casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

KEIKI
In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
11/01/2013, Xavier Kruth
 Bookmark and Share

11/01/2013 : KEIKI - In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
11/01/2013 : KEIKI - In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
11/01/2013 : KEIKI - In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
11/01/2013 : KEIKI - In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
11/01/2013 : KEIKI - In tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden.
Keiki speelt op 18 januari op de zesde editie van de Dark Entries Night, samen met Lizard Smile. In hun zesjarig bestaan bracht Keiki al drie cd’s voort, waarvan de laatste - ‘popcorn from the grave’ - nog maar van eind 2012 dateert. We vroegen het satanistische pop duo uit Brussel naar hun drijfveren en hun perspectieven.

Waarom zijn jullie met keiki gestart en wat was het oorspronkelijke concept?

Raphaël: We hebben keiki rond 2006 gestart als een trio. Aanvankelijk was het een zijproject van naifu, dat destijds onze hoofdband was. Toen hadden we Dominique, France-Marie op de bas en ik. De drummer van naifu had ons net verlaten en we besloten dat we niet inactief wilden blijven terwijl we een vervanger zochten. Weet je, goede drummers zijn altijd bezig en moeilijk te vinden. Zodoende besloten we terwijl naifu buiten roulatie was om keiki op te richten als een afzonderlijk project met een verschillend en meer minimalistische muzikale koers. We startten dus met het componeren met een drummachine en geluiden in het hoofd. Beide groepen werden verdergezet. Na keikis eerste plaat kreeg Marie-France het te druk met haar tweede kind en verliet ze de groep. Dominique en ik besloten dat het cool was om een duo te zijn, met de logistieke en muzikale vrijheid en de authenticiteit die het biedt.

‘Popcorn from the Grave’ is jullie derde cd. Voldeed het aan de verwachtingen?

Raphaël: We waren op artistiek vlak een beetje nerveus omdat we vonden dat onze vorige plaat - ‘Waltham Holy Cross’ - een hoop heel goede nummers bevatte. We kregen goede feedback en recensies en het was de plaat waarop onze stijl en ons geluid vaste vorm kregen. Dus besloten we dat we het niet gingen vergelijken of proberen te overtreffen. Laat ons gewoon muziek maken die we graag hebben en dan zien we wel. Uiteindelijk zijn we heel blij met de manier waarop ‘Popcorn from the Grave’ uitkwam. Het is verschillend, misschien minder poppy en donkerder. Tegelijkertijd denken we dat we ons geluid uitbreidden terwijl we ook een cd hebben die scherper gesteld is. Dit is gedeeltelijk te danken aan het feit dat we aan het album gewerkt hebben alsof het een vinyl-uitgave was, met een A en een B-zijde. Dat we Pete Simonelli van Enablers en Eugene Robinson van Oxbow bereid vonden om twee nummers op het album in te zingen was ook geweldig. Het zijn beiden uitstekende zangers met elk een unieke stem en persoonlijkheid. We zijn er trots op dat ze de idee om met ons samen te werken leuk vonden.

Jullie noemen jullie muziek ‘satanistische pop’, en jullie label heet ‘Cheap Satanism’. Hoewel het niet moeilijk is om de ironie ervan te begrijpen, vraag ik me af waarom jullie het beeld van satan zo veel gebruiken?

Raphaël: Eigenlijk ben ik niet gelovig. Dus, ik geloof niet in god, niet in satan, noch in de kerstman. Maar in tegenstelling tot de kerstman draagt satan een rebels en bedreigend beeld uit waar we ons in kunnen vinden. Het is een manier om te zeggen: ‘we hebben schijt aan de mainstream en de goede smaak. We zijn wie we zijn en doen wat we willen.’ We dachten ook aan het satanistisch imago in heavy metal of B-films, dat eerder kwajongensachtig en grappig is. Het is cliché en goedkoop, maar het is een goede esthetische en culturele basis waar we mee kunnen spelen. We kunnen het vervormen op onze eigen manier… zoals roze gebruiken in plaats van zwart. Als het op deze manier niet al te letterlijk wordt genomen, gaat het ons eigenlijk goed af.

