casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

640 items

   

Wendy James
Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016, Dimi Brands
 Bookmark and Share

04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
04/04/2016 : Wendy James - Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces!
Naar aanleiding van haar onlangs verschenen, zeer sterke plaat The Price Of The Ticket, waarop ze samenwerkte met leden van o.a. Nick Cave And The Bad Seeds en Sex Pistols, wilden we het er wel eens op wagen om Wendy James aan de tand te voelen. Het was het proberen waard, al dacht ik dat een grote naam als James waarschijnlijk niet stond te springen voor een interview. Verrassend genoeg kreeg ik bijna onmiddelijk reactie en stond dit interview met deze charismatische zangeres in geen tijd op papier.

DE: Hoi Wendy, allereerst wil ik je feliciteren met je nieuwe album ‘The Price Of The Ticket’, hoe zijn de reacties tot nog toe?

Wendy: Ik vind de respons ongelofelijk -de fans houden van de nummers, ze kiezen hun favorieten, delen hun gedachten met mij via Facebook, Twitter en Instagram en ook radio en pers waren overweldigend volledig positief!

DE: Je verzamelde een opmerkelijke band rond je om deze plaat op te nemen, hoe kwam je bij deze muzikanten terecht?

Wendy: Glen Matlock kende ik al vele jaren toen ik in West Londen woonde (momenteel woon ik in New York), James Sclavunos en ik ontmoetten elkaar in NYC waar we het er vaak over hadden om samen eens iets op te nemen; Lenny Kaye is mijn buurman in New York en een van mijn favoriete gitaristen allertijden en James Williamson van The Stooges, met hem babbelde ik eerst via Facebook en toen besloten we om samen iets op te nemen, dus ging ik naar Berkeley, California samen met James Sclavunos en wij gedrieën namen de twee cover versies die terug te vinden zijn op de plaat op: ‘It’s Alright Ma’ en ‘You’re So Great’ (respectievelijk van Bob Dylan en Fred ‘Sonic’ Smith), en gedurende deze sessie bracht James Williamson ook Steve Mackay (RIP) mee, die al de prachtige saxpartijen voor Iggy op Fun House speelde.

DE: Je bracht het album in eigen beheer uit, wil je niet meer met labels werken? Net zoals je muziek een punky spirit uitademt, lijkt het erop dat je erg in de DIY ethiek gelooft, en volgens mij was het ook jou manier om “fuck off” te zeggen naar platenlabels die enkel aan eigen winstbejag denken in plaats van hun artiesten muzikale vrijheid en dergelijke te gunnen, zie ik het juist?

Wendy: De muziekindustrie is enorm verandert! Volgens mij heeft Malcolm Dunbar van PledgeMusic.com de manier waarop bands muziek kunnen maken, dicht in contact kunnen staan met hun fans en een georganiseerde en transparante methode om een album verkopen op CD, vinyl, posters, T-shirts, concerttickets, etc. veranderd en gerevolutionizeerd! Het is gelijk een “one-stop shop” die alle noden van fans van hun favoriete artiest kan bevredigen. Het was de perfecte en meest directe methode voor mij om dit album zo uit te brengen, en ik ben er zeer tevreden over. Het was een zeer succesvolle lancering.

DE: Het is bijna onmogelijk om over ‘The Price Of The Ticket’ te spreken zonder een woordje over de hoesfoto te vermelden. Was het jouw idee om jezelf te tonen en is het ook een manier om aan te tonen dat je je op deze plaat figuurlijk bloot geeft middels de teksten?

Wendy: Ik heb geen problemen met vrouwelijk naakt, in feite vind ik het gek dat in bepaalde mediastromen vrouwelijke vormen taboe zijn, en er zelfs censuur tegenover geplaatst wordt. Ik ging gewoon naar het appartement van een vriendin van me in Parijs, zij is een modeontwerpster en fotografe, en we namen enkele foto’s, op amper drie kwartier waren we klaar.

