canli casino

Dark Entries Logo

622 items

   

Wendy James
Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016, Dimi Brands
 Bookmark and Share

04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
Naar aanleiding van haar onlangs verschenen, zeer sterke plaat The Price Of The Ticket, waarop ze samenwerkte met leden van o.a. Nick Cave And The Bad Seeds en Sex Pistols, wilden we het er wel eens op wagen om Wendy James aan de tand te voelen. Het was het proberen waard, al dacht ik dat een grote naam als James waarschijnlijk niet stond te springen voor een interview. Verrassend genoeg kreeg ik bijna onmiddelijk reactie en stond dit interview met deze charismatische zangeres in geen tijd op papier.

DE: Hoi Wendy, allereerst wil ik je feliciteren met je nieuwe album ‘The Price Of The Ticket’, hoe zijn de reacties tot nog toe?

Wendy: Ik vind de respons ongelofelijk -de fans houden van de nummers, ze kiezen hun favorieten, delen hun gedachten met mij via Facebook, Twitter en Instagram en ook radio en pers waren overweldigend volledig positief!

DE: Je verzamelde een opmerkelijke band rond je om deze plaat op te nemen, hoe kwam je bij deze muzikanten terecht?

Wendy: Glen Matlock kende ik al vele jaren toen ik in West Londen woonde (momenteel woon ik in New York), James Sclavunos en ik ontmoetten elkaar in NYC waar we het er vaak over hadden om samen eens iets op te nemen; Lenny Kaye is mijn buurman in New York en een van mijn favoriete gitaristen allertijden en James Williamson van The Stooges, met hem babbelde ik eerst via Facebook en toen besloten we om samen iets op te nemen, dus ging ik naar Berkeley, California samen met James Sclavunos en wij gedrieën namen de twee cover versies die terug te vinden zijn op de plaat op: ‘It’s Alright Ma’ en ‘You’re So Great’ (respectievelijk van Bob Dylan en Fred ‘Sonic’ Smith), en gedurende deze sessie bracht James Williamson ook Steve Mackay (RIP) mee, die al de prachtige saxpartijen voor Iggy op Fun House speelde.

DE: Je bracht het album in eigen beheer uit, wil je niet meer met labels werken? Net zoals je muziek een punky spirit uitademt, lijkt het erop dat je erg in de DIY ethiek gelooft, en volgens mij was het ook jou manier om “fuck off” te zeggen naar platenlabels die enkel aan eigen winstbejag denken in plaats van hun artiesten muzikale vrijheid en dergelijke te gunnen, zie ik het juist?

Wendy: De muziekindustrie is enorm verandert! Volgens mij heeft Malcolm Dunbar van PledgeMusic.com de manier waarop bands muziek kunnen maken, dicht in contact kunnen staan met hun fans en een georganiseerde en transparante methode om een album verkopen op CD, vinyl, posters, T-shirts, concerttickets, etc. veranderd en gerevolutionizeerd! Het is gelijk een “one-stop shop” die alle noden van fans van hun favoriete artiest kan bevredigen. Het was de perfecte en meest directe methode voor mij om dit album zo uit te brengen, en ik ben er zeer tevreden over. Het was een zeer succesvolle lancering.

DE: Het is bijna onmogelijk om over ‘The Price Of The Ticket’ te spreken zonder een woordje over de hoesfoto te vermelden. Was het jouw idee om jezelf te tonen en is het ook een manier om aan te tonen dat je je op deze plaat figuurlijk bloot geeft middels de teksten?

Wendy: Ik heb geen problemen met vrouwelijk naakt, in feite vind ik het gek dat in bepaalde mediastromen vrouwelijke vormen taboe zijn, en er zelfs censuur tegenover geplaatst wordt. Ik ging gewoon naar het appartement van een vriendin van me in Parijs, zij is een modeontwerpster en fotografe, en we namen enkele foto’s, op amper drie kwartier waren we klaar.

Er is geen kunstzinnige bedoeling of pretentie, laat staan een concept, het is gewoon hoe ik ben. Beeldhouwers en schilders hebben sinds het begin der tijden gewerkt met de vrouwelijke vorm als een vorm van schoonheid en eerbied.

DE: Je teksten zijn zeer persoonlijk, vandaar de verwijzing naar de naakte Wendy op de hoes. Een nummer als ‘Screamin’ Back Washington’ bijvoorbeeld, is hartbrekend voor mensen die een beetje je persoonlijke achtergrond kennen (Wendy werd als kind afgestaan door haar moeder). Is het moeilijk om dergelijke songs te brengen of is het eerder een vorm van therapie?

