casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

686 items

   

Clock DVA en The Anti Group Conspiracy
De keren waarop ik mijn intu´tieve gevoelens negeerde, heb ik fouten gemaakt
06/11/2011, Chris Konings
 Bookmark and Share

06/11/2011 : Clock DVA en The Anti Group Conspiracy - De keren waarop ik mijn intu´tieve gevoelens negeerde,  heb ik fouten gemaakt
06/11/2011 : Clock DVA en The Anti Group Conspiracy - De keren waarop ik mijn intu´tieve gevoelens negeerde,  heb ik fouten gemaakt
Clock DVA was één van de groepen uit de industrial scene van Sheffield begin jaren 80. Hun eerste single verscheen heel toepasselijk op Throbbing Gristles ‘Industrial’ label. Vervolgens bracht de groep het veelgeprezen ‘Thirst’ uit en in 1983 verscheen ‘Advantage’ op Polydor. ‘Buried Dreams’ kwam uiteindelijk in 1989 uit, na diverse scheidingen en tragedies, en kondigde het einde van de jaren 80 aan, met technologische vernieuwingen in het vooruitzicht. Na verdere experimenten tot 1994 verzonk Clock DVA in een diepe winterslaap, waar het pas in het nieuwe millennium uit zou ontwaken.

Na 16 jaar rusten stonden ze verleden zomer op de planken op het Wave-Gotik-Treffen in Leipzig, en binnenkort kan je zowel Clock DVA als The Anti Group Conspiracy (TAGC) op het BIMFest zien in Antwerpen. Chris Konings voelde Adolphus "Adi" Newton aan de tand. (Klik hier voor de Engelstalige versie op Peek-a-boo.)

Dag Adi. Hoe zie je zelf je muziek?

Ik denk en voel dat muziek een vitale en intrinsieke rol speelt in ons leven en in onze cultuur. Van meet af aan waren beeld en geluid fundamenteel voor de menselijke cultuur, in het spirituele en sociale gebruik, omwille van de psychofysische en alomtegenwoordige energie die in de fysische en menselijke psyche geïntegreerd is. Muziek overbrugt de zuivere semantische taalaspecten, omdat het onbewuste en bewuste geesten opent voor hetgeen ze gewoonlijk niet waarnemen. Daarom wordt muziek vaak omschreven als sacraal en magisch. De meeste mensen denken eigenlijk niet na over muziek, maar ervaren het gewoon, omdat geluid en zijn diverse associaties zo ingebouwd zijn in de menselijke natuur dat we het als vanzelfsprekend beschouwen. Maar als we het weg zouden nemen, zou ons gevoel van mentaal en fysiek verlies onschatbaar zijn.

Jacques Attali schreef: ‘we moeten radicaal nieuwe theoretische vormen bedenken om te kunnen spreken over nieuwe werkelijkheden. Muziek, het structureren van lawaai, is één van die vormen. Het weerspiegelt de bouwstenen van de samenleving, het vormt de geluidsband van de trillingen en de tekens die onze maatschappij vorm geven. Als begripsinstrument dwingt het ons een geluidsvorm van kennis te ontcijferen.’

Muziek is een krachtige en vitale dimensie die ons, indien we het op de juiste manier gebruiken, kan helpen om een meer intelligente en beschaafde samenleving te ontwikkelen.

Werkelijk vruchtbare muziek, de enige muziek die ons echt kan raken, die we echt liefhebben, is een muziek die dromen bevordert, die alle rede en analyse verbant. Men moet er niet naar streven om eerst te begrijpen en dan pas te voelen. Kunst tolereert geen rede. (Albert Camus)

Wat kunnen we verwachten van beide concerten?

Nieuw en oud materiaal. Niet gewoon een weergave van oud materiaal maar geactualiseerde en gewijzigde versies, aangezien ik een aantal nieuwe aandachtspunten wou inbrengen. Voor mij is het idee van getrouwe vertolkingen niet zo interessant. DVA is een functioneel en experimenteel platform. Ik doe geen optredens om oud materiaal te spelen, maar ik begrijp dat mensen graag hun favoriete nummers horen, dus probeer ik een mix te maken die dit mogelijk maakt op een creatieve manier. De set van DVA zal nieuw materiaal bevatten van de plaat die gepland is voor 2012, en uit Post Sign, dat tegen eind 2011 moet uitkomen.