Er is geen kunstzinnige bedoeling of pretentie, laat staan een concept, het is gewoon hoe ik ben. Beeldhouwers en schilders hebben sinds het begin der tijden gewerkt met de vrouwelijke vorm als een vorm van schoonheid en eerbied.

DE: Je teksten zijn zeer persoonlijk, vandaar de verwijzing naar de naakte Wendy op de hoes. Een nummer als ‘Screamin’ Back Washington’ bijvoorbeeld, is hartbrekend voor mensen die een beetje je persoonlijke achtergrond kennen (Wendy werd als kind afgestaan door haar moeder). Is het moeilijk om dergelijke songs te brengen of is het eerder een vorm van therapie?

Wendy: Dat nummer in het bijzonder is inderdaad zeer reflecterend; ik schreef het op mijn verjaardag en ik probeerde me voor te stellen hoe mijn biologische moeder (of een andere moeder die een kind ter adoptie heeft weggegeven) zich moet voelen als de verjaardag van haar kind er aan komt. Ik kan me natuurlijk wel voorstellen dat ze het beste voor me wou en hoopte dat ik veilig zou zijn en dat er goed voor me gezorgd zou worden. Ook kan ik me voorstellen dat deze manier me een beter leven zou geven dan hetgene ze mij zou kunnen geven wanneer ze me had gehouden.

DE: Met Transvision Vamp was je in staat om naast commercieel succes ook respect uit de new wave underground te verkrijgen. Net zoals artiesten gelijk bijvoorbeeld Kim Wilde en Blondie... Toevallig allemaal blondjes en met zangeressen waar menig man over droomde, maar wat was er nog een sleutel voor dit dubbelzijdige succes?

Wendy: Transvision Vamp was een zeer actieve, drukke en goede live band, dus terwijl ik veel aandacht kreeg uit de mode- en stijlhoek, en soms ook van tabloid kranten omwille van mijn fysieke uiterlijk of de dingen die ik zou hebben gezegd in momenten van tiener energie, was de waarheid dat we vele, vele, vele optredens over de hele wereld uitverkochten en non-stop tourden. Dit definieerde ons dus als een goede live band en dat is waarom ik denk dat onze fans duurzaam waren, ze vonden me leuk, mijn talent, mijn persoonlijkheid, maar ze herinneren zich ook zeer goed de fijne avonden die ze hadden wanneer we optraden.

DE: Zoals je al aangaf is het muzikale landschap enorm verandert, en wat ik het meeste apprecieer aan ‘The Price Of The Ticket’ is dat het erop lijkt dat het je geen moer kan schelen en je gewoon doet waar je zin in hebt. Naar mijn bescheiden mening is dat ook de manier voor artiesten om een plaatsje in de harten van ware muziekliefhebbers te veroveren, maar ik kan me voorstellen dat dit niet het makkelijkste pad is om te bewandelen?

Wendy: Ik heb nooit een plan in mijn hoofd gehad, mijn enige raison d’être in het leven is om muziek te blijven maken, schrijven, opnemen en uit te brengen. Mijn talent te leren en dit talent te verbeteren en laten evolueren, iedere keer weer. De sensatie om te werken met collega muzikanten die me inspireren: dat is mijn doel. De pure vreugde om deel te zijn van een team en allemaal samen te spelen in harmonie, in de studio en op het podium. Er is niets dat me gelukkiger maakt dan dit, het is mijn kunst, mijn verstand, mijn leven.

DE: Ik zag op je website dat er ook een soort van crowdfunding aan de gang is, met bijvoorbeeld de mogelijkheid om VIP pasjes voor live shows aan te schaffen. Is dit een nieuwe manier van werken voor onafhankelijke artiesten in plaats van te vertrouwen op platenmaatschappijen?

