casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

691 items

   

IANVA
'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
24/02/2016, Dimi Brands
 Bookmark and Share

24/02/2016 : IANVA - 'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
24/02/2016 : IANVA - 'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
24/02/2016 : IANVA - 'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
24/02/2016 : IANVA - 'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
24/02/2016 : IANVA - 'Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.'
Een groep die hier niet de naambekendheid geniet die ze verdienen, naar mijn bescheiden mening, is het Italiaanse IANVA.

Italië brengt met de regelmaat van de klok kwalitatief zeer sterke dark folk bands voort, waarvan IANVA een zeer interessante exponent te noemen valt, aangezien ze hun folk sound kruiden met tal van andere genres, en bovendien een zeer gedocumenteerde band zijn wat betreft de onderwerpen die ze bezingen.

Bedoeling was om middels enkele algemene vragen het Belgische publiek een korte kennismaking met deze Italianen te gunnen, maar dit was buiten zanger en spreekbuis Mercy (echte naam : Renato Carpaneto) gerekend, die bekend staat als een echte spraakwaterval, en maar wat graag dieper inging op mijn vragen.

DE: Het begint er op te lijken dat Italië een hoofdrolspeler is in de dark folk scene. Hoe ervaren jullie Italianen dit zelf, en ik stel dezelfde vraag als ik ook aan Daniela Bedeski van RosaRubea stelde: is er zoiets als een zogenaamde ‘Italiaanse scene’?

Mercy: Volgens mij hebben we in de afgelopen jaren eerder een neerwaartse trend in de “dark/neofolk scene” gezien. Ondanks dat feit, is het geweldig dat er een aantal Italiaanse bands zijn die er nog steeds staan, en een profiel weten te behouden dat in termen van kwaliteit vrij hoog te noemen is, in vergelijking met de rest van Europa.

Het is zeker een positief feit dat er hier in Italië een heleboel goede bands zijn en er geregeld leuke releases verschijnen, toch ben ik echter niet zo zeker dat dit als een “scene” kan worden beschouwd.

Volgens mij heeft een echte scene behoefte aan een gemeenschappelijk doel of project. Ik heb een tijdje geprobeerd te werken naar dit pad, maar sommige gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben uitgewezen dat dit een titanische uitdaging bleek.

Om eerlijk te zijn, tegenwoordig ben ik er nog niet uit of het de moeite waard is of eerder tijdverlies is.

En dat is echt jammer, omdat de situatie in Italië heel ongelukkig is, op zijn zachtst gezegd.

Hier in Italië zijn onze band, de scene waarin we (terecht of onterecht) opgenomen worden, en alles wat kan worden onderverdeeld onder de term “heretic art” hard tegengehouden om te kunnen overleven, laat staan om te kunnen bloeien.

Botweg gezegd, wij moeten leven met een van de ergste mainstream scenes in de hele wereld!

De media blijft hardnekkig alle dingen die niet vallen onder het “collaboratieve” gebied van het establishment negeren. Daarbij is er een nieuwe generatie van jongeren die nog meer gedepersonaliseerd, passief en conformistischer zijn dan hun vaders ooit waren.

Dit soort mensen (die helaas bestaat uit een groot deel van het Italiaanse publiek en zelfs sommigen ‘scenesters’ uit het goth milieu) ervaren de inhoud, de kenmerken en eigenaardigheden van onze scene zo totaal vreemd. De uitoefening van een dergelijk basisniveau van xenofilie resulteert in een algemene overschatting van buitenlandse bands en artiesten die in sommige gevallen duidelijk nep zijn.

Het is tragisch, maar helaas een eerlijk en nauwkeurig beeld van de situatie in ons land op dit moment.

DE: IANVA is nogal geobsedeerd door geschiedenis, en jullie zijn enorm goed geïnformeerd! Is geschiedenis dan ook een passie voor de band, of is het zelfs meer dan dat?

Mercy: Geschiedenis is altijd een passie van me geweest. Als mijn leven geen onverwachte wending genomen had op mijn twintigste, had ik overwogen om een carriëre als geschiedenisleraar of onderzoeker uit te bouwen.

Dit gezegd zijnde, mijn achtergrond en het beetje academische vorming hadden slechts gedeeltelijk invloed gehad op het vormgeven van IANVA’s beeldtaal.

De enige dimensie die nog steeds onaangestast is, is dat ik elke keer weer zeer zorgvuldig omga met de filologische aanpak van al deze kwesties.

Maar, met betrekking tot de plot lijn, als het gaat om een aantal goede stemmingen uit te bouwen, geef ik er voorkeur aan om de ‘apparaten’ van pure fictie te gebruiken. Of, om meer specifiek te zijn, die ‘apparaten’ uit het verhaal van de historische gebeurtenissen die gevormd zijn door de fictie van de afgelopen decennia (in het bijzonder de Italiaanse fictie).

Op een bepaalde manier betrekken onze releases altijd een episch saga dat tot leven maar ook tot rust komt door middel van de songs. We presenteren heroïsche verhalen die dezelfde karakteristieke kenmerken hebben van sommige oude films en grote historische romans, afkomstig uit de populaire fictie uit het begin van de 20ste eeuw.

Terwijl ik van geschiedenis hou als onderwerp, ben ik eigenlijk nog veel meer geïnteresseerd naar de perceptie van de geschiedenis die onze voorouders hadden, die tijdens specifieke, cruciale gebeurtenissen leefden.

