canli casino

Dark Entries Logo

625 items

   

Gavin Friday
Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
05/08/2012, Jan Denolet
 Bookmark and Share

05/08/2012 : Gavin Friday - Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
05/08/2012 : Gavin Friday - Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
05/08/2012 : Gavin Friday - Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
05/08/2012 : Gavin Friday - Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
05/08/2012 : Gavin Friday - Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...
Trouwe bezoekers van deze site die beweren dat ze nog nooit van Gavin Friday gehoord hebben lijden ofwel aan beginnende dementie, ofwel zijn ze de boterhamdozenleeftijd nog niet ontgroeid. In ieder geval is het schier onmogelijk dat u de legendarische en grensverleggende Virgin Prunes niet kent; Ierlands eigenste avantgardische goth-postpunk combo die zich live vaak ontpopten tot een provocerende transgender guerilla. Nadat hij in 1986 als laatste zanger (compaan Guggi verliet de VP al eerder) een punt zette achter Virgin Prunes begon hij aan een eigenzinnige solocarrière, waar zijn fascinaties voor o.a T-Rex's Marc Bolan, onze eigenste Jaques Brel en ook de cabareteske werken van Kurt Weill en Bertholt Brecht meer ademruimte kregen. Na 3 albums, met zijn muzikale maatje Maurice Seezer, was het tot 16 jaar wachten op zijn 4de album, catholic. Niet dat de man vakantie genomen had: naast steun- en toeverlaat van jeugdvrienden U2 en schrijver van soundtracks (ja, ook die van 50 Cent's Get Rich Or Die Trying) kampte de man met rugproblemen, een echtscheiding en recenter nog de dood van zijn vader. Dark Entries had al eens gepolst naar de 10 nummers (van anderen) die de meest diepgaande invloed hebben uitgeoefend op zijn leven en aanvankelijk zag Mr. Friday dit wel zitten; maar om een of andere reden werd dit plan nooit verder uitgevoerd. Dan maar proberen om de man zélf te pakken te krijgen. Dit lukte uiteindelijk aan de vooravond van zijn concert in het Openluchttheater Rivierenhof te Deurne, op 1 augustus. Een kort maar vlot gesprek met een aimabele man...

________________________________________________________________________________

Dark Entries: Er zijn onlangs al zoveel interviews met je geweest in de nederlandstalige pers dat er alles wat er te weten valt over je album catholic al eens gevraagd is...

Gavin Friday: (grijnst) Soms toch, ja...

DE: Ik ga dus proberen om een aantal minder voor de hand liggende zaken te vragen, te beginnen met de afbeelding middenin het tekstboek. Daarin is een duidelijke referentie te zien naar Diamond Dogs van David Bowie... (GF heeft de inside gatefold cover van dit album uit 1974 zorgvuldig gereconstrueerd, aangepast aan zijn persona en op zijn beurt gebruikt in het artwork van catholic).

GF: The Diamond Dogs-thing, ja... Het is een hommage aan dat tijdperk... Toen ik het album catholic maakte gaf ik aan bevriend auteur Patrick McCabe -schrijver van o.a. Butcher Boy- de opdracht om er (net als voor het vorige album, Shag Tobacco) een kortverhaal bij te schrijven. Daarvoor gaf ik hem alle muziek en teksten ter beschikking. Toen zijn verhaal af was begon ik na te denken over de beeldtaal die ik zou gebruiken voor het artwork en dit was het eerste dat in me op kwam. Ik zocht op dat moment ook achter een manier om mijn overleden vader, een kweker van boxers, te representeren. Ik ken dit soort honden dus zowat mijn hele leven vanwege mijn vader. Ik wou niet te sentimenteel overkomen en koos er dus voor om eerder een afbeelding van een boxer te gebruiken dan een foto van mijn vader. Ik ging dus de boxer gebruiken als een soort van bewaker van de Hemelpoort, getriggerd door het verhaal Requiem For The Fallen van Patrick McCabe...

DE: Een verhaal dat net als Future Legend/Diamond Dogs een soort van futuristisch verhaal is...

GF: Precies... Wat ook meespeelt is het feit dat -wanneer je een album koopt, het thuis bekijkt en beluistert- ik ervan hou dat de muziek, de teksten en het artwork allen refereren naar één groot geheel. Dit geeft extra uitstraling én het brengt je meer in de fantasiewereld die een album toch vaak is...

