 1989. Hij was rijk en beroemd geworden en ik was echt blij voor hem omdat hij het had verdiend. Waar was de tijd toen we met zijn tweeën in het appartementje van zijn moeder in Anderlecht naar “666” van Aphrodite’s Child luisterden! Hij is in ‘92 overleden aan een bloedinfectie en heeft niet echt van zijn auteursrechten kunnen profiteren. Het is me onlangs opgevallen dat “Just A Friend Of Mine” van Vaya Con Dios eigenlijk een kopie is van “The Best Way To Jive” van de Wild Ones.

Ik heb al verteld dat ik na het eind van Bernthøler in april ’85, van de zomer van ‘85 tot de zomer van ‘87 bij de gothic rock band The Resurrection gitaar heb gespeeld, en tegelijk speelde ik orgel bij de garagerockband The Revenge van december ‘85 tot april ‘86 en in april ‘87 speelde ik orgel voor de opnames van hun EP “Sweet And Sour”. Dit laatste onder de leiding van Jean-Jacques Burnel van The Stranglers. Tussen 1987 en 2004 zit er een hiaat in mijn muzikale carrière en heb ik niet in bands gespeeld (legerdienst-job-vrouw-kind – het leven dus).

In 2004 ben ik Flup’K tegengekomen op een concert de van de Italiaanse band Link Quartet met wie ik bevriend was (later zou Apollo Negri van Link Quartet de producer van het eerste Narcotic Daffodils album worden). Ik heb dus in Flup’K zijn surf combo The Lunar Tiki’s hammond orgel gespeeld tot het ontstaan van The Narcotic Daffodils in 2009.

Maar nu terug naar The Narcotic Daffodils. Hoe kwam jullie eigenlijk aan de naam The Narcotic Daffodils, de bandnaam suggereert al wel een trippy psychedelische sound niet?

Simon Rigot: Ja natuurlijk, hoewel de naam eigenlijk tijdens een gezellige lentedag in een tuin door een Amerikaanse vriend gevonden was. We hadden net een optreden achter de rug met The Lunar Tiki’s. The Lunar Tiki’s waren de voorloper van The Narcotic Daffodils, meer een surf band die later een psychedelic rock sound ontwikkelde en vooral veel covers speelde. Dat optreden was voor het eerst met een nieuwe zangeres, Irène. Het was duidelijk‎ iets speciaal dus de dag erna besloten we om voor een nieuwe bandnaam te gaan. De eerste idee was The Narcotic Flowers en we hebben zo alle bloemen opgenoemd. Op een moment flapte deze vriend er ‘The Narcotic Daffodils’ uit en meteen was dat voor ons de beste keus. Fonetisch is het zeer bijzonder, het is poëtisch en het is uniek. En een psychedelische sound was sowieso al onze goesting..

Wie beschouw je als je grote muzikale invloeden en voorbeelden? Met welke muziek groeide je op? Ik gok alvast op Doors orgelist Ray Manzarek.

Simon Rigot: Manzarek behoort zeker tot mijn absolute invloeden. De orgelriff van “Light My Fire” vond ik sinds mijn jeugt fascinerend. Maar ik ben met The Beatles opgegroeid en later met The Beach Boys. Thuis was het een broederlijke competitie tussen mijn broer (Beatlesfanaat) en ik (Beach Boys fanaat). Onze oudere zus luisterde naar King Crimson (de eerste), Pink Floyd (“Atom Heart Mother”) en David Bowie (van toen, ‘70-‘71) . Mijn zus heeft me Bob Dylans “Freewheelin’” gegeven. Deze vynilplaat heb ik nog altijd en heb ik toen grijsgedraaid. Maar mijn klassieke invloeden zijn ook zeer sterk, ik heb over Erik Satie gesproken, maar ook 17de en 18de eeuwse klassieke componisten als Bach, Mozart, Händel, Purcell, Monteverdi, Corelli, Marcello, Telemann interesseren me zeer. Deze invloed hoor je nog in de samenzang van “Naturally High” (waar ook een sterke Beach Boys invloed in zit) of in de harmonische progressies en de orgelsolo van “Bruxelles”. Geen verrassing dus dat Deep Purple ook tot mijn grote invloeden behoort (omdat en gitarist Ritchie Blackmore en orgelist Jon Lord klassieke muziek fanaten waren) . Voor”Summer Love” zijn onze invloeden meer te zoeken richting van 60’s psychedelic punk (The Litter , The Moving Sidewalks, The Seeds, The Electric Prunes, The Chocolate Watch Band, The Left Banke) die ook tot mijn hardcore invloeden behoren, net zoals The Zombies, The Beach Boys en The Beatles. Meer recente bands die ik graag hoor, bevatten meestal ook oudere invloeden (Caribou, Tame Impala, Jacco Gardner).

