casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

707 items

   

DEZ MONA
Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
18/09/2011, Jan Denolet
 Bookmark and Share

18/09/2011 : DEZ MONA - Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
18/09/2011 : DEZ MONA - Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
18/09/2011 : DEZ MONA - Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
18/09/2011 : DEZ MONA - Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
18/09/2011 : DEZ MONA - Wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren...
Het rijtje met artiesten die drie of meer keer bij ons op de koffie kwamen is niet lang. Ik denk hierbij aan Cranes en ook Dirk Ivens uiteraard, telkens in een van zijn vele gedaanten... Het Belgische DEZ MONA heeft met haar nieuwe project SAGA bij uw dienaar hoge ogen gegooid (leest u er de recensie even op na), reden genoeg om het bovenvermelde kransje te mogen vervoegen. We schoven onze stoel bij aan het tafeltje van Nicolas Rombouts (contrabass en arrangementen) en Gregory Fratuer (teksten en zang). Eén koffie, a.u.b., zwart en géén suiker...

Dark Entries: Goedemiddag heren... Hoe was jullie première van Sàga in het Brusselse Flagey?

Gregory Frateur: Ik denk dat we voor het eerst tijdens een première op het niveau stonden dat we wilden staan. Ik wil geen afbreuk doen aan ons oudere materiaal, maar daarvoor moesten we nog veel uitproberen. Doordat we nu een bepaalde periode intenser hebben samengewerkt met de muzikanten ( zie http://www.dezmona.com/blog ) hebben we er meer kunnen uithalen wat er in zat. Hierdoor hebben we een veel relaxter en toch wel mooi concert kunnen geven tijdens het Klarafestival en ik ben daar zeer tevreden over.

Nicolas Rombouts: Ik vond de reacties van het publiek ook heel warm. Je kon vanuit het publiek ook een aandachtige stilte ervaren en dat is niet onbelangrijk. Als je dat live kunt bereieken dan geeft dat extra kracht.

D.E.: Zou het ook kunnen dat er met Sàga zowel in de teksten als in de muziek een bepaalde moeilijkheidsgraad ligt die voor het publiek een bepaalde uitdaging inhoudt? Ik stel me voor dat de mensen er hun aandacht echt wel bij moeten houden dan...

N.R.: Misschien wel in die zin dat de opening, waarin dat barokke al direct tot uiting komt, direct al binnen komt bij de mensen. Da's geen slecht gegeven: dat màg... Voor degenen die vanaf dan zich open stellen voor wat er nog komt zal het echter geen opgave zijn.

D.E.: Jullie hebben dus absoluut geen schrik dat jullie huidige format, door de toevoeging van die barokke elementen, voor een deel van het vertrouwde publiek plots meer elitair gaat klinken?

G.F.: In mijn ogen zelfs helemaal niet. Ik denk dat we prima geslaagd zijn in het behouden van onze basissound en dat we nog steeds duidelijk klinken als Dez Mona. Uiteraard werken we op dit moment niet met piano en drums maar met typische barokinstrumenten zoals bijvoorbeeld de theorbe, de barokharp en de viola da gamba. We hebben ervoor gekozen om nu een balladeplaat te maken en we vinden dat dit instrumentarium er op een heel organische manier in past. Ik vind dit zelfs een van onze minst elitaire platen die we hebben gemaakt. We hebben het al bij al heel herkenbaar gehouden. De focus op deze plaat ligt op de vertelling in al zijn extremen en met al z'n emotionaliteit. Dat brengt natuurlijk een bepaalde geladenheid met zich mee maar uiteindelijk hebben we die altijd in onze muziek gehad. Nu wordt dit verder doorgetrokken naar bijvoorbeeld de podiuminkleding en de kostuums die we gebruiken, wat de mensen toch wel helpt om sneller in die wereld te komen. (Persoonlijk moet ik even denken aan ene Peter Gabriel, die als toemalig frontman van progressieve rockgroep Genesis ervoor koos om zich live uit te dossen in verschillende, vaak buitenissige kostuums. Zowaar de geboorte van het Rocktheater!) Sàga is eigenlijk een sprookje dat verwijst naar de samenleving en de realiteit waarin we leven en verschillende reacties heb ik gemerkt dat de mensen dat goed oppikken. De klik met Sàga is er...

D.E.: Als ik het goed begrepen heb was er een soort van wederzijds vertrouwen tussen jullie en jullie publiek? Enerzijds hadden jullie er een vertrouwen in dat jullie publiek met Sàga mee zou zijn en anderszijds vertrouwde het publiek erop dat het resultaat nog steeds voldoende Dez Mona zou zijn...?

