casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

685 items

   

KYOKO
Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
Kyoko Baertsoen, de zangeres met een naam als een klok (een vergelijking die ook opgaat voor haar stem) ruilde na de successen met Lunascape en Hooverphonic het leven in de spotlights voor het gezinsleven. Na een periode van tien jaar stilzwijgen dook ze plots weer op, onder haar eigen naam, en met een plaat die meteen duidelijk maakte dat deze professionele dame het kunstje nog steeds niet verleerd is.

DE: Kyoko komt uit op 8 maart, Internationale Vrouwendag. Wou je hiermee een statement maken of is het eerder een toevalligheid?

K: Eerder een combinatie van de twee: de cd was eigenlijk al klaar in januari maar door nog wat problemen is de release dan verschoven naar maart. Toen bleek dat 8 maart Wereldvrouwendag is, was het natuurlijk bijna super evident om het op die dag te doen.

DE: Ervaar je het zelf nog aan den lijve dat men vrouwelijke artiesten anders benadert dan hun mannelijke collega’s?

K: Ik heb het gevoel van wel. Als zangeres heb ik al wel wat moeilijke momenten meegemaakt in de muziekwereld. Het begon al bij Hooverphonic, daar was ik in eerste instantie een vervangster en had dus sowieso minder inbreng in de groep. De groep, dat waren Raymond en Alex, ik was uiteindelijk “maar” de zangeres. Dan hadden we (samen met Walter Hilhorst, nvdr) een tiental jaar geleden een groep met Lunascape en herinner ik mij bijvoorbeeld dat we een plaat aan het mixen waren in Londen, met een nogal bekende producer. De eerste dagen luisterde die gewoon niet als ik iets zei! Op den duur ben ik met die man gaan praten, en Walter uiteindelijk ook, om te zeggen dat wij samen Lunascape vormden en sindsdien is dat gelukkig verbeterd.

Maar je moet toch wel meer voor je rechten opkomen en voor deze plaat heb ik me omringd door hele fijne mensen. Natuurlijk ben ik ook ouder geworden en ik sta al iets meer op mijn strepen. Ik laat mij eigenlijk niet meer zomaar doen. Bijvoorbeeld als je bij een platenfirma zit dan gaan ze je heel snel duwen hoe je moet zijn en hoe je moet zingen. Nu ga ik echt proberen overleggen om vooral mijn identiteit te kunnen bewaren.

DE: Een beetje kwestie van zelf controle over alles te hebben, dus?

K: Ja, maar het is ook voornamelijk zaak van de artistieke controle en de artistieke keuzes. Het is pas met deze plaat dat ik voor het eerst voel dat het voor de volle honderd procent compleet mijn ding is. Dat is dan ook de reden waarom ze gewoon Kyoko noemt. Ik heb dat daarvoor nooit willen doen, ook al vroegen ze mij dat al jaren, om mijn naam te gebruiken op de plaat of als titel. Pas nu heb ik het gevoel dat het klopt.

DE: In het huidige muzieklandschap krijg je niets meer voor niets, en is het niet makkelijk om op te vallen en opgepikt te worden. Zie je je verleden met Hooverphonic en Lunascape wat dat betreft als bagage die een surplus vormt om verder te groeien, of weegt deze ook soms als een last op je schouders, in de zin van: hier ben IK nu als solo-artieste?

K: Ik heb dat heel lang als last gezien, zeker Hooverphonic. Nu, begrijp me niet verkeerd: dat is een wondermooie kans geweest, en ik vind dat Alex Callier supergoede muziek maakt. Maar het is wel zo dat wij nadien bij dezelfde platenfirma zijn beland en die hebben ons letterlijk twee jaar in de kast gestopt, omdat men vreesde dat Lunascape concurrentie ging zijn voor Hooverphonic.

Uiteindelijk is het nu al twintig jaar geleden, en voor mij mag dat verleden rusten. Ik denk, of ik hoop nu tenminste dat dat geen rol meer zal spelen of verdere invloed zal hebben. De jeugd weet dat allemaal niet meer hé (lacht)?!

Uiteindelijk is het ook de muziekscene zelf, zoals de mensen van de platenfirma die daarmee komen. Ik herinner mij toen we de eerste optredens deden met Lunascape er op de affiches altijd ‘ex-Hooverphonic’ stond en ik vond dat vreselijk! Maar langs de andere kant begrijp ik de organisatoren ook wel dat ze dat doen om extra reclame te kunnen maken. Uiteindelijk vermeld ik het zelf ook wel in de persbio omdat het natuurlijk een feit is en ik er letterlijk de zangeres van ben geweest maar ik heb ook het gevoel dat nu, meer dan twintig jaar later, dat hoofdstuk mag afgesloten worden.