DE: Denk je niet dat met de huidige trend van downloaden, via i-tunes of illegaal, veel van dit soort bedoelingen verloren gaan...?

GF: Niet persé, want voor i-tunes stond ik erop dat de teksten en het artwork ook als optie gedownloaded konden worden. Het gaat dus niet verloren. Maar toch hou ik meer van het louter fysieke geheel. De kwaliteit is om te beginnen al veel beter dan. Die DD-afbeelding (trouwens van de hand van de Belg Guy Peelaert) is ook een zowel reële als zeer surreële afbeelding. In de jaren 70 had je een boek, Rock Dreams, met al die iconische afbeeldingen van muzikanten en andere artiesten in een surrealistische omkadering. Mijn adaptie van de DD-afbeelding is dus mijn ode aan die tak van de 70's en het is ook een vorm van tongue-in-cheek humor.

DE: Antony Hegarty (van A. and the Johnsons) liet zich ooit eens ontvallen dat we nichterigheid en vrouwelijkheid moesten koesteren en erkennen als een deel van een ieders persoonlijkheid. Zelf heb jij van bij de start van de Virgin Prunes tot nu altijd die geslachtsoverschrijdende referentie gemaakt, bv. ook op de cover van Shag Tobacco en ook nu weer. Vanwaar komt die drijfveer?

GF: Ik denk dat die drijfveer er altijd al geweest is. Ik sta in bewust contact met zowel mijn mannelijke als mijn vrouwelijke zijde en ik exploreer dat verder. Bij de Virgin Prunes kon je er -met Guggi en ik in vrouwenkledij- niet omheen en het is er nog steeds. In mijn werk is er altijd dat -desnoods gesublimeerd- spoor dat met de geslachtstegenstellingen en -gelijkenissen speelt. Op de daarnet aangehaalde DD-hommage sta ik er enerzijds op gekleed als een soort van securityman die anderzijds ook naaldhakken draagt. Het beeld heeft zo een diepere impact dan gewoon een vent in vrouwekledij. Ik hou ervan om iets in vraag te stellen en vervolgens de boel wat aan te zwengelen, uit te vergroten.

DE: Het heeft dus minder te maken met het uitspelen van tegenstellingen...?

GF: Het heeft zelfs niks te maken met uitspelen van tegenstellingen. Het heeft alles te maken met mijn zelfexpressie.

DE: Ik vroeg dit omdat David Tibet van Current 93 wél met bepaalde tegenstellingen speelt, om duidelijk te maken dat het ene inherent kan zijn aan het andere. Hij gebruikte bv. de melodie van kinderrijmpjes en gaf ze een confronterende en kwaadaardige inhoud mee (GF kent het werk van C93 blijkbaar, knikt instemmend). Hiermee verbindt hij de voor de meeste mensen nostalgische kindertijd met angstaanjagende horror.

GF: Voor sommigen is hun kindertijd ook wel gerelateerd met horror... (bedenking achteraf: als Ier heeft Gavin Friday de terreur van zowel de Britse bezetter als van het IRA vanaf de zijlijn meegemaakt. Ook was er de bomaanslag in Dublin -notabene gelegen buiten de officële conflictzone- die de meeste slachtoffers tot dan toe telde. Gavin woonde toen als kind in Dublin. Hij heeft ook Ierland meegemaakt als oerconservatief katholiek bastion, waar kindermisbruik en -mishandeling door geestelijken de doofpot in werd gestopt. Ook maakte hij deel uit van een humanitair hulpkonvooi in Kosovo, waardoor hij geconfronteerd werd met het leed van de Kosovaarse oorlogsslachtoffers.)

DE: En ook kunnen kinderen onderling heel wreed zijn naar elkaar toe...

GF: Wat het Draggy ding betreft: het kan confronterend overkomen maar tegelijkertijd is het niets abnormaal. Het is bedoeld als deels provocerend en deels mensen na doen denken, uitnodigen om hun concept van Normaal los te laten en uit te breiden.