G.F.: Ik hoop dat het in ieder geval duidelijk is dat het voor ons een erezaak is dat we ons nooit een compromis hebben laten opleggen in verband met onze muziek. Wij zouden nooit een confrontatie of donkerheid uit de weg gaan om er toch maar voor te zorgen dat het verteerbaar zou blijven. Integendeel: wij vinden het belangrijk dat het uiten van onze emoties in ons werk heel eerlijk gebeurt en dat zal zich steeds met dezelfde energie en kracht blijven manifesteren... Als wij bijvoorbeeld morgen een zeemzoeterig liedje schrijven dan is dat niet omdat wij dat absoluut eens willen doen maar omdat we voelden dat we dat moésten doen.

D.E.: Omdat je dus vind dat dit klopt binnen het geheel...?

G.F.: Absoluut... Wanneer die emotie er nu eenmaal in die vorm is...

N.R.: ...We vinden dat er geen emotie te lelijk of te vies is dat we ze niet zouden kunnen of willen uiten...

D.E.: Als een emotie er is dan is ze het dus waard om op deze manier -d.m.v. muziek, tekst en performance- geuit te worden.

G.F.: Natuurlijk! Een van de voor mij beste voorbeelden is een artieste als Nina Simone. Die heeft tijdens haar carrière heel vrolijke liedjes gezongen maar kon tegelijk ook met een heel beladen repertoire voor de dag komen... Ik denk dat dit een uiting is van die pure emotie en het is in de eerste plaats voor onszelf en in de tweede plaats voor onze muziek de opdracht is om hier prioriteiten in te stellen. Het is de basis van wat wij als Dez Mona doen; ik kan het niet anders omschrijven...

D.E.: Wanneer ik de teksten van Sàga erop nalees dan valt het me op dat er kritieken of observaties tussen zitten die tegelijkertijd kunnen refereren naar de maatschappij, naar mensen als groep én naar het individu op zich. M.a.w. er zit een multifunctionele gelaagdheid in... Het lijkt ook alsof je eerst een situatie schetst, waarin zich een probleem voordoet. Vervolgens vraag je jezelf hardop af van wàt we nu eigenlijk met dat probleem gaan aanvangen en tenslotte leid je de luisteraar naar één of meerdere alternatieve oplossingen voor dat probleem. Ik begin er op deze manier over omdat jullie met de titel Sàga al verwijzen naar de Noordse mythologie en wanneer we dié van dichterbij gaan bekijken vinden we diezelfde structuur terug binnen het Heldendicht. Er is een probleemstelling en een Held gaat op een queeste om dit probleem op te lossen. Tijdens die queeste wordt hij gelouterd en getransformeerd. Persoonlijk vind ik dit gegeven in Sàga ongeloofelijk terug...

G.F.: (schaterlachend en met een blik naar Nicolas) Ontkennen we dat...?

D.E.: Ik zeg niet dat jullie bewust met Noordse mythologie an sich aan de slag gegaan zijn, maar de opbouw van die mythen is een universeel iets dat we terugvinden in alle culturen... en dus voor iedereen herkenbaar en bruikbaar is...

G.F.: Het is wel zo dat we er een bepaalde inspiratie in vonden. Het is wel niet dat we een soort van Prometheus of zo gaan schrijven; het moet in de eerste plaats nog vanuit onszelf kunnen vertrekken... Vroeger hebben we wél eens iets gelijkaardigs gedaan, maar dat was eerder een soort van eenmalige performance. Die mythologie is wel een déél van hetgeen we met Sàga hebben gedaan, dus die oorspronkelijke inspiratie is er wel. We hebben voor Sàga ook schrijver Jeroen Olyslaegers in onze rangen. Die man is ontzettend bezig met mythologie; Griekse of Germaanse... maakt niet uit. Ik heb met hem gesprekken gehad over Odysseus en diens zoektocht naar zijn thuis. Die zoektocht en die strijd is in onze huidige sameleving ontzettend herkenbaar want je ziet het overal. In de titel Sàga heb je dus inderdaad die verwijzing naar de sages en uiteindelijk naar de figuur Sàga, dochter van Odin en vertelster van de Geschiedenis. (n.v.d.r. ...en geschiedenis is per slot van rekening voor een stuk het ontleden van een maatschappij, gezien binnen een bepaalde cultuur en een bepaald tijdsvak. Nicolas, spreek me gerust tegen wanneer dit niet klopt...) Ik was mij persoonlijk tot twee jaar geleden nauwelijks bewust van sages of Noordse mythologie. Ik heb dat pas ontdekt. Ik weet er dus wel iets over maar heb er verder weinig band mee. Toen wij rond die thematiek gingen werken kwamen we automatisch bij de figuur van Sàga terecht. Het werd reeds vlug duidelijk dat zij onze werktitel zou worden. We vertellen echter niet hààr verhaal maar dat van onszelf, wat er hiér nu en vandààg in ons gebeurt, of in onze samenleving of bij ons thuis... Hierdoor is het zo herkenbaar dat het publiek dit perfect naar de eigen context kan vertalen.

