casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

MIRACULOUS MULE
...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
28/02/2014, Jan Denolet
 Bookmark and Share

28/02/2014 : MIRACULOUS MULE - ...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
28/02/2014 : MIRACULOUS MULE - ...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
28/02/2014 : MIRACULOUS MULE - ...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
28/02/2014 : MIRACULOUS MULE - ...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
28/02/2014 : MIRACULOUS MULE - ...er bestaat een speciale plaats in de Hel voor al diegenen die onze samenleving verkloten, alle pedo-priesters... en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...
Sinds Dark Country Moment (op No Longer My Concern uit 2002), het duet met Alison Shaw (Cranes), is Michael J Sheehy voor uw dienaar geen onbekende meer. Ondertussen hebben we al zijn platen in huis en spreken we van Menéér Michael J Sheehy... Zijn discografie begint in 1997, wanneer het dan 2 jaar oude Dream City Film Club zijn eerste album uit brengt. De afwisseling tussen stevige Sturm&Drang-rock en kwetsbare ballades die DCFC bracht werd binnen de gothscène ook gesmaakt, getuige ook een vriendelijke vingerwijzing door Gothpope Mick Mercer. Na 2 albums ging Michael J Sheehy solo; een carrière waarin hij 5 beloftevolle albums maakte. In een laatste incarnatie werd het Michael J Sheehy & The Hired Mourners, waarmee hij de door ondertekende bewierookte (zie recensie) plaat With These Hands; The Rise And Fall Of Franky Delaney maakte. Daarna trokken Sheehy en de zijnen zich terug in de coulissen van de muziekbussiness.

Of toch niet...? Een van de beste nieuwtjes die 2013 ons bracht was dat Michael J Sheehy met zijn nieuwe groep Miraculous Mule het debuutalbum Deep Fried uit had, een stevige hybride van donkere swampblues, gospel en -bijna psychedelische- rock. Alsof het brein achter Dream City Film Club Nick Cave's Grinderman eens goed achter de bosjes gesleurd heeft en na de daad een aframmeling gegeven heeft met een 2 kg zware Bijbel... U moet er onze recensie van Deep Fried maar eens op nalezen! En nu u hier toch nog bent kunnen we u evengoed verder entertainen met het interview dat we met The Mules hadden...

Dark Entries: Dag heren, mag ik jullie eerst even verduidelijken dat Dark Entries een magazine is dat ontstond uit de Gothscène...? Misschien dat jullie zich komen af te vragen waarom jullie in godsnaam in een goth musiczine terecht komen... maar feit is dat doorheen de carrière van Michael er enige links zijn met de meer goth-gerelateerde muziekwereld...

Michael J Sheehy (zang, gitaren): Ik denk dat je nu ondermeer verwijst naar Dream City Film Club, mijn eerste groep...?

Patrick McCarthy (zang, bass, banjo): Ik dacht al dat het jouw fout was... Ontken maar niet! (hilariteit)

MJS: Ten tijde van Dream City Film Club waren er altijd goths tussen het publiek te vinden en ook later bleven ze hier en daar nog opduiken. Niet dat ik daar een probleem mee heb, hoor... Het siert mensen wanneer ze open minded zijn en van verschillende dingen willen proeven. En inderdaad: ik heb ook wel regelmatig contact gehad met mensen die men met dat genre zou kunnen associëren, hoewel ik niet zo hou van het veilige hokjesdenken....

Wel, dat is dan meteen een van de redenen dat jullie ook op Dark Entries terecht gekomen zijn. In 1994 is Dark Entries opgestart met een focus op wave, electro en industrial, maar in de loop der jaren zijn we onze lezers ook meer en meer gaan informeren over artiesten die volgens ons ook in de donkere smaak van onze lezers zou kunnen vallen. Het zou immers een belediging zijn voor onze lezers om ervan uit te gaan dat ze énkel en alleen maar naar 'wave, electro & industrial' zouden luisteren...

MJS: Da's dan meteen een gezond uitgangspunt. Mensen evolueren in hun muzikale smaken -ik ook- en in het beste geval verlegt hun smaak zich niet, maar breidt deze zich uit.