DE: Je haalde daarnet aan dat kindertijd soms kwetsend en confronterend kan zijn, wat me brengt bij een van mijn volgende vragen. Het gaat over Sinéad O'Connor's teksten en gebruik van beeldtaal. In de videoclip van Fire on Babylon bv. waar ze als een soort Jeanne d'Arc het monster van de kindermishandeling (uit haar jeugd) te lijf gaat. Ook heeft ze dat album Faith & Courage (uit 2000) dat voornamelijk gaat over genezen van leed, aanvaarding en lijden beantwoorden met liefde i.p.v. met haat. Ook in jouw album catholic vind ik deze thema's vaak terug, verspreid over het album maar vooral ook in één nummer...

GF: Blame (opgedragen aan zijn overleden vader)...?

DE: Nee... In Blame ook wel, maar ik had het over It's All Ahead Of You.

GF: Dat nummer gaat over de shit die mensen soms meemaken in hun leven, zowel emotioneel als fysiek... whatever... Zowel op jonge als op oudere leeftijd en zowel in realties als in vriendschappen. Pijn is inherent aan het leven en het is belangrijk om daar geen slachtoffer van te worden. Je moet jezelf telkens opnieuw bij elkaar proberen rapen om vooruit te gaan. Om een toekomst te hebben moet je soms ballast uit het verleden los kunnen laten. In die zin is It's All Ahead Of You eigenlijk een optimistisch nummer. Wat Sinéad betreft kan ik zeggen dat we wel vaker bepaalde meningen delen, maar op een... euh... andere manier.

DE: Ze heeft dan ook een heel aparte persoonlijkheid.

GF: Ze heeft een gewéldige persoonlijkheid...

DE: Je zei al eens dat, wanneer ze zingt, ze je aan het huilen brengt...?

GF: Ik denk dat véél mensen huilen wanneer ze zingt (uw dienaar beaamt dit). Een tijdje geleden hebben we nog samen in Dublin twee nummers van catholic gezongen: Land On The Moon en A Song That Hurts.

DE: De meeste die ik het album liet zien en beluisteren bestempelen het als een nogal melancholisch en zwaar album; maar zelf vind ik het eigenlijk eerder een positief album...

GF: Het is nogal moody en warm, niet echt een rockalbum of een luid album. Persoonlijk vind ik het niet echt melancholisch...

DE: Behalve dan misschien Lord I'm Coming, het laatste nummer?

GF: Dat nummer is nogal... intens... Dat is zelfs bijna meer een gebed dan een lied. Het is in ieder geval een speciaal nummer. Melancholisch zou ik het echter niet noemen. Het is evenwel heel eigen aan mijn persoon, zijnde een Ier. Melancholie is iets heel natuurlijks voor ons Ieren. Het album echter heeft meer te maken met het leren omgaan met verlies en leed dan dat het gaat over een bepaalde geestesgesteldheid. In die zin zie ik het ook zeker als een eerder positief album.

DE: Als je de geschiedenis van Ierland bekijkt dan kan je er niet omheen dat jullie inderdaad al heel wat te verwerken kregen en van daaruit kan ik wel volgen dat je melancholie beschrijft als iets dat de Ieren eigen is... Ik zou het nu eens graag over seks willen hebben: de Virgin Prunes was een en al right-in-the-face seks terwijl op je soloalbums de sexyness eerder gesublimeerd was. Shag Tobacco speelt nog het duidelijkst met het thema omdat het al vanaf de albumtitel als een smooth & kinky rode draad doorheen het album loopt. En waar zit, apart van Perfume, de seks in catholic...?

GF: (al lachende) Welja... Perfume is de seks in catholic...

DE: Het voelt aan alsof je alle wulpsheid van het album in dat ene nummer geconcentreerd hebt.

GF: Gek dat je dit zegt, want toen ik het album aan het maken was had ik het gevoel dat het wel wat extra energie en levendigheid kon gebruiken. And that's where Perfume came in... Uiteraard draait niet alles om seks. En natuurlijk, om terug te gaan naar het kernthema van catholic, zijn er veel teleurstellingen, lijden en verlies die hun oorsprong vinden in seksuele ervaringen en relaties.

DE: In catholic zit dus duidelijk meer Thanatos dan Eros... Ik wil het even hebben over m'n favoriete nummer, Where'd Ya Go? Gone. Op een gegeven moment hoor je één krachtige blaf van een hond. Ik vind dit het meest buitengewone geluid op gans de plaat...

GF: (lacht) Dat van de hond... Ja...

DE: Het is alsof die ene blaf het nummer in tweeën splijt. Wat is het verhaal daarachter?