In de TAGC set zullen we het grootste deel spelen en projecteren van ‘Meontological Research Recording Record 3: Transmission from the Trans-Yoggothian Broadcast Station’, een werk dat de vorm aanneemt van een DVD-boek met harde kaft. Elk nummer is voorzien van een hoofdstuk in het boek, dat de conceptuele basis voor audio en visualisatie omschrijft. Ik zie het als een reeks van bezwerende stukken. Deze uitgave is voor mij de verwezenlijking van de Meontelogische reeks, met als hoogtepunt de samenwerking met Micheal Bertiaux, het hoofd van OTOA en ‘La Couleuvre Noire’ en de bedenker van het begrip Meon, en Barry William Hale, een Australisch beeldend kunstenaar en magiër met erg interessante werken en publicaties op zijn actief.

Kan je uitleggen waar het bij Clock DVA allemaal om draait?

Het doel van DVA was en is nog steeds om het gamma aan sonische en visuele middelen uit te breiden, door experiment, onderzoek en ontwikkeling van geluid en visuele media. Sinds het eerste optreden werd visueel materiaal gebruikt in de vorm van films of diaprojecties. Deze visuele middelen en de artwork van de platen maken integraal deel uit van het concept en van het bijhorende geluid. Film wordt behandeld als een gelijkwaardige discipline, niet enkel als een lichtshow bij het optreden. Over de jaren heeft het gebruik van film en video zich ontwikkeld binnen DVA, wat resulteerde in een aantal stukken die voornamelijk film en visueel zijn. Het geluid van DVA is erg gevarieerd, maar heeft wat mij betreft altijd zijn eigen unieke perspectief gehad, een verkenning en experiment van de vorm van een liedje om iets nieuws te scheppen en de vitaliteit van het medium te vrijwaren.

Een hoop dingen zijn fout gelopen toen jullie bij Polydor tekenden tijdens Advantage. Hoe loopt het met Mute records?

Ik zou niet zeggen de dat dingen fout liepen. Integendeel, de toegankelijkheid van ons geluid werd groter, en in termen van media-aandacht en erkenning gingen we erop vooruit. Mijn doel was om uit het hokje van de industrial te breken door opnieuw binnen de conventionele muziek te werken, om uiteindelijk deze vorm te ondermijnen en uit te breiden, en de definities te doen vervagen. Ik geloof dat we dat met Advantage bereikt hebben, maar tegelijkertijd sommige clichés binnen het genre versterkt hebben. Sommige individuele ego’s voelden zich aangetast door zoveel adoratie en erkenning.

Dat was het probleem, niet het geluid of de beelden. Indien DVA dezelfde formule was blijven gebruiken was het zeker naar een commerciëler en breder publiek gegaan. Voor mij was dat in vele opzichten positief, omdat ik toen de mogelijkheid had om de Anti Group te vormen, dat ik steeds gewenst had als een actief en creatief onderzoeksproject.

Mute heeft onlangs trouwens een aantal zaken met EMI Distribution opgelost die de afgelopen jaren voor vele vertragingen hebben gezorgd, niet enkel voor mij maar ook voor vele anderen.

Ik heb gelezen dat er een grootschalige compilatie op komst is bij Mute. Kan je daar iets meer over vertellen? Zal het beschikbaar zijn op het Bimfest in december?

Dat klopt. Het project vordert goed. De herontworpen hoezen hebben elk een boekje van 12 pagina’s met nieuw beeldmateriaal en met de oorspronkelijke context. De box zal 8 cd’s bevatten en een boekje van 120 pagina’s. Er staat ook onuitgegeven materiaal op elke cd. Die komen allemaal van de originele DAT masters en andere analoge bronnen. Het tijdsschema wordt nog aangepast aangezien ik momenteel met de preproductie en de remasterig zit. Er wordt ook een DVA tentoonstelling gepland in Europa voor februari/maart 2012. Deze zal de geschiedenis van DVA overlopen van 1978 tot en met ons huidig werk. Dit is een groot project voor mij op alle vlakken. De compilatie van Mute komt zeker in 2012 uit. We zijn het tijdstip nu aan het plannen. Het noemt Horology II en bevat de volgende cd’s:

  • White Souls In Black Suits
  • Thirst
  • Advantage
  • Buried Dreams
  • Man-Amplified
  • Digital Soundtracks
  • Sign
  • Een speciale Horology II-cd die enkel in de box beschikbaar is en onuitgegeven materiaal zal bevatten uit de periode 1977-1979.