Het eerste album van de band, het eponieme “The Narcotic Daffodils” laat een band horen die volop beïnvloed wordt door sixties psychedelica. Op de opvolger “Cellex” uit 2014, verdwenen die invloeden meer op de achtergrond en klonk de band meer als een hedendaagse alternatieve rockband. Ik maakte toen de vergelijking met Hooverphonic. Nu, op het derde album is de sixties psychedelica stijl helemaal terug. Tegelijkertijd zijn er grote veranderingen in de bandbezetting; eigenlijk blijven enkel jij en de bassist nog over van de oude bezetting. Men zou kunnen gaan vermoeden dat er strubbelingen waren binnen de band over de muzikale richting die de band zou uitgaan. Klopt dit?

Simon Rigot: Ja volledig. De jongere bandleden waren voor het eerste album tevreden met het eindresultaat. Maar door de vele optredens (we hebben er een 50-tal in drie jaar tijd gedaan) hebben ze ook geleidelijk hun eigen meer moderne invloeden ingebracht. En zelfs al hadden ze een brede kennis van de muzikale cultuur, toch waren voor hen de 60’s referenties van Flup’K en van mij een ‘noodzakelijk kwaad’ geworden, dat liefst beperkt moest blijven. Op zich vonden we het ook leuk met ‘modernere’ klanken te werken en ik heb zelfs een synth gekocht en intensief gebruikt op “Cellex”. Liedjes zoals “Sun For The Rest”, “The Barber” en “Shout” hebben nog een sterke 60’s sfeer. En zelfs “Surfer Boy” met zijn sitar gimmick was een typisch liedje ‘à la Beatles’. Maar de klank was ook anders. In tegenstelling tot de eerste en de derde, allebei in ons eigen lokaal opgenomen, hebben we de tweede plaat in twee professionele studio’s opgenomen en werd deze plaat door een externe producer (Nico Debois) gemixt. De klank is op zich erg goed, maar het algemene resultaat leidt misschien aan een gebrek aan coherentie voor de argeloze luisteraar. En uiteraard hebben sommige fans (niet allemaal gelukkig) van het eerste uur de tweede niet echt begrepen.

Bij de laatste optredens met de oude bezetting in juni-juli 2014 wisten we dat het het eind was van een vijf jaren proces. Toen Irène (zang) besloot om weg te gaan, zijn Hakim (gitaar) en Merlin (drums) gevolgd. Geen een van de drie is nog aktief in de muziek, dus het had meer te maken met persoonlijke levensbeslissingen dan puur met muzikale meningverschillen.

Maria, de nieuwe gitariste, was een fan van het eerste uur, dus voor haar was het gemakkelijk om de plaats van Hakim in te nemen en in dezelfde ‘geest’ te blijven. De kern bas-hammond-gitaar bleef zo goed als onveranderd zoals op het eerste album. We hebben met verschillende zangeressen nieuwe liedjes geschreven en het huidige repertoire ontwikkeld. Eerst met Sophie Kroonen (meer blues) en dan met Sabina Toll (meer gothic). Geen van beiden wou echter de oudere songs coveren. Toen Sabina wegging eind 2015 hebben we Luna gevraagd. Ze had op “Cellex” als gast op een song accordeon gespeeld (op “Weathered”) en had nooit eerder gezongen. Maar ze kende ons dus al lang. We hebben ook moeite gehad om een nieuwe drummer te vinden. Arne is er pas in oktober 2016 bijgekomen. De beslissing was om niet meteen een derde album op te nemen, maar eerder een demo. Maar de eerste opnames waren duidelijk goed genoeg en na de opname hebben we zelf de arrangementen en de mix gedaan. We hebben beroep gedaan op een professional (Remy Lebbos van Rare Sounds studio die talrijke rock groepen in Brussel produceert) voor de mastering.

Geef eens wat commentaar bij elk van de drie “Narcotic Daffodils” albums? Persoonlijk vond ik “Cellex” op zich best goed maar ik vond het wel spijtig dat de typische charmante sixties psychedelic sound van het eerste album naar de achtergrond werd verdrongen. Ben je het daarmee eens?