GF: Het nummer zelf is eigenlijk een bluesy nummer met een electroflash erdoor gedraaid. Het geeft het gevoel weer van bijvoorbeeld iemand z'n arm die door iemand anders gebroken werd, of nog beter: zijn hart, en die vervolgens beslist van "Fuck you, jij gaat me nooit meer kwetsen!". Dat met de hond zelf gebeurde eerder op een spontane manier: ik heb meestal een van mijn honden bij me in de buurt, want ik hou echt wel veel van mijn honden. Op dat moment was er een mee naar de studio en hij begon te blaffen, alsof hij ook bij de band hoorde. Omdat het zo goed paste in de leefwereld van catholic vond ik het zinvol om dit te gebruiken als link met de rest...

DE: Goede keuze, want het komt duidelijk zo over. Je hebt voor je eerste 3 soloalbums samengewerkt met Maurice The Man Seezer en daarna hebben jullie wegen zich blijkbaar gescheiden. Ik maak hier de vergelijking met David Bowie en Brian Eno, die samen Bowie's Berlijn-trilogie ( Low / Heroes / Lodger ) maken, om daarna tot de conclusie te komen dat het niet beter dan dàt zal worden en dat ze daarna beter met andere dingen bezig zouden zijn...

GF: Zo mag je het ook ongeveer zien ook. We hebben zo'n 20 jaar samen gewerkt, eerst aan de 3 albums en daarna aan verscheidene soundtracks. Ik had het na een tijdje gezien met die soundtracks en wou me op nieuwe uitdagingen richten; zoals theater en zo... Maurice Seezer wou nog verder dat soort werk blijven doen, terwijl ik terug de roep van het podium voelde. We zijn dus elk een andere richting uit gegaan zonder dat dit echt tegenover elkaar uitgesproken werd. Het is jammer, maar wel noodzakelijk om een volgende stap te maken. Misschien dat we in de toekomst nog samen zullen werken, wie weet...

DE: Sinéad O'Connor heeft haar nieuwe album, How About I Be Me (And You Be You)?, ergens dit jaar uitgebracht. Op het laatste nummer, V.I.P., hekelt ze bekende artiesten die graag in de media komen en ook al eens met de Paus op de foto willen staan. Dat lijkt me eentje voor Bono bedoeld... Ze gaat verder met te stellen dat ze beter écht iets zouden doen voor anderen i.p.v. wakker liggen van de aandacht die hun liefdadigheid etc. hen kan opleveren. Jij bent zelf trouwens naar Kosovo geweest met een Ierse hulporganisatie. Dat moet een ingrijpende ervaring geweest zijn en ik vraag me af wat het met jou persoonlijk gedaan heeft, op een dieper niveau...

GF: Vlak daarvoor is mijn huwelijk op de klippen gelopen en ik begon te veranderen in een zelfmedelijdende en egoïstische arsehole. Toen ik tegen een vriendin mijn gedrag probeerde te vergoeilijken door te stellen dat ik in een hel beland was, gaf ze me van antwoord door naar de TV te wijzen, waar net een reportage over de oorlog in Kosovo te zien was, en me erop te wijzen dat dààr het leven een hel was. Aanvankelijk schudde ik dat van me af en bleef ik in m'n zelfmedelijden zitten. De volgende dag belde ze me op en ondertussen was ik naar de andere kant gedraaid en heb ik een manier gezocht om daar iets te gaan doen, om te helpen. Wat het vooral met me gedaan heeft is dat het me terug op m'n pootjes gezet heeft. Veeg jezelf bij elkaar, denk aan de weg die nog voor je ligt en verval niet in zelfmedelijden. Er zijn altijd mensen die meer te verduren hebben dan jij en die ook vooruit willen met een beter leven. Het is een heel ingrijpende ervaring om in een rij mensen te lopen met links en rechts lijken om je heen, wetende dat je niks mag aanraken omdat de boel vol mijnen ligt. Een lijk dat er al 2 weken ligt ziet er ook niet uit als in de films; het is een nogal intense ervaring die je voorgoed verandert. Ik deed het voor mezelf omdat het me hielp om mijn eigen leed terug in het juiste perspectief te plaatsen. Ik heb me ook veraf gehouden van PR-gedoe en ik praat er nog steeds niet graag over. Ik vind het soms ook ronduit cynisch wanneer sterren voor het oog van het publiek gul aan liefdadigheid doen en er de pers mee halen. Zelf hoef ik dat soort aandacht niet. Ik ben al tevreden met de wake up call en levensles die ik erdoor gekregen heb.