Er komt een bewerkte en verkorte versie van Horology uit via Vinyl On Demand. Deze bevat 6 archiefplaten versierd met grootschalige kleurendruk en een DVD.

Ik zie één grote consistentie als ik naar jullie discografie kijk: jullie kiezen altijd voor vernieuwing. Alles eindigde in 1994. Is de vernieuwing dan ook gestopt? Of vertalen jullie de ideeën nu op een andere manier?

Voor mij is het in vele opzichten belangrijk om te blijven experimenteren met vorm. Binnen het gegeven formaat of sjabloon kunnen op verschillende manieren nieuwe vormen ontwikkeld worden. Ik geloof dat het vitaal is dat we proberen om nieuwe uitdrukkingsvormen te scheppen voor een evoluerende cultuur en voor de psychische toestand van een nieuwe generatie. Enkel door ons horizon te verbreden naar onvertrouwde gebieden kunnen we een manier vinden om deze nieuwe gevoelens en gedachten te vertolken. Ik ben altijd al overtuigd geweest dat verandering essentieel is voor verandering. Hegel zei al dat er geen absolute waarheid bestaat. Het verandert steeds in de perceptie van elke generatie.

Je bent steeds een pionier geweest met platen als Buried Dreams en het multimedia-project TAGC. Komt er nieuwe muziek op ons af?

Ik werk momenteel aan materiaal voor een nieuw album. Sommige stukken zijn gebaseerd op ideeën en bestaande opnames uit 1996, toen ik van plan was om in Los Angeles samen te werken met Brian Williams (Lustmord), Graeme Revell en Paul Haslinger. Maar het Italiaans label liet me toen in de steek. Ik had met hen een afspraak gemaakt, hetgeen een jaar lang aansleepte omwille van problemen met rechten en het verval van Contempo.

Al het nieuwe materiaal verkent thema’s en ideeën binnen het concept van Clock DVA. We zullen oude innovatieve ideeën terug oppikken en nieuwe wegen zoeken om deze ideeën in een nieuwe vorm uit te breiden en te versterken. Er zijn twee uitgaven op til. De eerste is de DVA-cd Post Sign, waarvan de titel al suggereert dat het een verzameling materiaal is van na Sign. Dit heb ik opgenomen om de ideeën van Sign verder uit te diepen, met aandacht voor de verborgen en meer duistere aspecten van het ruimteprogramma en de wetenschap erachter. Al het materiaal stamt uit 1995-1998. Het zal de eerste uitgave zijn van Anterior Research, mijn eigen platenmaatschappij die ik in 1988 had opgezet om alle DVA-producten op te volgen, maar die tot nu toe een zuiver organisatorisch project gebleven was.

Ik vind het geweldig dat jullie opnieuw optreden. Jullie muziek dateert van voor mijn tijd en nu heb ik de kans om mijn idolen aan het werk te zien. Hoe waarderen jullie de terugkeer na zo’n grote pauze?

Ik denk dat de waarde ligt in het feit dat het overbrengen van geluid in een live-context iets is dat je niet kan ervaren buiten de live-context. Er is een sterke en krachtige verbinding van het menselijk element, de geest zo u wilt, binnen de uitvoering. En ook het energie-element dat zowel visueel als door de audio doorgegeven wordt. Voor mij biedt het de mogelijkheid om de muziek te ontwikkelen als live-performance. Dat vereist discipline en oefening, dat op zich al een vorm van ritualisering is om vorm en perfectie te vinden binnen een werk.

In 1985 zei je ‘Er is veel verwarring. Er is te veel overbodige informatie. Een hoop nieuws is zinloos omdat ermee geknoeid werd. Het toont maar één kant, hetgeen ze willen dat je weet.’ Wat denk je dan van internet? De ongelooflijke hoeveelheid informatie verbergt de waarheid nog meer...