Simon Rigot: Ja daar ben ik het volledig mee eens. De eponieme eerste plaat “The Narcotic Daffodils”, was opgenomen met het enthousiasme van het begin. We hebben toen veel optredens gedaan en dit album als een optreden opgenomen, met weinig overdub en produktie. De mix gebeurde in Italië door Apollo Negri (The Link Quartet) ver van ons dus en we waren tevreden met het resultaat. Later is een van de liedjes op een Amerikaanse compilatie verschenen (“Psychedelic World Music” van Trail Records).

“Cellex”, de tweede plaat, is het meest persoonlijke album van Irène Csordas, onze eerste zangeres. Daar staan songs op die echt volledig bij haar persoonlijkheid horen (“Weathered”, “Go Love Yourself”, “The Sewer”, “Jolyne”) en die volledig weg gaan van de psychedelische klank van het begin. In tegenstelling tot de twee andere albums heeft het opnameproces van “Cellex” negen maanden geduurd (van januari tot september 2013) en de mix nog drie maanden extra! Dat was toen een zeer moeilijk proces, zonder veel vreugde, met veel discussies en meningsverschillen voor alles en nog wat: voor de mix en zelfs voor de kleur van het zwart op de hoes! Waarschijnlijk heeft de beslissing van Irène om te stoppen te maken gehad met dit zeer lange en moeizame proces. Ik ben zeer trots op het resultaat en luisterde er trouwens achteraf nog graag naar. Ik heb alleen de goede herinneringen behouden.

“Summer Love”, het nieuwe album, werd zoals het eerste spontaan in ons lokaal opgenomen tussen kerst en nieuwjaar 2016. Er was geen plan, geen vergadering om erover te praten, zelfs de hoes was geen diskussiethema. De mix heb ik zelf met ProTools gedaan, met de hulp van alle anderen maar zonder meningsverschillen of discussies. De mastering bij Remy Lebbos was in februari 2017 op twee dagen gedaan. Het idee van de naam van het album komt van de hoesfoto. Eind januari maakte Flup’K deze tekeningen met zijn vinger op de voorruit van zijn auto en zijn vriendin (Natacha Coppe, beroepsfotograaf) had er close up foto’s van gemaakt. Het contrast tussen ijs (koud) en hart (warm) kwam overeen met wat we hadden gedaan: een warm album in wintertijd opgenomen, het spreekt van begin tot eind over warmte, zon, strand , liefde.

Verwijst de albumtitel “Summer Love” mét peace teken naar The Summer Of Love (1967) die deze zomer toevallig zijn 50-jarig jubileum viert? De titeltrack lijkt me anders gewoon een liefdesliedje. Of is het toch ook bedoeld als referentie naar de flower power? Zulke referentie zit in elk geval zeer duidelijk in de song “Hypnotized” met de frase ‘Flower Power man, he’s got magic hands / Spreading love & joy, but he doesn’t know’. En wil de song “Naturally High” eigenlijk een anti-drug boodschap brengen?

Simon Rigot: Ja, die referentie zit erin. En “Naturally High” is een apologie aan de natuurlijke middelen om ‘high’ te worden, zonder geld, zonder drugs. Dus langs de ene kant hebben we zeker een groot respect voor en nostalgie naar de Summer Of Love, maar tot op een bepaalde hoogte. “Naturally High” is nochtans niet bedoeld als een statement tegen drugs, ik ben persoonlijk trouwens voorstander van legalisatie van alle drugs, ook van cocaïne en héroïne, puur om gezondheidsreden. De kwaliteit zou veel beter zijn en het zou veel minder overdosissen veroorzaken. Flupke bedoelde in deze song simpelweg dat hijzelf geen drugs nodig heeft om gelukkig te zijn.

De titeltrack “Summer Love” is een “zomerliefde” verhaal. Een man installeert zich voor de zomer met zijn tandenborstel en als de zomer voorbij is, gaat hij gewoon weg met zijn moto . Het is echt als een film. Flupke heeft ook een echt liefdesliedje geschreven, “The Speedway Of Love”, misschien iets voor ons volgende album. We hebben er nog een paar in petto. ;-) Toen Arne in Oktober de line up vervolledigde, hebben we “Summer Love” geschreven, het is dus het eerste echte liedje van ons actuele Line Up . Dit is ook symbolisch voor een nieuw tijdperk voor The Narcotic Daffodils.

