casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

701 items

   

Dez Mona
Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
28/12/2012, Jan Denolet
 Bookmark and Share

28/12/2012 : Dez Mona - Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
28/12/2012 : Dez Mona - Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
28/12/2012 : Dez Mona - Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
28/12/2012 : Dez Mona - Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
28/12/2012 : Dez Mona - Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al flexibel geweest... maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer.
Het gaat goed met Dez Mona... Ze hebben net hun vijfde album, A Gentleman's Agreement, uit. Begin december stelden ze deze nieuwe plaat live voor op het podium van de Anciènne Belgique; waar bleek dat ze hun nieuw materiaal meester zijn en dat hun nieuwe sound ook live overeind blijft. Nieuwe sound...? Jawel: na hun barokke popera SAGA kozen de heren ervoor om de sound van Hilfe Kommt (2009) te verrijken met een meer pop- en rockgetint geluid. Het leverde hen tal van lovende recensies op en ondertussen staan ze ook weer mooi te blinken tijdens De Laatste Week, het EEN-programma waarin Kobe Ilsen samen met zijn praatgasten terugblikt op gebeurtenissen uit het voorbije jaar... In tussentijd stromen de concertprogrammaties voor hun nieuwe tournee binnen en waarom ook u best eens gaat kijken en luisteren kunt u hieronder lezen...

Dark Entries (tegen zanger Gregory Frateur en (contra-)bassist Nicolas Rombouts: Dag heren... Toen ik enige tijd geleden jullie website bezocht kon ik lezen dat het nieuwe album de werktitel A/GA had. Ik dacht dat het een spielerei met letters was: van SAGA naar A/GA... En uiteraard gaan jullie me nu vertellen dat dit niet klopt?

Gregory Frateur: Inderdaad, het was eigenlijk puur toeval...

Nicolas Rombouts: Om nog niet teveel prijs te geven hadden we voor de website van de titel A Gentleman's Agreement enkel de initialen genomen. Ogenblikkelijk viel ons de gelijkenis SAGA > A/GA ook op. Het was een leuk toeval, dat mocht blijven bestaan...

DE: Hoe zijn jullie dan eigenlijk tot die titel gekomen?

GF: Toen er al wat demo's klaar waren heb ik ze naar het huis van Nick Andrews (de schilder van de hoes van SAGA) meegenomen om samen met hem te beluisteren. Toen ik hem zijn mening vroeg, antwoordde hij dat het klonk als een gentleman's agreement (tussen onze oudere stijl en de elektrische gitaren van Tijs Delbeke en Sjoerd Bruil). Ik vond dat hij gelijk had en op weg naar huis viel me op dat het ook nog eens goed klonk. Ik heb Nick direct een SMS gestuurd met de mededeling dat we dankzij hem een titel hadden...

DE: De titel is dus een toespeling op de recente stijl van Dez Mona en de inbreng die de verschillende muzikanten daarin hebben?

GF: Je mag het zelf breder zien: het is ook van toepassing op het inhoudelijk vlak van de plaat. A Gentleman's Agreement handelt voor een groot stuk -en meer dan op onze vorige albums- over vriendschap en relaties, de romantiek en de dynamiek daarvan. Dat is mijns inziens toch wel een link met de titel. De binding -al dan niet de liefde- die er tussen twee of meerdere mensen kan zijn.

NR: Het gaat ook over vertrouwen: het hoeft niet noodzakelijk neergeschreven zijn, maar het is wel uitgesproken aanwezig...

DE: Misschien ook het vertrouwen tussen twee mensen om elk een eigen richting te mogen uitzoeken...?

NR: Wel, ja... Misschien in die zin dat dit vertrouwen er altijd al geweest is om elk apart op verkenning uit te gaan en om intuïtief aan te voelen wat er samen met de ander zal werken en wat niet. Wij houden ook altijd een open geest. Voor SAGA hadden we nog een pianist, die na Hilfe Kommt vertrokken is. We hadden er nooit over nagedacht om een andere pianist te zoeken, wat direct ook àndere perspectieven biedt. We dachten na over wat we ermee konden toen en toen kwamen we bij die gitaren uit. Dat zijn uiteindelijk wel concrete stappen die je neemt, maar die wel ingefluisterd zijn door een op vertrouwen gebaseerde intuïtie. Er werd bewust nooit over gerationaliseerd...

DE: Want dat doodt de creativiteit voor een stuk...?

NR: Dat werkt langs twee kanten, is een dubbeltje op zijn kant: een keurslijf kan interessant zijn om gerichte doelen te bereiken. We maken keuzes en we leven en werken ook naar die keuzes, maar dat neemt niet weg dat we in staat zijn om als het moet af en toe een andere weg in te slaan; al was het maar om te zien wat het geeft...

GF: Dat mag natuurlijk ook geen verwachtingspatroon worden. Wat bv. onze platen betreft heb ik niet het gevoel dat ze onderling zovèèl verschillen, hoewel dat bij luisteraars soms anders wordt ervaren. Er zijn wel wisselingen in bezetting en in thematiek, maar dan nog vind ik tussen onze platen onderling een grote samenhang. Zo is A/GA voor ons een soort logisch vervolg op Hilfe Kommt en waren we zelfs al voor het werk aan SAGA bezig met songs te schrijven voor deze plaat. Die gebalde sound waar we met Hilfe Kommt bij aanbeland waren die moest verder uitgewerkt worden. Het lag bij ons voor de hand dat we hiervoor gitaren zouden gebruiken. In onze nabijheid waren toen een aantal goede gitaristen waar we al eens mee samengewerkt hadden of waar we eens een plaat mee zouden willen maken. Er zijn ok geen verdere audities of zo geweest: het was voor ons duidelijk dat we met die twee mensen in zee zouden gaan... Voor de volgende plaat gaan we hier nog verder mee aan de slag, maar er komt evengoed nog een vervolg op SAGA. We blijven wel Dez Mona in die zin dat we dat experiment willen blijven aangaan, zowel voor de muziek als voor onszelf. Er is nog veel meer te ontdekken binnen het muzikale medium en het zou onlogisch voor ons zijn om vast te willen roesten en niet meer te evolueren. Muziek maken hangt nbij ons altijd vast aan het moment. Het zou dus ook kunnen dat we nog eens plaat opnemen met ons als duo: stem + contrabass... Alles hangt af van de muziek waar we op dat moment naar luisteren, de thema's die zich dan aandienen... Een album is eigenlijk een soort van tijdsdocument waarin alles van dat moment in zit samengebald. Ik kan mij bij elk antwoord nog de precieze omstandigheden herinneren waarin en waarom het gemaakt is... Euh... Ik denk dat dit een ondertussen een redelijk lang antwoord is op uw vraag...?

