casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

757 items

   

DINE ON ASHES
In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
11/11/2014, Henk Vereecken
 Bookmark and Share

11/11/2014 : DINE ON ASHES - In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
11/11/2014 : DINE ON ASHES - In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
11/11/2014 : DINE ON ASHES - In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
11/11/2014 : DINE ON ASHES - In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
11/11/2014 : DINE ON ASHES - In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan muziek met een meer hoopgevende boodschap.
Dine on Ashes bracht in 2012 de cd ‘On Being Sane in Insane Places’ uit. De plaat werd goed ontvangen, maar sindsdien is er veel veranderd. De bezetting van de groep is gewijzigd en gaf aanleiding tot een diepgaande introspectie over de waarde van muziek en de manier om een gevoelige snaar te raken bij de luisteraars. De eerste tekenen van de nieuwe koers kan je horen op singles als ‘Rise and Fall’ en het recente ‘Treasure Island’. Voorboden van een nieuwe cd, zoveel is zeker. En ook een goede gelegenheid om de groep te vragen naar wat allemaal veranderd is. Wim en Femke deden hun uitleg in het radioprogramma ‘The Horny Hour’ op dinsdag 26 augustus. Hieronder vindt u de uitgeschreven versie.

Stel Dine on Ashes eens voor? Doe de geschiedenis van de band eens uit de doeken?

Wim: Het verhaal van Dine on Ashes begint waar dat van Transparent Curse eindigt. We hadden een nieuwe naam nodig omdat we een andere richting wilden uitgaan, omdat dit project in een eindfase terecht gekomen was en in feite dus een hoofdstuk was dat beter afgesloten kon worden. Aanvankelijk had ik samen met Bert Kersemans (ex-toetsenist van Transparent Curse) het nieuwe project opgestart in 2006 en zochten we een zangeres die de band vocaal zou komen versterken. Katharine De Groote heeft zich toen bij de groep gevoegd. Bert had de band echter al verlaten nog voor we de studio in trokken voor de opnames van ons debuut ‘On Being Sane in Insane Places’. Nadat het album uitgekomen was in 2011, zochten we een drummer, een toetsenist en een bassist om het geheel live te brengen. Dominique Audenaert op bas bleek een voor de hand liggende keuze, gezien onze sterke vriendschapsband en zijn palmares bij Transparent Curse. Tom Buytaert, die destijds de live PA deed voor Transparent Curse en ook het album ‘A Static Moment of Pleasures’ voor die band heeft opgenomen, is een getalenteerd muzikant en verving Bert op toetsen. Frank Vandenberghe, als drummer, was de enige echte nieuwkomer. De samenwerking met Katharine en Dominique werd in 2012 beëindigd. Femke Van Buynder werd in 2013 gekozen als nieuwe zangeres. Ondertussen zijn we bezig met het schrijven van nieuwe nummers en is het materiaal voorhanden om een opvolger voor ‘On Being Sane in Insane Places’ klaar te stomen. De zoethoudertjes zijn alvast de twee nieuwe singles die als videoclip gereleased werden op YouTube en Vimeo.

Femke: Toen bleek dat er nood was aan opvolging voor de vocalen, heb ik mijn kandidatuur gesteld. Weken heb ik geoefend voor de auditie. Met zorg heb ik mijn auditienummers uitgekozen (o.a. Radiohead, Massive Attack, Portishead, eigen nummers van Dine on Ashes...). Ik wist dat dit een project was waar ik volledig achter kon staan en waar ik voluit mijn schouders onder wou zetten. Muziek is voor mij niet gewoon een spectrum aan klanken, het is bovenal een gevoel, een instinct, het heeft de kracht om iets diepers in mensen te raken. Je kan het vergelijken met een geur. Die is zo rechtstreeks verbonden met herinneringen en sferen uit het verleden, dat het op slag hetzelfde gevoel en sfeer kan oproepen alsof het gisteren was. Als ik bij mezelf bekijk hoe bepaalde platen een diepe impact op me hebben nagelaten en hoe muziek door de jaren heen is doorweven gedurende mijn jeugd, zijn er naar mijn gevoel weinig zaken die zo krachtig kunnen inwerken op mensen als muziek. Het zou voor mij dan ook heel bijzonder zijn moest onze muziek ook bij anderen iets kunnen raken en een periode of gebeurtenis in hun leven kunnen typeren... een wereld bieden waarin mensen zich kunnen terugtrekken...

Dat was een belangrijke motivator om deel te willen uitmaken van de groep. Des te meer omdat de sound van Dine on Ashes me ook echt aansprak. De balans tussen Elektronica, Rock en Pop, de balans tussen mannelijke en vrouwelijke elementen, de typische 'Dine on Ashes-klanken' die als een rode draad door elk nummer lopen, hoe verschillend ook van insteek...

