canli casino

Dark Entries Logo

609 items

   

GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO
They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
03/01/2015, Jan Denolet
 Bookmark and Share

03/01/2015 : GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO - They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
03/01/2015 : GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO - They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
03/01/2015 : GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO - They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
03/01/2015 : GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO - They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
03/01/2015 : GEORGIO 'THE DOVE' VALENTINO - They're the ridiculous people, We're the righteous people trying to be ridiculous... (Lyrics 'Bęte Noire')
Georgio ‘the Dove’ Valentino is een Amerikaanse muzikant die bijna en stoemelings zijn weg gevonden heeft naar Brussel, het hart van het Oude Continent. Uw dienaar maakte eerst kennis met zijn muziek via zijn eerste Belgische album The Sorrows of Young Georgio uit 2011. Ondertekende was onder de indruk en met het dit jaar verschenen Mille Plateaux ging ik helemaal voor de bijl. Voeg daar nog een geslaagd optreden bij –in Het Depot te Leuven, als opener voor Tuxedomoon- en als recensent weet je dan dat er vroeg of laat een interview van moet komen. We spraken af ergens entre les Marrolles et Saint-Gilles en meer dan een goed glas wijn was er niet nodig om het ijs te breken. Resultaat: langste interview in de DE-geschiedenis van uw dienaar (o.k.: dat met Genesis Breyer P-Orridge was langer, maar dat was niet in één ruk). Zet u even neer voor u begint te lezen en neem er uw tijd voor (wij deden dat immers ook)…

Dark Entries: Wanneer we echt bij het begin willen beginnen dan dien ik te vermelden dat je -van alle plaatsen op deze aardbol- uit Florida komt.

Georgio ‘the Dove’ Valentino: In zekere zin kan je daar beginnen, maar ik ben geboren in New York en grootgebracht in Florida…

Je bent er in ieder geval naar de universiteit gegaan… Ik ben benieuwd welke sporen die plaats bij je achtergelaten heeft. Wat studeerde je daar toen?

GtDV: Ik studeerde Geschiedenis aan de University of Florida, wat ook wel verklaart waarom ik geen echte job heb -toch niet waar ik voor gestudeerd heb-; wat me trouwens geen uitzondering maakt t.o.v. andere studenten Geschiedenis zowat overal in de wereld. Het verklaart ook waarom ik vrij veel interesse heb voor dingen die niet -meer- tot deze tijd behoren. En ook: Florida is heet… Je weet eigenlijk niet hoe heet het er daar is, tot je een tijdje ergens anders gewoond hebt. Wanneer je dan terug in Florida komt besef je pas hoe verdomd heet het daar is…! Ik heb ook nooit sneeuw gezien voordat ik pakweg 23 jaar oud was… En nu ik al jaren elders woon, bijvoorbeeld in jullie nat en grijs landje, overvalt het me telkens weer hoe bloedheet Florida wel niet is. Tijdens mijn ganse jeugd heb ik niet één moment stil gestaan hoe f*cking heet het daar is omdat ik gewoonweg geen vergelijkingsmateriaal had.

Op een gegeven moment ben je in ieder geval in Detroit beland. Hoe is dat in z’n werk gegaan…?

GtDV: Eens kijken… Na de universiteit speelde ik in een bandje, waarmee we de VS rondgetrokken zijn. We kwamen op heel verschillende plaatsen terecht en hebben veel weirde maar ook fijne mensen ontmoet. Zo ook een geweldige kerel in Phoenix. Voor hetzelfde geld was ik dus daar gebleven i.p.v. in Detroit. Maar de wet van het toeval bepaalde dus dat het Detroit is geworden.

Ik dacht ook dat je eigenlijke carrière als ‘the Dove’ Valentino vanaf dan begonnen is?

GtDV: Inderdaad. Het was best wel een bezige periode voor mij: ik zat in een tweetal groepen en probeerde van alles en nog wat uit van zelf geschreven materiaal, waarvoor ik het meeste zelf deed via overdubbing. Eerst kwam er een 7” single van (She’s got Eyes in all Right Places / Bête Noir, 2007) en vervolgens was er ook een minialbum (You Brought a Knife to a Gunfight, 2007). Het is niet dat we echt zeer warm onthaald werden, maar er was wel enige belangstelling in Detroit. We zijn vervolgens met dat materiaal terug de baan op gegaan: New York, thuishaven Florida, Las Vegas, Phoenix… En Saint-Louis! We hadden toen voor de eerste keer die ode aan Chuck Berry, I Won’t Betray You, in onze setlist en we speelden dat dus ook in zijn thuisstad Saint-Louis. Na die show zijn we, dronken maar dapper, naar hem op zoek gegaan en het was alsof iedereen precies wist waar hij op welk moment van de dag zou zijn -zo van: “Op dit uur op déze dag zal je hem hoogstwaarschijnlijk in dié bar aan kunnen treffen…”- maar niemand bleek gelijk te hebben. Met als enig effect dat we wel wat bars gezien hadden. (lachje) Ik denk ook niet dat Chuck Berry écht geïnteresseerd geweest zou zijn in wat we tegen hem te wauwelen hadden…

Waterkansje… Na Detroit ben je uiteindelijk –again: from all places- in Brussel beland…?

GtDV: Wel, in Detroit was ik toen aan wat men noemt the Dead End gekomen. De fut was een beetje uit de groep aan het lopen… Niet dat dit in echt negatief omstandigheden gebeurde, want ik onderhoud met een handvol mensen daar nog steeds warme contacten. Ik voelde dat het tijd werd om ergens naartoe te gaan waar ik nog nooit geweest was, waar ik uitgedaagd zou worden en waar ik mezelf zou kunnen vernieuwen.