Immers, in veel opzichten zijn wij evenzeer het gevolg van de voortdurende botsing en samenloop tussen de gewone mensen en grote historische gebeurtenissen die hebben bijgedragen hebben aan de gevolgen ervan: of ze zich aan deze gebeurtenissen aansloten, of dat deze gebeurtenissen hen eerder verdeelden, of dat ze hun hebben verheven dan niet weggeveegd hebben.

Wij zijn de som (soms zelfs de genetische uitkomst) van vele toevallige gebeurtenissen. Het lijkt mij dat de essentiële en intentionele componenten die voortvloeien uit de percepties die onze voorouders putten uit de laatste paar eeuwen Europese geschiedenis (realistisch of misleidend) vaak meer formatief dan de gebeurtenissen zelf zijn geweest.

Wat is er meer fascinerend en meeslepend om te verkennen en te vertellen dan dit? Ik vind het bijna onmogelijk om mensen die hierover verrast zijn te begrijpen, of mensen die hier sceptisch tegenover staan, wanneer ik dit probeer uit te leggen, en de ware onderwerpen die in onze songs aan bod komen moet uitleggen.

Willen mensen dezelfde oude dingen keer op keer terughoren? Zijn ze zo gevangen in het web van moderniteit en routine dat ze zich gedwongen voelen om dergelijke walging en afkeer voor al het gemaakte en geborene, dat ze de noodzaak voelen om zich uit de buurt van het huidige moment te uiten?

Dat is natuurlijk een retorische vraag, want helaas is het antwoord “ja”.

Ik vind het heel jammer voor deze mensen, en niet alleen omdat ze nooit IANVA fans zullen worden -ik heb wat meer serieuze en minder zelfzuchtige redenen dan dat.

DE: Er zijn veel dark folk bands die zich verschuilen achter een ‘donker gordijn’, politiek gezien bedoel ik dan, door het gebruik van bepaalde symboliek, zonder zich echt uit te spreken... IANVA is in dit opzicht ‘politiek-vrij’, dat is duidelijk. Maar wat denk jij, als geschiedenisliefhebber, van bands die flirten met thema’s als oorlog, en meer bepaald het Derde Rijk, of om in Italië te blijven, het fascisme? Aangezien dit toch ook een manier is om bepaalde ‘foute’ mensen aan te trekken die er de mogelijke dubbele bodem niet van inzien?

Mercy: Dit debat is nu al meer dan twintig jaar bezig zonder ook maar één rationele oplossing over dit gegeven, en nu vraag je mij waarom...

Het antwoord dat ik hierop kan geven is het meest voor de hand liggende, en meest duidelijke dat je je kunt voorstellen: het is omdat bij beide betrokken onderdelen volwassenheid ontbreekt.

Bekijk hen maar eens: het ene deel voortdurend tegenover het andere met zijn “onvermurwbare” zekerheden, allemaal gebaseerd op de fundamenten van verbazingwekkende vaagheid.

Het is een scherm dat belachelijk en absurd zou kunnen zijn, ware het niet voor het feit dat men duidelijk een onoprechte ondertoon van hypocrisie en bedrog ingesloten voelt. Het is een doordringende verklikker, een vleugje zorgeloosheid en onwetendheid die ik persoonlijk beledigend en vervelend vind.

Hoe dan ook, het is zeker juist om te zeggen dat er een fundamenteel probleem is dat moet worden aangepakt. Vandaag is het identiteit/globalisering thema een zeer ernstige en allesomvattende kwestie.

Het gaat niet alleen om politiek en economie, maar ook milieu, natuur, kunst en zelfs antropologie. Om het kort te houden: wij moeten verwijzen naar de gehele inhoud en kwaliteit van het leven.

Op dit punt moet er een ernstig en algemeen debat rond deze kwestie ontstaan. Het is iets dat betrekking moet hebben op onze generatie en een enorme beweging moet creëren. Wat is er in plaats daarvan gebeurd? Niets!

Er gebeurde niets, omdat deze belangrijke en cruciale vraag overgenomen werd door een aantal neo-nazi ultra minderheden of soms (zoals bij sommige artiesten) slechts schijnbaar gekoppeld werden aan politieke standpunten.

Als die mensen zo serieus bezorgd zijn over de verwoestende gevolgen van de globalisering op cultuur en maatschappij zoals ze suggereren, waarom blijven ze dan teruggrijpen naar dezelfde gevaarlijke fascinatie en haar symbolen? Hebben ze niets beters te doen dan dat?

Ik heb me altijd kwaad gemaakt over de fascinatie van het kwaad waar deze scene zo door lijkt te worden doordrongen en verzadigd : criminele ideologieën, seriemoordenaars,...

Plotseling kwam er een rigoreuze vraag, een opbouwende kritiek, een angst op basis van een solide en een echt fundament dat werd gematerialiseerd, en wat doen deze mensen dan?

In plaats van zich af te vragen hoe ze kunnen proberen om een betrouwbare woordvoerder van die vraag te worden, doen ze alsof ze niet begrijpen dat de goedkeuring en het gebruik van symbolen in diskrediet gebracht door de geschiedenis zelf de beste manier is om het meest actuele en rechtvaardige standpunt in diskrediet te brengen.

Waarna ze zich in de slachtofferrol hullen als ze zich bedreigd voelen, verbannen en geboycot. In deze gevallen, kan ik echt niet begrijpen waar kwader trouw ophoudt en domheid begint.