Persoonlijk heb ik je muziek in 2002 leren kennen, dankzij Dark Country Moment waarop Alison Shaw van Cranes meezingt. Hoe is ze bij jouw plaat No Longer My Concern betrokken geraakt?

MJS: Wel dat gebeurde via een gemeenschappelijke vriend die producer is (Dimitri Tokovoi, nvdr). Hij had al werk gedaan voor Dream City Film Club en ook voor mijn eerste 2 soloalbums. Voor Cranes had hij ook al gewerkt. Hij heeft Ali en mij aan elkaar voorgesteld toen ze een nummer kwam inzingen op een album dat hij aan het maken was (Positions van Trash Palace uit 2002, Alison zingt op Your Sweet Love) en suggereerde me dat ze de geschikte persoon was voor de backing vocals op Dark Country Moments, een nummer dat volgens mij nog iets tekort kwam. Hij bleek gelijk te hebben.

Hoor je nog iets van Alison en weet je soms toevallig of ze nog met muziek bezig is? Het laatste album van Cranes dateert alweer uit 2008...

MJS: Ik had enige weken terug nog met haar gemailed maar we hebben het niet over Cranes gehad. Ik veronderstel dat ze binnenkort wel met nieuw materiaal op de proppen komen?

Over naar jullie nu: Ik had begrepen van Ian (Burns, drums) dat jullie elkaar al kennen van kleinsaf aan?

Ian Burns: Inderdaad, Michael en Patrick zijn twee halfbroers en ik woonde in hun buurt. We hebben ook samen op school gezeten enzovoorts...

Hoe is het eigenlijk om nu samen in een groep te zitten en samen op de hort te gaan...?

PMC: Wel, dat is natuurlijk geweldig. Je kent elkaar door en door en je weet wat je aan elkaar hebt. Het houdt iedereen ook met de voetjes op de grond. Niet dat we daar last van hebben: de rock'n roll levenstijl hoeft op onze leeftijd niet meer zo dringend.

MJS: (grijnst) ...en ik heb daar in het verleden al meer dan mijn deel van gehad, dus hebben ze daar ook geen last meer van...

Ik heb begrepen dat Ian en Patrick ook deel uitmaakten van The Hired Mourners, Michael's laatste begeleidingsgroep. Zou je kunnen stellen dat het geluid van Michael J Sheehy & The Hired Mourners uitgekristaliseerd is in dat van Miraculous Mule?

PMC: In zekere zin kan je dat inderdaad zo zien. Met Michael J Sheehy & The Hired Mourners was die invloed van de muziek uit het amerikaanse Zuiden er ook. Met Miraculous Mule wordt die kaart nog duidelijker getrokken.

IB: Ook waren we vroeger heel duidelijk Michael's begeleidingsgroep, terwijl Miraculous Mule meer een gedeelde zaak is...

MJS: Dat wil ook zeggen dat de gage nu netjes evenredig verdeeld wordt...

IB: Het is nu een min of meer democratische drie-eenheid en dat is een duidelijke verandering, inderdaad ook in de verloning.

Jullie hebben een fantastische groepsnaam waarmee je heel wat richtingen uit kunt. Maar ik had graag eens gehoord wat voor jullie de betekenis is achter de groepsnaam...

MJS: We weten dat Miraculous Mule een geweldig klinkende naam is maar een echte vastluidende verklaring hebben we er niet voor; maar we zijn natuurlijk wél nieuwsgierig met welke mogelijke verklaringen jij over de brug kunt komen... Give it a shot!

Nu heb je me zitten, maar ik zal proberen: vooreerst is a mule (zowel muilezel als muildier) een werkbeest en hierbij denk ik een beetje aan de worksongs en de prisonnersongs die jullie beïnvloed hebben... (... goedkeurend gebrom...) Ten tweede is a mule ook een hybride, een kruising van twee dieren (ezel en paard), net zoals jullie muziek ook een hybride is van verschillende muzieksoorten: swampblues, gospel, rock en zelfs ook een vleugje Ierse muziek...