N.R.: Sàga is niet gewoon een zoektocht naar een thuis op zich. Het is vooral een zoektocht naar de ziel van de dingen; datgene in kleine eenvoudige dingen dat ons groot maakt, datgene waarmee we onszelf kunnen overstijgen.

D.E.: Datgene wat in ons hoofd zit, dat we altijd bij ons bij hebben en ons in staat stelt overal onze thuis in te vinden?

N.E.: Zoiets ongeveer, ja...

D.E.: Jullie werken nu samen met zowat een half dorp, hé...? Euh... misschien kan Doel nog solliciteren om jullie allemaal te herbergen...?

N.E.: (droog en ad rem, terwijl G.F. nog moet bekomen van zijn schaterlach) ...een dorpje in het Centraal Massief zou ons anders ook wel liggen, hoor... Nee, serieus: we hebben altijd graag samengewerkt met mensen die ons inspireren...

D.E.: Het zijn nu wel heel veel mensen die jullie inspireren... Natuurlijk: je thuis is overal, dus is het niet onlogisch dat jullie in verschillende kunstuitingen gelijkgestemde zielen vonden?

G.F.: Het was er eigenlijk op aan het wachten. Verscheidene van die mensen kennen we al een tijd en een mogelijke samenwerking hing altijd al ergens in de lucht. Nicolas en ik speelden ook al een tijdje met het idee om een balladeplaat te maken en nu voor Sàga vloeide alles samen. Eigenlijk is er niet teveel over nagedacht: dat is gewoon gebeurd... Doordat we onszelf die beperking van een balladeplaat hadden opgelegd was het heel dankbaar om samen te werken met deze groep mensen die ons, elke persoon apart, al langer inspireert. Het zijn allen kunstenaars op hun manier en in hun eigen vakgebied. Een kunstenaar is vaak ook iemand die kritiek geeft op de samenleving. In mijn visie heb je de mooiste kritiek geuit wanneer er een positieve en poëtische draai aan word gegeven, zodat deze alternatieven biedt. Voor mij was het belangrijk om net met déze mensen te gaan praten, omdat zij vanuit hun kunstuiting een andere aanvullende filosofie kunnen laten zien over datgene wat ons omringt en met ons als mens gebeurt. Het is anders dan wanneer ik het aan een professor of filosoof had gevraagd, wat me desalniettemin ook zou inspireren. Doordat ze alles ook meer vanuit die meer poëtische invalshoek bekijken vond ik het echter interessanter om het hén te vragen. Door erover te praten met o.a. Nick Andrews en Véronique Branquinho, ..., Jan Pauwels en ook alle muzikanten waarmee we werken zijn we dieper in die materie kunnen duiken en hebben we er meer uit kunnen halen. Door deze samenwerking voor Sàga voel ik me een rijker mens. Niet dat we met ons vroegere werk niet nadachten over het inhoudelijke, maar toen was het van een andere orde. Tijdens Moments of Dejection or Despondency of Hilfe Kommt zijn we ook bezig geweest rond zaken als eigen waarheden en de subjectieviteit daarvan.

D.E.: Wat de muziek betreft: ik ervoer een soort van mentaliteit van niets moet, alles mag; en blijkbaar viel alles nog mooi op z'n plaats ook...?

G.F.: Je zou kunnen spreken van een berekend geluk: we werken samen met mensen waarvan we geloven dat ze zouden vatten waarmee we bezig zijn en die daar zonder problemen mee aan de slag kunnen gaan. We verwachtten eigenlijk niets anders. Verwachten als vies woord eigenlijk want we hadden er het volste vertrouwen in dat alles zijn weg zou vinden. Uiteraard zijn we wel blij dat het zo gegaan is, het toont dat we het van in het begin bij het rechte eind hadden... Dit wil niet zeggen dat het de hele tijd zoetekoek geweest is. Het belangrijkste is uiteindelijk dat er gecommuniceerd werd. Er moet niet persé een polemiek zijn maar er mag zeker gediscusieerd worden. Uiteindelijk denkt niet iedereen hetzelfde. Iedereen mag zijn of haar mening geven, dit moet de ruimte krijgen zodat iedereen een invloed kan hebben op het proces. Discussies gingen niet altijd over deze of gene muzieknoot maar ook over emoties, gevoel. Wanneer je met mensen op die manier samen kunt werken, buiten de werkcontext om, dan is dat iets fantastisch. Mensen die zich samen inzetten en zich om het Geheel bekommeren... Ik heb voor die mensen absoluut veel respect... en een grote liefde, ook...