Toch, aan de andere kant van het hek kan je mensen van wie de intellectuele en geestelijke ellende zonder weerga in de huidige maatschappij te vinden is.

En dan heb ik het over een aantal organisaties van de zogenaamde “anti-fa”.

Ik ben altijd bereid om hun vragen te beantwoorden en te debatteren over een onderwerp of een probleem met om het even wie. Dankzij mijn achtergrond en goede gezindheid ben ik altijd geneigd om ieders ideeën te respecteren, zolang onze respectievelijke posities realistisch en redelijk zijn.

Maar precies hetzelfde uitgangspunt van de zogenaamde “missie” van die mensen (dat wil zeggen: Europa wordt bedreigd door de aanhoudende dreiging van een nazi-fascistische heropleving en zij moeten voortdurend controleren, waken over, zoeken en vernietigen van elke kleine opinie en artistieke expressie die niet volledig in lijn staat met hun bekrompen en kleinzielige handboek) is, op zichzelf, volledig irrationeel.

Mensen met deze houding zijn een soort primitieve ‘Thought Police’ geworden en je moet echt geen ‘fascist’ te zijn om te zien wat voor soort bekrompen Orwelliaanse ‘Thought Cops’ ze zijn.

Uiteindelijk zijn het mensen zoals wij die zijn gebonden aan verliezen in beide richtingen.

Tot eender welk kamp je behoort, het uitlijnen van jezelf met een van die kanten, zonder kritisch onderzoek van hun respectieve propaganda biedt zeker voordelen. Het kan alleen in kleine hoeveelheden, maar het is altijd gewaardborgd.

Ook een vrije geest, stijl, vrijheid van oordeel en een “buitenbeentje” te zijn wanneer je iets creërt is een duur pad dat vaak niet goed betaald.

Het is om deze reden dat de meeste artiesten gewoon vasthouden aan hun respectieve rollen en daar blij mee zijn.

Het is om deze zelfde reden dat we altijd het risico lopen door beide kanten te worden neergeschoten.

DE: IANVA covert ‘Amsterdam’ (Jacques Brel), net zoals jullie landgenoten van Roma Amor, hebben Italianen iets speciaals met dit nummer van deze grote Belg, of met Brel in het algemeen?

Mercy: Even ter verduidelijking voor de buitenlandse lezers: onze stad (Genua) was de eerste stad in Italië die het leven schonk aan een erkende en bekende “chansonniers”/songwriters scene.

Het wordt gezien als een voorloper sinds de vroege jaren 60 toen critici refereerden naar de “Genuese stijl”. Het is een soort van merknaam doorheen decennia (zie ook Fabrizio De André, Umberto Bindi, Luigi Tenco, etc....)

Dit gebeurde vooral omdat Genua zeer dicht gelegen is bij Frankrijk (wiens artistieke traditie van het ‘chanson’ gekend is over de hele wereld) en een havenstad is.

Zodus, net als in Liverpool en Hamburg, was het erg gemakkelijk voor de jongeren om alle nieuwe geïmporteerde releases te krijgen. In de meeste gevallen kochten ze de platen direct van zeelui. Eens je dit snapt, is het gemakkelijk in te zien waarom de Franse en Belgische chansonniers zo’n krachtige invloed hadden op al die jonge studenten die droomden van bohème en revolutie.

Brel, Brassens, Leo Ferré, Aznavour zijn letterlijk de “spirituele gidsen”, de ruggengraat en de fundamenten van de zogenaamde “Genuese stijl” -in die mate dat veel nummers werden vertaald in het Italiaans en de songs van Brel werden zelfs vertaald in het Genuese dialect!

De reden achter de ban die deze grote artiesten (en het chanson genre in het algemeen) op de Genuese scene werpen is duidelijk: het wantrouwen richting hypocrisie en autoritarisme, het sarcasme en he verdriet die deze prachtige songs uitademen zijn diep geworteld in het temperament van alle Genuese mensen.

Naast Frans chanson, werden de Genueese songwriters ook beïnvloed door jazz, blues, folk en beat.

Je kon hier zelfs luisteren naar lokale artiesten die Italiaanse covers speelden van Dylan, Cohen en Ralph McTell toen in de rest van Italië niemand wist van hen.

Maar ook al was deze grote erfenis zo belangrijk, werden we met ouder worden meer ontgoocheld door de underground scene en zijn trends om deze volledig te heroverwegen en op te waarderen.

Al deze platen waar onze ouders naar luisterden toen we kinderen waren hebben zeker en vast hun stempel gedrukt op ons werk. De “Genuese stijl” is niet iets wat je als vanzelfsprekend moet beschouwen. We moesten de smaak van het opgroeien naar volwassenheid, de tijd van rouw en verlies, de bittere smaak van verraad en verloren liefde absorberen en echt leren deze onder de knie te krijgen.

Wat betreft Brel’s ‘Amsterdam’ zong Stefania dit nummer al met een andere band, bijna vijftien jaar voordat ze lid werd van IANVA, maar toen we elkaar ontmoetten wist ik dit nog niet.

