casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

INTERVIEW MET NURSE WITH WOUND’S STEVEN STAPLETON
“The day will come –a day with frost- : we’ll interview the Holy Ghost!!”
(uit ‘Smavarmt’ van Arbete Och Fritid, tekst door Rolf Lundqvist)
01/06/2007, Jan Denolet
 Bookmark and Share

Het is niet dat we Steven Stapleton gelijk zouden willen stellen met ons aller Heilige Geest, maar in surrealistische en experimentele muzikale middens heeft de man achter Nurse With Wound wel een naam en faam die ronkt als een krolse kater. We waren dan ook wàt blij dat hij een half uurtje van zijn tijd ter onzer beschikking stelde.
Uiteraard zijn wij ons ervan bewust dat niet iedereen die onze bescheiden site bezoekt bekend is met het fenomeen Nurse With Wound, dus sta ons toe om eerst even van start te gaan met een korte bio…
We kunnen het verhaal misschien het beste beginnen in het jaar Onzes Heren 1973. In dat jaar schreef de toen 16jarige Steven Stapleton zich in voor het prestigieuze Hornsey Art College… om er na een week al de brui aan te geven. De kunstschool had immers meer oog voor de te volgen regels dan voor het sluimerende talent van zijn studenten. Stapleton vulde de rest van het schooljaar met thuis te zitten in zijn claustrofobisch kleine slaapkamertje, waarin nét genoeg plaats was voor zijn bed en zijn uitgebreide collectie Krautrock- en avantgardeplaten. Op zijn 17de maakte hij samen met toenmalige kameraad Heman Pathak een reis door Europa en vooral door Duitsland om aldaar hun grote Krautrockhelden van Guru Guru, Kraan, Faust en andere aan het werk te zien. Niet alleen volgden ze de optredens, ze verbleven ook bij de groepen thuis (communegewijs) en vooral Steven Stapleton leverde hand- en spandiensten als roadie en ontwerper van platenhoezen. Volgens Stapleton was dat het meest invloedsrijke jaar van heel zijn leven…
In 1978 vroeg geluidstechnicus Nicky Rogers of Stapleton soms mensen kende die in een experimentele groep zaten, zodat hij een opname van hen kon maken. Steven nam de kans van zijn leven waar, loog dat hij zelf in zo’n groep zat en belde zijn twee beste vrienden Pathak en John Fothergill op met de mededeling dat ze vanaf NU in een groep speelden en dat ze een plaat zouden opnemen. Zonder noemenswaardige voorbereiding trokken de drie (die niet eens een idee hadden van hoe men instrumenten moet bespelen) de studio in om het ondertussen legendarische ‘Chance meeting on a dissecting table of a sewing machine and an umbrella’ in te blikken. Als u de titel al surrealistisch vindt, dan dient u te weten dat deze is geïnspireerd door het antwoord op een vraag die men ooit aan Comte de Lautreament (auteur van ‘Les Chants de Maldoror’) stelde. Vraag: “Wat verstaat u onder Surrealisme?”; antwoord (vertaald naar het engels): “A Chance Meeting…”. De naam Nurse With Wound zou dan weer gebaseerd zijn op het gelijknamige schilderij van Francis Bacon, op zijn beurt geïnspireerd door een scène uit de film ‘Battleship Potemkin’ (ook te zien op de hoes van Sisters of Mercy’s ‘Body Electric’). Ze hadden nooit gedacht dat ze van hun 500 exemplaren vanaf zouden geraken, maar mede dankzij de buitenissige hoes van Steven Stapleton (die later voor zijn beeldende kunst onder de naam Babs Santini zal werken) was deze klus in een luttele 3 weken geklaard. Voor het verspreiden van verder materiaal van NWW en andere acts werd het United Diaries-label opgericht. Ondertussen is er een hele ‘shitload’ van Nurse With Wound-albums op de markt en wij goedzakken hebben hier een subjectieve selectie uit gemaakt, dewelke u kunt vinden na het interview…
Ondertussen schrijven we 1983 wanneer Steven Stapleton kennis maakt met de toen nog in Psychic TV werkzame David Tibet. Deze laatste staat dan op het punt om Psychic TV te verlaten en zelf een project te beginnen onder de naam Current 93. Stapleton speelt mee het op de in 1984 uitgebrachte eerste C93-LP ‘Nature Unveiled’ en vanaf dat moment vormen Stapleton en Tibet een creatieve tandem, zowel voor Stapleton’s Nurse With Wound als voor Tibet’s Current 93.
Ook in 1984 leert Stapleton zijn toekomstige vrouw kennen, namelijk Diana Rogerson. Deze dame was toen actief in de feministische en fetisjistische formatie FistFuck. La Rogerson zal later nog opereren onder de naam Chrystal Belle Scrodd en heeft onlangs nog een schitterende CD gemaakt onder de naam A Bad Diana (zie onze CD-recensies). Samen met Diana’s dochter Ruby Wallis zal Steven Stapleton een nieuw samengesteld gezin gaan vormen. Even vermelden dat Ruby vanaf (denk ik) 9jarige leeftijd regelmatig bijdragen leverde aan zowel Nurse With Wound als Current 93…
In 1989 verhuisde het gezin Stapleton/Rogerson naar Ierland, meer bepaald naar Cooloorta in het Graafschap Clare. Daar aangekomen bleek het gezin dankzij zijn britse roots niet direct welkom te zijn. Dit behoeft geen uitleg: iedereen hoort de tragische geschiedenis van Ierland te kennen, te beginnen met de bemoeienissen van Oliver Fuckin’ Cromwell tot en met de beestachtigheden van zowel het katholieke IRA als van de protestantse Unionisten.
Dit hield Stapleton niet tegen om de aangekochte geitenboerderij uit te bouwen tot een fantasierijk en surrealistisch bouwwerk alsook tot een –oorspronkelijk misschien niet zo bedoelde- trekplaats voor collega-muzikanten en Travellers. De levensvisie van deze Ierse nomaden -vergelijk het met de Roma (en vergeet het scheldwoord ‘Zigeuner’) in Europa- stond het gezin Stapleton wel aan en ondertussen zijn het welbekende leden van de Traveller Community.
Daar zit ie dan, in de brousse van Ierland zichzelf te verschuilen en regelmatig platen de wereld in te sturen… De gelukzak… En niet eens internet om hem lastig te kunnen vallen…
Echter: dankzij het lumineuze idee van onze collega’s van (K-RAA-K)3 om Nurse With Wound naar België te halen werden we in staat gesteld om alsnog onze vragenlijst onder ’s mans neus te duwen, met onderstaand interview tot gevolg!