“Bruxelles” is een vurige tweetalige (Nederland-Franse) ode aan onze hoofdstad, het eerste Narcotic Daffodils nummer dat niet Engelstalig is. De liefde voor het multiculturele Brussel wordt erg enthousiast naar voren gebracht. Is het een antwoord op de aanslag in de metro en op het vliegveld en op de daaropvolgende uitspraak van Donald Trump die Brussel wegzette als een ‘Hellhole’?

Simon Rigot: Wel, de song werd eigenlijk begin 2016 geschreven en voor het eerst drie dagen voor de aanslagen op het podium gebracht, dus het is meer een echo dan een antwoord. Luna had deze tekst geschreven in reactie op mensen in haar omgeving van buiten Brussel die een afkeer voor Brussel hadden, omdat ze Brussel niet echt kennen. En deze boodschap past volledig bij ons. De song in de twee talen doen is op zich al een ‘statement”’.

Zelf ben je het prototype van de tweetalige Belg en als Franstalige uit Doornik (Tournai) beheers je de andere landstaal nagenoeg perfect. We deden dit interview dan ook gewoon in het Nederlands. Je bent nochtans geen filoloog maar licentiaat geschiedenis. Was het een bewuste keuze, die voor het Nederlands? Wil je een voorbeeld zijn voor anderen?

Simon Rigot: Ik heb mijn retorica Grieks-Latijn in het KA Keerbergen gedaan om Nederlands te leren en ben aldus tweetalig geworden. Maar ik wil zeker geen voorbeeld zijn, iedereen doet maar wat hij wil in het omgaan met andere mensen en andere culturen. Maar we hebben ontzettend veel kansen hier op het kruispunt van de Latijnse en Germaanse cultuur. Laat ons daarvan gebruik maken in plaats van muren te bouwen!

Op het laatste nummer “Atomic 53” haal je je sitar nog eens uit de kast. Je bent een multi-instrumentalist die naast gitaar en orgel ook nog de sitar bespeelt. Hoe kwam je tot dit instrument?

Simon Rigot: Toen ik jong was, had ik eigenlijk een hekel aan sitar. Bij het beluisteren van “Revolver” of “Sgt Pepper” van The Beatles moest ik altijd de naald van het vynil verplaatsen om de songs met sitar niet te beluisteren. Geleidelijk, in de jaren 90, ben ik met mijn tweede vrouw begonnen naar sitar en indische muziek te luisteren. In 99 had ze goesting om tabla te leren en vroeg ze me om sitar te leren zodat we samen zouden kunnen musiceren. Ik heb me toen verdiept in de Indische muziek en heb dan de oude Beatles liedjes (“Within You Without You”, “The Inner Light”, “Love You To”) en het “Wonderwall Music” album van George Harisson leren apprecieren, dan Mahavishnu Ochestra, Shakti (John McLaughlin) en de klassieke Indiase muziek. In 2000 heb ik mijn guru Partha Bose leren kennen. Ik bedank hem op onze eerste cd en “Back From Calcutta” van de eerste cd is een referentie naar zijn geboortestad. Ik heb meteen de sitar in rocktoestanden gebruikt, eerst solo (mijn onuitgegeven soloalbum “Mona”). Dan hadden we in The Lunar Tiki’s een surfliedje met sitar, “Gange’s Ride”, een woordspelletje met biker’s gang en de river Ganges. Maar tussen 2005 en 2009 heb ik geen sitar meer in rock gebruikt. Pas na het ontstaan van The Narcotic Daffodils is het teruggekomen, maar altijd in zeer beperkte hoeveelheid. Ik zou nooit een volledige optreden met sitar willen doen. Ik heb dat vorig jaar wel met een andere band gedaan: als gast bij het tweede album van The Loved Drones heb ik ook twee concerten gedaan waaronder een in voorprogramma van Kula Shaker in Parijs. Dat was heel leuk, kort (30 minuten) en bondig.

Vertel ons ook eens iets over je speciale voorliefde voor het hammond orgel?

Simon Rigot: Heb je even tijd? Ik zou daar een volledige boek over kunnen schrijven, maar ik zal me beperken tot de steunpilaren: André Brasseurs "Early Bird Satellite" herinner ik me zeer goed van mijn prille jeugd, waarschijnlijk was dit mijn eerste contact met de hammond. Dan “Mister Moonlight” op "Beatles For Sale" en “Good Vibrations” van The Beach Boys. Maar de eerste echte schok was Jon Lord in “Child In Time”, zijn solo in “Speed King” (de B-kant van de single "Black Night" die ik grijsgedraaid heb), de riff van “Smoke On The Water”. Later heb ik ook zijn grootste inspiratiebron leren kennen: Mark Stein van Vanilla Fudge. Ik heb Mark Stein een keer in New-York ontmoet, een legende!

