canli casino

Dark Entries Logo

621 items

   

KYOKO
Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017, Dimi Brands
 Bookmark and Share

22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
22/03/2017 : KYOKO - Ik heb van twee groepen afscheid moeten nemen en ben gaan herbronnen...
Kyoko Baertsoen, de zangeres met een naam als een klok (een vergelijking die ook opgaat voor haar stem) ruilde na de successen met Lunascape en Hooverphonic het leven in de spotlights voor het gezinsleven. Na een periode van tien jaar stilzwijgen dook ze plots weer op, onder haar eigen naam, en met een plaat die meteen duidelijk maakte dat deze professionele dame het kunstje nog steeds niet verleerd is.

DE: Kyoko komt uit op 8 maart, Internationale Vrouwendag. Wou je hiermee een statement maken of is het eerder een toevalligheid?

K: Eerder een combinatie van de twee: de cd was eigenlijk al klaar in januari maar door nog wat problemen is de release dan verschoven naar maart. Toen bleek dat 8 maart Wereldvrouwendag is, was het natuurlijk bijna super evident om het op die dag te doen.

DE: Ervaar je het zelf nog aan den lijve dat men vrouwelijke artiesten anders benadert dan hun mannelijke collega’s?

K: Ik heb het gevoel van wel. Als zangeres heb ik al wel wat moeilijke momenten meegemaakt in de muziekwereld. Het begon al bij Hooverphonic, daar was ik in eerste instantie een vervangster en had dus sowieso minder inbreng in de groep. De groep, dat waren Raymond en Alex, ik was uiteindelijk “maar” de zangeres. Dan hadden we (samen met Walter Hilhorst, nvdr) een tiental jaar geleden een groep met Lunascape en herinner ik mij bijvoorbeeld dat we een plaat aan het mixen waren in Londen, met een nogal bekende producer. De eerste dagen luisterde die gewoon niet als ik iets zei! Op den duur ben ik met die man gaan praten, en Walter uiteindelijk ook, om te zeggen dat wij samen Lunascape vormden en sindsdien is dat gelukkig verbeterd.

Maar je moet toch wel meer voor je rechten opkomen en voor deze plaat heb ik me omringd door hele fijne mensen. Natuurlijk ben ik ook ouder geworden en ik sta al iets meer op mijn strepen. Ik laat mij eigenlijk niet meer zomaar doen. Bijvoorbeeld als je bij een platenfirma zit dan gaan ze je heel snel duwen hoe je moet zijn en hoe je moet zingen. Nu ga ik echt proberen overleggen om vooral mijn identiteit te kunnen bewaren.

DE: Een beetje kwestie van zelf controle over alles te hebben, dus?

K: Ja, maar het is ook voornamelijk zaak van de artistieke controle en de artistieke keuzes. Het is pas met deze plaat dat ik voor het eerst voel dat het voor de volle honderd procent compleet mijn ding is. Dat is dan ook de reden waarom ze gewoon Kyoko noemt. Ik heb dat daarvoor nooit willen doen, ook al vroegen ze mij dat al jaren, om mijn naam te gebruiken op de plaat of als titel. Pas nu heb ik het gevoel dat het klopt.

DE: In het huidige muzieklandschap krijg je niets meer voor niets, en is het niet makkelijk om op te vallen en opgepikt te worden. Zie je je verleden met Hooverphonic en Lunascape wat dat betreft als bagage die een surplus vormt om verder te groeien, of weegt deze ook soms als een last op je schouders, in de zin van: hier ben IK nu als solo-artieste?

K: Ik heb dat heel lang als last gezien, zeker Hooverphonic. Nu, begrijp me niet verkeerd: dat is een wondermooie kans geweest, en ik vind dat Alex Callier supergoede muziek maakt. Maar het is wel zo dat wij nadien bij dezelfde platenfirma zijn beland en die hebben ons letterlijk twee jaar in de kast gestopt, omdat men vreesde dat Lunascape concurrentie ging zijn voor Hooverphonic.