Als kind componeerde ik al eigen nummers op het keyboard van mijn vader en experimenteerde ik al vroeg met klanken en samenspel. Ik heb ook een volledige klassieke muzikale scholing achter de rug, maar had het muzikale koffertje even voor beperkte duur opgeborgen... Ik had mezelf altijd voorgehouden dat ik de draad terug zou oppikken als ik de kans zou krijgen om op een hoog professioneel niveau met muziek te kunnen bezig zijn. Ik wou absoluut geen hobby-groep, maar een project dat verder kon reiken en een groter publiek kon bereiken. Ik ben terecht blij dat ik op het juiste moment de juiste mensen ben tegengekomen. Als creatief mens doet het me goed om met mijn inspiratie ook effectief aan de slag te kunnen gaan. Ik wil mijn ideeën kunnen kanaliseren. Je kan het vergelijken met een gevoel van ‘flow’.

Toen ik het nieuws kreeg dat ik me mocht aansluiten als frontzangeres heb ik een jaar professionele popzang gevolgd om mijn borststem voluit te ontwikkelen. Ik heb opnames gemaakt. Mezelf geanalyseerd. Mezelf ook verdiept in het schrijven van songs, van teksten, biografieën gelezen, studies over muziek en de muziekwereld... mezelf ondergedompeld in allerhande muziekdocumentaires. Geen enkel genre was te gek om over te lezen (omdat er telkens een levensverhaal achter zat, met passie, zoektochten, experiment, en vaak vallen en opstaan, ....). Zelfs de 'grootsten' hebben periodes van falen, onzekerheden en foute keuzes achter de kiezen. En het is dàt wat me intrigeert. Het heeft vaak geleid tot een authenticiteit, doorleefdheid, wilskracht en persoonlijkheid. En dat is wat muziek moet uitstralen, wil het geloofwaardig zijn naar zijn publiek toe.

Waar komt de naam Dine on Ashes juist vandaan? Welk verhaal zit daarachter?

Wim: "Dine on Ashes" is een uitdrukking en betekent: Mijmeren over mislukkingen in het verleden.

Welke bands/artiesten beschouw je zelf als je invloeden? Zelf gok ik op Pink Floyd en The Cure. Die invloeden zijn wel merkbaar in de muziek vind ik. Kan je daarmee akkoord gaan?

Wim: Ik vind het een hele eer om met Pink Floyd vernoemd te worden. Ze hebben zeker een impact gehad om mijn manier van muziek maken, en vooral met het oog op een ‘conceptalbum’ maken. De gelaagdheid van hun nummers en de boodschap die ze uitdragen hebben me altijd weten te inspireren. The Cure, tsja... hun invloed zal me altijd blijven achtervolgen. Al doe ik hard mijn best om uit het web van Smith te blijven. The Cure is een band met een zeer typisch en erg herkenbaar geluid, zodat het als gitarist haast onmogelijk wordt om nog ooit een flangerpedaal te gebruiken zonder ergens te refereren naar hen.

Eigenlijk heb ik een breed muzikaal smaakpalet en laat me ook inspireren door The Doors, Depeche Mode, Jimi Hendrix, Massive Attack... Zelfs The Beatles en The Rolling Stones hebben hun stempel op me gedrukt. Maar als ik toch specifiek een paar bands in de verf mag zetten voor mezelf als gitarist? Dan kies ik voor Echo & The Bunnymen, U2 en Simple Minds omwille van hun prachtige klanken op vintage gitaren en The Police voor de kracht die een kleine, maar sterke bezetting kan uitstralen. Voor de rest is ‘een open geest hebben’ erg belangrijk; sluit je nooit af voor andere genres of stijlen. Interessante elementen komen vaak onverwachts boven te drijven.

Daarnaast zijn er natuurlijk ook andere vormen van inspiratie zoals literatuur of schilderkunst. In mijn home recording studio hangt een poster van Edvard Munchs ‘De Schreeuw’. Dat schilderij heeft een erg dramatisch kleurenpalet welke ideaal was voor de sfeer op ‘On Being Sane in Insane Places’. En dan is er ook nog het aspect 'omgeving'. Een andere verblijfplaats tijdens het schrijven kan een geweldige impuls geven aan de creativiteit. Daan trok zich daar bijvoorbeeld voor terug in Manhay, Led Zeppelin deed het in Bron-Yr-Aur... daar kwamen interessante songs uit voort. Ideeën ontstaan soms op de meest onverwachte ogenblikken en op de meest onmogelijke plaatsen. Daarom dat ik altijd een notaboekje en papier bij me heb, je weet immers maar nooit...