DE: Behoorlijk uitgebreid, dat wel... Dus als ik het goed begrijp ligt A/GA voor jullie in het verlengde van Hilfe Kommt, dat door Paul Webb werd geproduced. Diens grootste verdienste bestond er toen in dat hij, dankzij zijn voorliefde voor analoge apparatuur, de authenticiteit en warmte van -het geluid van- Dez Mona bewaard en zelfs benadrukt heeft. Hoe zit dat voor Jo Francken als producer van A/GA?

GF: Ik denk dat Jo ervoor gezorgd heeft dat vooral de identiteit van Dez Mona in deze context bewaard bleef en zelfs benadrukt werd. Mijn stem maar ook de gebaldheid van die songs kwamen zo beter tot hun recht. Na Saga wilden we ook een korte plaat maken, om die kortere songs ook te benadrukken...

DE: A/GA klokt af op ongeveer 40 minuten t.o.v. SAGA dat een vol uur in lengte is...?

GF: Precies. Jo is van bijn het begin af bij de repetities en opnamen betrokken geweest en heeft zo duidelijk zijn invloed gehad in het proces. Persoonlijk vind ik ook dat hij de eerste producer is waarbij mijn stem als zanger in zijn totaliteit tot recht komt. (Bijna gelijktijdig met DE:) Hoe zit dat voor jou, Nicolas...?

NR: Hij zat sowieso al met een vrij opgelegd gegeven: we wisten al min of meer waarwe naartoe wilden, dat we een nadruk gingen leggen op gitaren... Ik denk dat we allebei ook versteld stonden van de warmte van die instrumenten (ook in combinatie met de anderen); en Jo heeft dan de metier om dat volledig naar een afgewerkte sound te gaan bewerken. Wat niet wil zeggen dat het klinkt als een bewerkte plaat. Ik vind A/GA nog steeds heel organisch klinken. En volgens mij schuilt dààrin de verdienste van Jo. Met SAGA was het nog meer: what you see is what you get... Een stem, enige van oorsprong akoestische instrumenten, microfoons... et voilà... Nu hebben we veel meer tussensprongen gedaan om tot het eindresultaat te komen.

DE: Ik vind dat, hoe meer je naar A/GA luistert, hoe meer het overkomt als één geheel. Aanvankelijk was ik als recensent gefocussed op de aparte nummers, tot ik begon aan te voelen dat ze eigenlijk goed op elkaar aansluiten en uitnodigen tot volledige luisterbeurten, de rit volledig uit te zitten... Iets dat jullie herkennen?

NR: Het is zeker zo dat we er bij A/GA nog meer op gelet hebben hoe de nummers het betse bij elkaar konden aansluiten. Ik vind in zo'n geval de details ook moeten kloppen: klinkt bv. de basdrum in het ene nummer niet te luid in vgl. met het volgende, enzovoort... Zo voorkom je dat je teveel extremen krijgt zonder dat dit de identiteit van de nummers aantast.

DE: Dat is ook niet zo...

NR: Dat komt dus door heel de tijd die evenwichtsoefening te maken. Nummers werden beluisterd, afgemixed met het oog op het volgende nummer op de plaat en dan nog eens herbeluisterd. Er kwam wel wat bij kijken...

DE: Ik vraag me ook af, Nicolas, hoe jij als muzikant en als componist beleefd hebt. Langs de ene kant waren er plotseling die twee gitaristen waarmee je rekening mee moest houden en anderzijds heb je voor deze plaat je contrabass verscheidene keren ingeruild voor een elektrische bass. Hoe ànders was dat voor jou persoonlijk?

NR: In mijn hoofd was er alleszins niet zoveel anders. Aangezien ik me heel bewust was van de gitaargerichte sound was die elektrische bass er van in het begin tijdens de repetities al bij. Ook voelde ik aan dat de contrabass niet altijd goed tot zijn recht zou komen in die kortere nummers met die gebalde sound. Je speelt ook op een fysiek andere manier, het geluid is soms iets hoekiger, je komt op een andere manier in relatie tot bv. de drummer,... Wat het componeren betreft: we hebben heel veel samen gemaakt en we zijn hier samen als groep in mee geëvollueerd. Hierdoor voelt A/GA voor mij persoonlijk ook organischer aan dan zijn voorgangers.

DE: Iets anders nu: ken je de octobass (de nog grotere broer van de contrabass, waarvan er maar een klein aantal wereldwijd bespeelbaar zijn)...?

NR: Jazeker ken ik die...

DE: Heb je er al eens op mogen/kunnen spelen of heb je daar plannen toe...? Zou het niet leuk zijn om daar eens iets mee te doen, bijvoorbeeld in het kader van Dez Mona?

NR: Dat zou kunnen, ja... Hoewel het niet evident is...

GF: Het is wel grappig dat je er over begint. We komen sowieso met een vervolg op SAGA op de proppen en o.a. de octobass staat op onze liner om te gebruiken... Natuurlijk, zo'n octobass heeft een heel diepe en dus soms moeilijk hoorbare klank...

DE: Live zou het natuurlijk wel een ervaringsinstrument kunnen zijn...

