casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

669 items

   

Picturesque
Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011, Didier Becu
 Bookmark and Share

18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
Filip Gheysen is een man met vele gezichten en hij voelt zich daar goed bij. De man achter Glasvocht Records was onlangs nog met zijn Picturesque-project te gast van het minifestivalletje dat Silken Tofu en Crypanthus onlangs in het Gentse Tinnenpottheater organiseerden.

Filip onthulde aan Dark Entries hoe het is om een dronemuzikant in Vlaanderen te zijn en hij kwam zelfs Beyoncé tegen.

Hallo, Filip, voor de mensen die jou niet kennen. Stel je eventjes voor en hoe ziet jouw muzikalee wereld eruit?

Op mijn 16e heb ik mijn eerste elektrische gitaar gekregen en ik ben meteen muziek beginnen maken. In die periode ging ik wekelijks naar de bibliotheek van Roeselare, waar ze verbazingwekkend veel obscure muziek hadden, om telkens weer met een stapel cd’s thuis te komen, die ik dan over nam op cassetjes.

Zo heb ik heel veel dingen leren kennen. Ik had een voorkeur voor lo-fi en indie gitaarmuziek, maar ik raakte ook geïnteresseerd in experimentele muziek, improvisatie en minimalistische drones enzovoort.

Ik wou al die stijlen zelf uitproberen en daarom ben ik aan een aantal soloprojectjes begonnen allemaal telkens onder een andere naam (Picturesque, The Ordinary Seaman, en later ook Breadcrumb en Crampcat).

Ik wou die muziek allemaal zelf uitbrengen en daarom ben ik begonnen aan het labeltje Glasvocht records. Dat was ergens rond 1998.

Samen met een vriend uit het Roeselaarse maakte ik ook minimalistische gitaardrones onder de naam Cloudscape. Er was toen zelfs sprake van dat (K-RAA-K)3 een plaat van Cloudscape zou uitbrengen, maar dat is er helaas toch niet van gekomen.

In dit interview gaan we het vooral over Picturesque hebben.

Eerlijkheidshalve, is dit een naam die niet beter kon gekozen zijn.

Ik heb ook altijd een liefde gehad voor beeldende kunst (ben zelf ook beeldend kunstenaar) en ik had het idee om eens een soort van soundtrack te maken bij mijn favoriete schilders zoals bvb Francis Bacon of Mark Rothko.

Het waren allemaal min of meer drone-achtige stukken en ik heb het de naam Picturesque gegeven. Ik was toen 18 of 19 of zo en nu vind ik dat idee wat naïef en achterhaald, maar het is wel zo dat ik met Picturesque op die manier begonnen ben. Daarna ben ik als Picturesque gewoon blijven experimenteren met klanken, zowel op gitaar als elektronisch.

Het is misschien interessant voor de lezer indien jij ons eens kan uitleggen hoe en dronestuk nu precies tot stand komt?

Een drone is eigenlijk gewoon een toon die lang aanhoudt. In de oosterse muziek is dat veel gebruikt (bvb een sitar) en in de westerse eerder obscure muziek is men daarmee ook beginnen experimenteren, zoals John Cale en Tony Conrad in de jaren 60.

Charlemagne Palestine maakt drone composities voor piano maar ook voor synthesizers.

Hoe een drone tot stand komt kan dus op velerlei manieren. Soms hou ik bijvoorbeeld mijn gitaar tegen mijn gitaarversterker waardoor die een feedback creëert, waarop de snaren van mijn gitaar beginnen te vibreren en zo kan je allerhande boeiende klanken tevoorschijn toveren. Op keyboard hou ik dan toetsen gewoon lang ingedrukt.

Als jij zon stuk schrijft, hoe begin jij dan? Laat jij je meeslepen door de emoties van het moment of heb je iets in je hoofd dat je doorzet in een muzikaal stuk?

Meestal heb ik wel iets in mijn hoofd, een structuur met een begin en een einde. Maar daar tussenin kan van alles gebeuren.

Laat jij je beïnvloeden door andere muzikanten?