Zoals bij de meeste dingen kan je internet positief of negatief gebruiken. Er zijn steeds meer cybercriminelen, maar dat is onvermijdelijk in een maatschappij als de onze. Er zullen mensen zijn die elke vernieuwing op elke denkbare manier zullen misbruiken om geld te kloppen. Zolang we in een samenleving leven die fundamenteel op een economische, kapitalistische en materialistische doctrine gebaseerd is, zullen we deze problemen hebben, die eigenlijk de onevenwichten weerspiegelen.

Ik denk dat internet verbluffend is wat de stroom van informatie betreft. De keerzijde is de toenemende hoeveelheid onjuiste informatie. Het internet of het concept van een uitgestrekte en generatieve machine/computer werd reeds lang voor zijn verschijning uitgedacht. R. Buckminster Fuller had in 1962 al iets vergelijkbaars voor ogen, waarover hij schreef in ‘Onderwijs en programmering: over het vrijmaken van de wetenschapper’.

Is dit de reden waarom zwart en wit zo prominent zijn in je werk? De behoefte om enkel de essentie te behouden, zonder de afleiding?

Ik ben het met je eens dat het sterker is om dingen te minimaliseren tot hun puurste vorm. Minder is meer. Alle kleuren hebben een symbolische betekenis, associaties en tal van andere eigenschappen die ons beïnvloeden. Zwart is altijd al verbonden geweest met nacht en ruimte, maar ook ten onrechte met negativiteit en duisternis. Terwijl wit universeel erkend wordt als puur en positief. Ik denk dat de Victorianen in het bijzonder wit tot teken van zuiverheid en maagdelijkheid verhieven.

De alchemie wijst specifieke kleuren toe aan bepaalde processen, zoals bij nigredo. Nigredo, of zwartheid, betekent verrotting, ontbinding. Door het externe vuur wordt het interne vuur aangewakkerd en vangt het rotten aan. Het lichaam wordt gereduceerd tot het oermateriaal waaruit het oorspronkelijk ontstond. Op het mythologische vlak symboliseert nigredo de moeilijkheden die men moet overwinnen doorheen de reis in de onderwereld. Men noemt nigredo soms ‘zwarter dan het zwartste zwart’. Hercules moest twaalf bijna onmogelijke taken volbrengen. De pelgrim ontmoet doorgaans schaduwen, monsters, demonen. In de oude mysteries moesten kandidaten moeilijke, soms pijnlijke en zelfs gevaarlijke initiatietesten ondergaan.

Als schilder weet ik welke kracht en diepte kleuren hebben. Vele artiesten, filosofen en denkers hebben erover getheoretiseerd en werken geschreven. Paul Klee was een tekenaar die experimenteerde met een kleurentheorie die hij uiteindelijk onder de knie kreeg, en waar hij uitvoerig over schreef. De ‘kleurenleer’ – Zur Farbenleer in het Duits - is een werk van Johann Wolfgang Goethe waarin de dichter zijn standpunten over kleuren en hun waarneming uiteenzet. Het werd gepubliceerd in 1810. Het bevat enkele van de eerste gepubliceerde beschrijvingen van fenomenen als gekleurde schaduwen, het breken van licht en chromatische aberraties.

Als je op je carrière terugblikt, met al zijn hoogte- en dieptepunten, zou je dan dingen anders aangepakt hebben? Of waren zaken meer het gevolg van het lot dan van keuzes?

Het is altijd gemakkelijk om achteraf te weten wat je had moeten doen om iets positief te bereiken of om iets negatiefs te vermijden. Iemand ziet klaarder met de tijd die voorbijgaat en met de innerlijke groei uit ervaring. Maar op deze kruispunten moesten we ons beroepen op onze gevoelens van het moment, en dus op de ervaring en kennis die we op dat ogenblik hadden.

Zonder ervaring is het enkel theorie en concept. Shunryu Suzuki Roshi (1905 – 1971), een naar mijn gevoel zeer doordacht zazen boeddhist, zei ‘ervaring, geen filosofie’. Dat is waar. De directe ervaring heeft meer waarde dan een virtuele. In een samenleving die toenemend verzonken is in computers en simulatiespelen worden de verbanden tussen gevoelens, empathie en directe ervaring uitgehold. Dit leidt tot een stijgend gebrek aan empathie, tot een maatschappij die steeds minder betrokken is in het collectief welbevinden en enkel gericht is op het zelf. Philip K. Dick schreef over deze vernauwing van de empathie in ‘Dromen Androïden van Elektrische Schapen?’.