Dark Entries:
Om direct van leer te trekken: je zit al een tijdje op het Ierse platteland, ver weg van de buitenwereld en interviews weigerend…

Steven Stapleton:
…Om precies te zijn: ik heb nooit geweigerd interviews te doen, ik heb me gewoon nooit de moeite getroost er te doen…

Nou, da’s een verschil…

Ja, ik heb ze dus nooit geweigerd…

En waarom ben je nu, na zeker 20 jaren, op het idee gekomen om terug optredens te doen? Het enige wat ik door over terugvond was dat je in 1984 een aantal optredens had gedaan.

Dat klopt… Welnu: de optredens die we toen deden waren heel chaotisch, echte rotzooi eigenlijk… Ik dacht toen dus van: “Dit doe ik nooit meer!!”. Ik haatte het idee om op te moeten treden in vuile en stinkende rock ’n roll-keten waar overal een biergeur hing en waar we nooit tijd kregen voor een degelijke soundcheck. Ik dacht ook dat we niet groot genoeg waren om op te treden in zalen als deze hier (Theaterzaal van Vooruit Gent). Daarombleef ik al die tijd liever in de studio werken i.p.v. buiten te komen.
Uiteindelijk kwam David Tibet me vragen om mee naar San Francisco voor een DJ-set voor Current 93; wat ik deed, en ik moet zeggen dat ik best wel amuseerde! Daarna dacht ik van: “Hé verdorie! Geen probleem: ik kàn dit en het is nog leuk ook!” Tegelijkertijd zag ik dat m’n goede vrienden van Coil voor langere tijd op tournee gingen, wat me nog meer goesting deed krijgen. Vervolgens vroeg iemand ons om een quadrophonische remix te brengen van ‘Salt Mary Celeste’, en Colin Potter (al geruime tijd geluidsingenieur bij NWW) vroeg me om hiermee samen de bühne op te gaan. Eerst hield ik de boot af, maar omdat Colin aanhield gaf ik toe. Die ervaring gaf me wéér het gevoel van: “Ik kan dit en dit is leuk!” en op die manier heb ik mijn mening over optreden bijgesteld. Het is een leuke manier om wat van de wereld te zien, je wordt er fatsoenlijk voor betaald en meestal heb je nog wat tijd over om de omgeving te gaan bezichtigen. Ik hou nu ook van optreden op zich: it’s good fun!!

Kan ik me voorstellen! Over de muzikanten die meespelen: in hoeverre zijn ze nieuw voor je en zijn er bepaalde redenen waarom je precies met hén de baan op gaat?

Ja, het is ondertussen ook min of meer een vaste ploeg aan het worden. Ik had onlangs een aantal concerten in de VS en toen was het wel een totaal andere line-up. Op dit moment heb ik Christoph Heemann (van Hirsche Nichts Auf Sofa) bij me, die nog nooit dit soort NWW opgevoerd heeft. Da’s dus nieuw. Jacques Berrocal komt ons vanavond ook vervoegen. De eerder vaste equipe bestaat uit Matt Waldron, Colin Potter, Andrew Liles en mij. Soms komt David Tibet enkele nummers zingen en recentelijk worden we soms begeleid door Hazel Two Twiggs, een zangeres.

Wordt er tijdens NWW-optredens veel geïmproviseerd?

Ja, we vertrekken meestal vanuit een basis van een drietal nummers en daarbuiten improviseren we voor het grootste deel. Het gaat dus meestal van impro naar nummer en daarna weer impro… Ook omdat er geregeld een andere line-up is, kunnen 2 optredens onderling sterk verschillen. We weten nooit op voorhand hoe het uit zal draaien, wat het alleen maar interessanter maakt!

Zeker als je het proces zowat kunt volgen. Ik zie jullie enkel vanavond, maar iemand die jullie enige malen na elkaar ziet kan dus echt wel het verschil opmaken…
Betreffende de NWW-bijdragen van David Tibet: hoe vrij is hij, zowel in de studio als op het podium?

Hij kan echt doen wat hij ook wil, maar David prefereert eerder om zich bij z’n teksten te houden. Hij improviseert dus niet al te veel en houdt er ook niet zo van. We zijn tevreden met datgene wat hij verkiest te doen.
Het hele idee van een NWW-optreden is dat het allemaal nogal losjes loopt. Iedereen heeft de absolute vrijheid om z’n zin te doen…

Go and have fun…

Ja, precies!