Op een avond zong ze het voor mij en ik was letterlijk zo verleid door haar versie dat ik gezworen heb dat ik dat op een plaat moest zetten. Dat was de reden waarom het de tracklist haalde van de eerste IANVA EP in het begin van 2005. Hoewel het niet erg verbonden was met de historische achtergrond van deze release, was die cover zo krachtig en suggestief, vond ik zijn plaats op de EP gerechtvaardigd -vooral gezien het feit dat niemand nog Brel zong in Italië, in die periode zong Stefania haar chanson repertoire in het homo club circuit.

In de vroege jaren ‘90 was bijna niemand geïnteresseerd in dat soort dingen, in Italië.

Alle bands probeerden “culturele” elementen van de grote songwriting traditie te vinden in dingen zoals Italiaanse “militante” hip hop of Italiaanse indie rock omdat ze niet passé wilden klinken of geen muziek wilden maken voor “oude zakken”.

Vermakelijk genoeg klonken voor buitenlandse oren deze imiterende muziekstijlen toen zelfs al hilarisch en saai!

Hoe meer we verdergingen, des te meer was ik er van overtuigd was dat we goed aan deden en doen om koppig tegen deze trends in te gaan, en ver weg deze routes die anderen nemen te omzeilen.

Ik wil niet verwaand klinken of een groter krediet claimen dan we verdienen, maar je moet begrijpen dat toen we begonnen deze alchemie van traditie en nieuwe trends uit te proberen, niemand zelfs een cent had ingezet op ons project of de mogelijkheid dat we zelfs maar een enkel exemplaar zouden verkopen.

Niettemin, een deel van de Italiaanse scene begon gelijdelijk aan naast het oorspronkelijke pad van de pure neofolk te lopen om nieuwe elementen en ideeën te introduceren. Het Italiaanse gothic publiek begon ook langzaam aan met folk muziek en songwriters van de afgelopen decennia te beluisteren, en ik zou zeggen dat IANVA toch een beetje respect verdient voor het bereiden van dit pad, voor de doorbraak ervan, en het wijzen op de mogelijkheid van nieuwe manieren.

DE: IANVA is een waarlijk grote (in aantal) band, wat een heleboel persoonlijke invloeden met zich meebrengt. Kan je aan onze lezers de bandleden even voorstellen en wie is verantwoordelijk voor wat, is het simpel om samen te werken, en indien nodig compromissen te sluiten?

Mercy: Dat is een moeilijk te beantwoorden vraag... In de eerste plaats omdat sommige van de originele leden ondertussen geen deel meer uitmaken van de huidige line-up, maar hun bijdrage is nog steeds een essentieel element wat betreft de stemming van het project.

Ten tweede omdat we niet werken als een gewone band en wanneer ik probeer uit te leggen hoe de dingen werken, is er een hoog risico om verkeerd begrepen te worden.

Een goed voorbeeld hiervan is dat ik een tijdje terug heb gezegd dat IANVA geen ‘democratische’ band is, maar dat al de leden daar tevreden mee zijn omdat we begrijpen dat te veel hoofden samen niet altijd de beste beslissingen kunnen nemen...

God verhoede! Het is duidelijk dat iemand wat ik zei nam op de manier waarop het hem uitkwam!

Wat ik echt bedoelde was dat IANVA geen project is dat uitsluitend gebaseerd is op de muziek; er is een groot tekstueel, verhalend en esthetisch framework dat mijn exclusieve zaak is, met een beetje hulp van Stefania.

De andere jongens zijn zich hier van bewust en zien het niet als een beperking, omdat ze maar al te goed weten dat zonder hun inbreng alles slechts een vorm van mentale masturbatie zou zijn.

Als het tijd is om te creëren en de muzikale achtergrond te arrangeren, zijn alle bijdragen nodig. Het resultaat van onze herhaalde sessies en ieders inbreng is dat we bij de kern van de zaak samen als een gevolg van de inspanningen van iedereen komen.

We zijn niet tevreden met compromissen. Als we in de studio zijn hebben we een duidelijk idee van wat geschikt is voor IANVA en wat niet.

Een andere bijzonderheid van IANVA is dat elk apart lid een ander soort van ‘flexibele’ aanpak in een specifieke situatie of song heeft.

Davide La Rosa (accordeon en achtergrondzang in de studio) is tijdens onze optredens een van de vliegwielen van de band, en verandert in een fantastische percussionist en multi-instrumentalist.

Fabio Greco (klassieke gitaar op onze live-optredens) is de man achter de orkestrale arrangementen en een goede componist in de studio, vaak komt hij met complete songs waar ik dan enkel nog een tekst voor dien te schrijven.

Tijdens onze optredens heeft onze man Beppe Spano de zware taak op zijn keyboards alle orkestrale onderdelen te spelen die we hebben geregeld en opgenomen in de studio.

Geloof me als ik zeg dat dit geen gemakkelijke taak is! Bovenop zijn rol als onze pianist is zijn rol de laatste paar maanden steeds belangrijker geworden wat betreft het samenstellen van de nieuwe nummers voor ons volgende album.

Op het podium speelt Fabio Carfagna gewoon zijn ritmegitaar, maar in de studio is hij een van de verfijnste en meest dynamische leden, vooral in de vroege stadio, wanneer alle nieuwe ideeën moeten opgeschreven en vastgelegd worden. Samen met Marco “Azoth” (onze bassist) maakt hij deel uit van dat ‘metal contingent’ dat IANVA die bepaalde “zware smaak” geeft tijdens onze live-optredens.

Gianluca Virdis (op trompet) ontmoetten we 5 jaar geleden, toen was hij echt heel jong. Hij vulde meteen het gat en kreeg een rol die absoluut fundamenteel is voor onze sound, zowel live als in de studio.

