canli casino

Dark Entries Logo

628 items

   

ASHTORETH
Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
25/06/2014, Henk Vereecken
 Bookmark and Share

25/06/2014 : ASHTORETH - Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
25/06/2014 : ASHTORETH - Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
25/06/2014 : ASHTORETH - Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
25/06/2014 : ASHTORETH - Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
25/06/2014 : ASHTORETH - Tussen drone, doom, post rock en sjamanisme
Ashtoreth is het muzikale alter ego van de Antwerpenaar Peter Verwimp. Met Ashtoreth verkent hij de terreinen van doom, drone, post rock, folk en ambient. Zijn composities zijn als sjamanistische reizen door het onderbewuste. Onlangs stelde Ashtoreth ons het album “Angels Will Guide The Way To Our Harbor” voor, een samenwerking met de Brit TCH (Timothy C Holehouse). De review van dit album vindt u hier. In dit interview laten we Peter aan het woord over zijn muzikale passie.

Dit interview is er gekomen naar aanleiding van het album “Angels Will Guide The Way To Our Harbor”. Dit album kwam uiteraard niet zomaar uit de lucht gevallen. Vertel eens wat over je muzikale verleden… kortom, stel jezelf eens uitgebreid voor aan het Dark Entries publiek.

Peter Verwimp: Reeds op zeer jonge leeftijd werd ik in contact gebracht met muziek, voornamelijk klassieke muziek. Vanaf mijn vierde levensjaar bezocht ik een muziekschool die werkte volgens de methode van Karl Orff, een methode die veel vrijer is dan de klassieke methode en waarbij je op een heel speelse manier muziek leert maken. Ik kan nu zeggen dat dit zeer bepalend is geweest voor de muziek die ik later zou maken. Improviseren, wat een belangrijke steunpilaar is voor de muziek van Ashtoreth, heb ik daar geleerd. Ik volgde daarna ook nog de klassieke opleiding en begon op mijn 6de saxofoon te spelen. Toen ik een jaar of 14, 15 was, kwam ik in contact met leeftijdsgenoten die ook met muziek bezig waren. Zij hadden reeds een band, The Leafy Substance Rollercoasting Experience Psychedelic Trash Band, waar ik als saxofonist bij aansloot. Zoals de naam al doet vermoeden stond psychedelica en experiment centraal in deze band en er werd danig hard gejamd. Het is in deze jams dat ik mij totaal kon verliezen, die me konden meenemen op een reis naar onbekende oorden. Nadien leerde ik bas spelen om hun bassist te vervangen en begon ook keyboard en gitaar te leren via zelfstudie. Via deze band leerde ik ook Radio Centraal kennen en begon mijn muzikale zoektocht naar weirde, harde, vervreemdende en nooit gehoorde muziek.

Begin jaren `90 richtte ik Maya op, mijn eerste eigen band. Ook in deze band werd duchtig gejamd en geëxperimenteerd. De band groeide uit tot een negenkoppig collectief met een dj, projecties, didgeridoo, percussie etc... De muziek van Maya was een eclectische mix van psychedelica, metal, hardcore, techno, jazz, tribal music....wederom lange, uitgesponnen nummers die het publiek konden vastnemen en op een trip begeleiden. We toerden in heel Europa en brachten twee cd`s (“Slow Escape” en “Biocide”) uit op het Antwerpse Conspiracy Records. In die periode volgde ik ook 2 jaar les op de Jazz Studio te Antwerpen, maar kreeg al snel genoeg van al die regeltjes aangaande muziek. Muziek moest vrij zijn voor mij.

Toen Maya uit elkaar viel ben ik op zoek gegaan naar jongere muzikanten om de hardcore/screamo/grind band Stifled Cries op te richten. Na jaren van interesse in psychedelica, film soundtracks, en aanverwante genres wilde ik de rauwe agressie en intensiteit van metal en hardcore verkennen. Korte nummers, heel veel breaks, tempowisselingen, maffe structuren en liefst aan een zo hoog mogelijk tempo. Ook met deze band bracht ik iets uit op Conspiracy Records, waar ik in die tijd ook de promo afdeling voor mijn rekening nam.