MJS: Ik ben het volledig akkoord wat betreft die hybridemuziek en ook wat die Ierse invloed betreft. Je mag niet vergeten dat in het Zuiden de muzikale invloeden samen kwamen van o.a. afro's, kolonisten met Franse roots en ook veel met Ierse roots. Die hebben op vlak van muziek ook hun duit in het zakje gedaan... Ik ben in ieder geval blij dat we met onze invloeden iets anders doen dan wat Moby ermee aanvangt. Ken je die nummers van Moby, met die samples erin en zo...?

Mja, onvermijdelijk op de radio gehoord, maar ik kon mezelf er niet toe brengen om er naar te luisteren. 't Is platte pop voor mijn smaak...

MJS: Inderdaad. Het is alsof hij de ziel eruit gehaald heeft. Enige verdienste is dat er zo een aantal mensen meer naar de oorprong van zo'n muziek op zoek zijn gegaan. Maar zijn muziek op zich..., ach kom...

Om verder te gaan op de groepsnaam: a mule is ook zo'n onverwoetsbaar dier dat het blijft volhouden in moeilijke omstandigheden... Net als jij, Michael, tijdens een veelbewogen carrière...?

MJS: (lachje) eeeeh... Je kan inderdaad wel stellen dat ik ondanks de harde muziekbussiness nog steeds koppig hiermee bezig ben. Vooral tegenwoordig is het voor muzikanten moeilijk om hun naam te vestigen en hun produkt verkocht te krijgen. Er wordt tegenwoordig veel naar shitmuziek geluisterd en mensen downloaden liever de bekende hitjes van de radio of enige nummers die er volgens hen uitspringen terwijl ze geen interesse meer hebben voor een volledige plaat. Je timmert hardnekkig aan de weg en gaat de hort op om contact te creëren met het publiek. En aan optredens komen is niet steeds eenvoudig...

Soms ga je dan mee als optreden in het voorprogramma van een andere groep, net zoals een tiental jaren terug toen je in Brussel moederziel alleen het voorprogramma van Cranes stond te verkondigen voor een publiek dat je bijna overstemde met zijn getater... Behalve die ene concertganger die riep dat ze hun kop moesten houden en luisteren...

PMC: (grijnst) Dat moet jij dan geweest zijn, toch? (nvds: yep!)

MJS: Zo heb ik nog wel enige voorprogramma's gedaan... Dat concert herinner ik me nog wel... Ik herinner me ook zo een reeks voorprogramma's voor Peter Murphy. Zijn publiek was op een bepaalde manier zeer intimiderend, superernstige mensen die hem bijna verafgoden...

Kan ik me voorstellen: er zijn er bij die niet komen om hem te zien zingen, maar om hem te zien àdemen...

MJS: Je kan het écht zo scherp stellen... Anyway: die mensen stonden me echt aan te kijken met een attitude van: "Inpakken, fuckin' cunt: we komen hier voor PETER MURPHY en jou hoeven we niet...!" Ik had het er nog over met Peter, maar ik denk niet dat hij er erg empathisch over was; ik dacht dat hij toen net in zijn Crystal Meth-periode zat...

Da's niet zo moslim van hem (die crystal meth, dan)...

MJS: Niet echt, nee... Maar eigenlijk vond ik die ondankbare voorprogramma's voor Peter Murphy niet zo héél erg, want ik heb toen via hem mijn vrouw ontmoet...

PMC: (grijnst) Is dat voorprogramma verzorgen toch nog de moeite geweest... In ieder geval, net zoals een geslagen en geschopte mule weigeren wij om er de brui aan te geven en gaan wij ook door in moeilijke omstandigheden.

En dat is dan waar dat Miraculous erbij komt: het is een mirakel dat de mule telkens weer opstaat en zo zijn onverwoestbaarheid toont.

PMC: Indien ze ons in een volgend interview vragen naar de betekenis van onze groepsnaam dan hebben we vanaf nu een antwoord dat ergens naar lijkt... Thank you very much...! (algemene hilariteit)

You're welcome... Dez Mona, een fantastische groep uit Antwerpen, hadden in het begin van hun carrière een nummer I Got To Know... Tijdens dat nummer schreewt zanger Gregory Frateur het uit dat hij wilt kunnen vloeken, drinken, wat nog niet allemaal, waar en wanneer hij dat wil en zoveel als hij wil. In het nummer Satisfied hebben jullie een houding van: hedonisme, allemaal goed en wel; maar been there, done that en het heeft nooit opgebracht wat we ervan verwacht hadden... Of hoe kunnen we dat zien?