Last but not least is er Francesco La Rosa, onze drummer.

Het is moeilijk uit te leggen hoe belangrijk deze man is! Het publiek kan hem nauwelijks zien op het podium achter zijn enorme drum-kit, maar laat me je vertellen: niet alleen is hij de enige andere ‘overlevende’ van de oorspronkelijke IANVA line-up (net als ik); hij is ook de man die, technisch gesproken, negentig procent van alle IANVA releases opgenomen en vormgegeven heeft.

Francesco en ik zijn het teamwork achter alle frisse ideeën die de rest van de band zal ontwikkelen in een later stadium. Hij is ook de partner met wie ik al de muzikale achtergronden die over het algemeen niet door traditionele instrumenten (dat wil zeggen: samples, etc...) test.

Net als voor Stefania, nou ja, zij is weer een andere zaak.

Mensen durven haar creatieve inbreng in deze band wel eens onderschatten, omdat ze geen instrument bespeeld. Maar ze is absoluut van cruciaal belang, zowel in de studio als op het podium. Zij is degene die voortdurend waakt over onze tracks en fungeert als een filter wanneer bij een aantal van onze ideeën het risico bestaat dat ze goedkoop en ruw zullen uitdraaien. Van alle leden van IANVA, is zij waarschijnlijk degene die begiftigd is met smaak en esthetische nauwkeurigheid. Haar advies en/of veto zijn absoluut fundamenteel -en altijd op tijd.

DE: De eerste keer dat ik IANVA hoorde was toen ik wekelijks naar de podcast Aural Apocalyspe luisterde, een programma dat nog steeds hard gemist wordt aangezien dit een grote bron van informatie aangaande nieuwe releases binnen het dark folk genre was. Hoe moeilijk is het om in een tamelijk gesloten subcultuur, nieuwe zieltjes te winnen en op welke manier trachten jullie dit te doen?

Mercy: Het is triestig om vast te stellen dat weer een goede en betrouwbare bron van informatie verdwenen is. We hebben echt genoten van Aural Apocalypse en presentatrice Merrick. Helaas is dit de essentie en de vloek van de huidige tijd: al de goede en vrije stemmen worden op een of andere manier het zwijgen opgelegd door de mainstream en de media.

Een zo breed mogelijke verspreiding van informatie en communicatie gegeven door het internet zou overeen moeten komen met de vrijheid en pluriformiteit van de media; maar in plaats daarvan zegevieren overal homologatie en een afvlakking van de globalisering.

In de meeste gevallen geven internet en de sociale netwerken individuen alleen de kans om hun middelmatigheid, hun frustraties en hun incompetentie te ventileren.

Uiteindelijk is dit het tegenovergestelde van vrijheid, want echte vrijheid weet zich te onderscheiden. Het is niet mogelijk om het te minimaliseren naar een punt waar de ene “even goed is als de andere” -en beiden in feite niets betekenen.

Uiteindelijk is de enige manier om dit spel te ‘winnen’ weigeren om het mee te spelen.

Hoe raar het ook mag klinken, wij denken en handelen op een manier die haaks staat op wat elke marketingsdeskundige of trendsetter tegenwoordig als “essentieel” zou definiëren.

We houden er niet van om onze volgers op sociale netwerken te pesten, we vallen niet graag pers en promotors lastig, maar we zijn meer dan blij en voelen ons vereerd als we zelf worden gecontacteerd. We houden ons graag bezig met iedereen die écht geïnteresseerd is in ons werk.

We houden niet van digitale formats, bovenal willen we een fysieke manifestatie (vinyl, cd’s, live optredens) zijn.

We willen de consequente oppositie zijn tegen wat we hebben geïdentificeerd als onze natuurlijke vijand sinds het prille begin: de meest negatieve mythologieën van de moderne tijd.

Mensen weten waar ze IANVA kunnen vinden. En degenen die dit nog niet weten, zullen ons vroeg of laat wel vinden, als ze echt iets willen horen dat eigenlijk “tegen” de huidige tijd is, en niet enkel geklets.

DE: IANVA bestaat ondertussen bijna 13 jaar, kan je enkele hoogtepunten uit de bandgeschiedenis uitlichten?

Mercy: Volgens mij hangt dat allemaal af van je eigen verwachtingen wanneer je een project uit de grond stampt.

Voor mij persoonlijk is IANVA iets dat intrinsiek tot mijn volwassenheid behoort. De waardemeter voor mijn werk is uitsluitend artistiek -ontdaan van de dagdromen over roem en geld die typisch zijn voor de jeugd. Daarom kan ik ook zeggen dat ik deze hele operatie als een succes kan beschouwen.

We hebben overleefd en zijn blijven staan op onszelf, zonder hulp van anderen en zonder opgelegde verplichtingen of beperkingen.

We hebben geexperimenteerd en dingen ervaren zoals wij het zelf wilden. We schreven teksten en zongen ze in het Italiaans.

We introduceerden onvoorspelbare stijlvarianten uit muzieksoorten die onbuigzaam en verzegeld leken. We kregen ook steeds goede publieke reacties (zelfs ver buiten onze landsgrenzen) door simpelweg communicatief te zijn, ondanks de grenzen van onze taal.

Daarom kan ik zeggen dat ik heel trots en blij ben met al onze kleine prestaties. Ik zou nooit een van deze dingen verwerpen die we in al die 13 jaar gedaan hebben.