GF: Je moet er dan wel opletten dat de diepte van de klank niet door de andere instrumenten wordt teniet gedaan. We zouden ook met blazers willen werken en dan wordt die diepere klank direct al weg geduwd. De klankkleur van de octobass zou dan geen meerwaarde meer betekenen. Je zou het dan nog wel kunnen gebruiken als soloinstrument; blijft dan nog wel het vervoer e.d. over... Het is dus wel grappig dat je erover begon, want we waren er eigenlijk al min of meer mee bezig...

DE: Ik vroeg het omdat mijn buurman familie is van de bouwers van het belgische exemplaar.

NR: Iemand van de familie Faes, dan?

DE: Inderdaad... Gregory; jij bent ook met iets nieuws bezig, hoewel ik niet weet hoe nieuw het voor jouzelf precies is. Vanaf dit album speel jij mee op piano en orgel?

GF: Klopt. Het orgel is puur arrangementsgewijs. Ik speel ook piano en keyboards en dat is begonnen op vraag van onze producer. Hij stond erop dat ik alle pianopartijen zelf heb ingespeeld. Niks bijzonders: wat eenvoudige melodielijnen en hier en daar wat bijkleuren. Het is voor mij iets heel nieuws en het voelt wel hel goed. Ik heb mezelf daarvoor niet echt beschouwd als een pianist en dat zal ik ook nooit zijn maar ik vind wel dat ik het instrument meer begin te beheersen. Allez: beheersen eerder in de zin van als zanger mee aan de slag te kunnen. Het is ook de bedoeling dat ik er live mee aan de slag ga en dit zowel naar het nieuw als naar het ouder materiaal. Daar zit immers ook heel wat material bij dat door de piano ondersteund wordt. Een voorwaarde bij mij is wel dat het organisch bij mij moet groeien zonder dat ik daarvoor pianolessen ga volgen. Ik denk niet dat ikzelf daarvoor de juiste discipline of aandachtsspanne bezit. Het zal goed zijn zelf die oudere nummers mee te begeleiden, maar je zal me niet echt een stuk van Chopin of zo zien spelen...

DE: Het feit dat je geen pianolessen gaat volgen kan er echter wel voor zorgen dat je een andere -heel eigen- manier van spelen gaat ontwikkelen die minstens even interessant is...

GF: Alleen al de manier waarop ik bv. de voicing neem (eenvoudigere manier van spelen waarbij louter de zanglijn wordt ondersteund) is bv. heel anders dan Nicolas of een échte pianist zou doen.

DE: 't Is uiteraard wel wat laat om de Nina Simone (GF's idool en getrained als concertpianiste) te gaan uithangen... (waarna we getrakteerd worden op een korte lachmitralette van GF).

Wanneer ik aan alle nummers apart extra aandacht besteed dan valt me op dat er, buiten Suspicion, nog ander singlepotentieel op A/GA staat: The Passing, We Own The Seasons en A Little Bit of a Dream. Dat zijn er nummers die er zowat uitspringen... Gaan jullie daar nog iets mee doen?

GF: Het was voor ons van in het begin duidelijk dat we een samenhangende plaat wilden maken. Die nummers zijn niet met opzet geschreven om singles te zijn maar eerder als ankerpunten in de plaat. We hebben wel van bij het begin aan Jo gezegd dat als hij singles aanvoelt, hij ze ook op die manier mag producen; zolang we het niet weten. Dan geraken we er ook niet door afgeleid van het geheel. Voor mij als artiest is het belangrijk dat élke song goed is en daarvoor genoeg aandacht krijgt. Je hebt er nu wel vier opgenoemd die door onze platenfirma weerhouden zijn om promo mee te voeren. Er zijn ook enkele van die titels in de running als mogelijke tweede single, na Suspicion. Ik vind het trouwens fijn om te merken dat Suspicion door Radio 1 goed werd opgepikt en er regelmatig wordt gedraaid... Dat klopt ook in mijn ogen... Daarentegen is onze muziek vooral gemaakt om op een podium geperformed te worden, maar wanneer airplay mensen warm maakt om naar een concert te komen dan vinden we dat uiteraard prima. Ik denk dat er op al onze platen wel zgn. singles staan, (al lachend) maar die duren soms gewoon té lang...

DE: Wanneer is een single te lang...? Heeft dat ook niet wat te maken met de manier waarop we vandaag met muziek omgaan: we luisteren hooguit een minuutje naar een nummer en indien we dat stukje goed vinden dan downloaden we het nummer. Vroeger, bijvoorbeeld in de jaren 70, werden er nummers gedraaid van tussen de 5 en 10 minuten (Sweet Child in Time van Deep Purple, Bohemian Rhapsody van Queen, Stairway to Heaven van Led Zeppelin,...) die door de DJ probleemloos volledig gedraaid werden...

NR: Toen had je natuurlijk ook nog het feit dat DJ's thuis hun selectie maakten en die meenamen naar de studio om hun programma op te baseren. Nu draaien bijna alle radio's met computers die een heleboel data bevatten en ingesteld zijn op een bepaalde tijd. Alles moet sneller gaan en er wordt ook minder tijd genomen om een nummer te selecteren, dat gebeurt eigenlijk bijna automatisch. Radiopresentatoren lopen ook vaak in een keurslijf dat van hogerhand bepaald wordt en hebben zelf nauwelijks insprak in watb gedraaid wordt. Al die genreprogramma's van vroeger zijn ook bijna allemaal verdwenen...

DE: Behalve dan bij amateurzenders en op... KLara?

NR: Bij Klara misschien nog een beetje; en dan eerder 's avonds. Overdag hebben presentatoren die vrijheid minder en vanaf een bepaald uur 's nachts wordt ook daar overgeschakeld naar containerprogramma's met voorgeprogrammeerde nummers. Je nummer moet al aan een aantal basisvereisten voldoen om door de programeurs opgemerkt te worden. Of ze dan effectief jouw nummer gaan selecteren is dan nog koffiedik kijken. Jo is dan weer iemand die perfect weet hoe hij een nummer kan modelleren zodat het binnen die gebruiksformat past.

DE: En da's dan natuurlijk ook een van zijn verdiensten...