MJS: Je zou het zo inderdaad wel kunnen stellen... Vooral ikzelf ben een tijd all the way de verkeerde kant op gegaan. Kijk, eigenlijk was Satisfied ook een beetje een persiflage op Satisfaction van de Rolling Stones. Zij schreven dat nummer toen ze nog jong waren en in hun adolescente drift alles van het leven wilden proeven maar dat het zo moeilijk is om te krijgen waar je naar verlangt (nvds: ik raad iedereen in één moeite ook het vroege materiaal van The Violent Femmes aan, als het over het adolescente smachten naar het leven gaat). Ik héb het allemaal gehad en ik héb het allemaal gezien en ik héb het allemaal overleefd. En ik kan eerlijk zeggen: het heeft me geen voldoening gebracht... Het heeft niet veel gescheeld of ik had er het hachje bij ingeschoten (nvds: waarover later in het interview meer).

Opvallend doorheen je ganse carrière is ook dat je de wereld observeert vanuit some dark humorous point of view...

MJS: Tja, wat kan ik zeggen...? Er is soms zoveel shit in het leven en de wereld rondom je dat je er maar beter mee kunt leren lachen. Ook de ellende die je zelf soms treft kan je best te lijf gaan met de nodige zelfspot: "Kijk mij nu...". En, vanuit het standpunt van de artiest: je kan er evengoed dankbaar inspiratie uit putten...

PMC: De sarcastische zelfspot is de humor van de survivor...

Tijdens Prettiest Train klinkt het alsof jullie niet enkel op reis gaan door de steden van het Zuiden, maar vooral ook dat jullie onderweg jullie muzikale invloeden tentoon spreiden. Een recensent verwoordde het als 'Gritty white boys blues & raw roots rock'. Vat het dit zowat samen voor jullie?

PMC: Persoonlijk hou ik er niet van dat men ons in een bepaald vakje worden gepropt, omdat we er toch nooit in passen. Hoe zou jij de omschrijving verder aanvullen...?

Ik zou zeker Gospel en psychedelische rock er ook bij zetten. En dan heb ik het vooral over de instrumentale workout van Prettiest Train, waar een Jimi Hendrix nooit veraf is...

MJS: Hendrix mag je er zeker bij zetten! Ook het de manier waarop The Doors blues weten te vermengen met die psychedelische toestanden spreekt ons aan. Je mag niet vergeten dat The Doors altijd een heel sterke bluesbasis hadden in hun muziek. De plaat LA Woman is op dat vlak ongeloofelijk goed. Van thuis uit was het bij ons (MJS en PMC) thuis ook al Elvis en country wat de klok sloeg: Johnny Cash, Hank Williams, ... Het stond de hele tijd aan... Aanvankelijk heb ik me ervan afgekeerd en begon ik als tiener naar meer glamrock en punkrock te luisteren, maar die invloed van country & blues is er uiteindelijk onvermijdelijk doorgekomen...

En, zijnde alle drie in de eerste plaats van Ierse bloede, welke plaats neemt Ierse muziek in tussen al die invloeden?

MJS: Eigenlijk stond er bij ons thuis praktisch nooit Ierse muziek op. Elvis was God voor m'n vader... (lachje)

IB: Bij ons thuis was het anders: mijn vader was nogal een hardliner en bij ons stond er wel veel Ierse traditionele muziek op. Veel Rebel Songs (nvdr: dit zijn nationalistische liederen waarin de Ieren hun beklag doen over de Britse bezetter) ook... En zoals daarnet ook al aangehaald: je mag de invloed van de Ieren op bv. de Appalachian folk en de zuiderse ballades. Ieren hebben, net als in de blues, ook altijd over hun ellende gezongen...