We hebben in vele mooie landen en plaatsen gespeeld (Nederland, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland,...), maar als je wil dat ik enkele hoogtepunten aanwijs, zou ik zeker ons concert in Il Vittoriale vermelden, bekend landgoed van dichter en oorlogsheld Gabriele D’Annunzio (IANVA’s “spirituele begeleider”). Dat was immers een hele gebeurtenis, zowel voor ons als voor het publiek! De sfeer die avond was absoluut magisch. Gewoonweg onvergetelijk!

Daarnaast, zou ik zeker ook de optredens op het Wave-Gotk-Treffen vermelden (wie kan immers die prachtige Schauspiele in Leipzig vergeten?), of toen we speelden in Utrecht op het Summer Darkness Festival in dat vreemde en prachtige Speelklok Museum...

We hebben geluk als band. We hebben op prachtige plekken vol geschiedenis en kunst gespeeld, waar je als het ware het goevel van het vergeten, Oude Europa kan vinden en inademen.

Er kan geen twijfel over bestaan: historische bezienswaardigheden, musea en monumenten zijn de perfecte plek om IANVA op hun best te zien.

DE: We kunnen IANVA catalogiseren in het brede dark folk vakje, maar jullie mengen tevens heel wat andere invloeden in jullie geluid zoals dark cabaret en soundtrack, net gelijk bijvoorbeeld Roma Amor (daar heb je ze weer :)).

Maar wat zijn de muzikale invloeden van IANVA, en wil je iets kwijt over je persoonlijke muzikale favorieten?

Mercy: Toen we begonnen wilden we een zeer eenvoudig artistiek doel nastreven. Immers, genres als neofolk, martial en military pop wilden enkel een “soundtrack geven” aan geschiedkundige feiten, maar (naar mijn bescheiden mening) denk ik dat slechts een paar artiesten erin geslaagd zijn hierin goede resultaten voort te brengen -en dan nog voor een korte tijd.

Wat is het geluid van de geschiedenis? Het lijkt een domme vraag,maar het is heel moeilijk te beantwoorden.

Het enige wat we zeker weten is dat de geschiedenis nooit een nietig en/of klein geluid zal hebben.

Geschiedenis is niet iets dat je kan definiëren als ‘minimal’ (een woord dat zo dierbaar is voor trendsetters en fashionista’s). Het is een groots en massaal fenomeen, en omvat alle attributen, ideeën en de specifieke kenmerken van de mens -van de meest verheven tot de meest verachtelijke. Soms is het gemaakt door gouden tijden, waar de kunsten en de gedachten bloeien maar toen braken er vreselijke gebeurtenissen uit en plots veranderde alles. Dus hoe kan je dan denken aan geschiedenis in termen als “minimal”?

Dit is de reden waarom we ons best hebben gedaan om achter de geheimen van de meesters van de Gouden Soundtrack Eeuw (Ennio Morricone, Nino Rota, Bruno Nicolai, Franco Micalizzi, Armando Trovajoli,...) te komen. In de afgelopen decennia was dat een kunst waarvoor Italië beroemd was in de hele wereld, maar dat was de Italiaanse underground scene 15/20 jaar geleden precies compleet vergeten.

In die tijd, konden onze grote componisten en al hun prachtige scores nog maar weinig mensen schelen. IANVA was een van deze “weinige moedige” artiesten die weigerden om dergelijk meesterschap voor lief te nemen.

Gelukkig, zijn de dingen vandaag de dag veranderd en kan je veel goede underground bands vinden die hun inspiratie halen uit deze geluiden.

Nu ben ik er zeker van dat je je afvraagt wat dit te maken heeft met folk en het antwoord daarop is feitelijk simpel.

Als je er over nadenkt, alle anthems, militaire muziek en opera aria’s zijn het auditieve equivalent van wat openbare constructies (dat wil zeggen: kastelen, begraafplaatsen, paleizen, landgoederen) zijn in de wereld van monumenten en gedenktekens.

Folk muziek aan de andere kant heeft betrekking op de privé-sfeer van de mens. Het is het geluid van de kleine dorpen en van op zolder teruggevonden herinneringen. Nogmaals, het is het geluid van de geschiedenis. Toen het vertellen van verhalen zich losmaakte van de grote dimensie van de historische gebeurtenissen en zich in het privé-leven van individuen mengde, kon geen taal effectiever zijn dan degene die voorzien werd door eeuwen van populaire traditie.

In ons geval zou ik zeggen dat IANVA’s benadering van folk muziek nogal vreemd was. We kennen en waarderen de beste en belangrijkste artiesten uit het apocalyptische folk genre, dat is een feit.

Maar toen we begonnen onze muziek te componeren namen we als ons referentiepunt de herinterpretatie van de folk traditie zoals gegeven door een groot aantal artiesten uit de late jaren 60 en vroege jaren 70.

Als ik dat zeg, heb ik het over dat specifieke genre van de psychedelische/progressieve folk die in die afgelopen jaren terugkwam onder de naam acid/wyrd folk.

Tot slot moet ik ook zeggen dat alle muziek waar we van hielden, naar luisterden en in het verleden speelden op een of andere manier onze sound beïnvloed en gevormd heeft.

Allereerst onze “totems” Laibach en In The Nursery (om in het gebied van onze “scenes” te blijven), gevolgd door new wave, glam rock, metal (van black tot doom metal)... de invloeden zijn er allemaal.