Wendy: Mijn album is wereldwijd beschikbaar op PLEDGEMUSIC.COM (https://wendyjames.pmstores.co) waar je alles kan kopen: download, vinyl, CD, je kan de poster kopen, het T-shirt en inderdaad zijn er plaatsen beschikbaar voor VIP pasjes waarmee je de hele avond van het optreden en de soundcheck met mij en de band samen kunt zijn, kunt rondhangen met ons en ook, en daar zijn de fans dol op: al je oude platen laten signeren! Sommige mensen willen dit echt doen, dus voorzag ik deze mogelijkheid via Pledge. Ik vind dat deze hele zaak mij ten goede komt, alsook de fans: alles wat ze willen kunnen ze snel en efficiënt in handen krijgen. Ik ga naar indie platenzaken en ze hebben mijn plaat op voorraad, maar niet al die verschillende items.

Dus moest ik een fan of een shopper zijn, vind ik dat Pledge het zeer goed doet en aan mijn behoefte voldoet.

DE: Ik ben persoonlijk geen fan van covers, maar wat je deed met Dylan’s ‘It’s Alright Ma’ blies me echt wel van mijn sokken! Was het jouw idee om deze cover op te nemen, en aangezien dit nummer is een protestlied, vroeg ik me af hoe rebels Wendy James zelve is?

Wendy: ‘It’s Alright Ma (I’m Only Bleeding) is mijn favoriete Bob Dylan-song, dus toen James Williamson en ik er over bezig waren om samen wat muziek te maken waren we het er beiden over eens dat Bob Dylan onze favoriete artiest is, en dus deden we die cover. Volgens mij zou Bob Dylan het niet met je eens zijn dat dit een protestsong is! Hij vertelde VAAK aan journalisten om hem GEEN protestzanger te noemen! Maar één ding is zeker, de tekst van deze song is van een zodanig hoog filosofisch niveau over de menselijke conditie als eender welke woorden geschreven door eender andere persoon. De helderheid waarmee Bob het leven begreep toen hij amper 20 jaar was is verbazingwekkend, en natuurlijk is hij echt een geweldige dichter.

Persoonlijk eis ik mijn vrijheid ten alle tijde op om mijn eigen keuzes in het leven te maken en ik reageer zeer slecht op iedere vorm van autoriteit die een poging onderneemt om mijn privacy en mijn vrijheid in het gedrang te brengen.

DE: Lang geleden, in 1988, vroeg Melody Maker toen je bij Transvision Vamp was of je graag meer chaos in de wereld wou, wat je antwoordde met de woorden: “Ja, absoluut!” In de wereld waarin we vandaag de dag leven is er aan chaos geen gebrek, en leven we in een informatiemaatschappij. Ik neem aan dat je dit niet in gedachten had toen je die vraag dertig jaar geleden beantwoordde. Wat is jouw mening over de toestand van de wereld tegenwoordig?

Wendy: Ik woon in Amerika. In heel de wereld woeden er religieuze oorlogen. Er is een technologische revolutie gaande die een grote hoeveelheid mensen ongetraind en moedeloos in verband met hun toekomst achterlaat, en de hebzucht van bedrijven, die hun toelaat om hun omgeving te ruïneren om op korte termijn financieel voordeel op te doen, en de banken zijn krachtiger dan ooit. Toch blijf ik geloven in Muziek, Kunst, Literatuur, en dat “People have the power!”

DE: Ik kan me voorstellen dat met je Transvision Vamp verleden, het niet zo simpel is om voor een solo-carriëre te kiezen. Zie je je verleden als een zegen of eerder als een vloek?

Wendy: Ik ben dankbaar en blij voor alles. Iedereen ontwikkelt zich doorheen het leven, en ik ben hier geen uitzondering op.

DE: ‘The Price Of The Ticket’ klinkt erg volwassen, maar je stem klinkt nog steeds even zeemzoet als toen je twintig was. Wat is je geheim om je stem (en niet alleen je stem) zo in vorm te houden en zo mooi te blijven laten klinken?