NR: Natuurlijk, da's zeker niet te onderschatten...

DE: Op dit moment heb je een soort antwerpse scène die -vind ik toch- een beetje is uitgekristalliseerd bij het Bestov!-management; met groepen als Blackie and the Oohoos, Flying Horseman, Dans Dans, (In-Kata en De Solanas behoren tijdens deze publicatie niet meer tot de Bestov!-stal)... Daarnaast heb je ook nog eens de vaste warden zoals DEUS, Zita Swoon, Tom Van Laere (Admiral Freebee)... Hoe zien jullie Dez Mona hierin, in de zin waar jullie meest aansluiting bij voelen...? Want...: persoonlijk vindt ik dat jullie een beetje neigen naar het Bestov!-materiaal en tegelijk zijn jullie na 5 albums toch al echt een gevestigde waarde... (verzucht tot hilariteit van allen:)... NOOIT een vraag zélf beantwoorden...!

GF: Zoals je zelf suggereert hebben we toch een zekere band met -de muziek van- Blackie and the Oohoos en zeker ook Flying Horseman. Niet alleen vind ik dat ze goede muziek maken maar ook dat ze vanuit hetzelfde muzikale idee als ons vertrekken. In de belgische muziek mankeert het vaak aan een zekere serieux, omdat het allemaal nogal licht/verkoopbaar moet blijven. Wij gaan -al dan niet bewust- tegen deze trend in. Doordat we toch al een aantal platen gemaakt hebben waarbij we steeds standvastig onze eigen keuzes zijn blijven maken heb ik het gevoel dat er naar ons toe een zeker respect is gegroeid; en dit komende van beide kanten (commercieel en artistiek)... Wij hebben ook een wederzijds respect naar de andere antwerpse groepen en het is fijn om te wonen in een stad waar de artiesten elkaar kunnen inspireren en met elkaar samen willen werken, waardoor er dan een bruisende stadsscène ontstaat. Hier in Antwerpen zit veel potentieel en het zou fijn zijn wanneer de stad dit meer wil ondersteunen... We voelen ons dus zo'n beetje overal mee verbonden en dat komt ook een beetje door hoe wij als groep gegroeid zijn, hoe Dez Mona is... In de beginperiode stonden we als duo avantgardistische performances te geven in kunstgallerijen en op kleine podia in muziekcafées. Met de tweede plaat hebben we het obscuurdere klankenpallet binnen de jazzscène mee helpen inkleuren. Met Hilfe Kommt is de pop meer erin geslopen en met SAGA kwam dan de link met meer klassieke middens... Na verloop van tijd heb je door de verscheidenheid van je muzikale parcours een breed netwerk aan referenties in verschillende genres genres en dat voelt juist aan... We denken niet in genres. Voor ons is het belangrijker om steeds mooie muziek te kunnen maken en vanuit dezelfde basis te werken; noem het voor mijn part de Dez Mona-basis. Ik hoop dat we hierna nog een tiental platen mogen maken en tegen het einde van de rit hebben we misschien ons eigen genre gecreëerd, wie weet... We hebben banden en sympathie met de meest uiteenlopende mensen; te beginnen met BOX waarmee ons SAGA-project nog in de zalen loopt, Bert Dockx van Flying Horseman gaat binnenkort samen met ons iets doen, onze drummer Steven Cassiers speelt samen met Dockx in Dans Dans, Stef Kamil Carlens had ons uitgenodigd om in zijn auditieteam te komen zitten, met Tom Van Laere hebben we We Own The Seasons uitgewerkt en ook met o.a. Stijn Meuris heb ik dit jaar een project rond metal gedaan... Wanneer je een open blik hanteert kom je veel interessante mensen tegen en zijn er mogelijkheden legio. Ik geloof ook dat die veelheid aan samenwerkingen en overlappingen bij de identiteit van de antwerpse scène hoort, dat je dat elders in mindere mate zult vinden. Het nadeel hiervan is dan wel dat je, wanneer je met een groep een tijdje verder wil, je er rekening mee moet houden dat verschillende daarvan aan nog zo'n stuk of 6 andere projecten meedoen... Ik heb het er onlangs met Pascal Deweze van Sukilove (waarvan Dez Mona nu Sjoerd Bruil gerecruteerd heeft) en we kwamen tot de vaststelling dat, wanneer je van alle groepsleden de projecten optelt waarin ze betrokken zijn, je algauw een 20-tal projecten op een hoopje hebt. Bijna alle projecten spelen dus ook nog eens met vervangers... (lacht) Werkgelegenheid, mensen! Dat maakt het allemaal héél ingewikkeld en dàt is ook Antwerps...

NR: Mocht je een festival samenstellen met alle groepen waarin iedereen meespeelt, dan ga je wél een schone affiche krijgen...

DE: Of misschien een verzamel-2CD uitbrengen, of eerder een verzamel-box...? Die gaat moeiteloos volgespeeld worden, denk ik... Ik zou graag met jullie nu eens enige nummers willen overlopen. De albumopener Soon vind ik persoonlijk het enige nummer waarin zo resoluut gekozen worden voor de nieuwe sound, maar dat hangt uiteindelijk misschien samen met de inhoud van de tekst: agressieve progressiviteit, (belofte van) verandering... En ik vind dat het volgende nummer Memory of the Sun er een beetje mee samenhangt, als logisch vervolg: de bezorgdheid van wat de veranderingen nu eigenlijk met zich meegebracht hebben, de kater na de euforie... Ik maak hier even een vergelijking met de sfeer na de Bevrijding, waartijdens de Witte Brigade plots serieus door het lint ging. Hoe gaan we dit uitleggen aan de volgende generaties? Of gaan we proberen om er niet meer over te praten en het in de doofpot te stoppen? Moeten onze helden helden blijven, voor het algemene goed...? Of gaan we alles zeggen zoals het was? (nota: hier in Vlaanderen hadden we er een onverbiddelijke journalist als Maurice De Wilde voor nodig om het vuil van onder de mat te halen...) Maar uiteindelijk denk ik niet dat jullie zover in de geschiedenis terug zijn gegaan...