Een beetje '23 Skidoo' dus… (red.: 'Blijf niet -te lang- hangen… Vertrek nu het nog goed gaat.')

GtDV: Exactly… In die periode was ik in het stadium dat ik een bar in Detroit binnen kon lopen en alle aanwezigen kende, waarvan ik de helft -of meer- niet leuk vond. Tijd om te vertrekken, vond ik. Na mijn aankomst hier vond ik het aanvankelijk wat deprimerend dat ik hier echt geen kat kende. Ik wist ook niet echt waar ik aanbeland was, kende niks van Brussel. Ik wist enkel dat ik niet naar Parijs, Londen of Amsterdam wou, dus het werd (bijna per toeval) Brussel… Het bleek een inspirerende keuze geweest te zijn…

Een Amerikaanse band die ongeveer dezelfde keuze gemaakt heeft is Tuxedomoon. Ook zij vonden dat de VS hen op het moment van hun verhuis weinig te bieden had en hadden de oversteek naar Europa/Brussel gemaakt in de hoop dat hun muziek hier beter zou aanslaan. Je bent hen -getuige enige samenwerkingen- tegen het lijf gelopen. Hoe ging dat precies in z’n werk?

GtDV: De eerste keer dat ik van Tuxedomoon hoorde was via een soundtrack van Wim Wenders; ik woonde toen nog in Florida… Net als veel zaken die ik toen voor de eerste keer hoorde gaf het mij het gevoel dat dit -hun muziek- iets was dat van een andere planeet leek te komen. Je moet weten dat dit rond de tijd van de grunge-boom was; muziek waar ik, gezien mijn toenmalige leeftijd, naar hoorde te luisteren. Ik vond het hele grunge-gedoe echter afgrijselijk en absoluut niet authentiek. Grunge was in mijn ogen een hele resem posers die zich probeerden te afficheren als authentiek. Ik ging dus op zoek naar zinvolle alternatieven en vond deze in de muziek van- Tuxedomoon en ook Velvet Underground, Arthur Lee (red.: van het onvolprezen Love) en ook heel wat Britse muziek zoals deze uitgegeven werd door bv. het Postcard-Label. Groepen als Orange Juice, Josef K, The Teardrop Explodes, Echo and the Bunnymen, … Vervolgens wou ik nog meer -voor mijn leeftijd- minder voor de hand liggende muziek kennen zoals bv. Franse Chanson als Serge Gainsbourg, Jacques Brel

Brel is eigenlijk geen Fransman maar een Belg, Vlaming zelfs…

GtDV: Een vrij zelfdestructieve maar unieke Vlaming… Daarna werd het nog verder zoeken en kwam ik terecht bij allerhande soundtracks en Italiaanse muziek. Ik vermeld graag Piero Ciampi, die ik vooral de laatste jaren zeer naar waarde schat. Ook Krautrock à la CAN kon me bekoren. Allemaal muziek die hier in Europa nog wel gewaardeerd wordt, maar die in de VS bijna niet gekend is. In de VS hebben ze het te druk met te luisteren naar bv. Foo Fighters, terwijl er al veel te veel mensen naar FF luisteren. Er zijn hier en daar wel omgevingen in de VS waar veel mensen zitten die naar die àndere muziek luisteren en waar het goed toeven is. Da’s meteen ook de reden waarom ik in Detroit bleef plakken: in Florida lag niemand wakker van die muziek… Daar was dan weer de Hardcore-scène aan het boomen en wij waren zowat de antithesis van die muziek. Bijna niemand daar vond ons goed. We droegen al zeker niet de ‘juiste’ kledij en zagen er vrij opgekleed uit; helemaal niet zoals de trend van het moment voorschreef. Vaak werden we daardoor aanzien als conservatief, hoewel we in de regel net veel minder conservatief van geest waren dan de meerderheid van de jongeren die gewoon de zogenaamd alternatieve meute vergrootten… Wanneer we op tournee waren konden we gelijkgestemde zielen ontmoeten, maar eenmaal terug in Florida begonnen de thuisblijvers al te morren van “Oh nee: dié kerels zijn weer terug in ’t land…”. Het was bijna evident, zoals “O.k., jullie moeten ons niet!? ’t Is goed: we zijn al terug weg!”. Uiteindelijk is de band uit elkaar gegaan en ging ik andere oorden opzoeken. Wanneer ik daarentegen dezer dagen naar Florida terugkeer sta ik er telkens van versteld hoeveel nieuwe clubs en muziekzalen er bijgekomen zijn. Het lijkt alsof er eindelijk meer diversiteit gekomen is…

Kijkend naar de titel van je eerste Belgische minialbum, The Sorrows of Young Georgio, dan voeg ik in gedachten de titels van 2 boeken samen; zijnde Das Leiden Junges Werther van Goethe en A Portrait of the Artist as a Young Man van James Joyce. Is that a lucky guess…?