DE: Je werkte samen met enkele muzikanten, kan je ze even voorstellen?

K: Dit album is gemaakt samen met Jan De Block, dat is iemand die vroeger heel veel commercials en filmmuziek heeft gemaakt. We zijn met elkaar in contact gekomen via Facebook. Ik heb voor het eerst ook al mijn teksten zelf geschreven, maar op het einde had ik geen inspiratie meer. Voor sommige nummers vroeg ik dan of Jim Cole de teksten wou schrijven, en de mastering is gebeurd door Uwe Teichert. Het laatste nummer op de plaat (‘Don’t Look Back’) en tevens het oudste, denk ik, heb ik gevraagd om samen te werken met Jo Mahieu en hij heeft alle verdere arrangementen daarnaartoe gemaakt. Het voelt nu voor het eerst als echt mijn kindje dat ik op de wereld heb gezet, dat ik nu vrijlaat om zijn eigen weg te gaan.

DE: In mijn review schreef ik dat ik het gevoel had zowel terugblikken naar het verleden als vooruitblikken naar de toekomst twee tegenpolen waren die elkaar telkens weer tegenkwamen. Kan je je hierin vinden, of wat zou je zelf willen aanstippen om te ontdekken voor de luisteraars?

K: Wel, je hebt dat goed geanalyseerd. Toen ik het last schrok ik eerlijk gezegd een beetje, want je was de eerste die dit opmerkte, en het klopt ook helemaal!

Je kan inderdaad opmaken dat deze plaat een beetje over mijn leven gaat. Ik heb van twee groepen toch wel afscheid moeten nemen als het ware, maar ik ben dan een beetje gaan herbronnen en heb uiteindelijk voor mezelf vastgesteld dat het nu allemaal goed zit, misschien zelfs beter, omdat het ook de eerste plaat is die ik heb kunnen maken zonder inmenging van buitenaf. De plaat is ontstaan door twee personen en we hebben er onze ziel ingelegd. Aangezien ik voor de eerste keer ook zelf de teksten heb geschreven grijp je uiteraard terug naar de zaken die in je eigen leven gebeurd zijn: liefde, afscheid, een nieuw begin, geluk, vriendschap... dat is zo een beetje de samenvatting en om die reden heb ik de plaat ook simpelweg Kyoko genoemd, omdat ze volledig van mezelf is, zeg maar.

DE: Zowel Lunascape als je solo plaat kunnen we situeren in triphop sferen, een genre dat zijn oorsprong kende in het grauwe Bristol halverwege de jaren 90. Het was dan ook tamelijk verrassend dat een Belgische artieste hiermee aan het werk ging. Was je gewoon een fan van het genre, of zit er meer achter waarom je hiermee aan het werk ging?

K: Ik hou inderdaad enorm van het genre. Mijn lievelingsgroepen zijn onder andere Massive Attack en Goldfrapp. Ik ben opgegroeid met new wave, maar in die periode was ik nog wat, zoals ik het zelf omschrijf, zoekende... Echt leren zingen heb ik met Sinead O’Connor.

Als je een album maakt plakt men daar altijd sowieso een stempel op. Ik vind ook dat ze het dichtste aanleunt bij het triphop genre, waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ze het niveau heeft van een Massive Attack hé! (lacht), maar de sferen die hun albums uitstralen, kan je ook terugvinden op ons album, denk ik. Het is een beetje een mix van sfeervolle beats, speciale geluiden, meestal ook downtempo. Dingen die je ook allemaal kan terugvinden op onze plaat.

DE: Persoonlijk vind ik dat triphop vakje te beperkend voor je solo plaat, want die is zoveel meer dan dat!

K: Ja, zoals gezegd gaan mensen altijd een vergelijking zoeken of een vergelijking proberen te maken en dat in een bepaalde richting duwen. Zo werd Lunascape indertijd in de gothic scene geduwd. Ik vond dat absoluut geen gothic. Kyoko duwt men in de triphop hoek, maar ik hoop ook dat het persoonlijker is dan dat, en dat mensen er echt mijn stijl in zien.