Jazeker, en dat kunnen allerlei soorten muziek zijn, maar voor Picturesque zijn dat inderdaad eerder artiesten als Tony Conrad of Charlemagne Palestine, zoals ik al eerder noemde, maar dat kunnen ook elektronische drones of iets melodieuzere drones zijn zoals die van Gas (Wolfgang Voigt) of Stars Of The Lid.

Het concert van Yoshi Wada vorig jaar in Aalst vond ik ook briljant.

Laten we eerlijk blijven, dronemuziek is niet bepaald de simpelste muziek die er is?

Bwa, je moet wel moeite doen om te luisteren ja, dat is voor sommige mensen misschien niet simpel, maar voor mij wel.

Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.

Technisch weet ik niks van muziek, maar ik vraag me af of je een benadigd gitarist moet zijn om met dronemuziek weg te kunnen.

Nee dat hoeft niet. Technisch ben ik een van de slechtste gitaristen die er rondlopen. Maar drones maken op je gitaar, dat bespeel je op een andere manier. Het is een andere techniek waarbij je je gitaar anders behandelt. Voor het optreden met Temple Music heb ik mijn gitaar ook helemaal anders gestemd.

Als je daar op een podium zit weet jij wel wat in uw hoofd omgaat, maar de toeschouwer niet. Zou ik jouw dronemuziek niet kunnen omschrijven als een soundtrack voor de dromen van het publiek?

Dat kan je van alle soorten muziek zeggen, denk ik. Als je bvb naar iemands songteksten luistert kan de luisteraar die tekst op zijn manier interpreteren, ook als is die anders dan die van de songschrijver.

Dus ik zou zeggen, luister naar mijn drones op de manier zoals jij dat wil. De kunstenaar of artiest is geen dictator die het publiek oplegt hoe mijn zijn werk moet aanschouwen.

En trouwens, als ik na een van mijn Picturesque concerten mensen aanspreek die vertrouwd zijn met zulke muziek, merk ik meestal dat die persoon daarbij min of meer hetzelfde aanvoelt als ikzelf.

Is jouw muziek geimprioviseerd of niet?

Volledig geïmproviseerd is de muziek van Picturesque nooit. Er komt wel improvisatie bij te pas, maar zoals ik daarnet nog zei is er altijd wel een structuur met een begin en een einde.

Maar zelfs als je live speelt kan je daar ter plekke nog altijd een andere draai aan geven dan als je het voordien gerepeteerd hebt. Hangt een beetje af van hoe je het aanvoelt op het moment zelf.

Naast Picturesque, ben jij ook nog in andere muzikale projecten betrokken. Heb je een bepaalde voorkeur?

Ik heb ook nog andere soloprojecten als The Last Ordinary Seaman, Crampcat en Breadcrumb.

Daarnaast ben ik ook actief in het impro-trio Karen Eliot (hoewel we op dit moment een poosje niet zo actief zijn) en ik heb nog een paar plannen om met anderen nieuwe experimentele projecties op te starten.

Een voorkeur heb ik niet. Voor mij is het allemaal even belangrijk. De ene keer ben ik in mijn Picturesque periode, dan weer in mijn Last Ordinary Seaman periode, dan weer in mijn Crampcat periode,… Als een soort buitenaards monster dat iedere keer weer van gedaante kan verwisselen.

Ik heb eens de kritiek gekregen van iemand die dat een slecht idee vond om ander al die verschillende namen te spelen.

Je moet al je verschillende stijlen naar één bepaalde stijl brengen onder één bepaalde naam waardoor je makkelijker herkend wordt onder als één identiteit, vond die persoon.

Dat kan een manier van doen zijn, maar ik heb geen één identiteit en herkenbaarheid en naambekendheid kunnen mij gestolen worden. Wat niet wegneemt dat ik wel wil dat Picturesque als Picturesque herkend wordt, en Crampcat als Crampcat, maar dat die kerel van Crampcat nu dezelfde kerel is als van Picturesque, is volkomen onbelangrijk.

En hoe meer projecten, hoe meer namen je ervoor kan verzinnen. Ik ben gek op namen en titels verzinnen.

Wie muziek zoals de jouwe maakt, kiest voor de underground. Ik veronderstel dat dit een plekje is waar je je meer dan thuisvoelt?