Femke: Ik heb op vocaal gebied de neiging om me te spiegelen aan zangers in plaats van zangeressen. Vermoedelijk heeft dit te maken met het feit dat ik van nature een lagere stem heb, toch mijn spreekstem. Ik vind hoge stemmen heel knap, begrijp me niet verkeerd. En ik kan in kopstem hoog zingen. Ik heb veel respect voor zangeressen die hun zangspectrum in de hoogte hebben uitgewerkt zoals bijvoorbeeld Kate Bush. En die dit op een intrigerende wijze kunnen vertolken. Toch voel ik ook een sterke affiniteit met stemmen zoals die van Dave Gahan, Jim Kerr, Bono, David Gilmour, Thom Yorke .... omwille van hun rustgevende effect, de kracht, passie en de melancholie die hiervan uitgaan.... Ik ben nog volop bezig met een vocale ontdekkingstocht om al mijn mogelijkheden te verkennen. Maar zij zijn momenteel voor mij grote inspiratiebronnen.

Wat Pink Floyd betreft zijn er voor mij twee nummers van grote invloed: ‘Comfortably Numb’ en ‘High Hopes’. Voor mij zeer boeiende songs, maar zoals je wel weet, met een gigantische tijdskloof als je de geschiedenis van de groep bekijkt... Gevoelsmatig zijn deze nummers doorweven met nostalgie en melancholie. Een zekere meeslependheid waar je moeilijk weerstand aan kan bieden... Ook het gebruik van geluiden en samples in muziek is typerend voor Pink Floyd en vind ik ook voor onze muziek fascinerend. Creativiteit en experiment kunnen immers nét dat verschil maken.

Daarnaast noem ik in één adem U2 en Simple Minds omdat ik vind dat deze groepen veel parallellen met elkaar hebben. Ik hou van de passie, de glorie en de hoop. En het hoeft niet altijd over bloemetjes en bijtjes te gaan om deze positiviteit erin te verwerken. Er mag heus kritiek en strijdbaarheid deel van uitmaken. Zoals de kracht en vurigheid die je bijvoorbeeld terugvindt in ‘Sunday Bloody Sunday’ en ‘New Year’s Day’ van U2.

Het publiek heeft ook nood aan fantasie, escapisme, een wereld met kleur, een vacuüm om zich in terug te trekken... Vandaag de dag is er een tendens waarin zaken die niet ‘renderen’, ‘productief zijn’, in de enge zin van het concept ‘geld’, afgebroken worden. En dan gaat het spijtig genoeg vooral om sociale en cultuurscheppende dingen. Dit komt fantasie en dromen niet echt ten goede. We willen hier een tegengif tegen bieden.

Dat had bijvoorbeeld David Bowie heel goed begrepen toen hij met behulp van al zijn alter ego's telkens een nieuwe wereld kon scheppen die mensen intrigeerde.

Onze nieuwe single is trouwens gebaseerd op een quote van David Bowie aan Serge Simonart. Die tussen de interviews door hem een ‘vaderlijk’ advies gaf: ‘Leef in het nu... Ik heb dit veel te weinig gedaan en ik heb daar nu spijt van...’.

Tot slot is Depeche Mode voor mij van grote invloed. Ze beheersen het meesterlijk om Elektronica te laten samenvloeien in een vacuüm met een atmosfeer die leidt naar de naaktheid van de ziel. Ik vind dat zij bijvoorbeeld prachtige vertolkingen hebben van de thema's liefde en lust, verlies, kwetsbaarheid... Gevoelens in zijn diepste essentiële vorm. Belangrijke nummers voor me zijn: ‘Precious’, ‘Enjoy The Silence’, ‘Behind the Wheel’, ‘Walking in my Shoes’...

In wezen zijn er oneindig veel invloeden en dit houdt ook vandaag niet op met groeien.

Vertel eens wat meer over het album ‘On Being Sane In Insane Places’. Hoe verliep de ‘making of’.? Waar werd het opgenomen?

Wim: Het grote deel was vooral 'thuiswerk' in de home recording studio. Alles werd opgenomen in Pro Tools en verder gemixt en geproduceerd bij Jan Volckaert in de Hype Studios te Mechelen. Gaëtan Vandewoude van Isbells werd als co-producer door Jan getipt wat uiteindelijk uitmondde in een erg fijne samenwerking. Gaëtan is een echte muziekmens, iemand die goed aanvoelde dat het project met de nodige zorg moest benaderd worden. Ik heb veel respect voor die man, als muzikant én als mens.