Wendy: Dat nummer in het bijzonder is inderdaad zeer reflecterend; ik schreef het op mijn verjaardag en ik probeerde me voor te stellen hoe mijn biologische moeder (of een andere moeder die een kind ter adoptie heeft weggegeven) zich moet voelen als de verjaardag van haar kind er aan komt. Ik kan me natuurlijk wel voorstellen dat ze het beste voor me wou en hoopte dat ik veilig zou zijn en dat er goed voor me gezorgd zou worden. Ook kan ik me voorstellen dat deze manier me een beter leven zou geven dan hetgene ze mij zou kunnen geven wanneer ze me had gehouden.

DE: Met Transvision Vamp was je in staat om naast commercieel succes ook respect uit de new wave underground te verkrijgen. Net zoals artiesten gelijk bijvoorbeeld Kim Wilde en Blondie... Toevallig allemaal blondjes en met zangeressen waar menig man over droomde, maar wat was er nog een sleutel voor dit dubbelzijdige succes?

Wendy: Transvision Vamp was een zeer actieve, drukke en goede live band, dus terwijl ik veel aandacht kreeg uit de mode- en stijlhoek, en soms ook van tabloid kranten omwille van mijn fysieke uiterlijk of de dingen die ik zou hebben gezegd in momenten van tiener energie, was de waarheid dat we vele, vele, vele optredens over de hele wereld uitverkochten en non-stop tourden. Dit definieerde ons dus als een goede live band en dat is waarom ik denk dat onze fans duurzaam waren, ze vonden me leuk, mijn talent, mijn persoonlijkheid, maar ze herinneren zich ook zeer goed de fijne avonden die ze hadden wanneer we optraden.

DE: Zoals je al aangaf is het muzikale landschap enorm verandert, en wat ik het meeste apprecieer aan ‘The Price Of The Ticket’ is dat het erop lijkt dat het je geen moer kan schelen en je gewoon doet waar je zin in hebt. Naar mijn bescheiden mening is dat ook de manier voor artiesten om een plaatsje in de harten van ware muziekliefhebbers te veroveren, maar ik kan me voorstellen dat dit niet het makkelijkste pad is om te bewandelen?

Wendy: Ik heb nooit een plan in mijn hoofd gehad, mijn enige raison d’être in het leven is om muziek te blijven maken, schrijven, opnemen en uit te brengen. Mijn talent te leren en dit talent te verbeteren en laten evolueren, iedere keer weer. De sensatie om te werken met collega muzikanten die me inspireren: dat is mijn doel. De pure vreugde om deel te zijn van een team en allemaal samen te spelen in harmonie, in de studio en op het podium. Er is niets dat me gelukkiger maakt dan dit, het is mijn kunst, mijn verstand, mijn leven.

DE: Ik zag op je website dat er ook een soort van crowdfunding aan de gang is, met bijvoorbeeld de mogelijkheid om VIP pasjes voor live shows aan te schaffen. Is dit een nieuwe manier van werken voor onafhankelijke artiesten in plaats van te vertrouwen op platenmaatschappijen?

Wendy: Mijn album is wereldwijd beschikbaar op PLEDGEMUSIC.COM (https://wendyjames.pmstores.co) waar je alles kan kopen: download, vinyl, CD, je kan de poster kopen, het T-shirt en inderdaad zijn er plaatsen beschikbaar voor VIP pasjes waarmee je de hele avond van het optreden en de soundcheck met mij en de band samen kunt zijn, kunt rondhangen met ons en ook, en daar zijn de fans dol op: al je oude platen laten signeren! Sommige mensen willen dit echt doen, dus voorzag ik deze mogelijkheid via Pledge. Ik vind dat deze hele zaak mij ten goede komt, alsook de fans: alles wat ze willen kunnen ze snel en efficiënt in handen krijgen. Ik ga naar indie platenzaken en ze hebben mijn plaat op voorraad, maar niet al die verschillende items.

Dus moest ik een fan of een shopper zijn, vind ik dat Pledge het zeer goed doet en aan mijn behoefte voldoet.

DE: Ik ben persoonlijk geen fan van covers, maar wat je deed met Dylan’s ‘It’s Alright Ma’ blies me echt wel van mijn sokken! Was het jouw idee om deze cover op te nemen, en aangezien dit nummer is een protestlied, vroeg ik me af hoe rebels Wendy James zelve is?

Wendy: ‘It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding) is mijn favoriete Bob Dylan-song, dus toen James Williamson en ik er over bezig waren om samen wat muziek te maken waren we het er beiden over eens dat Bob Dylan onze favoriete artiest is, en dus deden we die cover. Volgens mij zou Bob Dylan het niet met je eens zijn dat dit een protestsong is! Hij vertelde VAAK aan journalisten om hem GEEN protestzanger te noemen! Maar één ding is zeker, de tekst van deze song is van een zodanig hoog filosofisch niveau over de menselijke conditie als eender welke woorden geschreven door eender andere persoon. De helderheid waarmee Bob het leven begreep toen hij amper 20 jaar was is verbazingwekkend, en natuurlijk is hij echt een geweldige dichter.