De essentie is sociaal en politiek. Alles wordt gereduceerd tot een systeem van nummers. Overal zit een mathematische code achter, een soort programma. Pythagoras stelde 2500 geleden al dat alle dingen getallen waren, dat het getal alles was. De kabbala is gebaseerd op nummers die naar de woorden en hun diepere betekenis verwijzen.

Maar om op je vraag terug te komen, ik handelde vooral op basis van mijn intuïtieve kennis. Die moet naar mijn aanvoelen de belangrijkste bron zijn om persoonlijke beslissingen te nemen. De keren waarop ik mijn intuïtieve gevoelens negeerde heb ik fouten gemaakt.

Je meest bekende nummer is waarschijnlijk ‘The Hacker’. Aan welk nummer hecht je zelf een bijzonder belang en waarom?

Het succes van The Hacker was wellicht in grote delen te wijten aan het feit dat het tijdsgeest vatte toen het uitgebracht werd. Ik beschouw andere stukken als belangrijker voor me, maar dit is zuiver persoonlijk en verbonden aan mijn eigen ervaringen.

Nummers als Velvet Realm, Return To Blue, Beautiful Losers, Triumph Over Will etc. grijpen me meer. Ik zou zeggen dat er een innerlijke emotionele waarheid in deze nummers schuilt en dat de onderwerpen die ze aansnijden erg verschillend zijn van The Hacker, net als in vele andere DVA-stukken die handelen over een paradigma of een filosofisch idee.

Wat kunnen we verwachten van het optreden van Clock DVA? Zullen jullie nummers spelen van Advantage? Of 4 Hours?

Zoals ik eerder al zei is er geen stimulatie of ontwikkeling van iemands capaciteiten als je enkel maar materiaal speelt dat al eerder uitgegeven en live uitgevoerd werd. Ik wil een evenwicht vinden tussen nieuw en oud. DVA is geen huldegroep. Voor mij zijn de gevoelens en emoties uit het verleden zodanig gewijzigd dat ik niet meer hetzelfde gevoel kan stoppen in sommige nummers. Het was dus beter om nieuwe en interessante elementen in te brengen in oudere nummers die meer over conceptuele zaken gingen dan emotionele. Sommige elementen worden live gegenereerd. Dit maakt het interessanter voor ons, en voor het publiek.

Heel erg bedankt voor dit geëlaboreerde interview!


Interview: Chris Konings

Vertaling: Xavier Kruth

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : No Man's Valley - Outside The Dream

Het orgeltje. De composities. Ook stem en zangstijl (“Hawk Rock”, “Murder Ballad”...). No Man's Valley doet me eigenlijk in de eerste plaats denken aan The Doors met hun bluesy psychedelische rock. Net als Morrison, Manzarek, Krieger en Densmore klinken ze ook behoorlijk donker en melancholisch. Eerder zwartgallig ...

lees meer...
CD BESPREKING : Fabio Orsi - Uncharted Waters

Dit is wel bij het meest toegankelijke dat ik al ooit op het Zoharum label heb gehoord: bezwerende synthesizermuziek met zeer duidelijke invloeden van de Kosmische Musik, vaak ook 'Berlin school' genoemd. Tangerine Dream en Klaus Schulze zeg maar. Nu ja in het verleden kregen we reeds “Book Of Dreams” van Günter ...

lees meer...
CD BESPREKING : MaŰror Tri - Ultimate Time

Net zoals deel 1 (Sensuum Mendacia/Somnia) en deel 2 (Hypnobasia) in de reeks heruitgaven van Maëror Tri op Zoharum tegelijkertijd verschenen, zo gaat deel 3 (Archaic States) ook vergezeld van deel 4. Ultimate Time is een heruitgave van Maëror Tri’s tiende cassette, die oorspronkelijk uitkwam in 1994 op het Italiaanse Old ...