Heb je na al die jaren dadaïstische en surrealistische muziek gemerkt dat er voor jou ook een zekere grens bestaat? Dingen waarvan je zegt dat ze niet door de beugel kunnen?
Een voorbeeldje: enige jaren geleden ging er een optreden van Smell&Quimm door, wat begon met een naakte ouwe vent die z’n mond vol zat te proppen met koekjes… Het eindigde wel met het vernietigen van hun apparatuur (geen probleem) maar ook met het beschadigen van de apparatuur van een vorige artiest, het welke nog op het podium stond…

(Moet er even meewarrig om lachen) Wel, vroeger had je ook al dat hele gedoe van dingen stuk slaan, met drilboren bewerken, het stuk slaan van piano’s en zo… Er is niets vernieuwends meer aan dat soort toestanden.

In dit geval behoorde het materiaal toe aan iemand anders. Ze hadden misschien wel de vrijheid binnen hun eigen performance, maar ze hadden ook geen respect voor de eigendom van anderen…

In ieder geval: wij voelen de noodzaak niet om apparatuur te gaan vernielen. Ik zie er ook het nut niet van in. Ik vind het persoonlijk nogal stompzinnig en kinderlijk.
Iémand is er ooit mee begonnen maar nu is het al een concept geworden. Het is niet de bedoeling dat iedereen dit nu gaat uitmelken. Ik veronderstel dat het iets is wat nu eenmaal ooit gedaan moest worden…

Het zal wel leuk zijn om vanavond terug samen te kunne werken met Jacques Berrocal?
Je kent hem al heel lang: al van in 1980 toen hij meewerkte aan ‘To the Quiet Men from a Tiny Girl’ en later aan het NWW-nummer voor ‘An Afflicted Man’s Musica Box’. Toendertijd belde hij je op met de boodschap dat hij geld kreeg om een tournee te ondernemen en mee te nemen wie hij ook wou. Hij wou o.a. jou meenemen, maar jij sloeg het aanbod af. Waarom?

Wel, het was toen nog niet de juiste tijd voor mij om dat te doen. Als iemand me dat nu zou vragen, dan zou ik niet aarzelen. Iemand heeft me ook gevraagd: binnen enkele dagen speel ik mee met SUN O. Het is een soortement heavy metalgroep en ze spelen een groot concert in Londen. 25 jaar geleden was ik nog niet zo zelfzeker; het was te vroeg…

Ik heb uiteraard de Nurse-lijst (insert bij ‘Chance Meeting On A Dissecting Table Of A Sewing Machine And An Umbrella’, alfabetische lijst met krautrock- en avantgardegroepen die de toenmalige NWW beïnvloed hadden) nog eens nagecheckt en o.a. de zweedse formatie Arbete Och Fritid staat er op vermeld (met de LP ‘Hall Andan’)…

Ja, ik hou veel van hun muziek… Ze zijn fantastisch!!

Heb jij ze dan op de Nurse-lijst gezet?

Ja, dat was mijn keuze.

Dat verrast me een beetje; nou ja, verrassen… Hou je van een bepaalde plaat van hen, of van allemaal?

Ik hou van alles wat ze deden!
Waarom was je verbaasd dat ze op de lijst stonden?

Omdat ze doorgaans nogal folky zijn… OK: ze kunnen heel dadaïstisch uit de hoek komen. Een compleet van de pot gerukt nummer als ‘Tva Gangare’ bijvoorbeeld (bedoelde eigenlijk ‘Smavarmt’ met dichter Rolf Lundqvist)… Als je naar hun gigs ging wist je naar ’t schijnt ook nooit wat je zou krijgen: folk, jazz folk, free impro…

En dat vind ik juist zo leuk en inspirerend aan die groep: dat je nooit wist waar je jezelf aan kon verwachten!
Net zoals wanneer men een nieuw NWW-album koopt: je weet nooit precies hoe het zal klinken. Mijn nieuwe album staat vol songs, en da’s ongebruikelijk voor NWW! Het zijn songs in de stijl van de fifties, noem het voor mijn part wat Peggy Lee-getint, zoals haar ‘Love a Man’ en ‘Fever’ bijvoorbeeld…

Je bent ook bezig aan een heus HipHop-album met een aantal vrouwelijke MC’s? Wie zijn ze?

Dat hou ik liever geheim tot het klaar is… Ik kan wel al vertellen dat het uitgegeven zal worden na het eerstgenoemde NWW-album. Op dit moment is het half afgewerkt. Bekijk het niet als een HipHop-album, maar eerder als een NWW-album met medewerking van een aantal rappers. Tegenwoordig luister ik nogal wàt naar rap…

Hoe ben je eigenlijk bij ‘female HipHop’ terecht gekomen?

Ik las in een muziekblad een review dat drie HipHop-albums tegelijk behandelde: ‘Under Construction’ van Missy Elliott, ‘Southern Hummingbird’ van Tweet en ‘Diamond Princess’ van Trina; dat ook door Timbaland geproduced was. Direct na het lezen wist ik gewoon dat ik deze muziek geweldig zou vinden en ik kocht zonder enige aarzeling de albums. Ik stond echt paf: het klonk ongelooflijk!! Ik was direct overtuigd van vrouwelijke HipHop! Ondertussen heb ik 700 of 800 CD’s van verschillende MC’s en ik draai het thuis bijna constant… Ik hou écht van die muziek en mijn kinderen zijn er dol op!

Daar kan ik in komen! Mannelijke rappers doen het niet voor jou…?

Nee, da’s voor mij niet hetzelfde. Ik vind het best OK wanneer vrouwen eens stevig uit de hoek komen. Het zogenaamde rollenpatroon op z’n kop, zo je wil…

Een beetje zoals bij Diana’s (Stapleton’s partner sinds jaar en dag) vroegere muziek?