Van kinds af had ik ook altijd al grote interesse gehad in gewoon geluiden op zich. Ik herinner me dat ik tapes maakte met de geluiden van `het einde van de band` op de radio. Daar kon ik mij uren mee bezighouden. Ik maakte ook `natuuropnames` met een klein, crappy microfoontje. Midden jaren `90 kocht ik om die reden een mini disc met een goede condensator microfoon en begon field recordings te maken, die ik achteraf soms herwerkte met allerlei effecten en opnam op een 4-track.

Vanuit een gezamenlijke interesse voor experiment en geluid werd het multimedia collectief Building Transmissions opgericht in 2001, een collectief dat zich ophield in de grijze zone tussen kunst, muziek, architectuur, performance en iedere andere link die we tussen de verschillende kunsten konden leggen. Met dit collectief infiltreerden we de kunstwereld en speelden zo o.a. In musea en galleries over heel Europa, in de States, Thailand en China. Met dit project heb ik een 5-tal releases uitgebracht op het Curious label en werkte samen met o.a. J.G. Thirwell, Aaron Turner, Mary Bellamy, Samon Takahashi, Spasm, Michael Von Hausswolf,... In die periode was ik ook nog actief in Mendez, Code Ishan en Station Grey, een noise band met Dennis Tyfus.

Als Building Transmissions na 10 jaar uit elkaar valt begin ik in de instrumentale metal/hardcore band Sombra De Bestia te spelen alvorens aan het Ashtoreth avontuur te beginnen. Als in 2010 ook deze band split, heb ik even genoeg van het gegeven `band` en begin bij me thuis te improviseren met wat loopstations, delays en gitaren. Een eerste show volgt en daar word ik benaderd door de mensen van Pelican Avenue, een Antwerps underground mode label. Zij besluiten me naar Parijs te halen om er voor hen op de mode week een performance te geven als muzikant/model. Deze live performance wordt opgenomen en door het label en de steun van OLGA vzw gereleased als single sided LP.

Ashtoreth is geboren.

Je hebt wel iets met sjamanisme . Vertel daar eens wat meer over. Ben je daar actief mee bezig en hoe integreer je het sjamanendom in je muziek?

Peter Verwimp: Het sjamanisme leerde ik slechts enkele jaren geleden kennen, ondanks het feit dat ik altijd al interesse had in religie, esoterie, spiritualiteit en sjamanisme in het bijzonder. Deze kennismaking was dan ook een onmiddellijk thuiskomen, alsof ik dit altijd al had gekend. Het leunde voor mij ook zo dicht aan bij het muziek maken, en dan meer specifiek bij het improviseren binnen muziek, dat deze link dadelijk gelegd werd en mede de basis begon te vormen voor Ashtoreth. Het gegeven van de sjamanistische reis is iets dat bij Ashtoreth ook terugkomt. Ik speel geen nummers, maar neem mijn publiek mee op een reis doorheen muziek en geluid, met als achterliggende intentie mensen naar binnen begeleiden.

Een ander belangrijk element uit het sjamanisme is het zich verbinden. Dat is de reden dat ik salie of palo santo brand bij mijn shows. Naast het visuele en het geur-effect, verbinden deze kruiden het publiek met elkaar. Maar verbinding kan ook gezocht worden via de verbeelding. Soms wil ik met mijn muziek een verbinding maken met een landschap, bijvoorbeeld een bos, of in het geval met mijn eerste LP, met de oceaan. Kan ook een dier of een idee zijn dat ik wil uitbeelden via mijn muziek.

Ook in mijn persoonlijke leven speelt het sjamanisme/spiritualiteit een rol, ik ben daar op mijn eigen tempo en manier mee bezig, los van regeltjes en bestaande gebruiken. Ik vind dat heel belangrijk, dat ieder voor zich daar een invulling aan geeft in plaats van blindelings dogma`s te volgen.

Waarom heet je muzikale alter ego Ashtoreth?