Uiteindelijk is het nu al twintig jaar geleden, en voor mij mag dat verleden rusten. Ik denk, of ik hoop nu tenminste dat dat geen rol meer zal spelen of verdere invloed zal hebben. De jeugd weet dat allemaal niet meer hé (lacht)?!

Uiteindelijk is het ook de muziekscene zelf, zoals de mensen van de platenfirma die daarmee komen. Ik herinner mij toen we de eerste optredens deden met Lunascape er op de affiches altijd ‘ex-Hooverphonic’ stond en ik vond dat vreselijk! Maar langs de andere kant begrijp ik de organisatoren ook wel dat ze dat doen om extra reclame te kunnen maken. Uiteindelijk vermeld ik het zelf ook wel in de persbio omdat het natuurlijk een feit is en ik er letterlijk de zangeres van ben geweest maar ik heb ook het gevoel dat nu, meer dan twintig jaar later, dat hoofdstuk mag afgesloten worden.

DE: Je werkte samen met enkele muzikanten, kan je ze even voorstellen?

K: Dit album is gemaakt samen met Jan De Block, dat is iemand die vroeger heel veel commercials en filmmuziek heeft gemaakt. We zijn met elkaar in contact gekomen via Facebook. Ik heb voor het eerst ook al mijn teksten zelf geschreven, maar op het einde had ik geen inspiratie meer. Voor sommige nummers vroeg ik dan of Jim Cole de teksten wou schrijven, en de mastering is gebeurd door Uwe Teichert. Het laatste nummer op de plaat (‘Don’t Look Back’) en tevens het oudste, denk ik, heb ik gevraagd om samen te werken met Jo Mahieu en hij heeft alle verdere arrangementen daarnaartoe gemaakt. Het voelt nu voor het eerst als echt mijn kindje dat ik op de wereld heb gezet, dat ik nu vrijlaat om zijn eigen weg te gaan.

DE: In mijn review schreef ik dat ik het gevoel had zowel terugblikken naar het verleden als vooruitblikken naar de toekomst twee tegenpolen waren die elkaar telkens weer tegenkwamen. Kan je je hierin vinden, of wat zou je zelf willen aanstippen om te ontdekken voor de luisteraars?

K: Wel, je hebt dat goed geanalyseerd. Toen ik het last schrok ik eerlijk gezegd een beetje, want je was de eerste die dit opmerkte, en het klopt ook helemaal!

Je kan inderdaad opmaken dat deze plaat een beetje over mijn leven gaat. Ik heb van twee groepen toch wel afscheid moeten nemen als het ware, maar ik ben dan een beetje gaan herbronnen en heb uiteindelijk voor mezelf vastgesteld dat het nu allemaal goed zit, misschien zelfs beter, omdat het ook de eerste plaat is die ik heb kunnen maken zonder inmenging van buitenaf. De plaat is ontstaan door twee personen en we hebben er onze ziel ingelegd. Aangezien ik voor de eerste keer ook zelf de teksten heb geschreven grijp je uiteraard terug naar de zaken die in je eigen leven gebeurd zijn: liefde, afscheid, een nieuw begin, geluk, vriendschap... dat is zo een beetje de samenvatting en om die reden heb ik de plaat ook simpelweg Kyoko genoemd, omdat ze volledig van mezelf is, zeg maar.

DE: Zowel Lunascape als je solo plaat kunnen we situeren in triphop sferen, een genre dat zijn oorsprong kende in het grauwe Bristol halverwege de jaren 90. Het was dan ook tamelijk verrassend dat een Belgische artieste hiermee aan het werk ging. Was je gewoon een fan van het genre, of zit er meer achter waarom je hiermee aan het werk ging?

K: Ik hou inderdaad enorm van het genre. Mijn lievelingsgroepen zijn onder andere Massive Attack en Goldfrapp. Ik ben opgegroeid met new wave, maar in die periode was ik nog wat, zoals ik het zelf omschrijf, zoekende... Echt leren zingen heb ik met Sinead O’Connor.