Ja, daar is een link… Terug i.v.m. mannelijke MC’s: ik heb niets tegen hen hoor… Mijn kinderen luisteren graag naar 50 Cent, Eminem en consorten, en die zijn best ook wel goed. Zelf hou ik meer van een vrouwelijke stem, zeker als die eenvoudig maar krachtig en primitief kan klinken. Als een vrouwelijke beatbox bijna…

Recht voor de raap…

Ja, precies! Niet te geproduced…

Om terug te komen op de Nurse-lijst: je zei ooit tegen (Wire-journalist en auteur van ‘England’s Hidden Reverse’) David Keenan dat sommige namen op de lijst verzonnen waren. David Keenan deed wat huiswerk en kwam tot de conclusie dat alles op de lijst bestaat…

Eéntje bestaat niet…
Eéntje niet? Welke is dat dan…?

(plagerig) Zeg ik lekker niet…!

O.K. dan…
De manier waarop je al die tijd al in Ierland keeft kan je wel bijzonder noemen. Mensen met jouw levensstijl worden daar wel eens omschreven als ‘Travellers’.Nu was er vorig jaar een docufilm uit, ‘Traveller Girl’, waarin je kunt zien dat Travellers, en in het geval van de film dus ook hun kinderen, vaak gediscrimineerd worden…

Ik heb de film gezien en de Ierse Travellersgemeenschap wordt inderdaad gediscrimineerd, altijd al zo geweest…

Net zoals de Roma in Europa…

Inderdaad. Travellers en Roma worden in één adem genoemd en ze beschouwen zich ook als gelijk(w)aardig. Het is trouwens ook niet altijd aangenaam om Engelsman te zijn in Ierland.

Nog steeds…?

Er is nu veel veranderd sinds we ons in Cooloorta (Graafschap Clare, Zuid-Ierland) v estigden, maar 20 jaar geleden was het erg. Toen had je nog dat algemene republiekeinse gevoel bij de Ieren; veel al dan niet terechte anti-engelse gevoelens. In het begin liet de plaatselijke bevolking ons in het beste geval links liggen en waren we sterk op onszelf aangewezen. In tussentijd is Ierland natuurlijk sterk veranderd: heel kosmopolisch geworden en zo… Het is soms zelfs waanzinnig: er zijn bijna meer oosteuropeanen in Ierland dan dat er Ieren zijn! In bijna elke pub of aan bijna elk pompstation wordt je bediend door polen of estlanders… Werkelijk een verbazingwekkende evolutie!

Inderdaad… Had je in het begin het gevoel dat de nijd tegen de britten bij de gewone Ieren zélf zat, of leek het meer georkestreerd door een aantal politici?

Wel van de kant van de IRA-politici…

De Sinn Finn-partij? (‘Sinn Finn’ staat voor ‘Wij Alleen’)

Ja, Bij de oudere Ieren zaten de anti-engelse gevoelens er door hun eigen ervaringen ook diep genoeg ingebrand. Ik kan dit ook begrijpen: de britten hebben het in Ierland ook serieus uitgehangen en ik ben er dan ook niet echt trots op zelf brits te zijn…

In Ierland heb je gelukkig ook mensen als Sinéad O’Connor die verkondigen dat we elkaar moeten omhelzen zonder het verleden te vergeten; we moeten het verleden kunnen integreren in onze gezamelijke toekomst.

Precies, zo zie ik het ook…

Toen David Keenan’s boek ‘England’s Hidden Reverse’ verscheen (bij SAF-Publishing in 2003) had iedereen het over de grote familie – het Triumviraat bijna- van Nurse With Wound, Coil en Current 93. Hoe sta je daar zelf tegenover?

2 dingen: Current, Nurse en Coil zijn ook een soort van familie. Een familie in de zin dat we allemaal zeer goede vrienden van elkaar zijn, nog steeds…
Maar: het is geen soortement beweging zoals Keenan het wou laten uitschijnen…

Het was wel goede publiciteit…

Ja… We zijn dus wel goede vrienden, maar op muzikaal vlak gaan we duidelijk andere richtingen uit. Soms verstrengelen onze paden zich wel een beetje, zoals je mijn rol binnen Current 93 kunt zien. Ik werk wel mee hun muziek uit, maar ik doe geen optredens met hen…

…behalve toen in de Queen Elisabeth Hall… (2004?)

(lacht) Dat klopt, maar da’s al effe geleden!
Wat Keenan’s boek betreft heb ik dus gemengde gevoelens. Ik werd bijvoorbeeld nooit geïnterviewd voor het boek…

Je had wel een interview met hem voor Wire (in 1997)…

Ja, hij heeft daar veel uit geput en ook uit verschillende dingen die ik ooit eens tegen andere mensen al dan niet gezegd heb… Voor het boek zélf hadden wij dus nooit een interview…

Dus je kreeg nooit de kans om uitspraken van anderen te verifiëren…

Precies! David Keenan heeft 13 weken interviews met David (Tibet) gedaan, terwijl ook Balance en Sleazy (Coil) slechts 2 interviews gedaan hebben…
Het boek geeft dus een onvolledig beeld; het materiaal is niet goed gerepresenteerd en het zit vol gaten.
Ik ben dus helemaal niet zo blij met dat boek!

Een beetje alsof David Keenan tegen David Tibet zei: “Ik ga een boek over je schrijven; je hebt een aantal interessante vrienden, ik ga ook over hén schrijven!”? Zonder zijn bronnen grondig na te trekken?

Mmm… Ja, blijkbaar…

Euh, je hebt een hele hoop platen gemaakt, niet?

Ja, té veel… (lacht)

Te Véél? Daar ging ik nou preciés met mijn vraag naartoe! Hoe bekritiseer jij zelf de dingen die je als Nurse With Wound gemaakt hebt? En ook buiten Nurse With Wound?