Peter Verwimp: Toen ik op zoek ging naar een naam voor mijn nieuwe project, stond al vrij vroeg vast dat ik de naam van een sterke vrouwenfiguur zocht, een mythologische symbolisering van een meer uitgesproken vrouwelijke energie. Dat ik die vrouwelijke energie meer naar de voorgrond wilde halen heeft ook weer verband met het improvisatie element binnen mijn muziek. Vrouwelijke energie is pure, ongebreidelde passie en creativiteit, het vloeit en heeft geen structuur, een beetje als water of lucht. Hiermee wil ik een tegengewicht vormen binnen de zo patriarchale manier waarop wij met het leven, kunst, muziek etc.. omgaan.

“Angels Will Guide The Way To Our Harbor” is een samenwerking met de Brit TCH. Hoe kwam het tot deze samenwerking?

Peter Verwimp: Tijdens een misantropische Kerstavond show in Antwerp Music City in 2011, zijn zowel Timothy Charles Holehouse als ikzelf getuige van elkaars optreden en na een goed gesprek over muziek, invloeden en gear besluiten we een aantal shows en een eerste toer samen te doen. Meer en meer merken we dat onze muzikale evolutie heel parallel met elkaar loopt en een samenwerking dient zich aan.

Hoe kijk je terug op het album? Doe het verhaal eens van de ‘making of’van het album?

Peter Verwimp: Als we bij onze Europese toer ingesneeuwd raken in Zwitserland besluiten we om een deel van de toer te cancellen en terug naar Antwerpen te komen. Daar stellen we ons materiaal op en beginnen samen te spelen. Al snel ontstaan er interessante ideeën en blijkt dat we het zowel op persoonlijk als muzikaal gebied goed met elkaar kunnen vinden. We nemen een aantal jams op en al snel horen we daar een nummer in groeien. Tim vertrekt weer naar de UK en via internet bespreken we nog verder hoe we dit gaan aanpakken en sleutelen nog wat aan de track. In maart 2013 transformeren we mijn badkamer tot een geluidstudio en beginnen goed voorbereid samen met Michele Morgante, bevriend muzikant en sound engineer, aan het tracken van de verschillende gitaar- en zangpartijen. Enkel voor het allerlaatste stukje muziek van de plaat verhuizen we alle opnameapparatuur naar de tuin, om daar een volledige akoestische opname te doen met gitaar, banjo en onze beide stemmen. Net op het moment dat we de opnames afsluiten steekt er een storm op. In plaats van zijn materiaal snel op te bergen, besluit Michele om de storm op te nemen. Je hoort op het einde nog donder en als finaal extraatje de kerkklokken die luiden.

Ondertussen was het originele nummer in totaal 30 minuten geworden en aangezien we voor vinyl hadden gekozen bleek dit een probleem. Een LP staat maar een goeie 20 minuten toe. Daarom gaven we Michele Morgante volledige carte blanche om zijn visie qua mix uit te lichten. Daarop terugkijkend zijn we zeer tevreden dat we hem dat vertrouwen hebben gegeven. Hij heeft het nummer met 10 minuten ingekort en gemixt, zonder daarbij aan de essentie van het nummer te raken. Verder stak hij nog allerlei geluiden op de achtergrond in de mix, die je echt enkel met hoofdtelefoon kan horen. Zo hoorde ik mezelf enkele weken geleden ergens op de achtergrond heel smerig lachen. Ik houd wel van dit soort audiofiele treats! Voor de mastering van de plaat wisten we James Plotkin te strikken, een gezamelijke kennis en iemand waar Tim reeds in het verleden mee werkte.

Vertel eens wat meer over elk van de drie composities? Waar komt het verhaal van het schip in de storm vandaan? Is dit gebaseerd op enige roman of film of komt dat volledig uit jullie eigen brein?

Peter Verwimp: Na de jams nemen we een demo op en na beluistering ontstaat vanuit de muziek gaandeweg het verhaal achter de track. Een schip dat na een hevige storm `lost at sea` is en na lange omzwervingen toch land ontdekt en uiteindelijk, onder de beschermende leiding van lichtengelen voet aan wal zet. “Angels Guide the way to our Harbor” is op die manier natuurlijk ook een metafoor voor ieders eigen levensomzwervingen.