GtDV: Wel… Ja. Ik wou wat clever uit de hoek komen. (lachje) Ik wou iets over the top doen en wanneer ik terug kijk op die 5 nummers op dat minialbum dan vatten ze voor mij perfect samen wat we op dat moment wilden doen. We hebben enige tijd genomen om dat album samen te stellen en hebben er naarstig aan gewerkt telkens we een beetje tijd over hadden. Benjamin (red.: Meunier), onze drummer, heeft toen het opnameproces op zich genomen en probeerde alles op z’n plaats te zetten. We werkten toen met een computerprogramma dat in volle ontwikkeling was en Benjamin probeerde het onder de knie te werken. Hij smeet er zich compleet tegenaan maar het was een helse worsteling met het programma. Zo konden we aan een nummer werken en het laten rusten tot de volgende keer, om dan tot de vaststelling te komen dat stukken van de vorige sessie gedeeltelijk gewist waren. Het was soms echt… frustrerend… op die manier. Hij heeft er uiteindelijk een goeie job aan gedaan. Het was echt een bijna experimentele manier van werken en tevens het bewijs dat we niet echt goed wisten wat we aan het doen waren… Maar uiteindelijk hebben we het dan toch maar voor elkaar gekregen.

Je had me al het verhaal verteld over jullie instore-gigs in enige FNAC-winkels in België, met als enige resultaat dat FNAC jullie album uiteindelijk niet in de rekken plaatste. Heb je het idee dat het DIY-karakter van jullie materiaal en manier van optreden jullie hier genekt heeft…?

GtDV: Ik vond het in ieder geval bizar dat ze ons de gelegenheid gaven om ons materiaal voor te stellen -en elk optreden is ook weer eens eentje- zonder zelfs maar te overwegen om het te verkopen. Ik denk dat het een beetje te maken heeft met de ‘juiste’ kanalen aanboren en met de ‘juiste’ mensen contact te hebben. Het is een bizar wereldje, de muziekwereld…

Wat ik zelf wat onnozel vind is het feit dat ze jullie album niet in hun rekken wilden leggen terwijl een bepaald soort DIY-muziek -opgenomen in badkamers en slaapkamers- er wel uitgebreid te vinden is. Er is een hele markt rond die muziek opgebouwd dus ze wéten dat er een publiek voor is.

GtDV: Ik wil er zelfs geen tijd aan verspillen om erover na te denken want ik begrijp het toch niet. Het is belangrijker om je ogen naar de toekomst te richten en gewoon je ding doen. Er zullen altijd mensen zijn die wél houden van wat je brengt en dat zijn dan de mensen op wie je jezelf moet focussen. Het moet deprimerend zijn om toegevingen in te bouwen zodat je meer platen te kan verkopen en meer optredens te kunt krijgen. Niet mijn ding…

Mille Plateaux -het laatste GtDV-project- is vorig jaar van start gegaan met de afkondiging van The Year of the Dove. Kan je daar iets over zeggen?

GtDV: Ik neem aan dat het gewoon iets was dat we moésten doen…?

Het afkondigen van The Year of the Dove klinkt alsof jullie wilden zeggen: en nu is het onze beurt, dit jaar willen we dat het gebeurt…

GtDV: Het is allemaal begonnen met frustratie. De afgelopen jaren zijn we bezig geweest met optredens aannemen, van Polen over Berlijn naar Frankrijk, zonder dat er voldoende cohesie was met de dingen waar we onze energie in investeerden. Kort: het bracht ons nergens. Daarna hebben we beslist om ons alle verschillende zaken bij elkaar te gooien en er gedurende een jaar naarstig en op een gefocuste manier aan te werken. We zouden wel zien waar het ons zou brengen. We hadden aanvankelijk niet het idee om een album uit te gaan brengen, laat staan een dubbelalbum. Enige maanden na de afkondiging van The Year of the Dove werd het duidelijk dat we naar een dubbelalbum aan het toewerken waren: Mille Plateaux

En het noemt Mille Plateaux omdat het wil uitdrukken dat jullie met 1000 dingen tegelijk bezig waren, die dringend geordend moesten worden…

GtDV: Exactly… De verschillende projecten werden over een periode van -uiteindelijk- iets meer dan een jaar opgenomen op 5 verschillende internationale locaties. Die verschillende projecten konden dan op dankbare wijze verdeeld worden op 4 verschillende albumzijden met telkens een thema per albumzijde…

Dus eigenlijk zijn jullie er na een goed jaar in geslaagd om jullie verschillende aspecten samen te brengen op een nogal schizoïde maar toch samenhangend dubbelalbum… Ik vind dat het wel steek houdt en maak hier graag de gelijkenis met het dubbelalbum City/Same City van Flying Horseman. In hun geval gaat het om 2 minialbums verspreid over 2 cd’s of lp’s. Zo heeft de luisteraar de kans om datgene uit de hoes te nemen dat hij wil horen. Al het werk is uitgesproken Flying Horseman van sound (en van kwaliteit), met toch net die verschillen in sfeer tussen de beide minialbums…

GtDV: We hebben ongeveer datzelfde met Mille Plateaux gedaan, in die zin dat we ons werk zodanig wilden profileren dat de luisteraar inderdaad een keuze heeft. Je hebt de zijde met I Won’t Betray You, de meer gitaargerichte zijde, de covers van Piero Ciampi’s materiaal… We hopen dat die diversiteit aan invalshoeken in ons voordeel kunnen spelen en tegelijk laten zien dat we niet voor één gat te vangen zijn (red.: no pigeonhole for the Dove)…

In verband met je band La Societé des Melancholiques… Hoe ben je op Patricia (bass) en Benjamin (drums) gestuit? En ik vraag me ook af hoe je Blaine L. Reiniger en Luc Van Lieshout (noot: van Tuxedomoon) leerde kennen en op je albums wist te loodsen.