D.E.: Nicolas... Goh, ik heb weer wat in mijn recensie geschreven...: kan je een clavecimbel samen met de contrabass onderbrengen in de ritmesectie...? ( hit/miss the ball? )

N.R.: Het is gewoon een heel interessante en geslaagde combinatie. Zowel contrabass als clavecimbel hebben dat ritmische in zich. De viola da gamba en de harp hebben dat ook, maar zeker de clavecimbel heeft dat percussieve karakter. Ik hou daardoor wel van de clavecimbel. Tijdens de opnames en het mixen was het duidelijk dat ze -contrabass en clavecimbel- elkaar en de rest bijzonder goed ondersteunden. Ik vind dat de clavecimbel zelfs beter bij de contrabass aansluit dan de piano, omdat de snaren van de piano door slaghamers aangetikt worden waardoor allerlei extra boventonen ontstaan...

D.E.: Hierdoor krijgt het geluid van de piano soms een vlinderend -zeg maar minder stabiel- effect. Iets waar de clavecimbel -met zijn aangeplukte snaren- duidelijk minder last van heeft?

N.R.: Is ook zo... De clavecimbel bij de ritmesectie onderverdelen is niet onlogisch: het is ook een slaginstrument...

G.F.: ...net als de piano trouwens...

D.E.: Ah? Dat wist ik niet... Ik zou ze beiden bij de snaarinstrumenten gerekend hebben. Weeral wat bijgeleerd! Was het gebruik van de clavecimbel op deze manier zo op voorhand bepaald of was het eerder een opname-experiment?

N.R.: De clavecimbel zou sowieso gebruikt worden maar we wisten nog niet op voorhand op welke manier en in welke nummers. Het was ook niet echt bewust een experiment maar het bleek gewoon op die manier goed te passen in het geheel. En zoals gezegd: de clavecimbel mag men beschouwen als een slaginstrument... Het ligt vervat in de speeltechniek van het instrument...

D.E.: ...en de draailier (niet op het album te horen)...?

N.R.: De draailier werkt natuurlijk met verschillende speeltechnieken: je hebt de toetsen waarmee je de melodie vormt en dan heb je een paar snaren die door een wiel voortdurend aangewreven worden en voor een zoemende ondertoon zorgen. Met de draaihendel kan je dan ook nog eens 'slagen' geven aan die ondertoon, zodat je hier een bepaald ritme in kan leggen...

D.E.: Die ondertoon waar je het over hebt dat is de zgn. bourdonklank... Tijdens het tweede nummer van het album, A Part of our Hearts, is het net alsof er al dan niet bewust gewerkt wordt met die bourdonklanken. Ik hoor daar een voortdurende drone van accordion, aangestreken contrabass en viola da gamba. Bewuste werkwijze?

N.R.: Ja, die bourdonklank is daar net de bedoeling. Dat kan je ook terugvinden op verschillende plaatsen op het album. Zo'n bourdonklank laat voor mij de tijd op een bepaalde manier stil staan. Ik ben echt gefascineerd door het feit dat je tijd op die manier relatief kunt maken. Het is niet zo dat je moet kunnen zeggen dat de tijd effectief stil stond, maar je kunt door op die manier te componeren wel het gevoél geven dat de tijd stil stond...

D.E.: Het gevoel ook dat je op zo'n moment even dingen kunt loslaten, om vervolgens weer verder te gaan?

N.R.: En ook dat je met die werkwijze een klank krijgt die stevig genoeg is om de rest te dragen. Het is een werkwijze die je in de barokmuziek wel meer terugvindt en die tegelijk ook heel hedendaags kan klinken.

D.E.: Dat zoeken naar een thuisgevoel binnen Sàga, hoe zou je dat voor jezelf omschrijven?

G.F.: Ik ben iemand die altijd op zoek geweest is naar een thuis en op een bepaald moment ben ik mij daar ook bewust van geworden, van het feit dat ik met tussenpozen steeds weer opnieuw op zoek zal gaan.

D.E.: Dat zoekende kan natuurlijk ook een sterke creatieve drijfveer zijn...