Ik heb goede platen gemaakt maar ook slechte… Ik hou echt wel van het meeste wat ik gedaan heb, maar ik heb eerlijk gezegd ook enige misstappen begaan: enkel crappy albums gemaakt en ook omgegaan met enkel echt wel crappy mensen…

Ik ga je geen namen noemen, dus vertel rustig verder…

Héhé… Als ik in het algemeen terug blik op mijn carrière van zo’n 25 à 26 jaar, dan kom ik tot de conclusie dat het een soort te volgen pad was: iets wat ik in mijn leven moest doen. Indien ik geen muziek had gemaakt dan was het meer schilderen geweest of dan had ik een andere creatieve output aangewend… Het is mijn manier om me bezig te houden nu ik toch op deze planeet verblijf…

Jouw manier om je energie kwijt te kunnen…

Ja. Ik wil niet zeggen dat ik trots op àlles ben, maar ik hoop toch enige interessante platen gemaakt te hebben…

En wat zijn daaruit je favorieten?

Dat verandert voortdurend, dus dat kan ik niet zo meteen zeggen. Ik ben wel al trots opde plaat die ik nu aan het maken ben. Ze zal ‘Elevator Papa Switchboard Mama’ noemen. Zoals ik al zij zal ze nogal songgericht zijn. Op de andere platen staan er hier en daar wel heel leuke stukken.
De plaat die mij persoonlijk het nauwst aan het hart ligt is de eerste: ‘A Chance Meeting…’…

…want die zette de boel in gang…

Ja, want als je je eerste eigen plaat in je handen houdt, dan is dat gevoel enig en onvervangbaar. Het was de start van iets waarvan ik geen idee had van waar het me naartoe zou leiden. Dus de eerste is sowieso de belangrijkste.

Je had dus geen enkel idee dat er een vervolg zou komen?

Ik had toen inderdaad geen idee dat er een tweede plaat zou komen; en dan nog een, en nog een…

Voor je werk bij Current 93 waren er ook momenten waarop je zei: “Oh God, dit is het niet…!”, ik denk dan bijvoorbeeld aan een ‘Dawn’. Kan je hier even op reflecteren? Niet het werk van Current 93 als groep, maar je eigen werk binnen Current 93?

Mijn eigen aandeel dus…
Wel, meestal bestaat mijn rol binnen C93 uit het creëren van een basisstructuur om de proza van David Tibet op te laten steunen. Op sommige platen blijkt dat beter te lukken dan op andere. We werken constant met verschillende mensen, andere gitaristen…, en dan heb je rekening te houden met heel wat mensen en wensen… Mijn taak is vooral het mixen en de producing. Ik voeg een aantal geluid en sferische elementen toe, waardoor een album minder folky of folkrock gaat klinken.
In het begin, bij ‘Nature Unveiled’ of ‘In Menstrual Night’, was ik meer een geluidspartner. Ik maakte toen een heel groot deel van de muziek op de albums…

…vanwege je ervaring…

Ja, want dat deden we toen zo en David Tibet wou het ook op die manier.
Ten tijde van ‘Swastika’s for Noddy’ begonnen er al veranderingen op te treden: David begon meer songgericht te werken. Vanaf dan werd ik i.p.v. een voltijds groepslid meer de producer…

Je hebt een aantal kinderen. In welke mate beïnvloedt het vaderschap jou als persoon en ook jouw werk als artiest?

Het is geweldig! Kinderen hebben is het meest fantastische wat iemand kan overkomen! Het maakt een ander mens van je, je gaat de wereld anders bekijken… in mijn geval dan toch…
Ik heb 5 kinderen en de dagelijkse zorg voor die kinderen verandert je écht. Ik ben nogal een huisvadertype, dus ik kook elke dag voor ze, zorg dat ze zich fatsoenlijk gedragen,…, ik ben er praktisch elke dag voor ze. Na al die tijd opvoeden vind ik het nogal moeilijk om me ergens druk in te maken. Ik heb geen stress in mijn leven en dat meen ik te danken te hebben aan mijn kinderen! Zij hebben van mij in 20 jaar tijd een vrij rustige en easy persoon gemaakt…

…Wat zich ook reflecteert in de muziek…?

Het reflecteert zich wel degelijk in mijn muziek. Ik ben nogal nauwgezet in mijnmuziek, maar niet in m’n alledaagse leven… Het leven op zich duurt maar kort en het hoort fun te zijn! In de studio is er ook veel plaats voor fun, maar het moet wel precies daar naartoe te gaan waar ik het wil hebben…
Het hebben van kinderen is werkelijk een zinvol en levenslang avontuur…

Je vrouw Diana, die eerst in FistFuck was en daarna platen uitgaf als Chrystal Belle Scrodd, was vroeger nogal hevig van karakter en als artieste (ik denk aan een nummer als ‘Reach for your Gun’). Na het beluisteren van haar laatste album ‘The Light’s are on but there’s No-one Home’ had ik het gevoel dat ze rustiger geworden is; meer ‘spaced out’, zo je wil. Het is alsof ze minder behoefte heeft om de mensen wakker te schoppen en meer een rustige en onderrichtende attitude gekregen heeft.

Dat is waar, ja… Ze is een rijpe vrouw geworden en ze is ook een zeer spiritueel persoon.

Dat vertaalt zich ook in haar teksten…

Zo hier en daar, ja… Dat album is gemaakt met Matt Waldron, Diana en mezelf. Op dit moment zijn Diana en ik uit elkaar, maar we zijn nog steeds goede vrienden. Ze gaat binnenkort trouwens op tournee!

Ah, interessant om weten!
Denk je dat Diana op persoonlijk vlak dezelfde transformatie als jij onderging; dankzij de kinderen?