Als je een album maakt plakt men daar altijd sowieso een stempel op. Ik vind ook dat ze het dichtste aanleunt bij het triphop genre, waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ze het niveau heeft van een Massive Attack hé! (lacht), maar de sferen die hun albums uitstralen, kan je ook terugvinden op ons album, denk ik. Het is een beetje een mix van sfeervolle beats, speciale geluiden, meestal ook downtempo. Dingen die je ook allemaal kan terugvinden op onze plaat.

DE: Persoonlijk vind ik dat triphop vakje te beperkend voor je solo plaat, want die is zoveel meer dan dat!

K: Ja, zoals gezegd gaan mensen altijd een vergelijking zoeken of een vergelijking proberen te maken en dat in een bepaalde richting duwen. Zo werd Lunascape indertijd in de gothic scene geduwd. Ik vond dat absoluut geen gothic. Kyoko duwt men in de triphop hoek, maar ik hoop ook dat het persoonlijker is dan dat, en dat mensen er echt mijn stijl in zien.

DE: Het Lunascape nummer Tears From The Moon werd opgepikt door Conjure One (project van Rhys Fulber, die we ook kennen van Front Line Assembly en Delerium, nvdr) en werd ingezongen door Sinead O’Conner. Een hele eer kan ik me voorstellen. Wat is het verhaal hierachter?

K: Ik heb Tears From The Moon geschreven in L.A., in het jaar 2000, met een heel bekende songwriter/producer genaamd Rick Nowels. Hij schrijft of schreef onder andere voor Madonna en Kylie Minogue en toen het nummer klaar was hebben wij het uiteraard op het album (Reflecting Seyelence, nvdr) gezet, maar hij is daar ook mee beginnen “shoppen”.

In Amerika bleek Conjure One op zoek te zijn naar een single, waardoor zij het dan gecoverd hebben met Sinead O’Connor. Nadien ben ik met Conjure One via Facebook in contact gekomen en dat is de reden waarom ik nu met hen op tournee ga. Sinead heb ik jaren nadien één keer ontmoet, toen ze optrad in Antwerpen.

DE: Het eerste teken van leven dat we terug kregen van jou, was verleden jaar op de laatste plaat van Psy’Aviah, waar je het nummer Alcubierre Drive mocht inzingen. Hoe kwam Yves bij jou terecht?

K: Het grappige is dat ik Yves nog nooit ontmoet heb. Hij nam contact met mij op via Facebook met de melding dat hij een nummer had liggen waarvoor hij nog een zangeres zocht. Ik werk altijd op dezelfde manier: ik moet iets graag horen en in het geval van Yves vond ik het een supernummer. Ik heb dat met veel plezier voor hem ingezongen en sindsdien kan je al altijd een nummer van ons vinden op zijn plaat. Ik vind dat hij supermooie en goede muziek maakt. Hij is misschien minder gekend maar dat is voor mij van ondergeschikt belang. Ik werk graag samen met mensen die echt gepassioneerd zijn met wat ze doen, en dat is bij Yves zeker en vast het geval.

DE: Zelf gaf je naast de psychedelica van Pink Floyd als invloed voor de muziek van Lunascape ook donkere acts als Cocteau Twins, The Sisters Of Mercy en Bauhaus aan. Schuilt er een duister muzikaal verleden achter de persoon Kyoko Baertsoen, en speelt de Brielpoort in Deinze, waarvan je afkomstig bent, ook een rol in de vorming van je muzikale identiteit?

K: Ik ben zelf een grote fan geweest, en eigenlijk nog altijd, van new wave. Ik moet wel zeggen dat ik de jongste groepen uit de new wave scene minder volg, maar ik ben inderdaad wel opgegroeid in dat milieu. Zo ben ik onlangs nog naar The Cure gaan kijken in het Sportpaleis, en dat was voor mij toch het beste optreden van de laatste jaren dat ik al gezien heb. Ik vind de sfeer die daar rond hangt, die fans die zo trouw zijn aan de groep, super gewoon. Wat de Brielpoort betreft, was ik zelf nog te jong voor dingen als Futurama (legendarisch festival tussen 1983 en 1992; nvdr). Ik herinner me wel nog dat ik in die periode bij mijn grootouders was en dat er van het station een heuse optocht van new wavers door de grote winkelstraat van Deinze richting Brielpoort trok, en dat ik toen niet mocht buitenkomen omdat mijn grootouders dat als iets gevaarlijks bestempelden (lacht), maar ik heb het dus wel altijd gevolgd.