Mijn andere inspiratiebronnen (buiten Ray Manzarek die trouwens niet op een Hammond speelde) zijn Rod Argent (The Zombies), Keith Emerson, Ken Hensley (Uriah Heep), maar ook Jimmy Smith en uiteraard André Brasseur. Ik zou vele anderen kunnen noemen van alle prog rock bands van de jaren 70, maar een die me ook bijzonder beinvloed heeft is Gerard Koerts van de Nederlandse band Earth & Fire (luister maar naar “Storm And Thunder” op “Song Of The Marching Children”). Deze band behoort ook tot de eerste invloeden van The Narcotic Daffodils, vooral op het eerste album, liedjes zoals “Go Fuck Yourself With Your Cat On The Roof” of “Back From Calcutta With... Mister Jacky” verwijzen direkt naar Earth & Fire. We spelen deze twee songs nog altijd op het podium.

The Narcotic Daffodils spelen in het voorprogramma van Gong op 22 April in Zinnik (Soignies). Wat kunnen we verwachten van dit optreden van The Narcotic Daffodils? En heeft Gong een speciale betekenis voor jou?

Simon Rigot: We spelen het nieuwe album volledig en de twee songs van het eerste album waarover ik net had. Ik had graag ook een paar songs van de tweede gespeeld, maar die zijn niet genoeg in overeenstemming met ons actuele repertoire. Van Gong ben ik al meer dan 30 jaar een absolute fan. Ik heb tientallen vynil platen, waaronder zelfs nog rariteiten zoals de muziek van de soundtrack van “Continental Circus” van 1970 met songs die gelijktijdig in een andere vorm op “Camembert Electrique” te horen zijn. Het begin van “Summer Love” is een direkte referentie naar het begin van Gilly Smythe op “Planet Gong Live Floating Anarchy 1977” (alhoewel de puristen zullen zeggen dat dat niet echt Gong was, maar Daevid Allen en Gilly Smythe met Here & Now band). Deze Live 77 en de Gong Trilogie (“Flying Teapot”, “Angel’s Egg” en “You”) behoren tot mijn all time favorieten. Dus ja voor Gong spelen, zelfs zonder de originele bandleden, heeft voor mij een speciale betekenis.

Heb je nog bepaalde toekomstplannen met The Narcotic Daffodils? Nog eventueel optredens in het verschiet?

Simon Rigot: We staan altijd open voor voorstellen, maar de huidige markt voor optredens is dusdanig georganiseerd dat er een kloof bestaat tussen de vetbetaalde artiesten en diegene die bijna moeten bedelen om te mogen spelen. Ons plan is zeker om te blijven spelen en ons repertoire te ontwikkelen (buiten de zeven liedjes van “Summer Love” hebben we nieuwe liedjes in petto zoals ik eerder zei), maar niet om ten alle koste (lees voor twee biertjes en een sandwich) in achterzalen van praatcafés te gaan spelen.

Heb je nog een speciale boodschap voor onze lezers?

Simon Rigot: Luister echt naar muziek en niet gewoon als achtergrond, ga naar live optredens, praat met de muzikanten, koop de platen in plaats van te downloaden en... make love!

Hartelijk dank Simon voor dit interview, peace en love voor jou en de band!

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Monophona - Girls On Bikes Boys Who Sing

Trio uit Luxemburg die muziek maakt waar elektronisch en akoestisch, analoog en digitaal, gitaren en piano’s, samples en beats elkaar ontmoeten. Laten zich leiden en inspireren door artiesten als Portishead, Björk, Trentemøller, Tricky en Fever Ray. Debuteerden in 2012 met het album ‘The Spy’. In 2015 gevolgd ...

lees meer...
FOTO'S : The Kids @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Belgian Asociality @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Anti Nowhere League @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
CD BESPREKING : radio.string.quartet - In Between Silence

In Oostenrijk residerend internationaal kwartet dat een brede waaier van invloeden uit diverse genres als jazz, klassiek, folk, rock, pop, elektronische en eigentijdse klassieke muziek met elkaar weet te verenigen. Na de release van ‘Posting Joe - Celebrating Weather Report - live’ (2013), een eerbetoon aan de in 2007 overleden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sensory++ - Art Of Sadness