Dat mag je waarschijnlijk zo wel stellen, ja… Ik ben er eigenlijk zeker van.

Nu zou ik graag even op ‘Salt Mary Celeste’ willen voortbomen. Toen het album uit kwam kreeg ik te lezen dat het werk ongeveer vergelijkbar zou zijn met ‘The Sinking of the Titanic’ van Gavin Bryars. Maar buiten het concept van een zinkend schip, zei het een spookschip of de Titanic, vond ik dat er toch maar weinig gelijkenis in zat.

Dat was ook niet de bedoeling. Ik wou nooit een kopij maken van ‘The Sinking of the Titanic’ van Gavin Bryars…

Dat wil ik ook niet gezegd hebben, maar mensen wilden het wél zo laten uitschijnen…

Het is wel een gemakkelijke –in de zin van luie- referentie…

Dat is ook zo. Ik wou dus even jouw mening over die referentie…?
(onderbroken door luide WOESH van de geluidsinstallatie )
…is dàt jouw mening!?

(hilariteit) Het is een eenvoudige en enigszins misplaatste associatie, meer niet.

Nou, ik denk dat we rond zijn…

Zou je me een exemplaar van het magazine kunnen sturen?

Het is een online musiczine…

Oh… Ik heb geen internet thuis, maar zo belangrijk is het niet…

Ah… Vroeger zei je ook al dat het niet zo belangrijk is wat er met je muziek gebeurt: je maakt het, stuurt het de wijde wereld in en laat het z’n eigen leven leiden…

Zo denk ik er inderdaad over. Je hebt er toch geen controle over, uiteindelijk…
Mensen hebben me al verteld dat er platen van mij op eBay gestaan hebben voor pakweg 600 dollar!! Wat moet ik aan zo’n zotternij gaan doen? Ik kan me er niet druk in maken, ondanks het feit dat ik het onsterfelijk belachelijk vindt.
Mijn platen hebben hun eigen leven. Neem nu bijvoorbeeld de Nurse-lijst bij de eerste NWW-plaat, waar we het daarnet al over hadden. Toen John Fothergill en ik die lijst samenstelden was het de bedoeling om onze invloeden voor te stellen, uit dankbaarheid voor al die fantastische muziek. In die tijd was er geen internet en moest je het zelf maar allemaal zien uit te zoeken… Die lijst was het resultaat van jarenlang zoekwerk naar originele én goede platen! Het was onze manier om “Dank U!” te zeggen tegen al die artiesten…

De Nurse-lijst was dus geen statement maar eerder een welgemeende “Dank-je-wel”? Veel mensen zagen het als een soort statement (ook door de inleiding “Step out of the space provided”).

Het was wel degelijk een bedank-lijst. Het is verbazingwekkend wat die lijst ondertussen teweeg heeft gebracht. Enige tijd geleden heeft de BCC een uitzending van 3 uur lang aan de Nurse-lijst gewijd.

Wat!? Dat zal wel de moeite geweest zijn!!

Maf, niet? In die 3 uur tijd hebben ze een massa fragmenten laten horen. De Nurse-lijst is een Bijbel voor platenverzamelaars geworden! Als je kijkt naar onze oorspronkelijke bedoeling, dan kan je merken dat het na 27 jaar een beetje uit de hand gelopen is… in positieve zin.

Je hebt er sowieso geen controle over, dus laat je het maar los en daar gaat ie dan…

Ja, het is een monster geworden en z’n eigen baas. Zo hoort het ook!


…op dit moment is de soundcheck van Nurse With Wound goed van start gegaan en de begintonen van ‘2 Shaves and a Shine’ maken een verstaanbaar gesprek bijna onmogelijk. Tijd dus om afscheid te nemen, maar niet zonder Steven een set chinese mondharpjes gegeven te hebben… de man is dankbaar en laat het gefascineerd in z’n handen draaien. Hij probeert ze uit, maar weet nog niet goed hoe het werkt. Volgens mij vind hij –hem kennende- wel een manier om er op een onconventionele manier gebruik van te maken…en geeft aan dat ook van plan te zijn. Wij zijn alvast benieuwd!!


(JD)



SELECTIEVE DISCOGRAFIE:

Omdat Nurse With Wound een ongelooflijke hoop platen gemaakt heeft, maakten we voor de geïnteresseerden alvast een subjectieve en selectieve discografie. Dit zijn dus de 10 platen die volgens ons een nader onderzoek meer dan waard zijn. Na de NWW-platen volgen ook nog enkele van de belangrijkste collaboraties…

1) Chance Meeting on a Dissecting Table of an Umbrella and a Sewing Machine: De geschiedenis van dit debuut uit 1979 vindt u in het interview. Deze muzikale Dada is zo geslaagd dat het album in Soundsmagazine i.p.v. 5 sterren de quotatie ‘?????’ mee kreeg. Oorspronkelijk uitgebracht op 500 exemplaren.

2) Homotopy to Marie: Dit 5de album van Nurse With Wound stamt uit 1982. Het is het eerste album waarop Steven Stapleton echt solo werkt. Het is te horen dat hij ondertussen al wat meer kennis van studiotechnieken bezat, minder dadaïstisch en meer avantgarde… Veel experimenteren met tapeloops ook…

3) A Missing Sense: Deze plaat uit 1986 is een eigen variatie op het nummer ‘Automatic Writing’ van Robert Ashley. Origineel gemaakt als K7 om z’n eigen LSD-gebruik te begeleiden, op deze site dan ook ooit omschreven als hét ultieme LS-cDtje. Op de CD-rerelease staan ook ‘Swansong’ van op ‘Alas, the Madonna does not funcion’ en, belangrijker, het nummer ‘Dada’ in een ‘Ostranenie 1913 version’. Semi-accoustische surrealistische soundtrack met bevreemdende spoken word. Al time favorite!