G.F.: Inderdaad. Daarom zie ik het ook niet als iets negatiefs. Het houdt ook een soort van geruststelling in. Het verwerven van dat thuisgevoel is iets wat je niet blijvend kan vasthouden: het komt en gaat. Het is ook niet waar je over kunt nadenken: het overkomt je. Als je er teveel over nadenkt omdat je het halstarrig wilt hebben. Je moet het kunnen loslaten om het opnieuw te krijgen. Mij persoonlijk geeft het een rust te weten dat dit altijd zal blijven doorgaan. Tijdens de reis -van het leven- heb je de aangename momenten en de donkere momenten. Op sommige van die momenten kom je thuis. Je laat terug los en vervolgt je weg levensweg verder, met de herinnering in je achterhoofd en het verlangen naar een volgende thuismoment. Elk moment houdt een potentieel thuisgevoel in zich: wanneer je naar buiten kijkt en je ziet een mooie boom, wanneer je naar een muziekstuk luistert en je zit helemaal in die muziek, wanneer je jezelf herkent in de andere... Wanneer je dàt moment kunt grijpen dan heb je thuis: een moment dat je ten volle begrijpt, dat je emotioneel ervaart en waar je jezelf volledig mee in harmonie voelt. Naar jezelf toe ervaar je dan een soort van...

N.R.: ...engagement...

D.E. + G.F.: ??

G.F.: Het is misschien het engagement om in je leven die keuzes te maken die je voeren naar waar je hoort te zijn, aan te voelen wat thuis voor jezelf betekent... Het zijn misschien geen échte keuzes, want je hebt niet alles in de hand, maar je kiest er wél voor om jezelf voldoende open te stellen en aan te voelen wat voor jou écht belangrijk is; wat voor jou werkt en wat niet. Wanneer je dat gevoel bij jezelf respecteert dan geloof ik dat je tot een leven met veel mooie momenten kunt komen.

D.E.: Ik zou in deze context even Sainkho Namtchylak -bij wie Gregory een tiental jaren geleden nog een workshop volgde- willen bovenhalen: toen haar gevraagd werd hoe ze -als boedhiste- het leven ervaarde antwoordde ze dat ze het een combinatie vond van vrije keuze en lotsbestemming. De weg naar je lotsbestemming is onvermijdelijk, een recht pad. Je kunt ervoor kiezen om nu eens links of dan weer rechts van dat pad te wandelen, maar je komt vroeg of laat toch bij je lotsbestemming aan. Telkens je het pad van je lotsbestemming doorkruist ervaar je een gevoel van Waarheid of Harmonie met je lot, om vervolgens terug afgeleid te worden door de sleur van onbenullige zaken. Ik zeg dit, Grégory, omdat je de zoektocht naar een Thuis in min of meer hetzelfde kader giet. Thuis bevindt zich op de middenlijn en net als in Sainkho's voorbeeld wandelen we nu eens links en dan weer rechts van het pad, om een thuiservaring op te doen telkens we terug het rechte pad kruisen. Net als onze lotsbestemming kunnen we niet weten waar het juist ligt, maar er zijn momenten dat we open genoeg zijn om er een glimp van te ervaren...

G.F.: Het is inderdaad iets gelijkaardig dat ze aanhaalt en volgens mij vullen ze elkaar zelfs aan.

N.R.: Daarom had ik het daarnet ook over engagement naar je eigen leven toe: voel aan waar jij je goed in voelt, wat voor jou thuis is. Stel jezelf zodanig scherp dat je kunt herkennen wanneer je op de juiste golflengte met je levenslot -of je thuis- zit en probeer daarnaar te leven. Ik ben ervan overtuigd dat je op die manier beter en/of sneller zult worden wie je uiteindelijk hoort te zijn...

D.E.: Een volgende stap in het levensverhaal van Dez Mona is het schrijven van een soundtrack: die voor Une Estonienne à Paris. Op jullie site kon ik lezen dat Jeanne Morreau de hoofdrol zal vertolken ("Amai!" was mijns vader zijn commentaar...). Het toeval wil dat zij ook een hoofdrol vertolkte in l' Ascenceur pour l'échafaud (uit 1958, dacht ik). Zoals jullie weten is die soundtrack geschreven door de toen al grote Miles Davis... Doet dit toeval iets met jullie...?

G.F.: Waar wil je naartoe? Of wij ons daardoor gëintimideerd voelen...? Buiten Jeanne Morreau hebben de twee films niks gemeen...

D.E.: Ik bedoel eerder: de soundtrack van L'Ascenceur pour L'échafaud was van die aard en klasse dat het naast de film een eigen leven ging leiden. Het werd een referentiepunt voor een bepaald moment in de jazzmuziek. Zou het niet mooi zijn indien jullie soundtrack ook een referentie mocht worden, al was het maar binnen jullie eigen repertoire?