Ik denk dat dit een idee is dat zich op spontane wijze doorheen de hele plaat verderzet. Zowel Tim`s track “Ascension” als de Ashtoreth track “Sacred”, beide op de b-kant van de plaat te vinden, verwijzen naar een zoektocht die gepaard gaat met onheil, pijn, verdriet, menselijke dwaling...die weer getransformeerd worden naar hun positieve tegenpool. Dus ondanks het donkere en tragische karakter van de plaat is er toch ook plaats voor hoop en licht.

Het artwork van het album is behoorlijk intrigerend. Wat stelt de coverfoto voor?

Peter Verwimp: Voor de release van de plaat besloot ik om, net als Tim`s Dislocation Diety, een eigen label op te richten, Deer Trail Records. De bedoeling is vooral om eigen werk en samenwerkingen uit te brengen en mogelijk in de toekomst ook andere bands. Het artwork moest hier de juiste aandacht krijgen. Vaak steken muzikanten veel werk en tijd in hun muziek, maar laat het artwork te wensen over, wordt het als bijzaak gezien of is het louter industriële reproductie. Voor Deer Trail Records wilde ik dit anders. Authenticiteit was een belangrijk drijfveer in verband met het artwork. Ik besloot daarom met Janus P. Lemaire in zee te gaan, grafisch ontwerper en zeefdrukker van o.a. PrutPuss, Rotkop en Poupi Whoopy. Hij heeft zowel het ontwerp alsook de uitvoering voor zijn rekening genomen en zal dit ook in de toekomst blijven doen. De hoes voor “Angels guide the way to our Harbor” stelt een zee-engel (direct verwijzend naar de titel) voor en is volledig (binnen- en buitenkant) met de hand gezeefdrukt en genummerd. Ieder exemplaar heeft dus iets unieks.

Je muziek is wel erg eclectisch: drone, doom, post rock, ambient, folk… het zit er allemaal in. Wie zijn je muzikale helden?

Peter Verwimp: Zoals je reeds aangeeft ben ik inderdaad iemand die naar heel veel verschillende muziekgenres luistert en deze ook vaak binnen mijn eigen muzikale universum integreer. Mijn muzikale helden zijn dan ook zeer uiteenlopend, bands als Pink Floyd, Gong en Hawkwind, Southern Death Cult, Alien Sex Fiend, Adam And The Ants, Bach, Gang Of Four, Naked City, Boredoms, The Butthole Surfers, Black Sabbath, Swans, Wagner, David Tibet, Laibach, Ministry, Slayer, Master, Mayhem, Discordance Axis, Klaus Schulze, Tangerine Dream, Earth, Led Zep, Mike Patton, Merzbow, John Fahey, Beethoven, Giant Sand, Converge, Yob, Sunn O))), Celtic Frost, Voivod...en zo zou ik nog heel lang kunnen doorgaan. Maar als ik een enkele band zou kiezen dan is dat wel zeker Neurosis. Dat is voor mij echt de band die mij het meeste geraakt heeft en die ik enorm bewonder. Niet enkel voor hun heavy, dynamische en rituele muziek, maar ook de manier hoe ze met hun band, lyrics, label en nevenprojecten bezig zijn. Los van alle commercie in de industrie blijven zij hun eigen, unieke pad bewandelen en daarbij een hele school van bands en gelijkgezinde muzikanten voorgaan en beïnvloeden.

De première van de albumvoorstelling in de Music City ging met heel wat pech gepaard en liep bijna in het honderd door een ongeval waarbij onder meer een gitaar sneuvelde. Doe dat verhaal eens…