4) Spiral Insana: Technisch knutsel(lees: meester-)werk uit 1986. Semi-accoustisch en inventief. Ondanks het feit dat de verschillende stukken en hun gedeelten van elkaar gescheiden zijn d.m.v. korte kracks en orgeldreunen is dit juweel bij voorkeur als één geheel te beluisteren.

5) Soliloquy for Lilith: Oorspronkelijk een box met 3 LP’s, uitgegeven in 1988. De muziek is heel monotoon en meditatief, bijna per ongeluk gemaakt door het aanzetten van effectpedalen met teveel feedback. De subtiele veranderingen in het geluid werden gemaakt door de vingers te laten spelen binnen het straalbereik van de effectpedalen en er loops mee te maken. Eenvoudig maar het effect is subliem. De titel verwijst naar Steven en Diana’s dochter Lilith, die dat jaar geboren was. Het album financierde de verhuis naar Ierland in 1989.

6) Thunder Perfect Mind: Uitgebracht in 1992 als het zusteralbum van Current 93’s gelijknamige album. Er staan 2 lange nummers op:’Cold’ en ‘Colder Still’. ‘Cold’ is een lange ritmische en koud industriële soundtrack. Een korte versie is te horen als a-kant van de NWW-7” ‘Steel Dream March of the Metal Man’. ‘Colder Still’ is een lang stuk dark ambient dat een variatie bevat van de C93-track ‘Rosy Stars Tears from Heaven’. Het nummer eindigt met een boodschap van John Balance (Coil) op Steven’s antwoordapparaat…

7) Rock ’n Roll Station: Oorspronkelijk gegroeid uit Steven’s idee om een eigen versie te maken van Jacques Berrocal’s gelijknamige nummer van op de LP ‘Parallels’. Het is een beetje uit de hand gelopen: na eerst in 1994 deze CD te hebben uitgegeven,volgde nadien nog een ‘Second Pirate Session’ met àlle tracks die men had opgenomen. Leuk, ritmisch, inventief, meesterwerk, geprezen en verguisd…

8) An Awkward Pause: Anno 1998 gegroeid uit het idee om een album op te nemen in krautrockstijl, met gitaren en al… Deze opzet is gedeeltelijk gelukt (en gedeeltelijk dus niet). Gelukkig nogal veelzijdige plaat. Het bekendste nummer is het rockende ‘2 Shaves and a Shine’ met een hysterische David Tibet aan de micro.

9) Salt Mary Celeste: Genoemd naar het (zinken van) het legendarische én historische spookschip Mary Celeste. Deze soundtrack uit 2002 klinkt op het eerste gehoor monotoon, maar bij betere beluistering is dit geluid zeer subtiel gelaagd. Niet te onderschatten, eigenlijk… Enige commentaar op dit album te lezen in het interview en in een oude recensie op deze site.

10) Shipwreck Radio: Uitgegeven tussen 2004 en 2006 in drie volumes. Het opzet was dat Steven Stapleton en Colin Potter zich 3 maanden lang zouden isoleren op Utvaer (eilandje met vuurtoren) in de Lofoten (Noorwegen), boven de poolcirkel. Elke week zouden ze 3X een uitzending verzorgen van 15 à 30 minuten, en dit op de plaatselijke golflengte van de scheepsradio’s. Na de gebruikelijke mededelingen “Velkommen til Utvaer… Welcome to Utvaer…” kwam een improvisatie met in de omgeving opgenomen geluiden, bewerkt met basisapparatuur. De eerste 2 volumes kwamen als 2CD, de 3de CD ‘Final Broadcasts’ is een enkel CD. Zeer bevreemdend werk, zelfs voor Nurse With Wound; maar ook zeerde moeite!

Livin’ Fear of James Last –a NWW variety pack-: Als 2CD uitgegeven compilatie, uitgegeven in 2005 op Castle Music/Sanctuary Records. De tracks zijn door Stapleton zelf geselecteerd, en de man heft dit goed gedaan. Na beluistering van dit hier hebt u een goed idee of u voor of tegen NWW’s muziek te vinden bent…

Collaboraties:
Nurse With Wound heeft aan ontelbare projecten meegewerkt, maar sommige zaken willen we u zeker niet onthouden…

Whitehouse/Nurse With Wound: 150 Murderous Passions
Split-album uit 1981 tussen Whitehouse en Nurse With Wound, hoewel ze meegewerkt hebben aan elkaars tracks. Telkens één lange track lopende over een plaatzijde. Fuckin’ donkere ambient…



Current 93: In Menstrual Night
Hét experimentele meesterwerk van Current 93, uit 1985.
Uitgegeven als picturedisc met op elke zijde één nummer. Vooral de a-kant, ‘Sucking up Souls’ is geniaal te noemen: één grote luisteroefening door geloopte koorzang, aziatische kinderrijmpjes, een wirwar van stemmen en andere geluiden…Steven voelde zich geïnspireerd doordat hij na een operatie lag te luisteren naar de ziekenhuisgeluiden, terwijl hij tripte op de medicatie… Een van de –terecht- favoriete C93-momenten van Steven Stapleton!

Chrystal Belle Scrodd: Beastings
Compilatie-CD uit 1993 die plukt uit de CBS-albums ‘The inevitable CBS record’ en ‘Belle de Jour’ met toevoeging van 2 bonustracks. Dit laat horen hoe briljant Diana Rogerson toch wel uit de hoek kon komen… Muziek variërend van semi-accoustische ambient tot pisnijdige experi-mental…

A Bad Diana: The lights are on but no-one’s home
Langverwachte come-back van Diana Rogerson. Deze site bevat een (enthousiaste) recensie van deze CD, die dit jaar verschenen is.