DE: Het Lunascape nummer Tears From The Moon werd opgepikt door Conjure One (project van Rhys Fulber, die we ook kennen van Front Line Assembly en Delerium, nvdr) en werd ingezongen door Sinead O’Conner. Een hele eer kan ik me voorstellen. Wat is het verhaal hierachter?

K: Ik heb Tears From The Moon geschreven in L.A., in het jaar 2000, met een heel bekende songwriter/producer genaamd Rick Nowels. Hij schrijft of schreef onder andere voor Madonna en Kylie Minogue en toen het nummer klaar was hebben wij het uiteraard op het album (Reflecting Seyelence, nvdr) gezet, maar hij is daar ook mee beginnen “shoppen”.

In Amerika bleek Conjure One op zoek te zijn naar een single, waardoor zij het dan gecoverd hebben met Sinead O’Connor. Nadien ben ik met Conjure One via Facebook in contact gekomen en dat is de reden waarom ik nu met hen op tournee ga. Sinead heb ik jaren nadien één keer ontmoet, toen ze optrad in Antwerpen.

DE: Het eerste teken van leven dat we terug kregen van jou, was verleden jaar op de laatste plaat van Psy’Aviah, waar je het nummer Alcubierre Drive mocht inzingen. Hoe kwam Yves bij jou terecht?

K: Het grappige is dat ik Yves nog nooit ontmoet heb. Hij nam contact met mij op via Facebook met de melding dat hij een nummer had liggen waarvoor hij nog een zangeres zocht. Ik werk altijd op dezelfde manier: ik moet iets graag horen en in het geval van Yves vond ik het een supernummer. Ik heb dat met veel plezier voor hem ingezongen en sindsdien kan je al altijd een nummer van ons vinden op zijn plaat. Ik vind dat hij supermooie en goede muziek maakt. Hij is misschien minder gekend maar dat is voor mij van ondergeschikt belang. Ik werk graag samen met mensen die echt gepassioneerd zijn met wat ze doen, en dat is bij Yves zeker en vast het geval.

DE: Zelf gaf je naast de psychedelica van Pink Floyd als invloed voor de muziek van Lunascape ook donkere acts als Cocteau Twins, The Sisters Of Mercy en Bauhaus aan. Schuilt er een duister muzikaal verleden achter de persoon Kyoko Baertsoen, en speelt de Brielpoort in Deinze, waarvan je afkomstig bent, ook een rol in de vorming van je muzikale identiteit?

K: Ik ben zelf een grote fan geweest, en eigenlijk nog altijd, van new wave. Ik moet wel zeggen dat ik de jongste groepen uit de new wave scene minder volg, maar ik ben inderdaad wel opgegroeid in dat milieu. Zo ben ik onlangs nog naar The Cure gaan kijken in het Sportpaleis, en dat was voor mij toch het beste optreden van de laatste jaren dat ik al gezien heb. Ik vind de sfeer die daar rond hangt, die fans die zo trouw zijn aan de groep, super gewoon. Wat de Brielpoort betreft, was ik zelf nog te jong voor dingen als Futurama (legendarisch festival tussen 1983 en 1992; nvdr). Ik herinner me wel nog dat ik in die periode bij mijn grootouders was en dat er van het station een heuse optocht van new wavers door de grote winkelstraat van Deinze richting Brielpoort trok, en dat ik toen niet mocht buitenkomen omdat mijn grootouders dat als iets gevaarlijks bestempelden (lacht), maar ik heb het dus wel altijd gevolgd.

DE: Lunascape verscheen ook op allerhande duistere compilaties van magazines als Orkus, Sonic Seducer, Alfa Matrix,... Hoe voelde het om tussen al die donkere creaturen te staan?

K: Heel eerlijk... wij vonden dat een beetje jammer. Wij werden bijvoorbeeld vaak vergeleken met Evanescence. Van waar die vergelijking kwam, dat weet ik nog altijd niet! Maar ik denk dat vooral de sfeer van de muziek van Lunascape daarmee te maken had. We zijn dan in winkels in de rekken van de gothic terechtgekomen en dat is, tja, altijd een beetje gebleven.

We vonden dat we daar minder goed pasten... maar, die fans van het gothic genre zijn wel supertrouw en een zeer goed publiek, dus wij hadden wel mensen die écht van ons hielden, zal ik zo maar zeggen.