GtDV: De eerste persoon van hen die ik leerde kennen was Benjamin, die bij wijze van spreken om de hoek woonde. Hij organiseerde concerten in zijn flat, gewoon bij hem thuis. Op dit moment heeft hij trouwens geen eigen verblijfplaats… Anyway: hij ontving er toerende bands, bv. uit New York, en zette een podium op in zijn living. Hij is echt een handige kerel, technisch aangelegd en een goede sound engineer… Iemand had me aangeraden om eens te gaan kijken op een moment dat er weer eens een concert in zijn living was. We zijn aan de praat geraakt, hij zei dat hij drummer was en dat hij samen iets wou uitproberen. Ik was nog niet lang hier, had geen vaste verblijfplaats noch werk en kende niemand, laat staan iemand om een groep mee te beginnen… Hij stelde me voor om een band bij elkaar te zoeken en voor alles te zorgen. Het enige dat ik zelf moest doen was tekst schrijven, opdagen, gitaar spelen en zingen. Ik heb direct “Ja!” gezegd. Het was aanvankelijk wat zoeken, ook naar de juiste bassist. Hij had al een aantal mensen aangedragen toen we in Luxemburg waren en Patricia ontmoetten, die daar in verschillende bands speelde. Ik vroeg haar om met ons mee te spelen en ondertussen is ze ook mijn vriendin. Wat Blaine betreft: hij kwam in beeld via het feit dat ik duidelijk een fan was van Tuxedomoon en wist dat ze in de jaren 80 allemaal in Brussel of België woonden. Ondertussen is het enkel nog Luc (Van Lieshout) die hier nog woont en de rest van Tuxedomoon heeft zich verspreid over de aardbol. In de begindagen van mijn verblijf hier leerde ik Isabelle Corbusier kennen, de biografe van Tuxedomoon. Ze stelde me voor aan Bruce (Geduldig) en zijn -Vlaamse- vrouw Bernadette, die toen nog hier woonden. Toen ik nog later in Athene was, waar ik familie heb wonen, stelde Bruce me voor om zijn vriend Blaine op te zoeken. Ik ging dus naar Blaines huis in Athene en hij wist eerst niet goed wat hij van me moest maken. Tijdens lunchtijd begon het hem te dagen dat ik wel heel vertrouwd was met zijn werk, zowel met Tuxedomoon als solo, wat ervoor zorgde dat het ijs gebroken was… Vanaf dan zijn we buddies geworden en was het ook doodnormaal dat hij, ook Luc, mee op The Sorrows en later op Mille Plateaux mee zouden spelen. We waren dus al vrienden nog voor we samen werkten.

Ik heb je Geistpamphlet A 1000 Words ter hand genomen en het viel me op hoe kort je teksten zijn, in relatieve vergelijking met de lengte van je nummers. Wanneer je kijkt naar pakweg The Cure of Current 93 die het dan weer moeten hebben van hun ellenlange teksten… Bij jou is het allemaal to the point en gefocust…

GtDV: Misschien dat je me op een bepaalde manier lui zou kunnen noemen (lachje), maar ik hou gewoon niet zo van het gebruikelijke format om een ‘goeie’ songtekst te schrijven; waarbij mensen zich aan het rijm of metrum houden. Ik vertrek liever vanuit een soort proza, vrije vers. Ik heb er ook hoegenaamd geen probleem mee om een nummer met veel herhalingen minutenlang te laten evolueren rond één zin, zolang die zin maar goed is…

En het wérkt ook inderdaad…

GtDV; Je hebt artiesten die er een punt van maken om van elk nummer een klein verhaal te maken; storytellersLeonard Cohen is zo iemand; zo ook Nick Cave of Tom Waits

Maar de teksten van Leonard Cohen zijn wel geweldig goed geschreven…! Hij kan ook jaren aan een tekst liggen schaven voor hij tevreden is met het resultaat. (red.: L. Cohen is niets voor niks een tijd in retraite geweest in een Zen-klooster, exactly his cup of tea…) Dat is ook een kunst op zich…

GtDV: Niks tegen Cohen, maar ik werk liever op een andere manier. Ik hou zelf nogal veel van de Symbolistische dichters, die hebben ook minder narratief. Hun tekst verloopt niet noodzakelijk lineair, van A naar B. Het is soms alsof A en B elkaar kunnen overlappen, een nieuwe betekenis kunnen geven, en dat binnen het bestek van dezelfde zin…

Het verplaatsen van het gekende in een andere context, zeg maar het huwelijk tussen A en B, zodat het bevreemdend en/of vernieuwend wordt doet me denken aan het Surrealisme.

GtDV: Het is mij niet zozeer om een echt representatieve betekenis te doen. Ik hou van het experimentele, het repetitieve, het volgen van de kadans van een tekst. Dat is toch iets wat regelmatig terugkeert. Ik wil op een andere niveau werken. Het mag allemaal zaken oproepen waarvan we niet weten vanwaar ze komen. Ik wil het niet perse benoemen als het onderbewuste, maar het doet er misschien wel aan denken…

Het houdt misschien ook meer uitdaging in voor de luisteraar…?

GtDV: Dat hangt vooral af van de luisteraar zélf… Ik krijg soms reacties zoals: “Waar ging me déze bullshit nu weer over!?”. Persoonlijk hoef ik niet de zoveelste tekst te horen over een stervende liefde, ik wil een tekst horen over iemand die stuurloos ten prooi valt aan de Zee… Er is –God knows- misschien zelfs een publiek voor…? Wanneer we op tournee zijn dan zien we genoeg andere groepen spelen die op een monotone manier hun teksten aframmelen, die vaak bol staan van de clichée’s. Heel de tijd dezelfde afgezaagde onderwerpen volgens hetzelfde afgezaagde format. In zo’n band zou ik nooit willen spelen…!