Dominique: Je zou trouwens versteld staan van hoeveel mensen onze ironie niet begrijpen.

De teksten nemen duidelijk een belangrijke plaats in. Maar jullie geven ze noch op de hoes, noch op de website mee. Ze klinken alsof ze vol zitten met ironie en verdraaiingen, maar ik kan ze soms niet volledig vatten. Wat is je doel als je teksten schrijft?

Dominique: Als ik voor keiki schrijf tracht ik een soort grilligheid en zoetzuur gevoel over te brengen. Ik vind dat het goed past bij het licht verwrongen soort muziek die we maken. Vaak hoor ik een zin uit een B-film en brengt dat een nummer teweeg. Toen ik bijvoorbeeld een paar jaar geleden ‘Emanuelle 4’ in de Cinematek, was het resultaat ‘Stab You’. Of ik zag ‘Dragonwyck’ van Joseph Mankiewicz en er was een zin van Vincent Price die luidde: ‘deformed bodies depress me’. Dat was de inspiratie voor ‘Deformed Bodies’.

Jullie nieuwe cd opent met een nummer dat de titel ‘Hiroshima-Nagasaki’ draagt. Kan je vertellen waar dat over gaat?

Het vertelt het verhaal van een Japanese man die Tsutomu Yamaguchi heet. Die arme kerel was aan het werk in Hiroshima toen het bombardement plaats vond op 6 augustus 1945. Drie dagen later keerde hij terug naar huis in Nagasaki en werd hij ook het slachtoffer van de atoombom daar. Maar hij werd nog 93. Hij stierf in 2010. Hij is de enige mens die beide bombardementen heeft overleefd.

Er komen ook heel verhalende thema’s aan bod. Laten we ‘Hotel Saint Amour’ nemen.

Dominique: Ik heb ooit een interview gelezen van een manager van een clandestien liefdeshotel en dit inspireerde het nummer. Het gaat over oorringen, huwelijksringen of zonnebrillen die geliefden achterlieten. De manager legde uit dat niemand ooit kwam om ze terug te halen. Het is alsof het hotel en de ontmoetingen die er plaatsvonden nooit gebeurd zijn.

Nu we toch bezig zijn, kan je ook wat uitleg geven bij ‘Full Body Wolf’?

Dominique: Ik vind het opzetten van dieren een hele vreemde hobby. Het lijkt me dat de mensen die zich hiermee bezig houden zeer geobsedeerd moeten zijn. Ik zocht wat op internet en vond een forum dat aan het onderwerp gewijd was, vol tips, foto’s, verhalen… Ik stuurde de tekst en de muziek naar Pete Simonelli van Enablers en hij stemde in om het nummer samen te doen, zonder ook maar één woord te wijzigen. Het was een eer om met hem samen te werken.

Jullie zijn duidelijk grote fans van Black Sabbath, maar jullie muziek als metal omschrijven zou vergezocht zijn. Op welke manier laat deze invloed zich voelen in jullie muziek?

Raphaël: Ik hou erg veel van de vroege Black Sabbath omdat ze startten van een soort blues rock band - een stijl die erg gewoon was in de laten jaren 60 - maar ze verwrongen het in hun eigen stijl door er een duistere, lugubere boventoon aan te geven. Door dit te doen, door te breken met de standaardnorm, hebben ze min of meer een nieuwe stijl uitgevonden: heavy-metal. Tony Iommi mag misschien niet de beste gitarist zijn, maar hij schreef een aantal van de beste riffs die ooit gemaakt zijn. Om het over metal te hebben: zowel Dominique als ik waren grote metalfans toen we tieners waren. Natuurlijk hoor je dat we er wat van afgedwaald zijn en onze smaak verruimd hebben. Vandaag kan ik niet zeggen dat ik een grote metalfan ben, maar sommige delen ervan trekken me nog steeds aan en ik luister naar een hoop muziek die min of meer als metal gecategoriseerd wordt. Met keiki willen we niet de typische metal spelen als Black Sabbath in hun begindagen. We willen onze eigen stijl vormgeven, maar er lopen duidelijk nog wat metalsporen onder en we hebben niet het gevoel dat we die moeten verwerpen.