Met Conjure One treden wij ook vaak op op festivals als Wave Gotik Treffen en Amphi Festival en in feite is dat enorm leuk om te doen. De eerste keer was ik een beetje op mijn hoede (lacht), zelfs een beetje bang, want daar zijn ze echt met duizenden en duizenden aanwezig... Ik zou zeggen bijna vampieren, maar ik bedoel dat echt niet beledigend... In het hotel waar we toen verbleven zat het vol met mensen die naar Amphi Festival gingen en ja... de kilo’s oorringen, piercings, leder en zware zwarte laarzen dat laat wel een indruk na (lacht). Maar zoals eerder gezegd zijn het superlieve mensen en was het heel fijn om te doen. Iets wat ik mij altijd zal blijven herinneren dus en uiteindelijk is dat positief en goed.

DE: Ten slotte, weet je al wat de tweede single zal worden uit Kyoko?

K: Nee, we zijn er nog niet uit welke dit zal worden.

DE: Je hebt dan ook keuze te over met zo een sterke plaat! Wij bij Dark Entries zijn alvast heel blij met je comeback en wensen je nog veel succes!

Kyoko

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Fabio Orsi - Uncharted Waters

Dit is wel bij het meest toegankelijke dat ik al ooit op het Zoharum label heb gehoord: bezwerende synthesizermuziek met zeer duidelijke invloeden van de Kosmische Musik, vaak ook 'Berlin school' genoemd. Tangerine Dream en Klaus Schulze zeg maar. Nu ja in het verleden kregen we reeds “Book Of Dreams” van Günter ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Ultimate Time

Net zoals deel 1 (Sensuum Mendacia/Somnia) en deel 2 (Hypnobasia) in de reeks heruitgaven van Maëror Tri op Zoharum tegelijkertijd verschenen, zo gaat deel 3 (Archaic States) ook vergezeld van deel 4. Ultimate Time is een heruitgave van Maëror Tri’s tiende cassette, die oorspronkelijk uitkwam in 1994 op het Italiaanse Old ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maëror Tri - Archaic States

Helge Siehl, Martin Gitschel en Stefan Knappe zijn graag geziene gasten bij Zoharum. Zowel hun oud als nieuw materiaal vond gretig zijn weg naar het Poolse experimentele label. Knappe en Gitschel vormen samen Troum, Siehl werkt onder de naam 1000Schoen. Maar als drietal waren ze tussen 1986 en 1997 bekend als Maëror Tri. Maëror ...

lees meer...
CD BESPREKING : Snowdrops - Manta Ray (Original Motion Picture Soundtrack)

Voor het Franse toetsen duo Snowdrops is dit hun debuut. Christine Ott heeft al een paar soloplaten en soundtracks achter haar naam staan en werkte samen met een paar bekende acts als Yann Tiersen en Tindersticks. Ze vormt nu als Snowdrops een tandem met Mathieu Gabry. De film waarvoor beide de muziek componeerden is ‘Manta Ray’ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Orfeón Gagarin - Orfeón Gagarin

De, ahum, ‘oudere’ lezers van Dark Entries zijn het ongetwijfeld al wel eens tegengekomen : de waarschuwing op de binnenhoes van De Elpee : Hometaping Is Killing Music. Voor de jongeren onder jullie : downloaden gebeurde in vroegere tijden wel eens artisanaal door de vinylplaat stiekem te kopiëren op een cassette en die ook ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Nieuwe single Saigon Blue Rain.

Het Franse Saigon Blue Rain laat van zich horen middels de nieuwe single 'BPD', de voorloper van het nieuwe album dat momenteel nog in de pijplijn zit. Op deze single verder nog twee remixen: een psy/electro-industrial mix door Planetdamage en een downtempo versie die zich eerder in dreampop/electronica velden begeeft door Black ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Empusae op veroveringstocht door China.

Terwijl wij vol spanning wachten op een opvolger van het ijzersterke Lueur (2017), verlegt Empusae, samen met de Zweedse vrienden van Ordo Rosarius Equilibrio en In Slaughter Natives zijn grenzen. Hierbij kijkt men niet op een kilometer meer of minder, want hun gezamenlijke tournee zal hen tot in China brengen. Tussen 12 en 21 april ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Forms Of Hands 19

Naar goede jaarlijkse gewoonte kan je binnenkort weer proeven van het betere ritmische werk op het Hands-label. De affiche van Forms Of Hands 19 ziet er als volgt uit: vrijdag 26 april: Mono No Aware S.K.E.T. Gatto Nero 16Pad Noise Terrorist Katran Supersimmetria ICD-10 zaterdag 27 april: Winterkälte Geistform Heimstatt ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...