De belangrijkste stap was vooral het home recording proces omdat je op die manier zelf de grote lijnen vastlegt en dus ook deels de grote studiokosten kunt drukken. Je houdt er niet alleen de touwtjes mee in handen maar hebt ook de vrijheid om er op elk beschikbaar moment van de dag aan te werken. Na het muzikale gebeuren heb ik ook de onvermijdelijke papierwinkel doorworsteld (GS1, Simim, Playright (toen nog Uradex) en SABAM). Vele DIY artiesten houden zich daar niet mee bezig. Veelal omdat hun project niet de bedoeling heeft om groots verspreid te worden maar ook omdat de meesten überhaupt niet weten wàt het is en waarom het nodig is. Poppunt was hierbij een stevige hulp.

Ik ben gedurende de hele ‘making of’ omringd geweest door toffe en behulpzame mensen. De afronding, de spreekwoordelijke kers op de taart, was het artwork van Jens Dawn die de cd in een prachtig Art Deco jasje wist te steken.

Waar komt de albumtitel vandaan?

Wim: Het komt voort uit een studie van David Rosenhan uit 1973. De film ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’ is er trouwens ook op gebaseerd. Het handelt over een experiment waarbij gezonde patiënten zich gewillig lieten opsluiten in een psychiatrische instelling. Bedoeling was om te onderzoeken of dokters en psychologen hen konden ontmaskeren. Het waren uiteindelijk de medepatiënten die merkten dat er iets niet klopte.

Hoe komt een Dine on Ashes song tot stand? Is dat volgens een vast stramien? Wat is er eerst,: de songtekst of de muziek? Hoe spelen beiden op elkaar in?

Wim: Het proces van nummers schrijven is sterk geëvolueerd doorheen de tijd. Daar waar bij ‘On Being Sane in Insane Places’ het zwaartepunt lag bij het creëren van een bepaald klankspectrum, dat de juiste sfeer zou neerzetten en als een rode draad doorheen het album zou lopen, richten we ons nu op duidelijk afgebakende songstructuren. Nummers schrijven is een erg intens werk, je zou het kunnen vergelijken met een ambacht. Je legt eerst een muzikale basis en werkt die stap voor stap uit. Dat kan bijvoorbeeld een groove zijn tussen een drumpartij en een synth of het kan gewoon uitgaan van een erg gestript idee zoals enkel een piano. Daar worden dan achteraf lyrics op gezet.

Bij ‘On Being Sane in Insane Places’ draaide alles rond ‘grootstadsmuziek’. Daar was, zoals ik al zei, de sfeer erg belangrijk. Het was een soundtrack voor een onbestaande film die zich vooral in mijn hoofd afspeelde; een samenstelling van beelden die ik als kind al had, wonende in een geïndustrialiseerde voorstad. Bart Somers van Indiestyle merkte destijds terecht op dat er weinig catchy hoeklijnen in de songs zaten, maar dat is ook nooit de bedoeling geweest. Toch is zijn boodschap blijven hangen omdat een zwaar gelaagd conceptalbum zelden tot nooit bij een groter publiek zijn ingang vindt. Dat lag deels bij de muziek maar ook bij de teksten. Deze laatsten waren geen lyrics maar poëzie. Bij Anne Clark is dit een beproefd concept dat in de jaren ‘80 sublimeerde in culthits zoals ‘Our Darkness’ en ‘Sleeper in Metropolis’. Dine on Ashes is echter nooit in staat geweest om met het debuutalbum eenzelfde resultaat te bereiken. Je doet daar achteraf uiteraard onderzoek naar omdat je de onderliggende redenen wil kennen. Doorgewinterde songwriters en een docente zoals Buffi Duberman van de Tilburgse Rockacademie legde hierbij de zere punten bloot; je moet mensen kunnen bezielen, kunnen raken en een band weten te scheppen met de luisteraar. Zoiets was onmogelijk met de teksten uit ‘On Being Sane in Insane Places’ en daar faal je dus als band...

Daarom dus dat een andere aanpak noodzakelijk bleek, ook omdat we wilden vertrekken vanuit een totaal andere richting. ‘Rise and Fall’ was het eerste nummer dat we schreven met de nieuwe bezetting en daar merkten we dat we wél meteen connectie konden maken met het publiek. Songs mogen nog altijd gelaagd zijn maar moeten ook ademruimte krijgen om een boodschap te verkondigen. Die boodschap mag verpakt zijn als een eufemisme maar moet toch steeds duidelijk en direct zijn. Je mag ook niet benauwd zijn om erg banale dingen te gebruiken; kijk maar eens naar de hymnes van The White Stripes, hun ‘Seven Nation Army’ die een voetbalstadion kunnen doen bewegen of de eenvoudige 'lalala's' uit sommige nummers van Simple Minds of The Beatles. Mensen onthouden dat, mijn stiefzoon van 5 jaar onthoudt dat... Het is zoals Karl Bartos van Kraftwerk ooit eens citeerde: ‘Als een kind het kan nazingen, blijft het hangen’. Een groot deel van songwriting draait rond melodie, een ander groot deel rond harmonie maar dit alles kan enkel werken als het met authenticiteit en herkenbaarheid gekoppeld wordt. Het publiek slikt niet alles, geloof me. En het publiek is genadeloos als het op het ontbreken van deze ingrediënten aan komt.