Ik zou het ook eens over Dangerous Blues willen hebben en dan vooral over die ongelooflijk hilarische videoclip die erbij hoort... (algemeen gegrinnik) Het is een heel macho clip op het eerste zicht, met die worstelposes en dat worstelmasker, maar het wordt gaandeweg zodanig over the top dat je de dubbele bodem begint te zien. In mijn ogen gaat het over een kerel die zich tegen zijn maten druk staat te maken over zijn vrouw. Ze deugt niet, is de fout van alles wat er fout gaat en hij zal verdomme eens orde op zaken gaan stellen. Hij hangt de stoere uit maar eigenlijk is hij gewoon een sissie die helemaal onder de duim zit... Herkenbaar...?

PMC: Bedoel je in mijn privéleven (nvds: het is Patrick die in de clip het worstelmasker draagt) ? Uiteraard: ik draag die dingen altijd wanneer ik met mijn vrouw iets te regelen heb... (algemene hilariteit)

IB: We hadden Patrick kunnen overhalen om dat masker op te zetten. In het begin vond hij het nog wat ongemakkelijk, maar gaandeweg ging hij er helemaal in op...

MJS: ...We loved doing that clip... (met een brede grijns) ...Well done, Patrick...!

PMC: De uitleg die jij eraan geeft is een mogelijkheid en het is leuk indien ieder er zijn of haar idee van heeft... En laat het duidelijk zijn: in het echt ben ik nen brave...

Jullie hebben een tweetal covers op Deep Fried staan en jullie komen er goed mee weg, als ik dat zo mag zeggen. Het zijn ook niet persé de meest voor de hand liggende: zo brengen jullie Run On van The Golden Gate Quartet (nvds: een vocaal kwartet van zwarten met een prima soulstem), niet de meest voor de hand liggende keuze, naast Blind Willie Johnson's Lord, I Just Can't Keep From Crying. Waarom juist deze 2 uit een rijke poel van beschikbare nummers?

MJS: Persoonlijk vind ik Run On een zeer goede keuze: The Golden Gate Quartet was een puur vocaal kwartet, wat perfect past in die traditie van work- en prisonsongs waar we inspiratie uit halen. Die mensen hadden vaak niet meer dan hun handen om zichzelf te begeleiden dus de vocale traditie is voor dat soort muziek zeer belangrijk én krachtig. Run On hebben we omgevormd naar een lied met instrumentale begeleiding, maar tijdens optredens durven we evengoed unplugged gaan om terug te grijpen naar een akoestische begeleiding en soms is dat enkel handgeklap, zoals het oorspronkelijk ook zo bedoeld was. We hadden even goed een nummer kunnen kiezen van Robert Lee Johnson, Mississippi Fred McDowell, ..., en ga zo maar door... Wat die rijke poel van je betreft: de Alan Lomax-archieven betreffende de muziek van het Zuiden zijn op dat vlak een ware goudmijn... (nvds: Alan Lomax was een musicoloog en folklorist die vooral erkenning verdiende voor zijn veldwerk in de jaren 30, 40 en 50 waarmee hij volksmuziek uit de hele wereld vastlegde en verspreidde. Zijn invloed op de ontwikkeling van de muziek valt niet te onderschatten).

Kennen jullie Shirley Collins? (instemmend geknik)

MJS: Ja hoor, kennen we...

Weten jullie ook dat ze een boek geschreven heeft over haar 1959-trip door het Zuiden met Alan Lomax? In America, Over The Water vertelt ze twee verhalen door elkaar: hou ze als oorlogskind opgegroeid is tot 19-jarige folkmuzikante en hoe ze op 19-jarige leeftijd samen met Lomax als diens secretaresse én minares door de zuidelijke staten van de VS trok om veldopnames te maken van negroblues, work- & prisonsongs, hillbillies blues, Sacred Harper's Singers en andere religieuze bijeenkomsten. Schitterend boek en heel eenvoudig, recht uit het hart, geschreven...

MJS: Mmmm... Dat boek kende ik nog niet, klinkt anders wel interessant?