DE: Ik wil nog even Bono en Sinéad tegenover elkaar plaatsen. Bono heeft ooit eens gesteld dat artiesten soms zo'n aandachtshoeren zijn dat ze bijna ongelukkig worden wanneer ze denken niet herkend te worden, wanneer geen foto's getrokken en geen handtekeningen gevraagd worden. Alsof je plots niet meer mee telt. Sinéad neemt de andere stelling in door uitdrukkelijk te vragen haar met rust te laten, geen foto's te nemen en haar vooral niet aan te gapen.

GF: Sinéad is een heel bekende vrouw, al van jongsaf aan, en dat zal zo blijven voor de rest van haar leven. En Bono is een van de beroemdste mensen ter wereld... Ik denk dat het een soort ziekte kan worden, een verslaving. Je merkt een camera op en je gaat direct over naar een andere modus, je gaat een rolletje spelen.

DE: Je gaat jezelf bijna onbewust naar de camera wenden omdat je denkt dat dit die er is voor jou...?

GF: Zoiets. De meeste artiesten en performers zijn altijd wel ergens op zoek naar aandacht, liefde of erkenning. En dat begint al met opkleden wanneer ze ergens naartoe gaan. Ik heb er persoonlijk minder mee te maken gehad, natuurlijk omdat ik lang niet zo beroemd ben. Ik kan nog gewoon naar de pub of met de trein ergens naartoe zonder lastig gevallen te worden.

DE: O.k.... Hoeveel tijd hebben we volgens jou nog over?

GF: Zijn 5 minuten goed voor je? Daarna wil ik graag voor mezelf nog enige oefeningen doen voor ik op moet.

DE: Ik zal het wat proberen inkorten. Herinner je nog de Virgin Prunes Matinee in Brussel (Anciènne Belgique), enige jaren geleden? En herinner je jezelf ook het duo dat tussendoor de muzikale invulling verzorgde?

GF: (vrijwel direct) Dez Mona...?

DE: Precies! Ze hebben ondertussen 4 albums uit en ze werken nu aan hun 5de. Ben je bekend met hun werk of niet?

GF: Toen met de Matinee hadden ze mij een CD overhandigd (dat zal dan hoogstwaarschijnlijk Pursued Sinners zijn, uit 2007). Ik vind de stem van de zanger nogal markant, hou ik wel van. Ik weet ook nog dat Guggi en ik opkwamen en samen met die twee Sweethome Under White Clouds zongen.

DE: Ja; de zanger wist me achteraf nog te zeggen dat hij nogal gëintimideerd was (grijnslachje van Gavin) maar dat hij het wel tof vond.

GF: They're good people...

DE: Ja, is ook zo... Een tijdje terug had ik een interview met ze en dan kwam de keer ter sprake dat ik hen 2 CDr's gegeven had met muziek die me deed denken aan Dez Mona. Niet persé artiesten die hen beïnvloed zouden hebben of die ze zelfs zouden moeten kennen, maar wel muziek die voor mij soms dezelfde sfeer uitademt.

GF: En wat stond er dan zoal op?

DE: Het bevatte muziek van o.a. Michael J Sheehy, Tim Buckley -maar dan in zijn hitsige white funk periode-, Shock Headed Peters met een jazzy nummer en er stond zelfs een Danielle Dax op. Verder ook nog Little Jimmy Scott...

GF: Ik zie wel waarom Jimmy Scott er ook op staat. Dan gaat het waarschijnlijk om die bijna vrouwelijke stem in een mannenlijf...

DE: Precies. Toen ik ze vroeg of ze er wel comfortabel mee waren om als artiesten een CDr te ontvangen met werk van andere artiesten (nvdi: ik heb alle oorspronkelijke albums wel in huis) zeiden ze dat het voor hen heel ok was. Het is voor hen een manier om kennis te maken met nieuwe muziek, waar ze anders misschien niet van gehoord hadden. Vergelijk het met de cassettes die je vroeger aan elkaar doorgaf: indien je de muziek goed vond dan ging je uiteindelijk toch de plaat gaan kopen... Het is er zelf mee gëeindigd dat Dez Mona deze 2 CDr-compilaties ging gebruiken om af te spelen als wachtmuziek voor hun optredens.