Als je goed oplet, zul je merken dat door al die genres vroeg of laat de geest van oud Europees Cabaret spookte. Het moet een sterke “psychische geest” zijn, omdat het nog steeds diepe en gemengde gevoelens bij het publiek te weeg brengt, generatie na generatie.

Je zal je zeker wel herinneren hoe de zeer vroege Engelse punkbeweging gefascineerd was door het Europese Cabaret als gevolg van de invloed van onze geliefde “heilige drie-eenheid” Bowie/Roxy Music/Lou Reed en de Duitse krautrock.

Om nog maar te zwijgen van zijn invloed op de eerste albums van Ultravox, de new romantics subcultuur, Marc Almond, het vroege werk van Scott Walker.

Dat zijn allemaal grote artiesten, genres en subculturen waar we allemaal van houden en in die hoedanigheid zijn ze dan ook een grote inspiratie.

Het enige wat ik eerlijk gezegd niet kan begrijpen en me gedesoriënteerd achterlaat, is wanneer sommige mensen onze sound vergelijken met genres als postrock of symfonische metal. Niets kan verder van de waarheid staan dan dat.

DE: Jullie werken aan een nieuw album. Ik vermoed dat het werkproces dan gebeurt door de bandleden apart, omdat het volgens mij geen sinecure is om datums te vinden waarop jullie allemaal gezamenlijk kunnen samenkomen?

Wat mogen we verwachten van het nieuwe materiaal, en wanneer zal het uitkomen?

Mercy: Om praktische redenen werken we in paren, en ben ik over het algemeen het “vaste element”.

Ik kan samenwerken met Fabio Carfagna en zijn gitaar, of met Beppe en zijn piano of met Francesco en onze laptops. Natuurlijk is dit meestal het geval in de beginfase die gewijd is aan de samenstelling.

Daarna treden andere leden toe tot het teamwork. Het is dan meestal Fabio Gremo’s beurt met zijn arrangementen. Ik begin ondertussen te werken aan de muziek, de zangpartijen en solo’s voor een aantal vooraanstaande instrumenten (zoals de trompet) en Stefania suggereert een aantal belangrijke accenten en correcties.

Concluderend, is de creatie van alle tracks die mensen kunnen horen op onze platen een soort van assemblagelijn stijl van werken.

Tenslotte worden alle nummers getest en gespeeld in onze oefenruimte tot ze klaar zijn om op het podium gespeeld te worden.

Op dit moment werken we aan onze volgende release, waar alle muzikale en ideale elementen typisch voor onze stemming doorheen al deze jaren hopelijk hun definitieve stilistische piek moeten vinden in een vorm die we nog niet volledig ontwikkeld hebben in het verleden.

Het is een traag en zorgvuldig werk, want we moesten verhuizen van Genua naar Bologna, met alle gevolgen van dien. Dit is waar onze live-sound-engineer (Cristiano Santini van de Italiaanse cult band Disciplinatha) zijn uitstekende studio’s heeft.

Deze keer hebben we ervoor gekozen om hem ook te gebruiken voor onze opnamesessies. Ik kan je vertellen dat het nieuwe album later dit jaar zal worden uitgebracht en dat het een verrassende sound zal hebben, zelfs in de oren van onze meest toegewijde fans, terwijl het nog steeds, zoals altijd, ons unieke en herkenbare karakter blijft behouden.

Een typisch geluid (een audio merk zo je wil) is een serieus doel en het is iets dat heel moeilijk te bereiken is, dus we moeten onze honger naar verandering beheren, iets waar zowel artiesten als publiek zeer zorgvuldig naar hunkeren.

Dat is de schoonheid en het meest uitdagende aspect van deze hele situatie.

DE: Gaan jullie ook terug op tournee wanneer de plaat uit is?

Mercy: Zoals je je kan voorstellen, is het niet gemakkelijk voor een negenkoppige band om op tournee te gaan ten gevolge van persoonlijke engagementen en alledaagse jobs. Bovendien zijn we een klein orkest en een groot aantal belangrijke specificaties -een goede backline en PA, een groot podium en ga zo maar door – zijn allemaal noodzakelijk voor ons publiek om de juiste ervaring te beleven die een goede performance met zich meebrengt.

Dit gezegd zijnde, betekent dit niet dat we opgeven om optredens te doen. Nee nee, absoluut niet!

Dit komt omdat onze fans en ons publiek al onze inspanningen waard zijn, en omdat het goed is om met feiten te bewijzen dat IANVA een live band is, en het loutere gevolg van studio trucjes en oplichting.

We zullen zeker een aantal optredens in Italië doen en ik kan nu al verklappen dat we een deel van de affiche van het Entremuralhas Festival in Leiria (Portugal) zullen uitmaken, in augustus, tevens een plaats van groot historisch belang.

DE: En IANVA nog eens op het WGT misschien?

Mercy: Die vraag zal je moeten stellen aan de WGT promoters! (lacht)

Het moet gezegd worden dat een band als IANVA (die volledig onafhankelijk en zich buiten het circuit van grote bureaus en grote labels beweegt) een beetje een underdog is, maar wat ons betreft, zouden we heel blij zijn opnieuw een deel van het festival uit te maken.