Femke: Ook in de vocalen opteren we nu voor een andere aanpak in vergelijking tot vroeger. Bij ‘On Being Sane in Insane Places’ werd alleen gebruik gemaakt van enkele zanglijnen. Dit kan door zijn puurheid een schoonheid of kwetsbaarheid creëren, maar soms vragen nummers om een vocale gelaagdheid die meer dimensie geeft aan het nummer. Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan een interview met Bono waarin hij citeert: ‘De melodie en de tekst dragen de ziel, maar de harmonieën dragen je hemelwaarts’. U2 werkte vroeger niet zoveel met harmonieën omdat Brian Eno vond dat als er meer dan één persoon zong ‘het op een samenzwering begon te lijken’... Maar nadien werd dit aspect herontdekt en wel volop geïntegreerd in hun platen. Wel... ik kan hen alleen gelijk geven. Ik zie het als een som: 1 + 1 = 3. Het resultaat is altijd meer als zijn delen. Wat mij betreft is het een belangrijk element als je streeft naar volheid, kracht en karakter. Maar zoals bij alles gaat het ook om de juiste dosering naargelang het nummer of de frasering.

Ik geloof ook in de kracht van kruisbestuivingen. Denk bijvoorbeeld maar aan The Police die gebruik maakten van invloeden uit de Reggae, Punk en Pop. Of Nirvana waarbij Kurt Cobain, die al van jongsaf sterk werd beïnvloed door The Beatles, veel popmelodieën verwerkte in zijn composities. Door de ruige vertolking (stem, gitaren, drums...) kreeg het de rauwe (maar ook melodieuze) intensiteit die zoveel mensen rechtstreeks aansprak.

Ik werk daarnaast heel gevoelsmatig, intuïtief. Ik luister naar de compositie en ‘voel aan’ wat werkt of niet werkt. Muziek is nu eenmaal geen exacte wetenschap. En soms zijn onorthodoxe methodieken doeltreffender, dan te grijpen naar universele muzikale denkkaders, vermits deze vaak leiden tot niet originele songs. Ik heb het geluk dat ik een klassieke scholing heb gehad, maar dat dit anderzijds ook al een hele tijd geleden is. Ik heb dus nog een zekere houvast, maar heb toch ook de vaardigheid niet verloren om hier volledig los van te komen. Ik heb soms het gevoel dat hoe meer je tracht de kunst te verstaan om muziek te schrijven, hoe moeilijker het wordt om die magie te pakken. Er zijn algemene principes die je kunnen helpen of je in de juiste richting kunnen brengen. Maar als de routine erin kruipt... dan denk ik dat je niet goed bezig bent.

Het is bovendien ook cruciaal om tijdig afstand te kunnen nemen van een nummer en te accepteren dat het gaat om een groeiproces. Het is onmogelijk om vooraf in te schatten in welke richting een song zal evolueren. En dat maakt dit proces voor mij ook nét zo fascinerend. Het start met een embryonaal concept dat je laagje per laagje opbouwt. In interactie met de andere bandleden groeit dit uit tot een afgewerkt geheel, waarin iedereen vanuit zijn eigen invalshoek (instrument) een persoonlijkheid opbouwt. Vervolgens wordt dit verder gepolijst en gefinetuned in de studio. Het is de kunst om in elke fase een frisse kijk op je nummer te durven loslaten, ook al kan dit nog veel omgooien.

Wat is je favoriete song op ‘On Being sane In Insane Places’ en waarom?

Wim: Ik denk dat ik moet kiezen tussen ‘Behind Walls’ en ‘Controlled Partitions’. Het eerste omwille van het strakke productiewerk, dynamiek en het feit dat het over kritiek op de consumptiemaatschappij gaat. Het tweede omdat het een erg gelaagd nummer is waar ik heel hard aan gewerkt heb en dat Gaëtan echt tot leven heeft weten te brengen in de studio. Live speel ik dat nummer trouwens erg graag.