Stapleton&Tibet:
Of het nu ‘The Sadness of Things’ is of ‘Musical Pumpkin Cottage’, het materiaal dat deze twee heren onder deze naam maakten is verscheiden én briliant! De muziek varieert van meditatief experimenteel (Sadness) tot Krautrocktoestanden (Pumpkin) en stelt nooit teleur.
Wel enigszins teleurstellend was ‘Octopus’, dewelke naast 2 bonusnummers de 2 Pumpkin-nummers bevat, maar dan wel in de bewerkte vinylversie van op ‘Musicalische Kürbs Hutte’.

The Swinging Reflective (collaborations 1980-1999)
Een 2CD-compilatie die een rits samenwerkingen bevat met LPD, Coil, C93, Diana Rogerson, Stereolab…
Vooral te onthouden zijn ‘Bone Frequency’ met Inflatable Sideshow en het hysterische en geflipte ‘Just What do you mean by “Antichrist”?’ met Tiny Tim en Current 93.
Zo verscheiden als Nurse With Wound zélf! [JD]

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Twice A Man - On The Other Side Of The Mirror

Je eigen uitwendige zelf zie je dagelijks in de spiegel. Maar is er een groot verschil tussen dat wat je daadwerkelijk ziet en dat van je innerlijke ziel ? Twice A Man ziet deze vraag als uitgangspunt van het album On The Other Side Of The Mirror. Eerder dystopisch van aard dan psychologisch. En dat heeft alles met huidige tijden ...

lees meer...
CD BESPREKING : XTR Human - Interior

Het is geleden van 2014 dat er nog eens een nieuw album werd uitgebracht door XTR Human, enkele singles of EP’s niet meegerekend. Goed zes jaren dus om de moeilijke tweede te openbaren. Niet dat Johannes Stabel en de zijnen de hangmat der luiheid hebben opgezocht, neen, vooral omdat het hier gaat over een band die op regelmatige tijden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fotocrime - South Of Heaven

Op zijn paspoort staat nog steeds Ryan Patterson maar als het gaat om de identiteit waarvan hij met zijn band Fotocrime wil aangesproken worden doe je dat best gewoon als R. Er zal wel een reden zijn voor deze bewuste anonimiteit, en wel omdat hij zijn eigen verleden wil laten rusten. Een verleden dat vooral gekenmerkt werd door zijn metal-band ...

lees meer...
CD BESPREKING : Causenation - Promises Of Hope And Fear

Debuutalbum van deze Antwerpse electroband na een reeks demo’s en virtuele singles. Causenation is een duo bestaande uit Vain Sacrosanct en Van Der Goes. Een Dark Entries interview uit 2018 toen Causenation kwam optreden op onze Dark Entries Night in de Gentse Kinky Star, lees je hier. Vain Sacrosanct heeft een verleden als programmamaker ...

lees meer...
CD BESPREKING : Jonas Kasper Jensen - Plasma In DEX Garden

Jonas Kasper Jensen nodigt ons uit in zijn denkbeeldige tuin waarin hij onze oren onderdompelt in geluiden die dit oord tot iets werkelijks zouden omtoveren. Nice try, but close but no cigar. Plasma In DEX Garden schenkt ons 9 nummers die eigenlijk als 1 eentonige drone te aanhoren vallen. Contemplatief voor de ene, stierlijk vervelend ...

lees meer...
NIEUWS 24/01/2021 : Epica zwemt tegen de stroom van het leven in

Epica heeft een nieuwe plaat klaar voor jullie. Op 26 februari komt 'Omega' uit, en dat is de opvolger voor het onder lof bedolven 'The Holographic Principle' uit 2016. Na video's voor 'Abyss Of Time' en 'Freedom - The Wolves Within', is de derde single een mooie ballade op piano: 'Rivers'. '"Rivers" ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Vaselyne: Waiting to Exhale

Zegt de naam Frank Weyzig u iets? Niet erg als het geen belletje doet rinkelen, maar hij zat in de eerste opstelling van Clan of Xymox en richtte daarna Born For Bliss op, en dat zijn twee groepen waar u hopelijk wel al van gehoord hebt. Sinds jaren heeft hij ook een project met de Nederlandse zangeres Yvette Winkler, die u misschien ook kent ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Dark Entries zoekt... jou?

Inderdaad, wie weet kan jij ons een dienst bewijzen! Graag houden we ons webzine zo up to date mogelijk, het feit dat we vorig jaar onze 25ste verjaardag mochten vieren bewijst toch wel dat de vrijwilligers die onze redactie telt hiervoor stuk voor stuk telkens weer hun beste beentje voorzetten. Maandelijks worden we bedolven onder de ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : 'All or Nothing', aldus Moonspell

Dark metal sensatie uit Portugal, Moonspell, draait al bijna 30 jaar mee in het vak. Op 26 februari 2021 doet ze opnieuw een gooi naar liefhebbers van donkere goth metalen met album ‘Hermitage’ en dit via metal gigant Napalm Records. Naar eigen zeggen staat dit album symbool voor een epische reis doorheen de donkere dagen van het ...

lees meer...
NIEUWS 21/01/2021 : De link tussen Joe Biden en Ministry: Varicella.

Vandaag neemt nieuwbakken (gezien zijn leeftijd misschien niet de beste woordkeuze, maar kom) president Joe Biden zijn intrek in het Witte Huis. Laat ons dat voorzien van een passend nummertje, zo dacht de Amerikaanse industrial metal band Varicella. Speciaal ter gelegenheid van de inauguratie nam de band, voor de gelegenheid samen ...