Peter Verwimp: De dag voor de release hadden we nog een show in Brussel. Samen met MyTrip uit Bulgarije, het drone project van Angel Godfree die Tim vergezeld had op hun gezamenlijk UK toer. Na de show zou Angel weer terugvliegen naar Bulgarije. Maar zover is het nooit gekomen. Net buiten Antwerpen stopten we met Tims wagen voor een oranje licht. Een zware truck reed plots achter op ons in. Glas van de achterruit vloog ons naast de oren en de volledige wagen vloog met een harde knal enkele meters naar voren. De wagen was total loss en bij nader inspectie bleek de nek van mijn akoestische gitaar gebroken. Gelukkig waren we zelf niet gekwetst, maar naar Brussel rijden zat er niet meer in. We hebben dan vervolgens Angel (what`s in a name!) naar het station gebracht, zodat die tenminste zijn laatste show nog kon spelen. Ik kon dan nog wel op tijd een gitaar lenen van een bevriend muzikant, maar de whiplash van het ongeluk zat ons zeker nog in het lichaam toen we de volgende dag onze plaat voorstelden. Jammer van een mindere release show, maar toch blij dat we nog leefden en ongedeerd waren, `Angels guide the way to our Harbor`!

Waar kunnen we je binnenkort nog eens live aan het werk zien?

Peter Verwimp: Aangezien de zomermaanden vooral festival seizoen zijn en Ashtoreth daar toch niet echt binnen past, las ik wat tijd in om me wat meer aan nieuwe opnames te wijden. Ik speel nog wel een show op 24 juli in de Consouling Store in Gent. In september trek ik naar de UK voor enkele weken, om er samen met Tim onze plaat live te spelen en te promoten.

Nog andere toekomstplannen?

Peter Verwimp: Tijdens de zomermaanden zal ik verder werken aan een aantal remixes die ik voor verschillende bands als o.a. The Hare And The Moon en Grimssons maak. Dat is iets waar ik de laatste tijd wel vaker voor gevraagd word. Bands contacteren me om een ambient/soundscape van hun track te maken. Ook rond de split LP met TCH plannen we een remix release, met remixes van o.a. Thisquitarmy, The Hare And The Moon, Legion Of Swine, Raxil4, A Fence Of Trees, Traumasutra en nog vele anderen. Ook dit wordt een split release door Dislocation Diety en Deer Trail Records

Verder werk ik aan mijn eigen soundtrack van Jodorowski`s Holy Mountain film op het Antwerpse MidnightManHunt/Quiet Days label/distro. Het idee is om iedere scene als een aparte track op te nemen en via Holy Mountain Transmissions op het net los te laten. Later volgt dan een digitale en fysieke release in de vorm van een dubbel tape met aangepast artwork.

Tijdens de UK toer ga ik wederom met Tim de studio in om samen met Richard Matthews in diens Kensal Rise Studios op te nemen. Dit zal resulteren in een 10 inch, waarbij ook Jeroen Olyslaegers en Nikkie Van Lierop, leden van mijn andere project O`Serpentine betrokken zullen zijn. Tim is al geruime tijd bezig om zijn interesse in de Sami uit te diepen en we plannen dus een heel sjamanistisch geïnspireerde a-kant en voor de b-kant gaan we nog eens alle registers opentrekken om de donkerste krochten van doom, black en drone te verkennen.

Facebook Ashtoreth

Soundcloud Ashtoreth

Tumblr Ashtoreth

Myspace Ashtoreth

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Dream Ocean - Lost Love Symphony

Dream Ocean heeft Turkse roots, ergens anno 2009. Het is de mezzosopraan Basak Ylva Ceber die samen met gitarist Oz Khan over de wieg gebogen stonden van dit symphonic metal project. Tussen 2010 en 2014 werd er regelmatig opgetreden in het thuisland. Er volgde een break omwille van andere bezigheden. Anno 2016. Basak verhuisde naar Duitsland ...

lees meer...
NIEUWS 21/02/2018 : Project Pitchfork stijgt ten hemel op

Project Pitchfork heeft met Akkretion opnieuw een reuzeplaat afgeleverd. Om u hiervan te overtuigen hebben ze een erg mooie video voor het nummer 'Ascension' gedeeld. De video is met een stop-motion-methode opgemaakt en bestaat uitsluitend uit foto's die elkaar in snel tempo opvolgen. Tekstueel merken we dat Peter Spilles nog steeds ...