lees meer...
CD BESPREKING : MaŰror Tri - Archaic States

Helge Siehl, Martin Gitschel en Stefan Knappe zijn graag geziene gasten bij Zoharum. Zowel hun oud als nieuw materiaal vond gretig zijn weg naar het Poolse experimentele label. Knappe en Gitschel vormen samen Troum, Siehl werkt onder de naam 1000Schoen. Maar als drietal waren ze tussen 1986 en 1997 bekend als Maëror Tri. Maëror ...

lees meer...
CD BESPREKING : Snowdrops - Manta Ray (Original Motion Picture Soundtrack)

Voor het Franse toetsen duo Snowdrops is dit hun debuut. Christine Ott heeft al een paar soloplaten en soundtracks achter haar naam staan en werkte samen met een paar bekende acts als Yann Tiersen en Tindersticks. Ze vormt nu als Snowdrops een tandem met Mathieu Gabry. De film waarvoor beide de muziek componeerden is ‘Manta Ray’ ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Nieuwe single Saigon Blue Rain.

Het Franse Saigon Blue Rain laat van zich horen middels de nieuwe single 'BPD', de voorloper van het nieuwe album dat momenteel nog in de pijplijn zit. Op deze single verder nog twee remixen: een psy/electro-industrial mix door Planetdamage en een downtempo versie die zich eerder in dreampop/electronica velden begeeft door Black ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Empusae op veroveringstocht door China.

Terwijl wij vol spanning wachten op een opvolger van het ijzersterke Lueur (2017), verlegt Empusae, samen met de Zweedse vrienden van Ordo Rosarius Equilibrio en In Slaughter Natives zijn grenzen. Hierbij kijkt men niet op een kilometer meer of minder, want hun gezamenlijke tournee zal hen tot in China brengen. Tussen 12 en 21 april ...

lees meer...
NIEUWS 21/03/2019 : Forms Of Hands 19

Naar goede jaarlijkse gewoonte kan je binnenkort weer proeven van het betere ritmische werk op het Hands-label. De affiche van Forms Of Hands 19 ziet er als volgt uit: vrijdag 26 april: Mono No Aware S.K.E.T. Gatto Nero 16Pad Noise Terrorist Katran Supersimmetria ICD-10 zaterdag 27 april: Winterkälte Geistform Heimstatt ...

lees meer...
NIEUWS 19/03/2019 : R.I.P. Dick Dale (1937-2019) King Of Surf Rock

Gitaarheld Dick Dale (echte naam Richard Anthony Mansour) stierf op 16 maart op 81-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Hij werd geboren op 4 mei 1937 in Quincy (Massachusetts) en was van Libanese afkomst. Zijn oom, die in buikdansclubs speelde, leerde hem als kind darbouka spelen, de trechtervormige trommel, en oud, de Arabische luit. ...

lees meer...
NIEUWS 17/03/2019 : Wave Gotik Treffen, de tickets zijn er !!

Ze zijn er de fel begeerde WGT tickets!! Dit jaar betaal je voor een ticket € 130... Ik weet het elk jaar een beetje meer maar je krijgt er wel enorm veel voor terug. Vijf dagen vertier en plezier, wat dus neerkomt op iets meer dan € 25 per dag en je reist nog eens gratis met het openbaar vervoer ook. Wilt u uw tent opslaan op de ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : PORTA WOOL-E: DER KLINKE, A SLICE OF LIFE, DEAD HIGH WIRE, HATCHLING - Donker feestje voor 10 jaar Wool-E

We worden oud. New wave is intussen 40 jaar, Dark Entries heeft er al 25 op de teller staan en zelfs Wool-E viert reeds zijn tiende verjaardag. Wool-E, dat is in de eerste plaats de Wool-E Shop, die in 2009 als online patenwinkel opende en sindsdien ook als cd-stand op heel wat optredens en festivals aanwezig was. Later werd Wool-E Shop ook ...

lees meer...
FOTO'S : Der Klinke - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : A Slice of Life - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dead High Wire - @ De Klinker Aarschot, 09/03/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LAIBACH - Laibach is een parodie van zichzelf geworden

Laibach is een parodie van zichzelf geworden! En ze schamen zich er niet eens voor. Meer zelfs, ze hebben er bewust voor gekozen. Nog nooit blonk de groep zo uit in humor en zelfrelativering. Nu hernemen ze al nummers van ‘The Sound Of Music’, en alhoewel ze dat op hun karakteristieke onheilspellende toon doen, is het manifest ...