GF: Nee, zeker niet... Soon is geschreven naar aanleiding van de Arabische Lente, omdat het een heel actuele verandering is die tot hier nazindert en die zich de komende jaren nog gaat laten voelen. Inhoudelijk gezien stond ik er vervolgens bij stil hoe wijzélf omgaan met rebelleren. Ik vindt de manier waarop wij met veranderingen in onze maatschappij omgaan -zonder daarin belerend over te willen komen- nogal egoïstisch en laks.

DE: Beetje conservatief, misschien...?

GF: Dat is ook een juiste omschrijving... Ik vind dat we hier in België en algemener ook in het Westen in een zeer conservatieve golf zitten (nota: tijdens het interview met Test Dept. wordt ook vermeld dat het huidige England meer en meer gelijkenissen vertoont met het oerconservatieve England onder Tatcher)... Iedereen zegt wel dat ze tegen nu eens dit en dan eens dàt zijn, maar er wordt zelden met de vuist op tafel geslaan om er iets aan te gaan doen... Het is altijd van 'later zul je wel eens wat zien'... Ik wil ook niet iedereen over dezelfde kam scheren, want ondertusen heb je ook de Occupy-beweging en dergelijke... Ook de mensen die zich engageren om tijdens het weekend op de Groenplaats en op het Astridplein soep te bedelen en dus tenminste iéts doen. Ik zie Soon als een protestlied tegen de onverschilligheid van de heersende massa en de kortzichtigheid om wat er in onze leefwereld gebeurt niet te willen begrijpen...

DE: En zie je Memory of the Sun daar dan aan gekoppeld?

GF: Misschien in die zin dat men na de feitelijke actie terug vervalt in het oude patroon, uit schrik voor wat de veranderingen allemaal met zich meegbracht hebben.

NR: Het wordt ook vaak aan de volgende generatie overgelaten om effectief iets met de veranderingen te doen, zolang 'wij' het niet moeten doen. Après nous la deluge...

DE: Wordt die uitdrukking niet eerder gebruikt in de zin van: nu de uitspattingen en we zullen wel zien wanneer de gevolgen zich aandien...?

NR: Ja, dat ook... Zoals we nu in onze huidige maatschappij van alles willen of zouden moeten veranderen, maar dat we uiteindelijk voortboeren zoals we al verkeerd bezig waren. De generatie na ons moet het puin dan maar ruimen in onze plaats. Dié mentaliteit... Er wordt veel gedebateerd maar weinig gedaan.

DE: Jullie hadden het over de Arabische Lente waar alles op korte tijd veranderd is, maar waar ze misschien nu in een andere, desnoods niet betere situatie dreigen te geraken. Hoe zien jullie dàt...?

GF: Om alles effectief en ten goede te veranderen zijn er meerdere jaren, misschien zelfs generaties nodig. Ik vind het hoe dan ook treffend dat het mogelijk was om op die korte tijd alles op zijn kop te zetten om alvast één belangrijke en onomkeerbare stap tot verandering te zetten. Het is inderdaad zo dat ze bv. in Egypte tèrug op straat komen, maar de eerste stappen zijn wel gezet. Ik vind dat heftig en het roert mij. Het was zelfs zo dat we eerst van plan waren om een foto van de Arabische Lente op de cover van het nieuwe album te zetten, maar dat is uiteindelijk anders geworden... En dat is maar goed ook, want het is geen politieke plaat; laat ons daar duidelijk in zijn. Soon is voor mij persoonlijk een belangrijk nummer omdat het vertekt vanuit die universele vraagstelling en ook omdat er geloof en hoop aan gekoppeld wordt (nota: zoals ook in veel gospels, Gregory...?)...

DE: Suspicion lijkt dan weer te gaan over een persoon die zichzelf emotioneel inkapselt, ter bescherming van zichzelf (nota: misschien het tegenovergestelde van Bowie's personage Tin White Duke, die geen emoties bezit en er alles aan doet om ze te leren kennen; doch daarin niet slaagt). Hierdoor behoedt hij zich voor het wantrouwen en de jaloezie die anderen wél ervaren...?

GF: Suspicion is eigenlijk geschreven n.a.v. Saint-Amour, Behoudt De Begeerte, waarvoor werd gevraagd het thema van 'de Onbereikbare' te omschrijven. Wanneer er argwaan in een relatie komt, begin je naast elkaar te leven en wordt de geliefde -of de Liefde zélf- na een tijdje onbereikbaar.

DE: Zoals wanneer je beseft dat het niet meer de liefde is die je samen houdt, je de ander ervan verdenkt dat hij/zij die elders gaat zoeken en vanuit andere beweegredenen bij jou blijft...?

GF: Ja, voilà... Elke kus die je elkaar nog geeft is dan een Judaskus, niet meer oprecht...

DE: In de bijhorende clip zie je dan al die kleine taferelen die gaan over wantrouwen, bedrog, mensen die elkaar bedotten of niet oprecht zijn... Je beweegt je onzichtbaar tussen die verschillende taferelen en wat mij daarbij opvalt is dat degenen die jou wél waarnemen uitgerekend twee kinderen zijn. Dat lijkt een bewuste keuze...?

GF: Ja, klopt... Hans Van Nuffel, de regisseur van de clip, heeft dat bewust zo ingebouwd. In bijvoorbeeld Fool's Day gaat het er ook ove hoe kinderen nog vertrekken vanuit hun pure eigenheid en fantasie, waardoor ze nog onbevagen zijn en de dingen anders waarnemen dan volwassenen. In het scenario van Hans Van Nuffel werd dit ook zo bedoeld.

DE: Tijdens de recensie van het album heb ik The Passing omschreven als een soort van rocktango over agressiviteit van een minaar die zijn geliefde -object van zijn passie- niet wil loslaten. Of zie ik dat verkeerd...?

GF: Nee, absoluut. Ik kan het alleen maar beamen...