N.R.: Ik denk niet meteen dat dit zal gebeuren. de aard van de muziek die wij gaan gebruiken leent zich daar ook niet voor. Onze muziek werkt vooral ondersteunend voor de filmbeelden. Het is nooit onze bedoeling dat onze soundtrack op zichzelf zal staan, zoals het geval is bij L'Ascenceur. De muziek van Miles Davis is -nog steeds- zo krachtig dat het zichzelf draagt. Wij hebben dus absoluut die intentie niet. Op vlak van compositie is er ook een enorm verschil: Miles liet de film op een muur projecteren en met een minimum aan voorbereiding -zoals hij wel vaker deed- begonnen hij en zijn muzikanten te improviseren op de filmbeelden. Die soundtrack is dan ook op ongeveer één dag opgenomen. Wij gaan niet improviseren maar werken met genoteerde muziek. Wij zijn gewoon gevraagd door de producer, die onze muziek al kende en hier een goede inkleuring voor de film in ziet. Hiervoor is het belangrijk dat we scène per scène gaan bekijken wat er nodig is op vlak van muzikale invulling of ondersteuning.

D.E.: Gregory, jij hebt samen met nog anderen onlangs een eerste performance gegeven onder naam van Tour de Force. Kan je daar wat meer over kwijt?

G.F.: Ik denk dat er in de pers hier enige verwarring over ontstaan is. Tour de Force is geen bestaande groep of zo maar wel een project van Tijs Delbeke. Hij zat met een aantal ideëen en zocht andere muzikanten om daar mee een invulling aan te geven. Ik ben daarin te gast samen met Tom Pintens en Bjorn Eriksson. We gaan dat een paar keer doen maar dit is geen blijvend project. We gaan dat gewoon doen omdat we van elkaars muziek houden...

D.E.: Wat zit er nog allemaal in de pijplijn...?

G.F.: We zijn al wat aan het werken aan onze volgende plaat als Dez Mona. Het wordt een wat steviger album; er gaan bijvoorbeeld twee gitaren aan te pas komen... Er is al muziek voor geschreven. Daarnaast gaan we ook een voorstelling maken rond een Russische dichter, iets voor 2013 -14... Er zijn ook plannen voor een samenwerking i.v.m. muziek voor een dansvoorstelling, maar daar gaan we verder niks over zeggen. Dat is nog te weinig concreet... Voorlopig gaan we natuurlijk ook rondtoeren met onze voorstelling van Sàga, dus ik hoop dat er vanuit de cultuurhuizen veel vraag naar gaat zijn.

D.E.: Nog één vraagje misschien: bij jullie laatste doortocht in de Arenbergschouwburg liet ik via een medewerkster 2 CD-r compilaties afleveren, met de bedoeling dat die to bij jullie zouden geraken... Zijn ze er geraakt?

G.F.: (met een grijns) ...Ze zijn er geraakt...

D.E.: (wat van slag door G.F.'s grijns) Welnu: achteraf dacht ik dat het misschien niet zo'n goed idee was. Per slot van rekening zijn jullie professionele muzikanten en voor hetzelfde geld ga ik nu een preek krijgen over auteursrechten en respect...

G.F.: Oh, maar we ervaren het eerder als een compliment! Het is een bewijs dat onze muziek jou zodanig raakte dat je er iets mee wou doen en dat héb je ook gedaan... Mensen tot creativiteit kunnen aanzetten is voor ons echt wel een compliment. Trouwens: wij hebben er op onze beurt terug iets mee gedaan...

D.E.: Wat dat ook mag zijn...?

G.F.: Het is dus blijkbaar niet tot bij jou geraakt? Kijk, op die DIY-compilaties ( noot: een vrij samenhangende desdemoniaanse mengeling nummers van Little Jimmy Scott, David Sylvian/ Nine Horses, Iva Bittovà, Tim Buckley, Michael J Sheehy,... maar evengoed ook Shock Headed Peters, Danielle Dax, Current 93 en Nico ) staan zoveel mooie nummers dat we begonnen met ze te gebruiken om voorafgaand aan een optreden in de zaal te laten afdraaien. Jouw intentie zat snor en daarmee dat we er zeker ook mee kunnen leven...

D.E.: Dat opent een interessante discussie: in hoeverre schaadt het de artiest en de muziekindustrie wanneer men werk van een artiest op deze manier verspreidt? Enerzijds zullen er een aantal albums minder verkocht worden maar anderszijds kan deze intermenselijke manier van materiaal verspreiden een promomachine worden die zich -wel met de juiste intentie- in dienst stelt van de artiest. Ik bedoel maar: het aantal artiesten dat ik eerst leerde kennen via door van vrienden gekregen DIY-tapes is bijna eindeloos. Het aantal platen en CD's -van diezelfde artiesten- datb ik me daarna zelf aanschafte is ook groot. Ergo: de artiest heeft baat gehad bij dit onofficiële netwerk. De zangeres Marissa Nadler heeft me -off the record- ooit eens toevertrouwd dat dergelijke DIY-compilatietjes haar favoriete cadeau zijn. Zo blijft ze op de hoogte van het werk van anderen en vindt ze vaak gelijkgestemde artiesten...