Wendy: Ik ben niet echt een aanhanger van het verouderingsproces! Zolang ik gezond en opgewonden ben, ben ik tijdloos... Noties van de maatschappij betreffende passende bij de leeftijd is niet echt iets dat mijn bewustzijn doordringt. Dus ben ik gezond, mijn stem klinkt sterk en ik zie er prima uit, want ik voel me prima!

DE: Er zijn veel muzikale stijlen terug te vinden op het album, gaande van punk, garage, zelfs een beetje no wave tot de meer rustige nummers. Het nummer ‘Why Oh Why Do You Hurt Me Still” bijvoorbeeld doet me zelfs een beetje aan Vampire Weekend denken, en je hikkende stemgeluid op ‘King Rat’ is echt verslavend! Ik hoorde ook The Breeders (hun latere werk) op ‘Paloma’s Downs’... Van welke bands hou je zoal momenteel?

Wendy: Ik ben verliefd geworden op The Black Lips, en ik hou ook van The Parquet Courts, verder zijn er nog enkele West Coast USA psyche bands waar ik van hou, maar om eerlijk te zijn eindig ik altijd terug bij Lou Reed of The Stooges, The Rolling Stones, Marc Bolan of The Doors of .... etc etc etc.

DE: Voor ‘The Price Of The Ticket’ verzamelde je groepsleden die al een imposante staat van dienst achter hun naam hadden staan. Als je een all-star band zou moeten vormen die je zou mogen begeleiden (zonder rekening te houden met dood of levend), hoe zie die er dan uit zien?

Wendy: Ik zou heel graag met Fred ‘Sonic’ Smith gespeeld hebben, en eveneens met Ron Asheton. Tevens zou ik graag in de line-up van The Band’s optreden ‘The Last Waltz’ gezeten hebben, en had ik graag Jimi Hendrix live zien spelen!

DE: Ik kan me voorstellen dat je op tournee gaat met deze nieuwe plaat, zoals aangegeven op Pledge, zijn er plannen om ook naar België te komen?

Wendy: Ik zou dolgraag in België komen spelen! Raadpleeg alsjeblieft al je promotors en concert locaties om me te contacteren!

DE: We zetten ons beste beentje voor, Wendy!

foto credits: Ricardo Gomes

Wendy James (Facebook)

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Ghost - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : M'era Luna 2018 : de verdeling der bands

Het zal op 11 en 12 augustus weer een heuse volksverhuizing zijn als M’era Luna voor zijn 2018-editie zijn poorten der duisternis zal openen. Het is nog even wachten op een exact tijdsschema, maar de organisatie heeft netjes zijn bands weten te verdelen over de twee dagen. Vrijdag 10 augustus kan je er op het vliegveld van Hildesheim ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : Ground Nero: tijdreizigers uit de jaren 80

Tijdreizigers uit de jaren 80, zo wordt Ground Nero voorgesteld in het nieuwe promotiefilmpje van Danse Macabre, het platenlabel waar onze Limburgse vrienden onderdak gevonden hebben voor de uitgave van de nieuwe ep 'Scales'. Ze spelen de gothic rock uit de jaren 80, maar dan nu, zo leggen Nomad, Peter en Gwijde de Eerste uit in het ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : Psy'Aviah voelt de grote scheiding

Met 'Lightflare' kwam Psy'Aviah terug met een conceptalbum rond burn out en depressie. Onze huidige maatschappij is zo hectisch en de informatie waarmee we geconfronteerd worden zo overvloedig dat velen er onder door gaan. Op de recente ep 'Looking For The Sun' gaat Yves Schelpe op het thema door. De ep bevat drie nieuwe ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : PSYCHOstef toont u de weg naar de andere kant

Stefaan Vantyghem kent u misschien als gitarist bij Powerstone, Your Life On Hold of Psychogeneration, of als geluidsman bij de B52 in Eernegem, maar hij heeft ook zijn soloproject PSYCHOstef waarmee hij een mix maakt van black, doom, gothic en andere soorten van metal. Zijn laatste worp heet 'The Other Side' en gaat over de andere ...