DE: Had je achteraf iets van "Hé, hier zit een tango in..." of ben je juist vertrokken vanuit de tango (met zijn felle expressiviteit) om op dat thema van agressieve minnaar te komen?

GF:Toen aan het nummer bezig waren hadden we echt geen tango in ons hoofd.

NR: Het is pas achteraf dat we links en rechts reacties kregen van "Jullie hebben een tango gemaakt..." en die stempel bleef The Passing achtervolgen. Geen probleem mee trouwens, hoor...

GF: Tijdens het schrijven hebben we met de groep die elementen verder ontwikkeld die er voor ons bij hoorden, zonder er persé een tango van te willen maken. Het bleek uiteindelijk zo uit te draaien dat we inderdaad er een soort tango van gemaakt hebben... Wat inderdaad ook prima is!

DE: Je kan natuurlijk ook het gegeven hebben dat er één recensent begint over 'The Passing is een tango' en dat dit vervolgens door anderen gretig gekopieerd wordt. Maar The Passing bracht me in gedachten direct naar Tango Op Het Plein (een zomers initiatief waarbij de Draakplaats te Antwerpen wordt omgetoverd tot een dansvloer waarop tango de boventoon voert). Wat zou er te zeggen zijn over A Little Bit Of A Dream... Dat nummer doet mij denken aan iemand die alles heeft wat hij/zij begeert, zonder dat er evenwel een ziel in zit. Iemand die zijn bezit gebruikt als persoonlijke uitstraling zonder dat er een eigen persoonlijkheid in zit. Een goed samengesteld materieel imago dat clean overkomt...

GF: Het is vanuit een ander perspectief geschreven, nameijk weer dat van de onbereikbaarheid. Toen ik dat nummer schreef moest ik denken aan een film van (onverstaanbaar op recorder) waarin iemand een appartement betrekt waarvan alle muren bestaan uit spiegels. Hij kan echter door die spiegels zien naar het interieur en het leven van de andere appartementsbewoners. Hij aanschouwt zo ook een vrouw, op wie hij verliefd wordt. Hij begint zijn eigen appartement volledig als het hare in te richten om zich dichter bij haar te voelen, maar haar zélf moet hij in zijn leven ontberen. Hij droomt wel het leven dat hij met haar zou kunnen hebben, maar zij blijft uiteindelijk een onbereikbaar droombeeld.

DE: Tijdens ons interview vorig jaar hadden we het over het feit dat jullie de soundtrack zouden maken voor de film Une Estoniènne à Paris. Ik heb YouTube al afgespeurd naar fragmenten (van soundtrack en film) maar kom niet verder dan de trailer, waarbij hier en daar een streepje muziek zit dat inderdaad aan Dez Mona doet denken... Hoe zit het daar eigenlijk mee...?

GF: Wij hebben er inderdaad muziek voor geschreven. De film draait ook effectief en deed mee aan enige filmfestivals, maar verder hebben we er niets van gehoord.

NR: De trailer hebben we ondertussen ook gezien, maar de volledige film hebben we tot hiertoe nog niet gezien; laat staan dat we de soundtrack achteraf hebben gehoord. Ik vrees een beetje dat er iets is misgelopen in de onderlinge communicatie...

DE: Je weet ook niet in hoeverre dat jullie muziek effectief voor de film gebruikt werd?

GF: De muziek is wel degelijk gebruikt, maar we weten niet hoeveel en op welke manier. We hebben zoals Nicolas zei nog geen enkel eindresultaat gezien of gehoord...

DE: Terwijl dit toch wel een deel is van jullie portfolio...

NR: Precies. Daarmee vinden we het ook zou spijtig dat er naar ons te niks meer is gebeurd. Je hebt er al die tijd en arbeid in gestopt en dan ben je natuurlijk wel benieuwd wat iemand anders er mee gaat doen of eraan gaat veranderen en natuurlijk ook of hoe goed het materiaal dat je afgeleverd hebt samen gaat met het beeldmateriaal.

DE: Ik wil het even hebben over jullie présence, omdat Gregory in het verleden er al op gedrukt heeft hoe belangrijk hij dat vindt vanuit respect naar het publiek en ook zelfrespect. Jullie werken ook nu weer samen met modeontwerpster Veronique Branquinho, die jullie podiumoutfits voor SAGA en ook voor de Quiet Sessions tournee heeft ontworpen. Hoe is die samenwerking eigenlijk tot stand gekomen?

GF: Wel, ik heb haar leren kennen via Daan, die al met haar bevriend was... Ik zong toen bij Daan en ze vroeg me wat ik nog meer in het leven deed. ik heb haar toen uitgenodigd op een try-out bij vienden thuis en daar heeft ze ons gevraagd om als Dez Mona de livemuziek te verzorgen op twee modeshows van haar in Parijs. Dat hebben we toen gedaan als trio: Nicolas, Roel en ikzelf. We zijn ondertussen goed bevriend en Veronique verzorgt sindien met veel plezier onze outfits bij elk project van Dez Mona... Voor Moments of Dependency and Dejection en Hilfe Kommt waren dat stukken uit haar eigen collectie en sinds Saga is het custom made...

DE: En voor de Quiet Sessions ook? Die rode en zwarte kostuums die jullie op het podium droegen zagen eruit alsof ze speciaal voor de gelegenheid ontworpen waren...

GF: Ook dat waren stukken uit haar eigen collectie, die welliswaar zodanig samengesteld waren dat het allemaal mooi bij elkaar paste. De stukken kwamen zelfs uit meerdere collecties, maar dat viel naderhand helemaal niet meer op.

DE: Wat de Quiet Sessions betreft: deze optredens overspanden de periode van de eerste drie albums: Persued Sinners, Moments en Hilfe Kommt. Op die manier lijkt het alsof jullie, vlak voor SAGA, een Dez Mona-tijdperk -met zijn eigen geluid- wilden afronden... Hoe kijk je daar zelf op terug?

GF: In zekere zin hebben we daar niet zo over nagedacht, maar je zou achteraf wel kunnen zeggen dat dit zo is...