Persoonlijk eis ik mijn vrijheid ten alle tijde op om mijn eigen keuzes in het leven te maken en ik reageer zeer slecht op iedere vorm van autoriteit die een poging onderneemt om mijn privacy en mijn vrijheid in het gedrang te brengen.

DE: Lang geleden, in 1988, vroeg Melody Maker toen je bij Transvision Vamp was of je graag meer chaos in de wereld wou, wat je antwoordde met de woorden: “Ja, absoluut!” In de wereld waarin we vandaag de dag leven is er aan chaos geen gebrek, en leven we in een informatiemaatschappij. Ik neem aan dat je dit niet in gedachten had toen je die vraag dertig jaar geleden beantwoordde. Wat is jouw mening over de toestand van de wereld tegenwoordig?

Wendy: Ik woon in Amerika. In heel de wereld woeden er religieuze oorlogen. Er is een technologische revolutie gaande die een grote hoeveelheid mensen ongetraind en moedeloos in verband met hun toekomst achterlaat, en de hebzucht van bedrijven, die hun toelaat om hun omgeving te ruïneren om op korte termijn financieel voordeel op te doen, en de banken zijn krachtiger dan ooit. Toch blijf ik geloven in Muziek, Kunst, Literatuur, en dat “People have the power!”

DE: Ik kan me voorstellen dat met je Transvision Vamp verleden, het niet zo simpel is om voor een solo-carriëre te kiezen. Zie je je verleden als een zegen of eerder als een vloek?

Wendy: Ik ben dankbaar en blij voor alles. Iedereen ontwikkelt zich doorheen het leven, en ik ben hier geen uitzondering op.

DE: ‘The Price Of The Ticket’ klinkt erg volwassen, maar je stem klinkt nog steeds even zeemzoet als toen je twintig was. Wat is je geheim om je stem (en niet alleen je stem) zo in vorm te houden en zo mooi te blijven laten klinken?

Wendy: Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces! Zolang ik gezond en opgewonden ben, ben ik tijdloos... Noties van de maatschappij betreffende passende bij de leeftijd is niet echt iets dat mijn bewustzijn doordringt. Dus ben ik gezond, mijn stem klinkt sterk en ik zie er prima uit, want ik voel me prima!

DE: Er zijn veel muzikale stijlen terug te vinden op het album, gaande van punk, garage, zelfs een beetje no wave tot de meer rustige nummers. Het nummer ‘Why Oh Why Do You Hurt Me Still” bijvoorbeeld doet me zelfs een beetje aan Vampire Weekend denken, en je hikkende stemgeluid op ‘King Rat’ is echt verslavend! Ik hoorde ook The Breeders (hun latere werk) op ‘Paloma’s Downs’... Van welke bands hou je zoal momenteel?

Wendy: Ik ben verliefd geworden op The Black Lips, en ik hou ook van The Parquet Courts, verder zijn er nog enkele West Coast USA psyche bands waar ik van hou, maar om eerlijk te zijn eindig ik altijd terug bij Lou Reed of The Stooges, The Rolling Stones, Marc Bolan of The Doors of .... etc etc etc.

DE: Voor ‘The Price Of The Ticket’ verzamelde je groepsleden die al een imposante staat van dienst achter hun naam hadden staan. Als je een all-star band zou moeten vormen die je zou mogen begeleiden (zonder rekening te houden met dood of levend), hoe zie die er dan uit zien?

Wendy: Ik zou heel graag met Fred ‘Sonic’ Smith gespeeld hebben, en eveneens met Ron Asheton. Tevens zou ik graag in de line-up van The Band’s optreden ‘The Last Waltz’ gezeten hebben, en had ik graag Jimi Hendrix live zien spelen!

DE: Ik kan me voorstellen dat je op tournee gaat met deze nieuwe plaat, zoals aangegeven op Pledge, zijn er plannen om ook naar België te komen?

Wendy: Ik zou dolgraag in België komen spelen! Raadpleeg alsjeblieft al je promotors en concert locaties om me te contacteren!