Zonder voorkennis zou je bijna zweren dat dit een heruitgave is van een album met kosmische muziek van de Berlijnse school ergens uit de jaren 70 van vorige eeuw. Maar nee hoor, Sensory++ (spreek uit Sensory Plus Plus) is een hedendaagse project van ene Joost Egelie uit Belgisch Limburg, geboren in 1973 in het Nederlanse Sittard. Sensory++ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Nils Řkland Band - Lysning

De Noorse violist Nils Økland maakt al dertig jaar muziek in velerlei vormen gaande van solowerk tot opnames met andere artiesten, ensembles of orkesten. Met zijn naar hemzelf genoemde band is hij na ‘Kjølvatn’ - dat verscheen einde maart 2015 - toe aan een tweede album. Nils is zowel thuis in de traditionele Noorse ...

lees meer...
NIEUWS 21/11/2017 : Georgio 'the Dove' Valentino brengt The Future Lasts A Long Time uit en gaat nog een allerlŕŕtste keer op tour...

3 jaar geleden had Dark Entries reeds een interview met Georgio 'the Dove' Valentino, naar aanleiding van het verschijnen van zijn dubbelalbum Mille Plateaux. De man maakte indruk, evenals zijn album (en ook het minialbum daarvoor)... Die positieve indruk werd ook op het podium bevestigd en het was onze wens dat de man algauw met nieuw ...

lees meer...
CD BESPREKING : Jacaszek - Kwiaty

Poëzie als inspiratiebron voor componisten. Het is van alle tijden. Arthur Rimbaud heeft zo al velen meer dan voldoende asem gegeven om hele albums vol te laten schrijven. Minder voor de hand liggend zijn de gedichten van de 17de –-eeuwse geestelijke Robert Herrick. Gedichten die vooral tot doel hadden een carpe diem toe te ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/11/2017 : Fantastique.Night XLXIII: Carla dal Forno, Black Heart, P.∆.N.T.H.E.R

Fantastisch nieuws over de Fantastique.Nights: voor hun 53ste editie op zaterdag 25 november hebben ze alweer drie namen gestrikt die misschien niet meteen bekend in de oren klinken, maar die erg veelbelovend zijn. Wie de organisatie een beetje kent, weet dat je er mooie ontdekkingen kunt doen. Carla del Forno komt uit Australië maar ...

lees meer...
NIEUWS 18/11/2017 : Luminous Dash Festival

Het valt niet uit te sluiten dat u op de hoogte bent dat er naast Dark Entries nog andere muziekzines op het wereldwijde web beschikbaar zijn. Eén daarvan is Luminous Dash, een magazine waar over rock, pop maar ook heel wat over wave geschreven wordt. Luminous Dash doet daarbij nog meer: ze organiseren festivals, die net als onze eigenste ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : So What Fest laat je smullen van de beste (belgische) punk!

Het So What Festival is aan zijn derde editie toe, en reken maar dat het een donderende editie wordt. De affiche is werkelijk een godsgeschenk voor iedereen die van punk en hardcore houdt. We zetten de groepen op een rijtje: The Anti-Nowhere League: Britse Hardcoregroep die reeds sinds 1980 actief zijn, en dat anno 2017 nog steeds zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : Mantus: Phosphor

Mantus weet ons keer op keer te verrassen met geweldige cd's, maar van de laatste 'Refugium' waren we wel danig onder de indruk. En de kans is groot dat we dat ook zullen zijn van opvolger 'Staub & Asche', de 17de plaat reeds van het Duitse duo. Waarom we dat denken? Zomaar. Oh ja, en ook omdat we reeds ondersteboven ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LE GUESS WHO? (9-11-2017, Utrecht) - Impressie van het Nederlandse stadsfestival.

Aangekomen in Utrecht, zakten we af naar de Domkerk, een imposant gotisch bouwwerk alwaar het Bulgaarse vrouwenkoor Le Mystère Des Voix Bulgares het festival op gang zou trekken. Een perfecte setting voor deze in de hoogdagen van het prestigieuze 4AD label opmerkelijke ‘groep’ leek ons. Een halfuurtje voor aanvang bleek ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : URZON/BOILR (21-10-2017, JH Wommel, Wommelgem) - Ernst H. Störzhendr viert feest.

Afgelopen weekend werden we op concertgebied weer uitgebreid verwend. Naast het Minimal Maximal Festival van BodyBeats viel er zaterdag nog meer leuks te beleven in het Antwerpse. De uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van Sven Visterin, aka Ernst H. Störzhendr en levensgezel van Raya Schaduwjaagster (Dark Poem) die we bij Dark ...