Wanneer men jouw Geistpamphlets ter hand neemt, waarvan de inhoud zeer vaak overlapt met teksten van je nummers, dan kan men zich afvragen of je sommige Geistpamphlets geschreven hebt als diepere achtergrond bij een songtekst. Andere Geistpamphlets klinken dan weer als de een intellectuele uiteenzetting, waaruit al dan niet een nummer geboren wordt… Hoe mogen we dat zien (beetje ‘kip of ei?’-vraag)?

GtDV: Wel, beiden zijn perfect mogelijk… Er bestaan eigenlijk overlappingen op een zeer organische manier, omdat je de uitoefening van kriticisme en de uitoefening van een artistiek scheppingsproces bijna niet van elkaar kunt scheiden. Ik ben altijd gefascineerd geweest door mensen als Oscar Wilde, die zijn proza en zijn dramastukken ontegensprekelijk beschouwde als een verlengstuk van zijn werk als criticus. Zijn werk als criticus sijpelde onvermijdelijk door naar zijn eigen creatieve werk, het welke hij eerder als zijn nevenbezigheid beschouwde. Zelf beschouw ik me meer als een criticus dan als een dichter, zanger of muzikant.

Wanneer we terugkeren naar je muziek dan vind ik in de structuren regelmatig kenmerken van Latino- of Ballroomdansen. Ik denk concreet aan tango of wals, maar evengoed aan Bossa Nova… Kan je even verduidelijken vanwaar die invloed zijn weg gevonden heeft?

GtDV: Wanneer je naar mijn culturele achtergrond kijkt, dan zal je weinig Rock ’n Roll aantreffen, hoewel ik er zeker elementen van kan appreciëren, zoals ook van Jazz en hedendaagse muziek. Zelf onderken ik zeker ook de invloed van Wereldmuziek. Opgroeiende in South-Florida werd ik blootgesteld aan een bepaalde hoeveelheid Cubaanse, Braziliaanse en ook Afro-Caraïbische muziek. Mijn moeder was een Puertoricaanse, wat dan ook weer z’n invloed had op de muziek die thuis op stond… Ik wil het hier even hebben over de muziek van Caetano Veloso (red.: Braziliaanse artiest die vooral tot bloei kwam in de sixties), wat simpelweg pop is met invloeden uit Wereldmuziek. Het zou zelfs crimineel zijn om dat onder te brengen onder Wereldmuziek, hoewel het soms gebeurt… Hij heeft wel een lans gebroken door zijn invloeden vanuit de Westerse popmuziek, wat door de toenmalige Junta niet echt gëapprecieerd werd. Hij ging dan ook in ballingschap naar Londen. Tegenwoordig is hij in Brazilië in ere hersteld, binnengehaald als een icoon en heeft hij zelfs een postje in de regering. Veloso heeft goed werk verricht als songwriter voor Os Mutantes, nog zo’n voorbeeld van muzikanten die een soort van vernieuwende muziek maakten tussen Braziliaanse en Westerse muziek. Je kunt het niet Wereldmuziek noemen en zelfs ook geen soort van Fusion, het is iets anders, dat niks meer met Wereldmuziek te maken heeft, zoals je ook veel rockmuziek hebt die niks meer met Rock ’n Roll te maken heeft… Ik heb ergens wel een zwak voor artiesten die opereren vanuit een soort van niche…

Over niches gesproken: de naam Piero Ciampi is al gevallen en dat is iemand die zeer tot jouw verbeelding spreekt. Hoe kwam die fascinatie tot stand?

GtDV: Daarvoor keer ik graag terug naar ons onderwerp rond songteksten die eerder een bepaald soort bijna ondoordringbare symboliek in zich meedragen, eerder dan letterlijk te interpreteerbare hapklare brok te willen zijn. Van buiten uit kan je naar Piero Ciampi's muziek kijken vanuit twee standpunten, beiden mogen gelijkwaardig naast elkaar bestaan. Je hebt de interpretatie van Ciampi’s muziek als een soort van Italiaanse soundtracks (red.: zoals je Ennio Morricone hebt, of in Griekenland Stavros Xarhakos), ook omdat hij veel samenwerkte met soundtrackcomponisten. Dit stelt hem lijnrecht tegenover de Italiaanse songgerichte aanpak van de populaire cantatores, die het vooral moesten hebben van herkenbaarheid en dus ook toegankelijkheid. Helaas is dit de Italiaanse muziek die de meeste mensen kennen…

Gelukkig heb je ook nog zaken als Premiata Forneria Marconi, een zeer goede Italiaanse Progrock-groep…

GtDV: Maar dat zijn uitzonderingen tussen de Umberto Tozzi’s en Eros Ramazotti’s… Gelukkig hebben de Italianen een betere smaak in geïmporteerde muziek: Tuxedomoon deed het altijd goed in Italië en ook de vroege Genesis (red.: Peter Gabriel-era, eerste helft 70’s) heeft veel te danken aan zijn Italiaanse publiek. Om terug te keren naar Ciampi: hij verstond de kunst om die door soundtrack gedragen muziek te transformeren naar een soort van avantgardistische dichtkunst. Zijn we gekomen aan de tweede invalshoek van waaruit je Piero Ciampi kunt benaderen: dat van de tekstdichter. In zijn latere carrière zong hij nauwelijks, bracht hij eerder zijn teksten voor met een minimum aan zanglijn. Ik spreek noch versta geen enkel woord Italiaans, maar toch bereikt hij mij met zijn woordkunst waarmee hij een bepaalde atmosfeer weet te scheppen met een zekere emotionele kadans erin. Dat is dan de kunst om je essentie verstaanbaar te maken aan iemand die je taal an sich niet begrijpt… Toen ik hem wou coveren kwam dat vooral door het gevoel dat ik hem kon begrijpen, vatten, nog voor ik de tekst moest vertalen om te weten waarover het ging. (red.: zoals Nina Simone Ne Me Quite Pas van Jacques Brel gecoverd heeft omdat het haar rààkte, hoewel ze geen woord Frans verstond).