Femke: ‘The Fifth Stage’ heb ik altijd een zeer sterk nummer gevonden. Ik weet nog dat ik aanwezig was als toeschouwer op het optreden in Brasschaat en dat ik dit een fantastische ‘opener’ vond. Je werd meteen opgetild... Zachte opbouw, aandacht voor percussie, een ijle sfeer, zweverige melodieuze klanken... enkele elementen van Pink Floyd, met aan het einde een fascinerende climax. Ik voelde bij dit nummer bijvoorbeeld ook veel aanknopingspunten met ‘Theme for Great Cities’ van Simple Minds.

Daarnaast verkies ik ‘Controlled Partitions’ en ‘Bright Lights, Big City’. Beide platen hebben een donkere, mysterieuze sfeer die heel prikkelend werkt. Ook qua live-uitvoering zijn het nummers die ik graag zing en waarin ik echt kan opgaan.

Vertel eens iets over Dine on Ashes als live ervaring. Treden jullie vaak op? Wat was het laatste optreden? Zijn er nog optredens in het verschiet?

Wim: We hebben momenteel nog niet zoveel op ons palmares staan, zeker als ik de vergelijking trek met het vorige project Transparent Curse. We leggen de lat veel hoger nu omdat de techniek meer behelst dan een klassieke line-up zoals bas-drum-gitaar-zang. Live gebruiken we ook visuals om de nummers te omkaderen. Dat zijn allemaal zaken die het meeste tot hun recht komen in zalen die zich er toe lenen. Tot nog toe hebben we vooral culturele centra aangedaan omdat die over de juiste infrastructuur en accommodatie beschikken.

Femke: Binnenkort gaan we onderhandelen met een aantal boekingskantoren wat onze speelkansen toch gevoelig moet verhogen. Het laatste optreden dateert van 4 oktober 2014 in het cultuurcentrum Zwijgershoek te Sint-Niklaas. Meer info kan je vinden op onze website: dineonashes.com Jullie zijn nu aan het werken aan nieuw materiaal.

Vertel eens hoe ver jullie staan met het nieuwe album?

Wim: Eigenlijk is het schrijfproces zo goed als rond maar we willen nog wat extra materiaal om uit te putten. We hebben een 17-tal nummers gemaakt en daar zullen we een aantal uit selecteren om een nieuw album rond te bouwen. Sommige bands schrijven meer dan 50 songs bij elkaar en pikken daar dan een 12-tal tracks uit om op plaat te zetten. Daarna brengen ze dan een ‘limited edition’ uit met een overig aantal. Qua marketing is dat een puike strategie natuurlijk, vooral omdat die ‘extra tracks’ vaak nooit hun weg vinden naar platforms zoals iTunes en dergelijke. Zo bestrijden ze -soms helaas zonder resultaat- de ineenstuikende platenverkoop. Men moet creatief zijn dezer dagen om muziek - zeker in fysieke vorm - op de markt te brengen. Er wordt vaak gezegd dat de tijd van de albums gedaan is en dat ‘koning single’ het nu voor het zeggen heeft. We leggen vaak de vinger aan de pols, daarom dat een nieuw album voorlopig nog even op zich laat wachten. Ik ben net een boek aan het lezen van Hans Lijklema, genaamd ‘Design for Music’. Hierin worden prominente grafische ontwerpers aan het woord gelaten over de toekomst van de fysische release en die is vaak niet zo hoopgevend. Al zit vinyl wel terug serieus in de lift. Het juiste 'format' kiezen is erg moeilijk in onzekere tijden waar de crisis alles domineert. Misschien worden het verschillende concept ep's, misschien worden het gewoon losse singles, misschien wordt het fysische album in gelimiteerde oplage geperst en gaat de eigenlijke release via iTunes geschieden... We zullen de komende periode nog bekijken wat we juist gaan doen. Alleszins: het zit in de pijplijn en het zal sowieso anders klinken dan de voorganger.

Femke: Er is inderdaad een stijgende tendens van digitale verkoop. Eigenlijk vind ik dat spijtig. Er zullen altijd afwegingen moeten gemaakt worden, maar in de mate van het mogelijke heb ik een voorkeur voor een fysische release die digitaal ondersteund wordt. We mogen echter niet vergeten dat sinds 2011 de digitale verkoop de fysische overstijgt... Maar voor mij is het zoals bij een boek. Als het niet tastbaar is, dan voelt het niet hetzelfde. Ook een creatief ontwerp komt nooit op dezelfde wijze tot zijn recht op een computerscherm als op de hoes van een cd.