DE: We zetten ons beste beentje voor, Wendy!

foto credits: Ricardo Gomes

Wendy James (Facebook)

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Monophona - Girls On Bikes Boys Who Sing

Trio uit Luxemburg die muziek maakt waar elektronisch en akoestisch, analoog en digitaal, gitaren en piano’s, samples en beats elkaar ontmoeten. Laten zich leiden en inspireren door artiesten als Portishead, Björk, Trentemøller, Tricky en Fever Ray. Debuteerden in 2012 met het album ‘The Spy’. In 2015 gevolgd ...

lees meer...
FOTO'S : The Kids @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Belgian Asociality @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
FOTO'S : Anti Nowhere League @ So What Fest. - @ De Klinker Aarschot

lees meer...
CD BESPREKING : radio.string.quartet - In Between Silence

In Oostenrijk residerend internationaal kwartet dat een brede waaier van invloeden uit diverse genres als jazz, klassiek, folk, rock, pop, elektronische en eigentijdse klassieke muziek met elkaar weet te verenigen. Na de release van ‘Posting Joe - Celebrating Weather Report - live’ (2013), een eerbetoon aan de in 2007 overleden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sensory++ - Art Of Sadness

Zonder voorkennis zou je bijna zweren dat dit een heruitgave is van een album met kosmische muziek van de Berlijnse school ergens uit de jaren 70 van vorige eeuw. Maar nee hoor, Sensory++ (spreek uit Sensory Plus Plus) is een hedendaagse project van ene Joost Egelie uit Belgisch Limburg, geboren in 1973 in het Nederlanse Sittard. Sensory++ ...

lees meer...
CD BESPREKING : Nils Økland Band - Lysning

De Noorse violist Nils Økland maakt al dertig jaar muziek in velerlei vormen gaande van solowerk tot opnames met andere artiesten, ensembles of orkesten. Met zijn naar hemzelf genoemde band is hij na ‘Kjølvatn’ - dat verscheen einde maart 2015 - toe aan een tweede album. Nils is zowel thuis in de traditionele Noorse ...

lees meer...
NIEUWS 21/11/2017 : Georgio 'the Dove' Valentino brengt The Future Lasts A Long Time uit en gaat nog een allerlààtste keer op tour...

3 jaar geleden had Dark Entries reeds een interview met Georgio 'the Dove' Valentino, naar aanleiding van het verschijnen van zijn dubbelalbum Mille Plateaux. De man maakte indruk, evenals zijn album (en ook het minialbum daarvoor)... Die positieve indruk werd ook op het podium bevestigd en het was onze wens dat de man algauw met nieuw ...

lees meer...
CD BESPREKING : Jacaszek - Kwiaty

Poëzie als inspiratiebron voor componisten. Het is van alle tijden. Arthur Rimbaud heeft zo al velen meer dan voldoende asem gegeven om hele albums vol te laten schrijven. Minder voor de hand liggend zijn de gedichten van de 17de –-eeuwse geestelijke Robert Herrick. Gedichten die vooral tot doel hadden een carpe diem toe te ...

lees meer...
NIEUWS 19/11/2017 : Fantastique.Night XLXIII: Carla dal Forno, Black Heart, P.∆.N.T.H.E.R

Fantastisch nieuws over de Fantastique.Nights: voor hun 53ste editie op zaterdag 25 november hebben ze alweer drie namen gestrikt die misschien niet meteen bekend in de oren klinken, maar die erg veelbelovend zijn. Wie de organisatie een beetje kent, weet dat je er mooie ontdekkingen kunt doen. Carla del Forno komt uit Australië maar ...

lees meer...
NIEUWS 18/11/2017 : Luminous Dash Festival

Het valt niet uit te sluiten dat u op de hoogte bent dat er naast Dark Entries nog andere muziekzines op het wereldwijde web beschikbaar zijn. Eén daarvan is Luminous Dash, een magazine waar over rock, pop maar ook heel wat over wave geschreven wordt. Luminous Dash doet daarbij nog meer: ze organiseren festivals, die net als onze eigenste ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : So What Fest laat je smullen van de beste (belgische) punk!

Het So What Festival is aan zijn derde editie toe, en reken maar dat het een donderende editie wordt. De affiche is werkelijk een godsgeschenk voor iedereen die van punk en hardcore houdt. We zetten de groepen op een rijtje: The Anti-Nowhere League: Britse Hardcoregroep die reeds sinds 1980 actief zijn, en dat anno 2017 nog steeds zijn, ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2017 : Mantus: Phosphor

Mantus weet ons keer op keer te verrassen met geweldige cd's, maar van de laatste 'Refugium' waren we wel danig onder de indruk. En de kans is groot dat we dat ook zullen zijn van opvolger 'Staub & Asche', de 17de plaat reeds van het Duitse duo. Waarom we dat denken? Zomaar. Oh ja, en ook omdat we reeds ondersteboven ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LE GUESS WHO? (9-11-2017, Utrecht) - Impressie van het Nederlandse stadsfestival.

Aangekomen in Utrecht, zakten we af naar de Domkerk, een imposant gotisch bouwwerk alwaar het Bulgaarse vrouwenkoor Le Mystère Des Voix Bulgares het festival op gang zou trekken. Een perfecte setting voor deze in de hoogdagen van het prestigieuze 4AD label opmerkelijke ‘groep’ leek ons. Een halfuurtje voor aanvang bleek ...