In de muziek lijken jullie de hardere rockgeluiden tegengewicht te geven met popinvloeden en het gebruik van de theremin. Doen jullie dat bewust?

Raphaël: Inderdaad. Muziek is interessant als het niet te voorspelbaar is. We willen niet rechtuit pop of punk of metal of electro of wat dan ook zijn, maar deze stijlen vinden elk een plaats in onze muziek. Als we ons tot één stijl of gevoel zouden beperken, zou het te saai worden. Dus varen we wat tussen hen in, maken we ons eigen recept, vermengen we zoet en zuur. We houden ervan als de gevoelens die onze muziek uitdrukt vermengd worden. Als het gemeen is maar lief, of dreigend maar lachwekkend… Dan is het meer open voor de geestestoestand en de interpretatie van de luisteraar. Vreemd genoeg staan sommige mensen daar zeer onwennig tegenover of begrijpen ze het niet, maar dat is voor ons OK.

Dominique: Voor mij voegt de theremin een luguber element toe dat een interessante draai geeft aan onze metal invloeden.

Jullie kregen ooit lovende woorden van Penny Rimbaud van de oer-anarcho-punkgroep Crass. Jullie zijn ook al in de Crass-farm geweest, of de Dial House, waar een aantal van de leden van Crass nu vertoeven. Vertel eens over die ervaring.

Raphaël: Het is een beetje grappig omdat ik de eerste keren dat ik in het Dial House kwam niet wist dat de mensen die er woonden ex-Crass-leden waren. Eigenlijk ging een Engelse vriend van mij elke zomer naar dit ‘landhuis waar hij zich kon terugtrekken uit het stadsleven en een paar oude vrienden terugzag.’ Hij vertelde me dat het landhuis al twintig jaar gekraakt wordt, dat het gemeenschappelijk beheerd werd en dat de deuren open stonden als ik wilde meekomen en er een paar dagen verblijven. Ik vond het cool en ging er voor een paar zomerdagen heen. Voor mij waren de mensen die er woonden coole en radicale oude hippies. Het was gewoon een fijne plek waar ik mijn vriend ontmoette en kond rondhangen met lui van allerlei slag die kwamen en gingen. Het enige wat ik wist was dat mijn vriend gezegd had dat Gee, Penny en Pete in een punkgroep zaten in de vroege jaren tachtig. Ik kende destijds de namen niet van de leden van Crass en dacht gewoon ‘OK, cool. Hoe dan ook zat iedereen in een punkgroepje in de jaren tachtig.’ Een paar jaar later - het moet ongeveer mijn derde bezoek geweest zijn - vertelde hij me dat hij ze voor het eerst ontmoet had toen hij als tiener een Crass concert georganiseerd had in zijn geboortedorp in Engeland. Toen besefte ik wie die oude ‘hippies’ waren, haha… Wat later vertelde ik Dominique hierover en namen we de gewoonte om elk jaar een paar dagen naar de Dial House te gaan. We zijn er nooit geweest om speciaal over muziek of keiki te spreken. In de Dial House verblijven ging meer over vrienden ontmoeten, eens goed lachen of praten, en een paar dagen deelnemen aan de activiteiten in huis als de tuin onderhouden, de katten voederen, een schuur bouwen, wandelen… We konden natuurlijk over muziek praten aangezien de meeste mensen daar zeer artistiek actief waren. Het is al even geleden sinds ik er laatst geweest ben, maar het was altijd heel verfrissend en inspirerend om daar te zijn.

Dominique: Persoonlijk ga ik nog steeds ongeveer één keer per jaar. Waar ik echt van hou is dat er elke keer wel verrassende gasten zijn. Onlangs werd een degelijke studio opgezet in één van de schuren, dus komen er nu heel wat muzikanten opdagen.