G.F.: Een interessante uitleg waaruit ik graag één ding pik om op verder te gaan...

...vanaf hier ontspint zich een boeiende polemiek tussen Gregory Frateur, Nicolas Rombouts en uw dienaar; helaas te lang om hier volledig weer te geven. Omdat de artiesten recht hebben op hun forum zal ik het proberen samenvatten...

Zowel G.F. als N.R. vinden dat het niet zozeer de artiest is die last hebben van het ondergrondse DIY-netwerk maar eerder de muziekindustrie. De artiest wil vooral de vrijheid hebben tot creatie en de muziekindustrie wil het eindproduct zoveel mogelijk verkopen. Enkel de hit-artiesten worden beter van dit systeem. In Dez Mona's geval moeten ze tot 4000 albums verkopen voor ze uit de kosten zijn (lees: het voorschot van de platenfirma hebben terugbetaald). In beider ogen zijn de artiesten eerder het slachtoffer van de willekeur van diegenen die de artiesten een forum zouden moeten geven (radio, culturele centra, ...) én die bepalen wat op dat moment salonfähig is. Kunstpaus Jan Hoet ging hierover tijdens een toespraak tekeer door te stellen dat éérst de kunst komt, dàn het publiek en in de allerlaatste plaats de culturele markt. Laat het nu net dié zijn die de meeste subsidies krijgen terwijl artietsen met goede ideëen bijna niet aan de bak komen. Veel C.C.'s hebben de pretentie te 'weten' wat hun publiek wilt en hoeveel die daarvoor zouden moeten betalen. De artiesten krijgen een vaste prijs en de gesubsidieerde C.C. en concertzalen gaan met de meeste winst lopen. Het zijn ook zéi die beslissen waar er welk soort muziek moet te vinden zijn en wié er naar die muziek hoort te luisteren. De arbeider die toevalig ook van opera houdt moet eerst een duur ticket kopen om een protserig operagebouw binnen te komen, proberen zich niet aan te trekken dat het gebruikelijke 'operapubliek' hem buiten kijkt (dju: verkeerde kledij!) en is tegen dat de opera begint zo plat gëintimideerd dat hin niet meer van het stuk kan genieten. Dit terwijl opera en operette vroeger een algemeen toegankelijk en vaak zelfs volks genre was (de aria's en de obligate meezingers waren de dagen daarna in de straten terug te horen) datb garant stond voor vaak een stevig pak ambiance. G.F. stelt dat je terug naar de 'gewone' mens moet kunnen gaan met kunst, want die staat wel degelijk voor véél meer open dan de zgn. cultuurpausen denken. Je kan ontroeren vanop het podium van een operagebouw maar een echte artiest kan diezelfde ontroering teweeg brengen vanop een kar in het midden van een marktplein of vanuit een huiskamer bij de mensen thuis...

D.E.: Nog ééntje om het af te leren... Toen David Tibet van Current 93 gevraagd werd om Current 93 te omschrijven kwam hij af met Apocalyptic Folk. Hij bedoelde daar de muzikanten mee en niét het muziekgenre. Hoe zou jij de mensen binnen Dez Mona omschrijven...?

G.F.: Hoe zou ik de mensen binnen Dez Mona omschrijven...?

...Nicolas - die even om drinken was- komt terug aan tafel zitten, kijkt verbaasd maar vriendelijk naar de peinzende G.F. en de zwijgende muziekjournalist; vooralleer deel te nemen aan de stilte...

G.F.: Dez Mona is voor mij... familie! Ik voel zo'n hechte band met en liefde t.o.v. die mensen dat ik ze beginnen beschouwen ben als familie...!

D.E.: En da's een goeie kop voor het interview!

G.F.: (weer die grijns) ... maar als je er een ander fancy woord op wilt plakken, dan doe je dat maar...

http://www.dezmona.com/blog

http://www.boxcollective.be/

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 22/09/2019 : Heeft u uw tickets al?