Ik kies voor de ondergrond omdat ik bang ben voor de bovengrond. Nee, ik luister gewoon naar wat ik graag hoor en meestal is die muziek vrij obscuur, maar of die muziek nu populair is of niet, dat interesseert mij niet zo.

Destiny’s Child vind ik ook goeie muziek, en het zijn lekkere grieten, dus zij verdienen al die aandacht.

Het is een belachelijke vraag, maar ik vind het antwoord niet belachelijk!

Waarom maak je muziek?

Omdat ik niks anders kan. En eigenlijk ben ik ook niet eens een goed muzikant. Het is triestig gesteld met mij…

Nooit bang dat je je zelf blootgeeft want je zit daar quasi naakt in de zin dat je je innerlijke gevoelens aan een publiek tentoon spreidt.

Zolang ik daar niet letterlijk naakt zit is het goed voor mij.

Ik heb het niet bepaald tegen het publiek over mijn mislukte liefdesrelaties en ze komen ook niet te weten hoeveel keer per week ik masturbeer. Dus ik laat via mijn muziek weinig te weten over mezelf aan het publiek.

De favoriete plaat aller tijden is.... En waarom?

Sjonge! Ik heb dat niet één favoriete plaat allertijden. Er zijn heel veel platen die ik heel erg goed vind. Er zijn wel platen die een heel belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven omdat ze mij interesse deden krijgen in muziek, zoals ‘Washing Machine’ van Sonic Youth of de titelloze plaat van Labradford. Dat zijn van die platen die mij eigenlijk muzikaal hebben gevormd.

Met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift vast te zitten en wat zou je doen?

Met Lee Ranaldo ofzo of Jim O’ Rourke. Jim is ook zo’n monster dat telkens opnieuw van gedaante verandert. Al die verschillende dingen die hij heeft gedaan en stuk voor stuk meesterwerkjes. En technisch ook een briljant muzikant, wat mij alleen maar jaloers kan maken. Maar ik zou het liefst 8 uur met hem op café zitten dan in een lift. Alleen met Beyoncé zou ik in een lift willen vastzitten, waar het erg heet is zonder airco.

Wat mogen we van Filip Gheysen in de toekomst verwachten?

Nieuwe solowerken. Er is net een split cd-r uit van Picturesque met Temple Music. Er is voorzichtig sprake van een comeback van Karen Eliot en er zijn plannen voor nieuwe projecten met oa. Jürgen van Köhn, Tom van De Kreun en een ander experimenteel project met Bram Moony.

Daarnaast zijn er plannen om een nieuw obscuur labeltje te beginnen samen met drummer Teun Verbruggen van oa. Othin Spake, hoewel dat al een hele tijd op de lange baan wordt geschoven, en misschien zelfs een comeback van Glasvocht records.

Een speciale boodschap voor de Dark Entries-lezer?

Graag een interview met Beyoncé op Dark Entries!

Ja maar, ik ga het wel afnemen!

O, en sluikreclame: nieuwe split cd-r Temple Music en Picturesque is uit op Crypanthus

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Siglo XX - [Box]

Cult. Zonder meer. Straatlawaai, zo heette dat aanvang jaren 80 in het anders zo vredige Limburg. Waar iedereen toen zwart zag, niet alleen van de koolmijnen. Hun dood zorgde immers voor leven. De jeugd sloeg terug, hard. Ja, toen deed de jeugd nog iets. Siglo XX aan u voorstellen doe ik niet, daartoe verwijs ik graag naar de interviews op ...

lees meer...
CD BESPREKING : Your Life On Hold - My Name Is Legion For We Are Many

Na het sterke debuut van vorig jaar, “Burning For The Ancient Connection” wachtte John Wolf (alias Jan De Wulf) de zware opdracht een vervolg in elkaar te knutselen met minstens evenveel brio. Meer nog, Your Life On Hold, speelt vooraan in de afdeling actuele post goth rock en dat is voor een Belgische act al even uitzonderlijk ...

lees meer...
CD BESPREKING : Katharina Ernst - Extrametric

Katharina Ernst is een Oostenrijkse drumster actief in de experimentele groep Ventil. Werkte ook samen met gitarist Martin Siewert en de draaitafel en computer act van Dieter Kovačič, Dieb13. ‘Extrametric’ is haar eerste solo uitstap. Het is een gediversifieerde plaat geworden waarin Ernst ongebruikelijke ritmische structuren ...

lees meer...
NIEUWS 16/11/2018 : Drie nieuwe namen Black Easter.