DE: Lunascape verscheen ook op allerhande duistere compilaties van magazines als Orkus, Sonic Seducer, Alfa Matrix,... Hoe voelde het om tussen al die donkere creaturen te staan?

K: Heel eerlijk... wij vonden dat een beetje jammer. Wij werden bijvoorbeeld vaak vergeleken met Evanescence. Van waar die vergelijking kwam, dat weet ik nog altijd niet! Maar ik denk dat vooral de sfeer van de muziek van Lunascape daarmee te maken had. We zijn dan in winkels in de rekken van de gothic terechtgekomen en dat is, tja, altijd een beetje gebleven.

We vonden dat we daar minder goed pasten... maar, die fans van het gothic genre zijn wel supertrouw en een zeer goed publiek, dus wij hadden wel mensen die écht van ons hielden, zal ik zo maar zeggen.

Met Conjure One treden wij ook vaak op op festivals als Wave Gotik Treffen en Amphi Festival en in feite is dat enorm leuk om te doen. De eerste keer was ik een beetje op mijn hoede (lacht), zelfs een beetje bang, want daar zijn ze echt met duizenden en duizenden aanwezig... Ik zou zeggen bijna vampieren, maar ik bedoel dat echt niet beledigend... In het hotel waar we toen verbleven zat het vol met mensen die naar Amphi Festival gingen en ja... de kilo’s oorringen, piercings, leder en zware zwarte laarzen dat laat wel een indruk na (lacht). Maar zoals eerder gezegd zijn het superlieve mensen en was het heel fijn om te doen. Iets wat ik mij altijd zal blijven herinneren dus en uiteindelijk is dat positief en goed.

DE: Ten slotte, weet je al wat de tweede single zal worden uit Kyoko?

K: Nee, we zijn er nog niet uit welke dit zal worden.

DE: Je hebt dan ook keuze te over met zo een sterke plaat! Wij bij Dark Entries zijn alvast heel blij met je comeback en wensen je nog veel succes!

Kyoko

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Monophona - Girls On Bikes Boys Who Sing

Trio uit Luxemburg die muziek maakt waar elektronisch en akoestisch, analoog en digitaal, gitaren en piano’s, samples en beats elkaar ontmoeten. Laten zich leiden en inspireren door artiesten als Portishead, Björk, Trentemøller, Tricky en Fever Ray. Debuteerden in 2012 met het album ‘The Spy’. In 2015 gevolgd ...

lees meer...
FOTO'S : The Kids @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Belgian Asociality @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Anti Nowhere League @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
CD BESPREKING : radio.string.quartet - In Between Silence

In Oostenrijk residerend internationaal kwartet dat een brede waaier van invloeden uit diverse genres als jazz, klassiek, folk, rock, pop, elektronische en eigentijdse klassieke muziek met elkaar weet te verenigen. Na de release van ‘Posting Joe - Celebrating Weather Report - live’ (2013), een eerbetoon aan de in 2007 overleden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sensory++ - Art Of Sadness

Zonder voorkennis zou je bijna zweren dat dit een heruitgave is van een album met kosmische muziek van de Berlijnse school ergens uit de jaren 70 van vorige eeuw. Maar nee hoor, Sensory++ (spreek uit Sensory Plus Plus) is een hedendaagse project van ene Joost Egelie uit Belgisch Limburg, geboren in 1973 in het Nederlanse Sittard. Sensory++ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Nils Řkland Band - Lysning

De Noorse violist Nils Økland maakt al dertig jaar muziek in velerlei vormen gaande van solowerk tot opnames met andere artiesten, ensembles of orkesten. Met zijn naar hemzelf genoemde band is hij na ‘Kjølvatn’ - dat verscheen einde maart 2015 - toe aan een tweede album. Nils is zowel thuis in de traditionele Noorse ...

lees meer...
NIEUWS 21/11/2017 : Georgio 'the Dove' Valentino brengt The Future Lasts A Long Time uit en gaat nog een allerlŕŕtste keer op tour...