De optredens die jullie deden voor ‘Popcorn from the Grave’ hebben jullie zelfs tot in Californië gebracht. Ik gis dat dit een gevolg is van jullie samenwerking met Pete Simonelli van Enablers, die ook op jullie cd meezingt. Wat was de reactie van het Amerikaans publiek? En hoe beviel jullie de reis in het algemeen?

Raphaël: Ik dacht dat we in een gemondialiseerde wereld leefden en dat rock als muziekstijl nog meer gemondialiseerd was. Ik bedoel: we luisteren naar groepen van overal, MTV, internet… Eigenlijk klopt dit niet. In de VS zegden verschillende mensen dat we een heel verschillende en Europese stijl hadden. En terwijl niemand zich leek te bekommeren om onze cd’s en vinyl, wilden een hoop mensen die van het concert genoten hadden ons drank trakteren. Ik vermoed dat je op die manier snel een alcoholische tourmuzikant wordt als je het te lang doet, haha. Dit gezegd zijnde waren de omstandigheden om te spelen soms erg hard. Een totaal verwoeste PA, een portier die met het geld wegliep of flikken die het optreden kwamen stilleggen… Ik begrijp nu waarom Amerikaanse groepen die in Europa spelen denken dat ze in het paradijs zitten. Hoe dan ook was het voor ons een grote ervaring, ook al was het maar een kleine tour. We hebben vier optredens gegeven in ongeveer een week tijd. Twee van de optredens waren opgezet door Kevin Thomson (één van de gitaristen van Enablers) in San Francisco en de buitenwijken van Oakland, een andere was in Oakland en de laatste in Los Angeles. Het was geweldig om wat tijd door te brengen met Kevin en Joe (Goldring, Enablers' andere gitarist). We ontmoetten voor de eerste keer Stephen Wilson, en hij nodigde ons uit om met zijn groep SWilson te spelen in LA. Dat was zeer grappig. We speelden op een huisoptreden in iemands tuin. Er was een barbecue en een behoorlijk aantal getatoeëerde mensen die binnenkwamen met bier en vlees. Vreemd genoeg waren die erg te vinden voor onze muziek. Ze stonden wellicht eerder in ‘party’-modus dan in ‘barbecue’-modus en we kregen de titel van ‘beste barbequeband in de wereld’, haha… Dat zie ik nog niet gebeuren in België. Misschien is er niet genoeg zon? Of zijn er niet genoeg getatoeëerde mensen?

Wat zijn jullie plannen voor de toekomst, zowel met keiki als met andere projecten waar jullie bij betrokken zijn?

Raphaël: Met keiki proberen we dit jaar nog meer shows te doen, vooral buiten België. Maar er staat momenteel nog niet zo veel vast. Zonder booking agent is het moeilijk om een volledige tour te doen, maar we proberen verschillende kleine tours te doen, twee of drie concerten op en rij om het haalbaar te maken. Ondertussen zijn we nog steeds nieuwe nummers aan het schrijven. We hebben er al verschillende klaar staan om op te nemen, maar we weten nog niet of we ze binnenkort gaan uitbrengen of gaan wachten tot we er genoeg hebben om een volledige plaat te maken. Ons label zal dit jaar wellicht een digitale heruitgave van onze eerste plaat ’10 pieces’ doen.

Dominique: Ik heb persoonlijk net zang afgewerkt voor de soloplaat van Doug Sharin (Enablers, Codeine, June of 44). Het is een ambientplaat, dus een redelijke uitdaging voor mij. Eerder verleden jaar heb ik - met de hulp van Raphaël - de opnames afgewerkt voor een project met de naam Las Vegas, in samenwerking met Eugene Robinson van Oxbow en Kris Engelen van Lost. We zoeken momenteel een label om het op uit te brengen.