Binnenkort gaan we ook op zoek naar een geschikt platenlabel om ons professioneel te ondersteunen. We weten dat platenmaatschappijen sinds de opkomst van de ‘homerecording- markt’ niet langer een monopolie hebben op opnamefaciliteiten. Maar ze kunnen wel nog steeds een kwaliteitsstempel zetten en beschikken over een groot netwerk van ervaren en getalenteerde mensen die ervoor kunnen zorgen dat je muziek naar een hoger niveau getild kan worden. We voelen aan dat we onze limiet op het vlak van DIY hebben bereikt en dat nieuwe paden zich opdringen. Wat mij betreft, is het belangrijk dat de klemtoon blijft liggen op authenticiteit en artistieke vrijheid. Dus op dat vlak zal er een belangrijke balansoefening gemaakt moeten worden.

Hoe zou je de muziek van Dine on Ashes zelf omschrijven genregewijs?

Femke: Ik denk in eerste instantie aan Alternatieve Mainstream. Hiermee bedoel ik dat we muziek willen creëren die een zekere liefde voor undergroundwaarden uitdraagt , maar tegelijkertijd ook bedoeld is voor een groter publiek. Hierbinnen zie ik ons voornamelijk binnen de Alternatieve Rock met elementen uit Pop, Rock, Elektronica en zelfs Triphop. We zijn ook geïnspireerd door Progressieve Rock vanuit onze liefde voor experiment: atypische maatsoorten, geluidseffecten, maatwisselingen, ongebruikelijke klanken of instrumenten... maar we zijn vooral heel vrij in ons denken. Het is niet echt mogelijk om ons in een hokje te plaatsen.

Wim: Zelf hou ik het vooral bij Alternatieve Rock of Indie Rock. Men heeft ons in het verleden ook al dat eeuwige etiket New Wave of Elektro opgekleeft maar dat is vergankelijk. Een genre kan ook wijzigen doorheen de tijd. Zo was ‘On Being Sane in Insane Places’ een album barstensvol synthesizers en elektronica en was de gitaar een toevallige voorbijganger. De nieuwe nummers hebben de gitaren nu ruimte gegeven, de meeste songs zijn er zelfs op gecomponeerd. Er gaat niks boven een vettig ronkende gitaar of een bas met een 'randje' in de mix. Maar wie weet? Misschien brengen we binnen een aantal jaren een album met een crossover van Jazz en Noise uit of zo? Een muzikale geest rust nooit en is altijd op zoek naar nieuwe, onbetreden paden.

Welke evolutie zit er in de muziek; vergelijk de nieuwe songs eens met die op het album...

Wim: Zoals ik al zei zijn we nu vertrokken vanuit een totaal andere invalshoek. Het schrijfproces is compleet omgegooid maar ook de ‘kleur’ van de nummers is totaal anders. Daar waar ‘On Being Sane in Insane Places’ grootstadsmuziek was met een donkere ondergrond, hebben we nu gekozen voor muziek met een meer hoopgevende boodschap. In tijden van politiek, economisch en cultureel verval is er nood aan dergelijke songs. ‘Treasure Island’ is daar een mooi voorbeeld van; denk niet aan gisteren, denk niet aan morgen maar leef NU!! Je leven moet je zelf in handen nemen, laat je niet leven en koester elk mooi moment van de dag.

Femke: Het opname- en productieschema zit ook anders in elkaar, we bespreken en evalueren onderling de songs en testen ze ook meteen tijdens de repetities. Deze manier van werken is heel direct en toetst de verhouding van de onderlinge instrumenten in de live omgeving. Dat is héél anders dan puur studiowerk waar je achteraf ruimte moet trachten te creëren in een vast omkaderd geheel om de nummers adequaat live te kunnen brengen.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Gert - Alles Is Nog Niet Verloren

Evenals het zeer onlangs besproken Donder, Hel & Hagel hebben we hier nog een act uit de Leuvense antifa scene die al lang geen onbekende meer is voor Dark Entries! Gert maakt al meer dan 18 jaar kritische uptempo Nederlandstalige DIY ‘kleinpunk’. In 2016 bespraken we voor Dark Entries het vijfde album “Ongepast Vrolijk”, ...

lees meer...
CD BESPREKING : L' Appel Du Vide - Abwärtsspirale

Altijd leuk een singel formaat met 4 nummers, aandoenlijk bijna anno 2022, zeker in zwart en grijze lay out en met de veelbelovende bandnaam L’ Appel Du vide en de al even veelbelovende titel “Abwärtsspirale”. Qua stijl en gemoed waan ik mezelf waar aan de vooravond van de jaren 80, een gevoel dat door de muziek van ...

lees meer...
NIEUWS 04/07/2022 : Leeds is gothic city!