Evi Vine en Jo Quail stonden in 2016 al zusterlijk naast elkaar op de affiche van Black Easter, en mogen dit in 2019 nog eens overdoen. Evi Vine van wie we binnenkort haar derde langverwachte album mogen verwachten (waarop ze samenwerkte met Simon Gallup van The Cure) wist te imponeren tijdens de vorige editie en kon voorheen met de goedkeuring ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Vegetable Orchestra - Green Album

Geniaal concept! Om met de deur in huis te vallen: deze band maakt muziek enkel en alleen met organische instrumenten die werden vervaardigd uit verse of soms ook uit gedroogde groenten! Groenten jawel! Vegetables! Gemüse! Soms worden ze kant en klaar gebruikt maar evengoed kan er een ganse assemblage nodig zijn, bijvoorbeeld voor de ...

lees meer...
CD BESPREKING : Oak - False Memory Archive

Oorspronkelijk begonnen als een folkrock duo heeft Oak zich ontwikkelt tot een heuse vier man sterke progressieve rockband. Alle vier de leden hebben een totaal verschillende muzikale achtergrond. Die gaat van klassiek over alternatieve rock, elektronische muziek tot prog- en hardrock. De bezetting bestaat uit zanger en toetsenist Simen Valldal ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Aanstaande zaterdag Dwaalspoor.

Liefhebbers van een portie dark ambient, neofolk, death industrial, martial en meer van dit bombastische lekkers hebben al lang 17 november met dikke viltstift in hun agenda aangekruist. Dan kan u immers in het Nederlandse Alpen aan den Rijn genieten van de -helaas- laatste editie van het fijne festival Dwaalspoor. Op de affiche het Noorse ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Underviewer en the obsCURE in Retie

In de Stille Kempen hoeft het niet altijd rustig te blijven. Het is een organisatie als Dark Balloon gegund om op gepaste tijden de orde aldaar te verstoren. Een organisatie die er in slaagt gedurfd te programmeren in thuisbasis Retie. Zaterdag 17 november mag het JK2470 in Retie dan ook weer het heimat zijn voor twee uitzonderlijke ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Killing Joke en Tyske Ludder op W-fest

U dacht dat W-fest reeds alles had om te imponeren. Wel, het kan nog altijd beter. De afgelopen dagen werden nog twee kleppers aan de affiche toegevoegd. Killing Joke is een absolute klepper in het post-punk genre. Ze begonnen eind jaren 70 met de rauwe punk van 'Requiem', deden het later wat zachter aan en scoorden een wereldhit met ...

lees meer...
NIEUWS 14/11/2018 : Zaterdag So What Fest met Funeral Dress, Bollock Brothers en Sex Pistols Experience

So What Fest. Na een eerste editie verleden jaar, geven ze er ook dit jaar een lap op. Op zaterdag 17 november gaat de tweede editie door, en er is weer een keure aan punkgroepen uitgenodigd. Met zelfs een specialeke: Funeral Dress heeft aangekondigd een sabatical te nemen in 2019 en speelt zodoende voor de laatste keer in een club tot 2020 ...

lees meer...
FOTO'S : Theatre of Hate - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : The Kids - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Tv Smith - @ Breaking Barriers, Depot Leuven 10/11/2018 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : LENE LOVICH BAND, MORGAN KING, KIRSTEN MORRISON - 40 jaar Lucky Number, B52, 1/10/2018

40 jaar new wave. Aan het indrukwekkende lijstje namen van groepen die in 1978 gevormd zijn – we vermelden slechts The Cure, Bauhaus, DAF, OMD, Siglo XX, De Brassers, The Names, Clock DVA, Dead Kennedy’s, Echo & The Bunnymen en Minny Pops – voegen we graag Lene Lovich toe. De dame – intussen 68 – viert dit ...