Uiteindelijk besloot je om de eerste Engelstalige biografie over Piero Ciampi te schrijven. Hoe kwam je daar toe…?

GtDV: Wel, in de eerste plaats omdat hij het verdiént. Verder houd ik er wel van om over iets te schrijven in een soort van kriticisme, of essay, en het op die manier te vermommen als een biografie. In plaats van zuiver te gaan beschrijven hoe het allemaal gebeurd is, iets waar de meeste biografieën zich toe beperken, vind ik het zinvoller om de gebeurtenissen te gaan benaderen als een soort perceptie van die gebeurtenissen, waardoor het meer een essay wordt dan louter een biografie (red.: zoals schrijfster Marguerite Yourcenar op uitstekende wijze maakte over Yukio Mishima). De meest interessante biografische introducties tot een persoon zijn op die manier opgesteld. Zo heb je bijvoorbeeld de introductie die (red.: Théophile) Gautier schreef over Charles Baudelaire voor Les Fleur du Mal… Zelfs indien Baudelaire nooit echt bestaan zou hebben, dan was die tekst op zich nog steeds de moeite geweest om te lezen.

Tussen haakjes: Baudelaire heeft ooit in Brussel verbleven (red.: in een mislukte poging om zijn vertaald werk er uit te laten geven) , maar hij vond het hier niet echt aangenaam…

GtDV: Haha… Je hebt het op zijn boek Pauvre Belgique; hij vond het inderdaad maar niks hier… We hebben als voorbeeld ook nog Stefan George, een Duitse Symbolistische dichter waarrond een soort van homo-erotische cultsfeer hing. Hij schreef wat hij noemde zijn Geistbuchs, waarin hij zich richtte op een bepaald onderwerp, zoals bijvoorbeeld het leven van Napoleon Bonaparte. In de traditie waarover we al even aan het vertellen zijn was het uiteraard geen objectieve biografie over Napoleon, maar eerder een geromantiseerde visie die bijna wel propaganda leek. Uiteraard werd zijn Geistbuch over Napoleon veel te serieus genomen zodat men naderhand met een aantal mythes rond de man zat opgezadeld…

Van daaruit haalde je jouw inspiratie om Geistpamphlets te schrijven…?

GtDV: Precies… Hoe dan ook: ik vond het een briljant idee om een onderwerp op deze zo subjectieve manier literair te benaderen. Voor ik me ging richten op het schrijven over Piero Ciampi heb ik met het idee gespeeld om over een andere artiest iets te schrijven. Tijdens mijn research struikelde ik over het feit dat ik mensen zou moeten interviewen die de man gekend hebben en die verwachtten dat ik een waarheidsgetrouwe biografie zou schrijven. Ik ben echter veel meer geïnteresseerd in de Geistbuch-benadering, waarin ik vanuit een subjectieve invalshoek mythes intact kan laten of zelfs toevoegen. Ik wil mijn subject kunnen benaderen als een symbool… Piero Ciampi leek me dan ook perfect: hij is reeds gestorven en heeft steeds een geringe cultaanhang gehad. Mythevorming genoeg dan… Hij was een Italiaan die in het Italiaans zong en ikzelf was (toen) nog nooit in Italië geweest, spreek noch versta Italiaans. Vanuit de afstand die dit schept kan ik hem -mijn subject- en de verhalen rond hem gaan hanteren als een soort van artefact, kneedbare klei waarmee ik mijn eigen ding doe. Dat kan ik niet wanneer bv. de persoon nog leeft en er ook een hele entourage op mijn vingers zit te kijken om te zien hoe waarheidsgetrouw ik al dan niet schrijf…

Ik moet bekennen dat ik me bijzonder aangetrokken voel tot jouw nummer 2MF (red.: op The Sorrows of Young Georgio) en het komt niet enkel door de muziek. De tekst is niet steeds goed te verstaan of te begrijpen -wat twee verschillende zaken zijn- maar op een of andere manier raakt het me telkens, ook omdat er eventueel verschillende interpretaties zijn. Als luisteraar weet je ook niet zomaar wie die MF is… Waarover gaat het dus eigenlijk?

GtDV: Wel… MF is eigenlijk (red.: de Franse filosoof) Michel Foucault, aan wie ik in 2MF mijn bewondering uit.

Vind je het goed dat ik voor ons beiden nog een wijntje ga halen…?