We hebben op twee verschillende edities van het WGT gespeeld, en beiden waren een geweldige ervaring. Volle locaties, een geweldig publiek, zeer professionele medewerkers en op de laatste editie viel ons zelfs de eer te beurt om de hoofdact te zijn tijdens de neofolk zaterdagavond in het Altes Landratsamt.

Onnodig te zeggen dat we de tijd van ons leven hadden, het publiek leek te hebben genoten van onze voorstellingen en de promoters hadden er geen spijt van dat ze ons opgenomen hebben in hun affiche.

We kregen te horen dat er veel mensen zijn die ons graag terug zouden zien optreden op een van de WGT podia en we zouden dat heel graag nog eens doen. Laten we onze vingers gekruist houden!

IANVA

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Tempel - Tempel

Tempel is een zijproject van Kvelertak drummer Kjetil Haugland Gjermundrød en niet te verwarren met het gelijknamige, instrumentale metal duo uit Phoenix, Arizona. Andere groepsleden in het Noorse kamp zijn de twee broers van Kjetil. Espen speelt gitaar en Inge neemt de basgitaar en zang voor zijn rekening. Tweede gitarist is hun ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Grand Astoria / Montenegro - The Grand Astoria x Montenegro

Op dit titelloze split-album (47 minuten speelduur) dat ons uit Rusland werd toegestuurd, staan twee zeer lange stonerrock composities van twee verschillende bands: The Grand Astoria en Montenegro. The Grand Astoria brengen het net geen half uur durende “The Body Limits”, een psychedelische stonercompositie die me regelmatig ...

lees meer...
CD BESPREKING : The London Sound Survey - Thames

Ian Rawes woont in Londen. Hij werkt er voor de stadsdiensten als ‘urban field recorder’ en is de oprichter van The London Sound Survey website die hij fulltime runt. Sinds 2008 heeft Rawes het veranderende geluid van de hoofdstad van het Verenigd Koninkrijk gedocumenteerd door middel van een enorme reeks van meer dan tweeduizend ...

lees meer...
NIEUWS 22/05/2019 : Struggler maakt een update van Life Update+

“It Was A Very Long Conversation But At The End We Didn’t Shake Hands”. Het is en blijft de legendarische debuutplaat van Struggler. Hamont-Achel leerde tegen en wil en dank zijn eigen duistere kant kennen. De goegemeente heeft er mee leren omgaan en de band op zich is gedurende 40 jaren nog steeds zijn eigen koers aan het ...

lees meer...
NIEUWS 22/05/2019 : Darkdweller reist straks af naar Leipzig en hoopt van u hetzelfde. Hier zijn gratis tips!

Tip 1. indien u nog twijfelt, doen, kies voor een vakantie / city trip met Pinksteren naar het mooie, groene en historisch relevante Leipzig. Weerbarstig lief of vrouw? Doe alsof uw neus bloedt u weet zogezegd van niets want er zijn nog tickets beschikbaar aan de kassa en als je er dan toch bent... U vindt trouwens een ticket stalletje recht ...

lees meer...
CD BESPREKING : Robert Worby - Factitious Airs (Electronic Music)

Robert Worby is een componist, geluidskunstenaar, schrijver en omroeper. Net als Iain Marsh heeft hij zich gevestigd in Londen en werkt er sinds de jaren ’90 voor BBC Radio 3. Hij is de medeoprichter in 2002 van Cut & Splice, een festival met aandacht voor elektronische muziek en geluidskunst. Robert heeft een onverzadigbare ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2019 : Al die willen te kaap'ren varen...

Hoewel het legendarische Cold Meat Industry label al sinds 2014 op apegapen ligt, vond men het in 2017 toch wel gepast om de 30ste verjaardag van hun bestaan te vieren. In stijl, in dit geval met een tweedaags festival en een heleboel acts die het mede dankzij dit kwaliteitslabel tot grote namen wisten te schoppen. Wie er bij was daar ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2019 : Het WGT elftal van Dimi Brands.

Nog een tweetal weekjes en de jaarlijkse bedevaart naar Leipzig kan een aanvang nemen, geef maar toe dat u er weer een gans jaar naar heeft uitgekeken. Ondergetekende stuurt dit jaar zijn kat, maar laat niet na zijn persoonlijke elftal mee te geven, kwestie dat u niet bezwijkt aan keuzestress. 1.CAMERATA MEDIOLANENSE Italiaans ...

lees meer...
CD BESPREKING : Verzamelaar - Dancing In Darkness

Lang geleden dat ik mijn cd speler nog een keer een opmerkelijke, of beter nog relevante verzamelaar liet eten. Er waren tijden waarin er regelmatig van die compilaties verschenen die een must waren voor elkeen die de scene op de voet wou volgen en blijven volgen. Die tijd lijkt echter achter ons een ook deze “Dancing in Darkness” ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/05/2019 : Second Still exclusief in Retie

De Westkust van de US of A weet schoon volk tot zijn inwoners te tellen. Paraderend langs de Hollywood Boulevard onder het alziend oog van de paparazzi. Al zien we een band als Second Still er weinig last van te weten ondervinden. Bijzonder straf dan weer wel in de postpunk / coldwave-subcultuur waarin ze zich als trio al enkele jaren ...

lees meer...
FOTO'S : Praga Khan - @ YAP Leopoldsburg, 11/05/2019 daar Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : De Klinke - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : La Lune Noire - @ MysteriA Fantasy-Fair Aarschot, 04/05/2019 door Luc Luyten