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : European Ghost - Pale And Sick (2020 edition)

Dit album verscheen origineel reeds in 2016 bij het Spaanse Unknown Pleasure Records. Eind vorig jaar vond Icy Cold Records het hoog tijd om dit ondertussen niet meer verkrijgbare album in een 2020 versie heruit te geven. Terecht want in 2016 deelde ik een 8,5 op 10 uit voor de prestaties van dit trio uit Bologna. Moderne post punk. Lekker ...

lees meer...
CD BESPREKING : Twice A Man - On The Other Side Of The Mirror

Je eigen uitwendige zelf zie je dagelijks in de spiegel. Maar is er een groot verschil tussen dat wat je daadwerkelijk ziet en dat van je innerlijke ziel ? Twice A Man ziet deze vraag als uitgangspunt van het album On The Other Side Of The Mirror. Eerder dystopisch van aard dan psychologisch. En dat heeft alles met huidige tijden ...

lees meer...
CD BESPREKING : XTR Human - Interior

Het is geleden van 2014 dat er nog eens een nieuw album werd uitgebracht door XTR Human, enkele singles of EP’s niet meegerekend. Goed zes jaren dus om de moeilijke tweede te openbaren. Niet dat Johannes Stabel en de zijnen de hangmat der luiheid hebben opgezocht, neen, vooral omdat het hier gaat over een band die op regelmatige tijden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fotocrime - South Of Heaven

Op zijn paspoort staat nog steeds Ryan Patterson maar als het gaat om de identiteit waarvan hij met zijn band Fotocrime wil aangesproken worden doe je dat best gewoon als R. Er zal wel een reden zijn voor deze bewuste anonimiteit, en wel omdat hij zijn eigen verleden wil laten rusten. Een verleden dat vooral gekenmerkt werd door zijn metal-band ...

lees meer...
CD BESPREKING : Causenation - Promises Of Hope And Fear

Debuutalbum van deze Antwerpse electroband na een reeks demo’s en virtuele singles. Causenation is een duo bestaande uit Vain Sacrosanct en Van Der Goes. Een Dark Entries interview uit 2018 toen Causenation kwam optreden op onze Dark Entries Night in de Gentse Kinky Star, lees je hier. Vain Sacrosanct heeft een verleden als programmamaker ...

lees meer...
NIEUWS 24/01/2021 : Epica zwemt tegen de stroom van het leven in

Epica heeft een nieuwe plaat klaar voor jullie. Op 26 februari komt 'Omega' uit, en dat is de opvolger voor het onder lof bedolven 'The Holographic Principle' uit 2016. Na video's voor 'Abyss Of Time' en 'Freedom - The Wolves Within', is de derde single een mooie ballade op piano: 'Rivers'. '"Rivers" ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Vaselyne: Waiting to Exhale

Zegt de naam Frank Weyzig u iets? Niet erg als het geen belletje doet rinkelen, maar hij zat in de eerste opstelling van Clan of Xymox en richtte daarna Born For Bliss op, en dat zijn twee groepen waar u hopelijk wel al van gehoord hebt. Sinds jaren heeft hij ook een project met de Nederlandse zangeres Yvette Winkler, die u misschien ook kent ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Dark Entries zoekt... jou?

Inderdaad, wie weet kan jij ons een dienst bewijzen! Graag houden we ons webzine zo up to date mogelijk, het feit dat we vorig jaar onze 25ste verjaardag mochten vieren bewijst toch wel dat de vrijwilligers die onze redactie telt hiervoor stuk voor stuk telkens weer hun beste beentje voorzetten. Maandelijks worden we bedolven onder de ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : 'All or Nothing', aldus Moonspell

Dark metal sensatie uit Portugal, Moonspell, draait al bijna 30 jaar mee in het vak. Op 26 februari 2021 doet ze opnieuw een gooi naar liefhebbers van donkere goth metalen met album ‘Hermitage’ en dit via metal gigant Napalm Records. Naar eigen zeggen staat dit album symbool voor een epische reis doorheen de donkere dagen van het ...

lees meer...
NIEUWS 21/01/2021 : De link tussen Joe Biden en Ministry: Varicella.

Vandaag neemt nieuwbakken (gezien zijn leeftijd misschien niet de beste woordkeuze, maar kom) president Joe Biden zijn intrek in het Witte Huis. Laat ons dat voorzien van een passend nummertje, zo dacht de Amerikaanse industrial metal band Varicella. Speciaal ter gelegenheid van de inauguratie nam de band, voor de gelegenheid samen ...