GF: Da's wel fijn van ze...

DE: Omdat ik wel vermoedde dat je Dez Mona zou appreciëren en omdat ik denk dat je hun albums in Ierland niet gauw zult vinden, krijg je nu een CDr-compilatietje mee.

GF: Hartelijk dank daarvoor! Ik had al een album dat ik heel graag hoor en nu ben ik natuurlijk wel nieuwsgierig naar de rest van hun materiaal. Doe die kerels alvast de groeten wanneer je ze nog eens tegenkomt (dezelfde avond, dus)...

DE: Nog één vraag om af te sluiten: in 2015 zal je, vanaf de Virgin Prunes-single Twenty Tens -I've been smoking all night long-, 35 jaar muziek aan het uitgeven zijn. Indien er dan een carrière-overspannende compilatie zou komen (stél dat), een beetje zoals David Sylvian dit jaar nog maar net deed, welke nummers zouden er zéker niet mogen ontbreken op de tracklist?

GF: Persoonlijk zou ik elk jaar een compilatie uitbrengen (lacht). Moeilijke vraag hoor...

DE: Te beginnen met de Virgin Prunes natuurlijk. En je mag ook oog hebben voor collaboraties zoals Tenderness of Wolves met Coil (op het Coilalbum Scatology uit 1984).

GF: Dat was inderdaad een sterk muziekstuk... Het zou zeker wat Virgin Prunes inhouden. We beginnen vanavond trouwens met iets van de VP... Ik zou echt niet kunnen kiezen. Misschien dat ik gewoon alles in één keer zou doen...

DE: Ah, dan zou het een heuse verzamelbox worden!

GF (lacht) Een box! Dat zou het wel zijn...! 35 jaar... shit!

DE: Did I make you feel old...?

GF: Nee, dat is het niet. Soms voel ik me 110 en een andere keer weer lekker 15. Het is een beetje als met The Portrait Of Dorian Grey (ken uw klassiekers: Oscar Wilde!): soms bestaat de tijd niet echt. Wanneer je muziek maakt moet je elke keer opnieuw weer zo gepassioneerd, zo kwetsbaar, zo vurig en zo verliefd zijn als toen je je eerste single of album maakte. Anders is het bullshit...

DE: Dat was een mooie afsluiter! Ik denk dat ik je nu ga laten, want je had nog wat oefeningen te doen?

GF: Inderdaad: mijn stemoefeningen. Vroeger deed ik het niet, hoewel dat het nooit een overbodige luxe is. (glimlachje) Wanneer je 20 bent denk je nou eenmaal aan 'belangrijker' dingen...

________________________________________________________________________________

http://www.gavinfriday.com/

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Echo Us - To Wake A Dream In Moving Water

Dromerig, astraal, vluchtig, zweverig, gelaagd, complex, bevreemdend, overvol…. Het zijn een paar van de termen die we in het verleden gebruikten om de muziek van Echo Us te omschrijven. Deze is een mix van ambient, prog rock, new age met zelfs klassieke muziek en etnische invloeden. Na de hoog gegrepen Memoriam-trilogie over het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Moan/Genetic Transmission - Dedicated To Luigi Russolo

Geen deel 1 zonder deel 2, zo denken ze ook bij Zoharum, en daarom stellen ze ons na Collaboration 1 een ander samenwerkingsverband tussen de twee Poolse acts Genetic Transmission en Moan voor. Deel vier inmiddels uit de archiefreeks van Genetic Transmission met de titel Dedicated To Luigi Russolo. Enig opzoekwerk was aanbevolen want we ...

lees meer...
CD BESPREKING : Genetic Transmission/Moan - Collaboration 1

Toen er tijdens onze redactievergadering weer 2 delen uit de archiefreeks van Genetic Transmission op tafel verschenen, probeerde ik deze met enige argwaan alsnog af te wimpelen want de vorige twee Genetic Transmission platen met de spreekwoordelijke overschotjes, vond ik nu nu niet bepaald hoogvliegers. Met de wijsheid “it’s ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maninkari - L’Océan Rêve Dans Sa Loisiveté, Second Session