Dat is het zeker! Wat ik persoonlijk ook interessant vindt: op bv. Country Circuit Preacher geven jullie af op de clerus en op alles aan het geloof wat hypocriet is. Het is alsof je bijna je geloof zou afvallen en dit terwijl je toch terug grijpt naar o.a. Gospel en Spirituals als communicatiemiddel. Die evenwichtsoefening tussen Hoop en Verworpenheid die je bv. ook terug vindt in een klassieker als Sinnerman. Die tweeledigheid tussen beschuldiging en persoonlijke bekentenis, hoop en fatalisme vind ik sterk bij jullie terug...

MJS: Mooi nummer, Sinnerman... Je kan het zo zien: het leven is één grote worsteling van het Goede willen doen en onderweg falen. Schuld en boete zitten sterk in onze (Ierse?) cultuur verweven en in de muzikale traditie van het Zuiden kan je er ook niet naast kijken. Hoe erg het met je gesteld is: er moet toch altijd hoop zijn; iets om naar uit te kijken. Een dorst naar verlossing en rechtvaardigheid...

PMC: En in een rechtvaardige wereld is er ook een Hel. We bidden dat die zou bestaan. En liefst eentje met een speciale afgebakende plaats -met nog hétere poken- voor al diegenen die onze wereld aan het verkloten zijn vanuit winstbejag, alle pedo-priesters, alle hypocriete politici en vooral ook al degenen die de muziekbusiness verzieken...

MJS: Zo'n Hell moét er bestaan, kàn niet anders... En ik hoop dat ze elk hun persoonlijke duivel krijgen die zich speciaal met hen bezig houdt...

Michael, op je Facebookpagina stond vroeger dat je sterke drank tot één van je inspiraties rekende. Op een gegeven moment liep het volledig fout af: kan je er iets over vertellen...?

MJS: Mja... Ik zat toen in een heavy periode die rijkelijk met sterke drank overgoten was. Op een nacht kwam ik straalbezopen thuis en -héél typisch voor zo'n accidenten- ik besloot om een potje te koken... Terwijl de pot of de pan op het vuur stond verloor ik door de alcohol mijn bewustzijn en had de brand alle tijd om op gang te komen. Ik weet niet eens hoe de brandweer de deur uit trapte en mij naar buiten sleurde...

PMC: It was really close, mate...

MJS: Het duurde daarna nog wel enige maanden vooraleer ik de alcohol volledig afgezworen had, maar ondertussen sta ik droog... (wuift met z'n flesje NA pils)

Ongeveer anderhalf jaar geleden had ik een interview met Gavin Friday en...

PMC: Met Gavin Friday? Hoe was ie...?

Euh, ik stond aanvankelijk te trillen op mijn benen maar het interview ging vanzelf; best een fijne kerel... Hebben jullie ervaringen...?

MJS: Ik heb op mijn eerste soloalbum, Sweet Blue Gene, een nummer van Virgin Prunes gecoverd (nvds: Sweethome under White Clouds)... Hij was zo gent' om me een kaartje te sturen (met een afbeelding zoals op de hoes van de VP's Heresy-box) met de mededeling dat hij mijn versie gehoord had en dat hij ervan genoten had. Ondertussen heb ik hem ook eens ontmoet, maar ik was toen straalbezopen. Toch bleef ie de hele tijd netjes en vriendelijk. Geschikte kerel, die Friday...

Inderdaad... Welnu: die Gavin Friday zie me dat de Ieren -waaronder ik jullie toch ook wel reken- een aangeboren gevoel hebben voor Melancholy. Kunnen jullie jezelf vinden in die uitspraak?

IB: Daar is zeker iets voor te zeggen. Je mag niet vergeten dat de Ierse geschiedenis er een is vol van repressie, zelfontkenning, pijn en frustratie (nvds: Sinéad O'Connor: I see the Irish people like a child that has been bashed in the face). Melancholy is dan een geschikte gemoedstoestand om er niet onderdoor te gaan...

PMC: Het is net als met die zwarte zelfspot van daarnet: het is het laatste redmiddel van de Survivor. Hij weet dat hij er weer doorheen zal komen, maar de herinnering blijft in het geheugen gegrift...