lees meer...
FOTO'S : ONRUST - Trouwfe(e)st #2, JH Wommel, Wommelgem, Belgium, 16/06/2018 door Benny Serneels

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Vidna Obmana - The Trilogy

Dirk Serries is een man die in onze reviewsectie erg vaak de revue passeert. We leerden de man uiteraard kennen via het legendarische Vidna Obmana, waarvan onlangs bij Zoharum het terugblikkende ‘The Trilogy’ heruitgegeven werd. Maar laat ons beginnen bij het begin... De eerste releases onder de Vidna Obmana moniker verschenen ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Trouwfe(e)st #2 - Een eigenzinnige huwelijksverjaardag

Trouwfe(e)st 2 is het vervolg op Trouwfe(e)st, het minifestival voor het huwelijk van Dimi en Sigrid, verleden jaar. Een jaar later vonden ze het de moeite om opnieuw een aantal groepen uit te nodigen in Jeugdhuis Wommel, en opnieuw bevonden deze groepen zich eerder in het bereik van dark ambient en neofolk…. UrZon is het Noise-project ...

lees meer...
CD BESPREKING : Herr Lounge Corps & Cadaverous Condition - The Breath Of A Bird

Hoewel ik vertrouwd ben met het werk van zowel Cadaverous Condition als van Herr Lounge Corps, bleek dit een bijzonder moeilijke cd om te bespreken. Het was Miro Snejdr (Herr Lounge Corps) zelve die me aansprak met de vraag of ik deze wou bespreken. We kennen de man vooral als de huispianist van Douglas P bij Death In June, maar tevens ...

lees meer...
CD BESPREKING : Analogue-X - Course Of Life

Als er één ding is waar ik als recensent de wubbes van krijg, is het wel een gebrek aan transparantie. Echozone zou een samenwerking zijn aangegaan met het Duitse RMP Records om een aantal (toekomstige) releases van de electropop-band Analogue-X uit te brengen, maar ik vind niks terug over dit label. Op Discogs zijn er verschillende ...

lees meer...
CD BESPREKING : protoU - Khmaoch

We lieten u al eerder kennis maken met de Oekraïense artieste protoU, middels haar uitstekende samenwerking met Hilyard. Inderdaad, artiestE, het blijft het vermelden waard, aangezien het vrouwelijk geslacht in het anonieme dark ambient milieu nog steeds zwaar in de minderheid is. Maar dat deze protoU, oftewel Sasha Cats, meer ...

lees meer...
CD BESPREKING : Sophya - Broken Mirrors

Het van oorsprong Israëlische Sophya (niet te verwarren met de Sophia van Peter Bjärgö) resideert al een tijdje in Nederland. Wanneer we de puntjes Nederland en dark wave (want in deze muzikale vijver vist Sophya) met elkaar verbinden komen we als vanzelf bij Clan Of Xymox terecht. Niet verwonderlijk dan ook dat het via Ronny ...

lees meer...
NIEUWS 12/06/2018 : Trouwfe(e)st: het trouwfeest met instemming van Dark Entries

Trouwfeesten... Ons advies als Dark Entries luidt dat u ze moet vermijden als de pest. Maar nu en dan maken we wel eens een uitzondering. Als iemand voor zijn trouwfeest - in dit geval gaat het zelfs om de verjaardag van een trouwfeest - gratis optredens organiseert met donkere groepen, bijvoorbeeld. Dimi en Sigrid - het mannelijk deel van ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Judgement Fest - Feest in de catacomben van de muzikale onderwereld...

Ja, wij horen bij de mensen die vol vreugde uitkijken naar De dag des oordeels. En als De dag des oordeels een feestje houdt, Judgement Fest, dan willen we er graag bij zijn. De dag des oordeels, dat is natuurlijk het radioprogramma van Danny Quetin op Radio VRD, het donkerste programma op Limburgs leukste, elke maandagavond om 22u rechtstreeks ...