L’Océan Rêve Dans Sa Loisiveté, Second Session, het is qua titel een hele mondvol. Tevens is het het vervolg op de in 2014 verschenen (niet bij Zoharum, maar bij Three:four Records) eerste sessie onder deze titel. Maninkari zijn de twee Parijse broers Frédéric en Olivier Charlot, geen onbekenden ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Bimfest 2017 - Bimfest editie 2017, 15 en 16 december, De Casino, Sint-Niklaas

Elk jaar zo rond de kerstdagen is het weer tijd voor het Belgian Independent Music Festival, kortweg Bimfest. Dit jaar al aan zijn 16de editie toe en daarmee ongetwijfeld één van de langst lopende underground festivals hier ten lande. Dit jaar ook weer in die mooie zaal die De Casino in Sint-Niklaas is, knus en gezellig maar ...

lees meer...
CD BESPREKING : Hecq - Chansons De Geste

Chansons De Geste van Ben Lukas Boysen oftewel Hecq is een heel persoonlijk album geworden van deze ervaren rot in het vak (actief sinds 2003, Chansons De Geste is zijn 18de album). De doelstelling van deze plaat was tweeledig; namelijk een soortement eerbetoon aan het verleden, maar tevens een streven om zowel gebeurtenissen en individuen ...

lees meer...
NIEUWS 17/12/2017 : Nu reeds te winnen : een duoticket voor M’era Luna 2018

We zijn er dan wel vroeg bij. Maar toch, het is nu reeds mogelijk om een gratis duoticket te winnen voor M’era Luna 2018. De eerste bandnamen werden reeds bekend gemaakt, met alvast grote namen als Apoptygma Berzerk, Ministry, Hocico, In Strict Confidence, Clan Of Xymox, Das Ich en Front 242. Het voorlopige overzicht kan je hier vinden. ...

lees meer...
NIEUWS 16/12/2017 : Het eindejaarslijstje van Dimi Brands

Met een nieuw jaar in het vizier kijken we bij Dark Entries traditiegetrouw nog eens achterom middels onze eindejaarslijstjes. 2017 bleek een meer dan uitstekend muziekjaar te zijn, want het was deksels moeilijk om een top 20 samen te stellen (een top 10 zou te veel sterke releases onrecht aandoen). Na veel denk- en schrapwerk ziet ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 15/12/2017 : Zusterliefde bij Midnattsol

Midnattsol, het project van Carmen Elise Espenæs, mag voor het volgende nieuwe album rekenen op de strot van haar bekende zus, dé Liv Kristine (ex-Theatre of Tragedy, ex-Leaves Eyes). Meer nog, ze wordt een vast lid van de bende. Een borrelhapje van wat komen zal, kan je hier proeven. Meer info over het vierde studioalbum (voorganger ...

lees meer...
NIEUWS 14/12/2017 : De eerste namen voor Porta Nigra XIII!

De kerstperiode brengt allerhande cadeautjes met zich mee, zo maakten onze Aarschotse vrienden van Porta Nigra ons alvast enorm blij met een eerste lading namen voor de dertiende editie van dit fijne festival, op 10 maart 2018, traditiegetrouw in de Klinker. Onlangs vond in Zweden een jubileum festival ter ere van 30 jaar Cold Meat Industry ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : DWAALSPOOR (09-12-2017, Flora Theater, Delft) - Een meer dan geslaagde avond bij onze noorderburen.

Dark Entries lezers die mijn schrijfsels op de voet volgen en die me een beetje kennen, weten dat ik niets dan lovende woorden veil heb voor het Nederlandse evenement Dwaalspoor, dat sinds vorig jaar, vergeef me de flauwe woordspeling, terug op de rails staat. Dit jaar ontbrak misschien een echte grote naam in Delft (Rotterdam was dit ...

lees meer...
NIEUWS 11/12/2017 : Aftellen naar BIMfest

Het is nu echt aftellen naar de volgende BIMfest-editie, de zestiende al in de geschiedenis van het festival. Het festival gaat op 15 en 16 december door in de Casino van Sint-Niklaas. Met namen als Blancmange, Crash Course In Science, Kirlian Camera, The Invisible Spirit, Psyche, No More, The Horrorist, Xotox, Parade Ground en Implant - aangevuld ...

lees meer...
FOTO'S : Lacuna Coil - Moonlight Music Hall Diest

lees meer...
FOTO'S : Cellar Darling - Moonlight Music Hall Diest

lees meer...
FOTO'S : GBH - @ De Klinker Aarschot