lees meer...
NIEUWS 21/02/2018 : Tuxedomoon zet archieven concerten online

Tuxedomoon heeft het zwaar te verduren gehad. De groep kende twee overlijdens van leden die sinds de begindagen deelnamen aan het project: Peter 'Principle' Dachert en Bruce Geduldig. Vooral het verlies van bassist Peter Principle doet vragen rijzen over hoe het verder moet. Peter was meer dan enkel een bassist met een zeer eigen stijl, ...

lees meer...
NIEUWS 21/02/2018 : Sopor Aeternus brent 'The Spiral Sacrifice' uit

Het meest obscure project uit de gothwereld brengt een nieuwe plaat uit. Sopor Aeternus heeft zich altijd al met mysterie weten te omhullen. Anna Varney Cantodea is een gekwelde geest die haar lijden in prachtige neoklassieke muziek weet om te zetten. Het is dus steeds een evenement als Sopor Aeternus een nieuwe plaat uit heeft. De laatste ...

lees meer...
NIEUWS 19/02/2018 : In Memoriam Ward De Prins

Ward De Prins is overleden. Het voelt onwezenlijk aan. Ward heeft zich jarenlang ingezet voor de zwarte scene in België. Hij heeft een belangrijke rol gespeeld bij Dark Entries, alsook bij Peek-a-boo-magazine en was de organisator van twee sublieme Black Easter-festivals in 2015 en 2016. Als er één woord is dat Ward typeerde, ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Nightcrawlers - The Biophonic Boombox Recordings

Niet verwarren met de gelijknamige sixties garagepunkband uit Florida. Er zou ook een houseband Nightcrawlers bestaan en ook nog een Americana indierock band met dezelfde naam. Deze The Nightcrawlers werden opgericht in 1979 door de broers Tom Gulch en Peter Gulch. Kort daarna recruteerden ze derde groepslid Dave Lunt. Ze inspireerden zich ...

lees meer...
FOTO'S : THE SOFT MOON - Botanique, Brussels, Belgium, 17/02/2018 door Benny Serneels

lees meer...
FOTO'S : SARIN - Botanique, Brussels, Belgium, 17/02/2018 door Benny Serneels

lees meer...
CD BESPREKING : Heathen Apostles - Bloodgrass Vol. 1

We kennen alt-country, denk aan bands als Whiskeytown, 16 Horsepower of Woven Hand. We kennen ook cowpunk en gothabilly of hellbilly. Denk aan bands als Ghoultown, Gravetown of DAD. Deze Heathen Apostles uit Los Angeles passen ook in dit rijtje (vooral het laatste dan qua imago) maar eigenlijk is dit muzikaal bijna pure Americana folk, country ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kazuya Ishigami - A-Z-B-Men (Neo Electroacoustic Ambient Series No.12)

Een pakketje van Kyou Records zonder een bijdrage van een van de mannen achter het label, de productieve Kazuya Ishigami? Nee, zo zijn we niet getrouwd! A-Z-B-Men is Ishigami’s tweede bijdrage aan Kyou’s prestigieuze Neo Electroacoustic Ambient Series*. Na eerder Canceller X, het eerste deel van de reeks. Voor deze nieuwe ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kazuko Narita - Chant d'Amour Sans Paroles (Neo Electroacoustic Ambient Series No.11)

Van de Egyptisch-Franse zangeres met Italiaanse wortels Dalida weten we dat de liefde graag gepaard gaat met “paroles paroles paroles”. Caïro of Rome is Tokyo niet, vandaar dat de Japanse artieste Kazuko Narita ervoor kiest de liefde zonder deze “paroles” te bezingen. Hoe ver beide artiestes muzikaal ook van ...

lees meer...
FOTO'S : PUNISH YOURSELF - Magasin 4, Brussels, Belgium, 16/02/2018 door Benny Serneels

lees meer...
NIEUWS 17/02/2018 : Leipzig calling...again.

Onze woorden van deze morgen waren amper koud of ze bleken haast profetisch van aard want vanuit Leipzig kregen we net een nieuwe reeks namen voor het WGT 2018. Naast Imminent (samen met het Duitse Synapscape op de affiche) prijkt ook landgenoot Eric Van Wonterghem alias Monolith en zullen de electro liefhebbers blij zijn met namen als KiEw, ...