GtDV: Ja hoor, lijkt me prima… (wanneer de wijn gearriveerd is wordt er geklonken) To MF… Weet je: ik was niet zo heel tevreden met de uiteindelijke versie van 2MF die op de plaat kwam. Zo vind ik dat het eerste gedeelte wel wat tekort komt ten opzichte van het tweede gedeelte. Van 2MF hebben we ook een videoclip gedraaid, in Polen notabene. Er was daar een filmploeg waarmee we samenwerkten om visuals tijdens de show te gebruiken. Ze kwamen op het idee om in de Poolse bossen een videoclip te maken. Eenmaal dat materiaal was ingeblikt verdwenen ze met alle opnames, waarna we in Wroclaw nog even hoopvol de kat uit de boom keken. Ze zijn echter nooit komen opdagen. Ik vraag me af wat er met het materiaal gebeurd is…

Wanneer je luistert naar hoe je muziek door de jaren heen evolueert dan merk je dat bv. I Won’t Betray You en Bête Noire twee nummers zijn die opmerkelijk veranderd zijn. Hoe kijk je daar zelf tegenaan?

GtDV: Wel, I Won’t Betray You spelen we praktisch gezien zowat elke show. De andere bandleden zijn weg van het nummer en ook bij het publiek meen ik te merken dat dit nummer goed onthaald wordt. Persoonlijk denk ik dat dit nummer het beste samenvat wat we doen: hoe de sfeer opgebouwd wordt, het hypnotische dat erin zit, de explosieve bevrijding op het einde… Het heeft alle elementen waar ik zelf van houd en die ik wil behouden in onze muziek. Dit maakt het mijn favoriete nummer uit ons repertoire…

Hebben we iets om in de toekomst naar uit te kijken…?

GtDV: Even denken… We spelen 14 januari in de Potemkine te Brussel (red.: waarbij de nadruk zal leggen op het Piero Ciampi-materiaal)… Daarna Frankrijk… Op 7 maart spelen we weer te Brussel, deze keer in Koninklijk Legermuseum tijdens de hoofdstedelijke Museum Night Fever… Weer Frankrijk en daarna een tweetal shows in Italië… (red. op 18 april zal GtDV ook aantreden in De Audio Plant te Antwerpen) Ondertussen is er ook nieuw materiaal dat we willen uitproberen en onze set is aangegroeid van een 4-tal nummers naar een gezonde 10. Het zou goed zijn om af en toe eens meer tijd te krijgen om een mooie setlist te kunnen spelen. Daarvoor moet je natuurlijk wel de kans krijgen. Weet je: gedurende al die jaren dat ik bezig ben heb ik al veel kantoren van labels vanbinnen gezien zonder dat er iets van de grond kwam. Niemand wil om een of andere reden onze muziek uitgeven… Ik ben vooral teleurgesteld in de zgn. Indie-labels, die nu bijna allemaal opgeslorpt zijn door de majors en veredelde mainstreem-shit uitbrengen. In het andere geval durven ze het risico niet aan en verkopen ze veel praatjes om uiteindelijk niks te doen.

Dit verhaal heb ik al dikwijls van verschillende artiesten moeten horen, in bijna exact dezelfde bewoordingen, maar vertel vooral verder…

GtDV: De merde tegenwoordig is ook dat bij wijze van spreken iedereen tegenwoordig een digitale studio in slaap- of badkamer of desnoods keuken kan opzetten om muziek te maken en eventueel online zelf uit te geven. Ze willen allemaal opvallen, ontdekt worden en er op die manier van kunnen leven. Zo krijg je enerzijds een grote hoop barslechte muziek en anderzijds artiesten die hun demo’s zodanig maken dat de eerste minuut lekker catchy is zodat ze de rest er ook bij de labels en bij het publiek doorgeduwd krijgen. Ik ben niet geïnteresseerd in muziek die zo in elkaar steekt. Wat zou ik tijd verdoen in het zorgvuldig samenstellen van dat ene minuutje als de rest van het nummer even goed hoort te zijn…? Deze trend ligt ook helemaal niet aan het publiek. Mensen komen om naar je te kijken en je muziek te beleven. De mensen zijn best wel receptief. Het is de industrie die de mensen wil opdringen naar wat ze zouden moeten luisteren en op dezelfde manier de artiesten corrumpeert die deze muziek moeten maken…

Ik denk dat je nu beste vrienden aan het worden bent met Bert Dockx (red.: van Flying Horseman, Dans Dans en Strand), die ik deze zomer hetzelfde betoog hoorde afsteken…

En ik denk niet dat we hierin alleen staan (red.: Inderdaad: Loesje Maieu van Blackie and the Oohoos en Gregory Frateur van Dez Mona hielden tijdens interviews -al dan niet met Dark Entries- ook al hun betoog tegen de mechanismen die de muziekindustrie domineren)… Wat me ook ergert is het feit dat men ook helemaal niet creatief meer is en volop gaat recycleren van wat vroeger succesvol bleek te zijn. Vooral uit de 60’s wordt veel gejat, maar ook de Post Punk wordt alweer een tijdje uitgemolken en ook de 80’s waren weer even terug ‘in’. Allemaal voor het gemakkelijke gewin, terwijl er genoeg artiesten zijn met een eigen unieke sound maar die de kans van de labels en de concertpromotoren om deze te laten horen…

Ik denk dat je op weg bent om door Bert Dockx ten huwelijk gevraagd te worden… Rest me nog één vraag: hoe kom je eigenlijk aan die bijnaam The Dove

GtDV: (grijnst) Toen ik nog in Detroit woonde vonden mijn maten en ik dat zo’n triestige plek zodat we altijd wel iets verzonnen om ons bezig te houden. Op een gegeven moment had ik me in een wit kostuum gehesen en samen schuimden we zo de bars af. Ik zette me aan een tafeltje, terwijl mijn maten optraden als chaperons en tegen de barman zeiden: ’The Dove’ needs a drink...”. Tegen aanwezige dames -hoe lelijk en/of bezopen ook- gingen ze dan mededelen: “’The Dove’ wants to talk with you…”. Reacties gegarandeerd en er zaten er enige memorabele tussen…! Zo was er zo’n grunge-type die bijna volledig uit z’n dak ging en me toebeet wie ik wel niet dacht wie ik was. (lachje, refererend naar vroeger tijdens het interview:) Nou… Wie is er hier dan conservatief…? In ieder geval: de nickname is blijven hangen…

Dank je, Dove, en ik hoop je binnenkort terug te zien op een of ander Vlaams podium.