Hoe hebben jullie The Troubles beleefd (nvds: The Troubles is de term waarmee de Ieren verwijzen naar de meedogenloze strijd tussen de Ierse republiekijnen en de Britse bezettingsmacht.)? Jullie waren in de jaren 70 en 80 (een zeer actieve periode voor het IRA) kinderen van Ierse komaf die grootgebracht werden in Londen... Dat moet toch niet evident geweest zijn...

IB: Dat was zeker niet evident. Je had sympathie voor de slachtoffers van de IRA-bommencampagnes maar tegelijk werd in de familie steeds de verhalen verteld over de geschiedenis van de Britse bezetting en hoe hard wij het ook te verduren hadden in ons eigen land. Mijn vader luisterde ook naar Rebel Songs en groepen als The Wolftones (Ierse folkgroep met overduidelijke IRA-sympathieën). Je groeit dus op in twee werelden. Als kind is het ook moeilijk om die anti-Ierse sfeer te vatten, want je bent een kind en je hebt niks met die bommenleggers te maken...

PMC: Tegenwoordig komt de terreurdreiging eerder uit de hoek van extremistische moslimorganisaties. Ik vindt het een beetje raar dat de Britten nu plots in algemene paniek schieten, want wat ze in de jaren 70 en 80 meegemaakt hadden was zoveel erger. Toen waren het blanke mensen die andere blanken de duivel aandeden. Het is gemakkelijker (té gemakkelijk) om kleurlingen te viseren als mogelijke terroristen. In de tijd van de grote IRA-campagnes kon elke blanke die je niet kende een IRA-militant zijn... Nu maken de Britten veel lawaai naar kleurlingen en moslims, maar ze hebben het véél harder te verduren gehad, they've been through this already...

MJS: Toen durfden de Britten ook harder optreden: ze geraakten met veel meer weg, dingen die nu niet meer door de beugel zouden kunnen (nvds: denk aan de Bloody Sunday, waarbij een vredesbetoging onder vuur genomen werd door paramillitairen). Vroeger volstond het ook voor Britten met Ierse roots om deze of gene verdachte figuur te kennen of familie te zijn van een echte of vermeende IRA-mililitant om in de bak te belanden. En als er geen duidelijke link was, dan maakten ze er zelf wel eentje...

Ik denk hierbij automatisch aan de toestanden die aan bod komen in de film In The Name Of The Father...?

MJS: Exactly...

Om af te ronden: waar denk je dat de Miraculous Mule jullie nog zal brengen...?

PMC: Naar eeuwige roem en fortuin...!

Ik bedoel: zit er iets in de pijplijn, zoals een tv-optreden of bepaalde festivals of samenwerkingen...?

MJS: We zijn nu goed bezig met onze tournee om Deep Fried te promoten en we zien wel wat er op de weg komt... In de zomer zijn we al geboekt voor enige festivals, ook in België. Bij jullie is het een festival aan zee... (kijkt mij vragend aan)

Euh... even de hulplijn (cafébaas en enige klanten) inschakelen... Zouden het de Paulusfeesten in Oostende kunnen zijn?

MJS: Geen idee, best mogelijk... In ieder geval: iedereen is van harte welkom en dan zullen we er een feestje van maken...

En dat gaan jullie vanavond ook doen, ik heb daar het volste vertrouwen in...

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Fear Incorporated - Of Nightmares And Strychnine

Twee keer goed nieuws. Vooraleer dit album in de lente van dit jaar aan een gelimiteerde cd release toe is kunt u het deze maand reeds kosteloos (jawel) downloaden via de Sacred Realm Records website. Het andere goede nieuws, indien u voor komende Valentijn op zoek bent naar de passende horror soundtrack, aarzel niet, dit is hem. Fear ...

lees meer...
NIEUWS 13/01/2021 : Manifest van Mantus

In 1997 zag Mantus het levenslicht ergens in Keulen. Twee jaar geleden verscheen het dubbelalbum ‘“Katharsis” / “Pagan Folk Songs. Om dit jaar goed in te zetten heeft Martin Schindler een nieuw album in petto, dat binnen enkele weken verschijnt. ‘Manifest’ staat terug bol van donkere landschappen, gekaderd ...

lees meer...
NIEUWS 13/01/2021 : Sirenia al 20 jaar springlevend!