NR: We hebben voor de Quiet Sessions tournee inderdaad materiaal gebruikt uit onze oude platen, dus in die zin kan je wel zeggen dat het een soort samenvatting van Dez Mona tot dan toe was. Bewuster dan dat zijn we er echter niet mee bezig geweest om een periode af te sluiten, achter ons te laten en met iets heel anders te beginnen.

GF: Misschien dat het onbewust een rol speelde, maar zoals gezegd waren we toen ook al bezig met schrijven aan A/GA-nummers die we zagen als een vervolg op Hilfe Kommt. We wisten wel al dat de muzikale uitwerking ànders zou zijn, maar niet dat dit bewust het begin zou inluiden voor een nieuw tijdperk voor Dez Mona. (nota: Zoals Gregory al zei: hij ziet voor zichzelf niet zo gek veel verschil in het materiaal van Dez Mona van het begin tot nu...).

DE: Misschien ter afsluiting: kennen jullie Marguerite Yourcenar...?

GF: Nee, zegt me niks... Wie is ze?

DE: Marguerite Yourcenar was een excellente franse schrijfster (waarvan iedereen minstens een boek gelezen zou moeten hebben). In haar nawoord bij de verhalenbundel Als Stromend Water (Comme l'eau qui coule) schrijft ze dat alles in een bestaan vloeit als stromend water, maar waarin alleen de feiten die van beang zijn geweest in plaats van naar de bodem te zinken weer aan de oppervlakte komen en met ons de zee bereiken. Hoe zit dat voor Dez Mona: welke elementen binnen Dez Mona zullen onveranderbaar blijven meegaan tot het eindpunt? Zeg maar de rode draad door jullie carrière...

NR: Ik denk dat het meest logische antwoord is: de stem van Gregory... Ik denk dat dàt wel zal blijven voortgaan.

DE: En het duo op zich...?

NR: Ja... Wel: op zich kondigen zich -in onze ogen toch- nooit écht grote veranderingen aan, hoewel je per plaat kunt discussiëren over bezettingen en thematiek. Maar het is die stém die voor Dez Mona van levensbelang is, net zoals U2 zichzelf niet zou zijn zonder die karakteristieke stem van Bono. Vervang The Edge bij U2 en je kunt er nog een mouw aan passen, maar die stem blijft onvervangbaar. (nota: ondertekende moet even denken aan Christian Death die in de jaren 80 na het vertrek van zanger Rozz Williams gewoonweg doorgingen met Valor achter de microfoon. Maar over het recht op de naam Christian Death is dan later ook een bittere rechtszaak uitgevochten... Langs de andere kant: King Crimson heeft enkel gitarist Robert Fripp nodig om King Crimson te zijn...)

DE: (tegen NR) Nu vind ik wel dat je heel bescheiden blijft naar jezelf toe...

NR: Misschien, maar toch: of ik nu contrabass of elektrische bass speel is niet belangrijk,; zolang het maar past in het geheel dat op dat moment het belangrijkste is voor Dez Mona. Op vlak van muziek en arrangementen zijn we altijd al heel flexibel geweest en er zijn ook zoveel verschillende mogelijkheden. Dat drukt dus nu ook weer niet zo'n zware stempel... Maar neem die stem weg en het is Dez Mona niet meer...

GF: Ikzelf daarentegen vind dat Nicolas van in het begin méér geweest is dan louter de bassist van Dez Mona. Met de loop der jaren is zijn tweede liefde ook meer op de voorgrond gekomen: het oog voor detail van het geluid. Dit is zijn liefde ook voor het opnemen, het mixen... Jo Francken heeft wel de laatste plaat geproduced, maar eigenlijk was dat samen met Nicolas; en dat gaat ook voor al onze platen. Dat is ook het element dat al die muziek bij elkaar houdt: het feit dat één en dezelfde persoon steeds betrokken is geweest bij de uiteindelijke afwerking daarvan. In die zin is Nicolas inbreng ook meer en meer onmisbaar. Dez Mona is een organisch groepsgebeuren waarin iedereen zijn eigen inbreng in heeft; en dat voelt goed zo... Wanneer ik onbescheiden ben dan zou ik inderdaad stellen dat Dez Mona afhankelijk is van mijn stem.

NR: Maar dat is nu eenmaal de realiteit van een groep met een zanger. Weer dat voorbeeld van U2: dat zijn stuk voor stuk heel bekende personen, maar haal enkel Bono weg en je kunt aan niémand nog verkopen dat het U2 is...

GF: Kijk, wat we bijvoorbeeld gemerkt hebben tijdens ons werk voor film; eerst met Une Estoniènne à Paris en daarna ook met een kortfilm door Jan Van Dyck. Een van de twee ideëen van waaruit we zouden vertrekken was de song. Ik ben een zanger en dus een songman. Ik wil een lied maken; ik wil zingen en ik wil dit met woorden kunnen doen. Met deze kortfilm en ook met Une Estoniènne hebben we gemerkt dat filmmakers bang hebben van songs, van woorden... Stemmen in een soundtrack zou teveel aandacht trekken... Persoonlijk ken ik wel een aantal fantastische soundtracks met songs, maar kom... Voor Une Estoniènne hebben we de soundtrack volledig samen gedaan, maar voor de kortfilm heeft Nicolas al vrij snel het werk op zich gehoord. Wanneer ik het resultaat hoorde, dan stelde ik vast dat het resultaat nog heel Dez Mona was: de arrangementen, de manier waarop er met klank omgegaan wordt..., alles zat erin. Maar los daarvan...

NR: Je hebt ook een andere uitspraak: Phanta Rhei... Alles stroomt; alles in deze wereld is voortdurend in verandering. En dàt is ook waar...

DE: En da's een mooie afsluiter... Bedankt, heren, en dat jullie met succes jullie mogen aanpassen aan alle veranderingen...!