GtDV: Daar wordt werk van gemaakt…!

HomeContactLinksSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Kraft - Harvest Of Despair

Het is altijd een hele eer als je op de bedanklijst van een album terecht komt. Dit privilege viel ondergetekende ten beurt op deze debuutplaat van het Rotterdamse Kraft. Zo staat de naam van uw recensent mooi te blinken naast die van Kim Larsen (:OTWATM:), Albin Julius (Der Blutharsch, TMLHBAC) en Thomas Bøjden (Die Weisse Rose), sta ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Hermetic Electric - Feel Nothing

De Belgische new wave boert goed. De eigen bodem is vruchtbaar in talent, met uiteraard veel oude namen, maar ook regelmatig nieuwe namen die ons positief weten te verrassen. Een groep uit Wallonië dat uw aandacht verdient is deze The Hermetic Electric. Na verschillende ep’s brengen ze met ‘Feel Nothing’ hun debuut uit. Opener ...

lees meer...
CD BESPREKING : Aube Grise - L'Encre et la terre

Enige tijd terug mochten we van Aube Grise al schijfjes ontvangen. Nu stak er weeral een nieuwe in de bus, getiteld ‘L’Encre et la terre’. Zoals we ondertussen al gewoon zijn van Aube Grise, dat je stilistisch moet onderbrengen in de schuif ambient black metal versus neo classical piano, belooft dit terug een obscure ontdekkingstocht. ...

lees meer...
NIEUWS 24/07/2017 : Lazarus (aldus Oswald)?

Oswald (Goethes Erben) laat terug van zich horen met een nieuwe MCD ‘Lazarus’. Een minialbum dus, met slechts twee nieuwe nummers als voorsmaakje van een nieuw muziektheaterstuk ‘Meinungsstörung’. Alleen te verkrijgen als MCD met bijhorende Vinylplaat! Dark Entries vroeg het na bij Oswald of de MCD ook apart gekocht ...

lees meer...
CD BESPREKING : Llumen - The Memory Institute

4 jaar geleden besprak ik voor de eerste keer een promo van Llumen. Het electro/futurepop-project van Pieter Coussement was op dat ogenblik nog niet gesigneerd en had toen zelfs nog geen album uit. De nummers op het promo-cd'tje stonden wel allemaal op SoundCloud en in die periode (najaar 2013) heeft Llumen 2 keer in België opgetreden, ...

lees meer...
NIEUWS 22/07/2017 : Darkmind Fest: een nieuw muziekfestival voor donkere zielen

De Belgische "zwarte scene" is weer een festival rijker. Darkmind Fest is een tweedaags festival dat voor de eerste keer zal doorgaan in het weekend van 7-8 oktober. 12 nationale en internationale artiesten, waarvan de meerderheid ressorteert onder de grote noemer hedendaagse electro, zullen het beste van zich geven op het domein ...

lees meer...
NIEUWS 22/07/2017 : Zoveel liefde voor Depeche Mode

Er is terug goed nieuws van Depeche Mode. Nadat zanger Dave Gahan in het hospitaal werd opgenomen en een optreden heeft moeten afzeggen in Wit-Rusland, gaat de tour nu gewoon verder. Gahan werd geveld door een voedselvergiftiging en werd na een opname van een nacht terug op de wereld losgelaten. Twee dagen geleden stond Depeche Mode met een ...

lees meer...
CD BESPREKING : Synapsenfick - Da wo Licht ist sind auch Fliegen

Voor mensen van mijn leeftijd (20+ enkele decennia), voelt deze Synapsenfick als een reis door de tijd. Terwijl de hele muzikale wereld zich al twintig jaar uitslooft om zo early 80s mogelijk te klinken, grijpen zij terug naar de periode tussen 1984 en 1993. Het was een tijd waarin de definities van EBM en industrial al even waren gelegd en ...

lees meer...
NIEUWS 22/07/2017 : Die Krupps en Front Line Assembly in Sint Niklaas

Jij daar, hou je van vettige industrial, met EBM-invoeden en gitaren? Wist je dat twee grote namen uit het genre op vrijdag 25 augustus in het Casino in Sint-Niklaas op de planken staan? Het gaat enerzijds om Die Krupps, vertegenwoordigers van de eerste golf EBM-groepen uit de jaren 80, die later verschillende watertjes doorzwommen hebben ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2017 : R.I.P. Chester Bennington ( 20/03/1976 - 20/07/2017)

Achttien jaar lang was Chester Bennington de frontman van de nu metal-rap-rock band Linkin Park. Hun debuutalbum Hybrid Theory werd, met ruim 4,8 miljoen verkochte exemplaren in het debuutjaar, het best verkochte album van 2001. Chester zong over innerlijke problemen, relatieconflicten, gebeurtenissen uit de levens van de bandleden en zijn ...

lees meer...
FOTO'S : COVENANT - Zappa, Antwerp, Belgium, 30/06/2017 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : MILDREDA - Zappa, Antwerp, Belgium, 30/06/2017 door Benny Serneels