Het zit nog fris in mijn geheugen. Al een eeuwigheid geleden, verscheen het cultalbum ‘At Sixes and Sevens’ (2001) van Sirenia, de goth metalband rond Morten Veland. Dit nadat hij de band Tristania noodgedwongen diende te verlaten. Nu kondigt dit Frans-Noorse gezelschap hun tiende studioalbum, met de inspirerende titel ‘Riddles, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ikon - The Thirteenth Hour - the singels 2007 -2020

Een band die al mee gaat sedert 1991 en we niet meer hoeven voor te stellen. Vanuit Australië, hun heimat, veroverden ze ook Europa. In de jaren 90 en aanvang van de jaren 2000 zat een florissante labeldeal met het Duitse en al lang verdwenen Apollyon label daar voor veel tussen. Nadien was er nog sporadisch een uithaal waardoor de groep ...

lees meer...
CD BESPREKING : CUTS - Unreal

Een paar jaar geleden mocht ik kennismaken met CUTS, die met de twee Exist EP’s toch wel indruk wist te maken. Het daaropvolgende full album A Gradual Decline schoot echter helemaal aan me voorbij, en toen ik de bespreking hier las, was dat achteraf gezien een spijtige zaak. Tijd voor een herkansing, die ik krijg in de vorm van ...

lees meer...
NIEUWS 11/01/2021 : Gary Numan lost eerste single uit nieuwe plaat 'Intruder'

Hij gaat intussen al 42 jaar mee. In zijn begindagen was hij een pionier van de elektronische muziek met Tbeway Army en daarna solo. Hij scoorde hits met 'Cars', 'Are 'Friends Electric' en vele andere pientere popsongs. Halverwege de jaren 90 gaf hij zijn werk een nieuwe draai door de industrial-tour. Hij gaf op zijn oude ...

lees meer...
CD BESPREKING : Penterakt - Conquest Of The Moon

Dit is weer zo een uitgave waarbij je aan het artwork al direct kan zien wat voor muziek je te horen zal krijgen. En met een projectnaam als Penterakt en een albumtitel als “Conquest Of The Moon” kan het ook haast niet anders. Inderdaad klinkt dit als kosmische krautrock zoals we die al kennen van in de jaren 70 van acts als Tangerine ...

lees meer...
CD BESPREKING : Backworld - Sacred And Profane Songs

Ik weet het, voor neo folk en aanverwante activiteiten hebben we een erudiet redactielid. Vandaar dat het voor mij zowat een eeuwigheid geleden is dat ik nog iets uit dit subgenre heb besproken op deze geniale site. Het laatste moet iets van Death In Rome geweest zijn meen ik, maar nu dus deze Backworld die ik best even voor u introduceer. Backworld ...

lees meer...
NIEUWS 08/01/2021 : Death in Rome schrijft hymne bij bestorming van het Capitool

'Het is niet de job van een artiest om politieke statements te maken. Het beste wat we kunnen doen is een soundtrack aanbieden over historische gebeurtenissen.' Aan het woord is Death in Rome, en het historisch evenement dat ze in de verf willen zetten is uiteraard de bestorming van het Capitool twee dagen geleden. Dit doen ze met ...

lees meer...
NIEUWS 08/01/2021 : Hedera helix maakt het weer heel abstract

Wij zijn grote fans van Hedera helix, het gestoorde intellectroproject van Oscar Valerius Kandinsky en Maestro Virgule. We hebben al lang niets meer van hen gehoord, maar in 2016 maakten ze indruk met 'Pastiche', een plaat vol dolgedraaide Nederlandstalige elektronische brouwsels die je vooral in verwarring willen brengen. Nu brengen ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Goethes Erben - Online uitzending NCN Special in lockdown

Een online concert van Goethes Erben, en dat terwijl er in Duitsland een strenge lockdown aan de gang is? Neen, dat is het niet. Het concert dat op zaterdag 26 december werd uitgezonden, was eigenlijk al eerder opgenomen, met name op 4 september, toen Goethes Erben optrad op het NCN festival in de buurt van Leipzig. Het gaat om een concert ...