Graag herinneren we u nog eens aan het October Ritus festival, vrijdag 4 oktober in de Wommel. Voor alle duidelijkheid willen we ook benadrukken dat de zogenaamde late beslissers best goed in hun oren knopen dat je hier enkel binnenkomt met een ticket gekocht in voorverkoop, aangezien er geen kaarten aan de inkom verkrijgbaar zijn!! Bestel ...

lees meer...
FOTO'S : Whispering Sons - @ Liege New Wave Festival, 21/09/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Ash Code - @ Liege New Wave Festival, 21/09/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Dark Side Eons - @ Liege New Wave Festival, 21/09/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Frode Haltli - Border Woods

Voor het inspelen van ‘Avant Folk’, uitgebracht in 2018, verzamelde accordeonist en componist Frode Haltli nog een tiental muzikanten rond zich. Voor ‘Border Woods’ is zijn begeleidingsband, bestaande uit Emilia Amper (harp) en percussionisten Håkon Stene en Eirik Raude afgeslankt tot een trio. De muziek op ‘Border ...

lees meer...
NIEUWS 20/09/2019 : Fantastique.Night LXI: Kollaps, Nytt Land, Xavier Kruth & Crooniek

De Fantastique.Nights laten ons regelmatig proeven van gedurfde en uitstekende wave, maar voor de eenenzestigste editie hebben ze iets bijzonders in petto. Het wordt immers een editie die vooral de liefhebbers van industrial en neofolk zullen kunnen smaken. De avond gaat uitzonderlijk door op een donderdag - met name 26 september - en zal ...

lees meer...
NIEUWS 20/09/2019 : Donder, Hel & Hagel vindt het duister in het licht

Duizend brandbommen en traangasgranaten, daar zijn Donder, Hel & Hagel weer. De Leuvense anarchowavers - bekend van hun uithaal naar Joke Schauvliege op hun eerste single 'Joke is weer daar...' - hebben zelfs hun eerste plaat klaar, en die heet 'Lang genoeg beleefd geweest'. We herinneren ons niet dat deze kornuiten ooit ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ordo Rosarius Equilibrio - Let's Play (Two Girls & A Goat)

De uitstekende EP Ménage à Quatre die onlangs uitkwam beloofde reeds veel goeds voor het aankomende nieuwe Ordo Rosarius Equilibrio (dat we hier vanaf nu als ORE zullen afkorten). Sommigen opperden na het horen van de digitale promo die op voorhand aan de journalisten werd opgestuurd zelfs van het beste wat ORE tot hiertoe ...

lees meer...
NIEUWS 19/09/2019 : Indietronic Fest 4 Zaterdag 19 oktober in Lede

Zaterdag 19 oktober staat voor de 4de keer het Indietronic Fest te Lede, zaal CC Volkskring, geprogrammeerd. Dit jaar gaat alle aandacht naar Adriaan De Roover (voorheen Oaktree), Paper Hats, Raveyards en Gauss. Misschien niet meteen de meest bekende namen in onze scene maar zeker het uit checken waard indien u liefhebbert in progressieve ...

lees meer...
NIEUWS 19/09/2019 : David J pakt tijdens Bauhaus koorts uit met nieuw materiaal

Heel wat te doen hier de afgelopen dagen / weken omtrent Bauhaus en aanverwante projecten. David J was / is sedert jaar en dag lid van de Engelse cultformatie maar ook solo actief. Zijn nieuwe worp luistert naar de naam “Missive To An Angel From The Halls Of Infamy And Allure”. Voor dit album liet David J zich bijstaan door leden ...

lees meer...
CD BESPREKING : Paolo Spaccamonti - Volume Quattro

Paolo Spaccamonti is een in Turijn gevestigde gitarist en componist. Naast enkele soloplaten werkt hij samen met andere artiesten zoals Jochen Arbeit van Einstürzende Neubauten of Daniele Brusaschetto. Maakt ook muziek voor televisie en componeert soundtracks voor film en heeft een voorkeur om live uitvoeringen te geven met zowel ...

lees meer...
CD BESPREKING : en creux - Default 0012

Naast Batch 0010 verscheen op hetzelfde moment Default 0012 van en creux. Onze bevindingen bij het tiende deel uit de Batch reeks kon u reeds lezen, we laten nu ons licht schijnen op haar episode in de andere serie van het SM-LL label. Wederom vier nummers, deze keer geplukt uit live optredens uit de periode 2017-2018, waarbij naast de ...

lees meer...
CD BESPREKING : en creux - Batch 0010

Veel info over en creux vonden we niet terug. We weten alleen dat het gaat om de in Londen wonende Taiwanese artieste Lucia H. Chung. Verder ook dat ze onlangs twee EP’s uitbracht bij het experimentele SM-LL label. Naast deel 10 in hun Batch reeks verder nog het twaalfde deel in de Default reeks van het label. In het verleden verzorgde ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Sewerfest (31/08/19, De Wommel, Wommelgem) - Een traditie om in ere te houden.

De allerlaatste dag van de zomervakantie afsluiten met Sewerfest, het begint een leuke traditie te worden. Voor de tweede keer vond dit gezellige DIY festival, georganiseerd door de mensen achter de New Wave Top 100 fuiven en Pale Moon, plaats in de Wommel. Vorig jaar was het het geval met Psychic Krist Kastrator, ook dit jaar werd een ...