U dacht natuurlijk aan Leipzig. Ook. Maar de stad Leeds kent een gothic rock verleden dat als historisch erfgoed moet gekoesterd (denk maar aan bands als The Sisters Of Mercy, The Rose Of Avalanche, March Violets, Salvation, Red Lorry Yellow Lorry,...) Mocht u tussen 7 en 10 juli nog vrij zijn en niks hebben gepland, ga dat horen en zien in ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2022 : Gothic magazine trekt er de stekker uit...

Tenminste grote bezieler en cult figuur bij onze Oosterburen Martin Sprissler besloot recent de stekker uit zijn geesteskind te trekken en biedt zijn titel aan voor overname. Een tweetal jaar geleden was er na een lange pauze sprake van een doorstart maar deze bleek niet helemaal te lopen zoals verwacht. Momenteel is Gothic Magazine 90 in ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : Donder, Hel & Hagel - Kermis In De Hel

In 2019 bespraken we “Lang Genoeg Beleefd Geweest!!!”, het debuutalbum van het Leuvense zootje ongeregeld Donder, Hel & Hagel en heden stellen ze ons hun tweede album voor, “Kermis In De Hel” (11 songs, 43 minuten) met negen studio en twee live songs. Het langverwachte tweede album, uitgesteld door en aangevuld ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : Enzo Kreft met eerste clip als voorbode van het nieuwe album 'Shelter'

De naam Enzo Kreft hoeft geen introductie meer, deze oude krijger werd met de albums “Control” (2019) en “Different World” (2021) weerom ‘wereldberoemd’ in onze scene en scoorde zelfs torenhoog in de eindejaarslijstjes van menig Dark Entries schrijver. Reden, aanstekelijk electro, zowat de overtreffende ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : The Seven Whores Of The Apocalypse, eigentijdse dark electro

De Duitse Dark Dimensions labelgroep ging het trio Chris, Tom en Jason halen in Amerika om hier bij ons hun debuut de ep “Wicked Hands” bij Scanner uit te brengen. Het geluid van deze debuut ep ligt ergens tussen een actuele Placebo Effect en een minder technoïde versie van hun landgenoten Velvet Acid Christ in hun eerste ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Crime and the City Solution @ Can't Live in a Livingroom XIV, Haacht, 11 juni 2022 - ...omdat een cultband in de living nog altijd beter is dan gewoon een avondje TV kijken...

In tussentijd is de tournee van Crime and the City Solution achter de rug en zitten ze alweer in uitvalsbasis Berlijn te broeden op een nieuw studioalbum… Ook de heruitgave van hun backcatalogue door Mute geeft ons iets extra om naar uit te kijken. Voorlopig houden we uw nieuwsgierigheid alvast warm met dit concertverslag van hun huiskamerconcert ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Zondigen op zondag; Sinner’s Day zomert - Als loonslaaf kon ik van deze editie, na veel vijven en zessen, enkel de zondag mee pikken. Gelukkig de dag die mijn goth rockend hartje sneller deed slaan.

Over de vrijdag en zaterdag kan ik hier dus helaas niets kwijt, maar ik twijfel er niet aan dat anderen dat zeker even literair in mijn plaats zullen doen. Laat deze korte review dan ook veeleer een impressie zijn dan een festivalverslag of nog de beleving van één dag. Gelukkig heb ik voor de wintereditie, onder het aloude motto; ...

lees meer...
NIEUWS 27/06/2022 : Sinner’s Day Summer 2023, de eerste namen!

Ja u leest dit goed, de 2022 editie is nog maar net afgelopen en de organisatie gooit nu al een reeks namen voor onze voeten voor volgend jaar en struikelen zult u. Op deze affiche heel wat exclusiviteiten voor 2023; Project Pitchfork, Modern English, When In Rome, Corpus Delicti, Tyske Ludder, Golden Apes, NNHMN, Dorsetshire, Solor Dolorosa, ...

lees meer...
FOTO'S : Within Temptation - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Amenra - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Centhron - Fylgja

Dansen. Niet mee niet minder. Al is het dan wel op het eigen graf. Centhron is geen onbekende in aggro tech en endzeit electro middens. De groep werd in 2011 geformeerd door Elmar Schmidt en is vandaag reeds aan zijn 10de album toe,”Fylgja”. Geweldenaars met synths en drummachines zeg maar, die tussen het hacken door even aan het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Chainreactor - Techno body Device

Voor de liefhebbers van dark electro of beter nog aggro tech met cyber aspiraties zou de naam Chain Reactor geen onbekende (mogen) zijn. In de maalstorm van vandaag zouden we haast vergeten dat ook dit subgenre, nog altijd alive and kicking, voor het zweet in de underground clubs zorgt. Conclusie; Dark Entries heeft dringend nood aan een kenner ...