_______________________________________________________________________________

http://www.dezmona.com/

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : She Past Away - Disko Anksiyete

De groep die ons attent maakte op post punk / dark wave uit Turkije, ondertussen weten u en ik dat er daar wel meer moois te rapen valt zoals Art Diktator, Elz And The Cult, Bewitched As Dark of Dead Man’s Dream... maar het waren vooral zij die met hun debuut “Berlirdi Gece” (2012) een diepe indruk wisten na te laten. Tegenwoordig ...

lees meer...
CD BESPREKING : New Model Army - From Here

Aan de noordwestkust van Noorwegen ligt het kleine eiland Giske, een voormalige haven. Het is omgeven door fjorden en bergen aan de ene zijde en de uitgestrekte Noord-Atlantische oceaan aan de andere kant. Met slechts 700 inwoners is het leven er vaak rustig, ondanks het bijna constante gebrul van de wind. Daar, in de door twee neven en voormalige ...

lees meer...
CD BESPREKING : La Scaltra - The Third Eye

Het derde album van La Scaltra, wiens debuut in 2016 verscheen en bij mij toch wel enige indruk maakte. De missing link tussen minimal en gothic, tussen The Adams Family en Lost Highway. Zoiets. “The Third Eye” is meteen ook de derde langspeler van de dames en heer en klinkt wel, typisch La Scaltra maar minder koud en kil zoals ...

lees meer...
CD BESPREKING : Mirco Magnani & Łukasz Trzciński - Lumiraum

De Italiaan Mirco Magnani, ook bekend als T.C.O. is een momenteel in Berlijn gevestigde componist en videokunstenaar. Hij is onder meer mede-oprichter van Minox, Technophonic Chamber Orchestra, 4Dkiller en de platenlabels Suite Inc. en Suitevision. Na T.C.O. in 2006 begon hij in 2012 onder de naam Undogmatisch aan een nieuw project én ...

lees meer...
FOTO'S : Siglo XX - W-Fest Waregem 16/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : VNV Nation - W-Fest Waregem 16/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Lebanon Hanover - W-Fest Waregem 16/08/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Anatolian Weapons Feat. Seirios Savvaidis - To The Mother Of Gods

Anatolian Weapons, het nieuwste project van de Atheense kunstenaar, DJ en producer Aggelos Baltas (Dream Weapons, Fantastikoi Hxoi) debuteert op Beats In Space met ‘To The Mother Of Gods’. Het is een album gemaakt in samenwerking met volksmuzikant, liedjesschrijver en componist Seirios Savvaidis. Die laatste staat bekend voor zijn ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
CONCERT BESPREKING : W-Fest 4 dagen apart festivallen tussen verleden en heden! - W-Fest was er 4 dagen om van te genieten, oude bekenden en minder bekenden terug te zien en niet - zoals sommige reguliere media beweren - je jeugd nog eens opnieuw te beleven. Neen, gewoon om te zijn wie je bent, ...

Het zit er op de 4de editie van W-fest. De eerste keer in Waregem. Oudjes zoals ik herinneren zich ongetwijfeld nog The Steeple, where have the years gone, de club die Waregem op de wereldkaart zette als het om gothic en aanverwanten ging. Op een pisboog van waar ooit The Steeple stond, daar is Waregem Expo. Ik geef toe, de rit naar Wargem, ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : W-fest 14/8 - Irish Coffee & Twisted Nerve (Jirka Liessens)

De eerste avond van het enige wave festival in België begon gek genoeg met het thema Woodstock. Bezoekers werden voorzien van de nodige attributen hiervoor, wat het gekke tafereel opleverde dat de zwartste zielen eens door een roze zonnebril keken, letterlijk dan. Ondanks de flower power bracht de line-up ons heel andere muziek. Er ...

lees meer...
NIEUWS 13/08/2019 : Eerste namen voor M’era Luna 2020

Terwijl men momenteel nog bezig is met de grote opruiming voor hun 2019-editie lost M’era Luna voor hun editie voor volgend jaar al de eerste namen. Het verslag van M’era Luna 2019 lees je zeer binnenkort op deze pagina’s. M’era Luna wil meer zijn dan een ‘Duits’ festival en daarom gaan ze in de toekomst ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Jubel en juich ! Gothic Magazine terug onder de levenden!

Als oudje uit de scene kent u vast nog het Gothic Magazine. Er was een tijd dat ook deze website op papier werd gedrukt. Het bewijs? Hier onze eerste editie om virtueel te door bladeren. En we hopen tegen het eind van het jaar nog veel meer van onze fysieke edities online te hebben. Maar goed, in het mekka van de goth (Duitsland voor een goed ...

lees meer...
NIEUWS 09/08/2019 : Scary Black bij Secret Sin Records

Het Secret Sin Records label is een serieuze doorstart aan het maken. En wat meer is, regelmatig wordt u verwend met nieuwe namen. Binnenkort komt het Amerikaanse Scary Black bij dit label uit op cd. Nooit van gehoord zegt u? Welaan, onderstaade clip klinkt wat mij betreft beloftevol. Spaghetti westerns en de alternatieve jaren 80 zijn een ...

lees meer...
NIEUWS 08/08/2019 : W-Fest pakt uit met eigen app! Zaterdag uitverkocht!

Het is bijna zover, op 15 augustus schiet W-Fest voor de vierde keer uit de startblokken, dit jaar in Waregem (Expo). Om het voor de bezoeker zo comfortabel mogelijk te maken worden kosten nog moeite gespaard. Dat zal bijken uit de voorzieningen op het festivalterrein maar de organisatie biedt nu ook een eigen app aan om uw bezoek aan het ...

lees meer...
NIEUWS 07/08/2019 : Nieuwe editie van 'The Face Of God' van Militia

Militia heeft opgehouden te bestaan. Hun laatste werk was een uitstekende conceptplaat over het leven van Ambiorix, uit op Old Europa Café. Datzelfde label doet nu een heruitgave van 'The Face Of God', het atheïstisch manifest in muziekvorm dat het eco-anarchistisch metaalslagerscollectief in 2015 uitbracht. Ok, de originele ...