3 jaar geleden had Dark Entries reeds een interview met Georgio 'the Dove' Valentino, naar aanleiding van het verschijnen van zijn dubbelalbum Mille Plateaux. De man maakte indruk, evenals zijn album (en ook het minialbum daarvoor)... Die positieve indruk werd ook op het podium bevestigd en het was onze wens dat de man algauw met nieuw ...

lees meer...
CD BESPREKING : Jacaszek - Kwiaty

Poëzie als inspiratiebron voor componisten. Het is van alle tijden. Arthur Rimbaud heeft zo al velen meer dan voldoende asem gegeven om hele albums vol te laten schrijven. Minder voor de hand liggend zijn de gedichten van de 17de –-eeuwse geestelijke Robert Herrick. Gedichten die vooral tot doel hadden een carpe diem toe te ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/11/2017 : Fantastique.Night XLXIII: Carla dal Forno, Black Heart, P.∆.N.T.H.E.R

Fantastisch nieuws over de Fantastique.Nights: voor hun 53ste editie op zaterdag 25 november hebben ze alweer drie namen gestrikt die misschien niet meteen bekend in de oren klinken, maar die erg veelbelovend zijn. Wie de organisatie een beetje kent, weet dat je er mooie ontdekkingen kunt doen. Carla del Forno komt uit Australië maar ...

lees meer...
NIEUWS 18/11/2017 : Luminous Dash Festival

Het valt niet uit te sluiten dat u op de hoogte bent dat er naast Dark Entries nog andere muziekzines op het wereldwijde web beschikbaar zijn. Eén daarvan is Luminous Dash, een magazine waar over rock, pop maar ook heel wat over wave geschreven wordt. Luminous Dash doet daarbij nog meer: ze organiseren festivals, die net als onze eigenste ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : So What Fest laat je smullen van de beste (belgische) punk!

Het So What Festival is aan zijn derde editie toe, en reken maar dat het een donderende editie wordt. De affiche is werkelijk een godsgeschenk voor iedereen die van punk en hardcore houdt. We zetten de groepen op een rijtje: The Anti-Nowhere League: Britse Hardcoregroep die reeds sinds 1980 actief zijn, en dat anno 2017 nog steeds zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : Mantus: Phosphor

Mantus weet ons keer op keer te verrassen met geweldige cd's, maar van de laatste 'Refugium' waren we wel danig onder de indruk. En de kans is groot dat we dat ook zullen zijn van opvolger 'Staub & Asche', de 17de plaat reeds van het Duitse duo. Waarom we dat denken? Zomaar. Oh ja, en ook omdat we reeds ondersteboven ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LE GUESS WHO? (9-11-2017, Utrecht) - Impressie van het Nederlandse stadsfestival.

Aangekomen in Utrecht, zakten we af naar de Domkerk, een imposant gotisch bouwwerk alwaar het Bulgaarse vrouwenkoor Le Mystère Des Voix Bulgares het festival op gang zou trekken. Een perfecte setting voor deze in de hoogdagen van het prestigieuze 4AD label opmerkelijke ‘groep’ leek ons. Een halfuurtje voor aanvang bleek ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : URZON/BOILR (21-10-2017, JH Wommel, Wommelgem) - Ernst H. Störzhendr viert feest.

Afgelopen weekend werden we op concertgebied weer uitgebreid verwend. Naast het Minimal Maximal Festival van BodyBeats viel er zaterdag nog meer leuks te beleven in het Antwerpse. De uitnodiging voor het verjaardagsfeestje van Sven Visterin, aka Ernst H. Störzhendr en levensgezel van Raya Schaduwjaagster (Dark Poem) die we bij Dark ...