casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

678 items

   

Picturesque
Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011, Didier Becu
 Bookmark and Share

18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
18/01/2011 : Picturesque - Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.
Filip Gheysen is een man met vele gezichten en hij voelt zich daar goed bij. De man achter Glasvocht Records was onlangs nog met zijn Picturesque-project te gast van het minifestivalletje dat Silken Tofu en Crypanthus onlangs in het Gentse Tinnenpottheater organiseerden.

Filip onthulde aan Dark Entries hoe het is om een dronemuzikant in Vlaanderen te zijn en hij kwam zelfs Beyoncé tegen.

Hallo, Filip, voor de mensen die jou niet kennen. Stel je eventjes voor en hoe ziet jouw muzikalee wereld eruit?

Op mijn 16e heb ik mijn eerste elektrische gitaar gekregen en ik ben meteen muziek beginnen maken. In die periode ging ik wekelijks naar de bibliotheek van Roeselare, waar ze verbazingwekkend veel obscure muziek hadden, om telkens weer met een stapel cd’s thuis te komen, die ik dan over nam op cassetjes.

Zo heb ik heel veel dingen leren kennen. Ik had een voorkeur voor lo-fi en indie gitaarmuziek, maar ik raakte ook geïnteresseerd in experimentele muziek, improvisatie en minimalistische drones enzovoort.

Ik wou al die stijlen zelf uitproberen en daarom ben ik aan een aantal soloprojectjes begonnen allemaal telkens onder een andere naam (Picturesque, The Ordinary Seaman, en later ook Breadcrumb en Crampcat).

Ik wou die muziek allemaal zelf uitbrengen en daarom ben ik begonnen aan het labeltje Glasvocht records. Dat was ergens rond 1998.

Samen met een vriend uit het Roeselaarse maakte ik ook minimalistische gitaardrones onder de naam Cloudscape. Er was toen zelfs sprake van dat (K-RAA-K)3 een plaat van Cloudscape zou uitbrengen, maar dat is er helaas toch niet van gekomen.

In dit interview gaan we het vooral over Picturesque hebben.

Eerlijkheidshalve, is dit een naam die niet beter kon gekozen zijn.

Ik heb ook altijd een liefde gehad voor beeldende kunst (ben zelf ook beeldend kunstenaar) en ik had het idee om eens een soort van soundtrack te maken bij mijn favoriete schilders zoals bvb Francis Bacon of Mark Rothko.

Het waren allemaal min of meer drone-achtige stukken en ik heb het de naam Picturesque gegeven. Ik was toen 18 of 19 of zo en nu vind ik dat idee wat naïef en achterhaald, maar het is wel zo dat ik met Picturesque op die manier begonnen ben. Daarna ben ik als Picturesque gewoon blijven experimenteren met klanken, zowel op gitaar als elektronisch.

Het is misschien interessant voor de lezer indien jij ons eens kan uitleggen hoe en dronestuk nu precies tot stand komt?

Een drone is eigenlijk gewoon een toon die lang aanhoudt. In de oosterse muziek is dat veel gebruikt (bvb een sitar) en in de westerse eerder obscure muziek is men daarmee ook beginnen experimenteren, zoals John Cale en Tony Conrad in de jaren 60.

Charlemagne Palestine maakt drone composities voor piano maar ook voor synthesizers.

Hoe een drone tot stand komt kan dus op velerlei manieren. Soms hou ik bijvoorbeeld mijn gitaar tegen mijn gitaarversterker waardoor die een feedback creëert, waarop de snaren van mijn gitaar beginnen te vibreren en zo kan je allerhande boeiende klanken tevoorschijn toveren. Op keyboard hou ik dan toetsen gewoon lang ingedrukt.

Als jij zon stuk schrijft, hoe begin jij dan? Laat jij je meeslepen door de emoties van het moment of heb je iets in je hoofd dat je doorzet in een muzikaal stuk?

Meestal heb ik wel iets in mijn hoofd, een structuur met een begin en een einde. Maar daar tussenin kan van alles gebeuren.

Laat jij je beïnvloeden door andere muzikanten?

Jazeker, en dat kunnen allerlei soorten muziek zijn, maar voor Picturesque zijn dat inderdaad eerder artiesten als Tony Conrad of Charlemagne Palestine, zoals ik al eerder noemde, maar dat kunnen ook elektronische drones of iets melodieuzere drones zijn zoals die van Gas (Wolfgang Voigt) of Stars Of The Lid.

Het concert van Yoshi Wada vorig jaar in Aalst vond ik ook briljant.

Laten we eerlijk blijven, dronemuziek is niet bepaald de simpelste muziek die er is?

Bwa, je moet wel moeite doen om te luisteren ja, dat is voor sommige mensen misschien niet simpel, maar voor mij wel.

Sommige mensen kunnen langgerekte drones inderdaad saai vinden, maar voor mij is dan weer andere muziek saai.

Technisch weet ik niks van muziek, maar ik vraag me af of je een benadigd gitarist moet zijn om met dronemuziek weg te kunnen.

Nee dat hoeft niet. Technisch ben ik een van de slechtste gitaristen die er rondlopen. Maar drones maken op je gitaar, dat bespeel je op een andere manier. Het is een andere techniek waarbij je je gitaar anders behandelt. Voor het optreden met Temple Music heb ik mijn gitaar ook helemaal anders gestemd.

Als je daar op een podium zit weet jij wel wat in uw hoofd omgaat, maar de toeschouwer niet. Zou ik jouw dronemuziek niet kunnen omschrijven als een soundtrack voor de dromen van het publiek?

Dat kan je van alle soorten muziek zeggen, denk ik. Als je bvb naar iemands songteksten luistert kan de luisteraar die tekst op zijn manier interpreteren, ook als is die anders dan die van de songschrijver.

Dus ik zou zeggen, luister naar mijn drones op de manier zoals jij dat wil. De kunstenaar of artiest is geen dictator die het publiek oplegt hoe mijn zijn werk moet aanschouwen.

En trouwens, als ik na een van mijn Picturesque concerten mensen aanspreek die vertrouwd zijn met zulke muziek, merk ik meestal dat die persoon daarbij min of meer hetzelfde aanvoelt als ikzelf.

Is jouw muziek geimprioviseerd of niet?

Volledig geïmproviseerd is de muziek van Picturesque nooit. Er komt wel improvisatie bij te pas, maar zoals ik daarnet nog zei is er altijd wel een structuur met een begin en een einde.

Maar zelfs als je live speelt kan je daar ter plekke nog altijd een andere draai aan geven dan als je het voordien gerepeteerd hebt. Hangt een beetje af van hoe je het aanvoelt op het moment zelf.

Naast Picturesque, ben jij ook nog in andere muzikale projecten betrokken. Heb je een bepaalde voorkeur?

Ik heb ook nog andere soloprojecten als The Last Ordinary Seaman, Crampcat en Breadcrumb.

Daarnaast ben ik ook actief in het impro-trio Karen Eliot (hoewel we op dit moment een poosje niet zo actief zijn) en ik heb nog een paar plannen om met anderen nieuwe experimentele projecties op te starten.

Een voorkeur heb ik niet. Voor mij is het allemaal even belangrijk. De ene keer ben ik in mijn Picturesque periode, dan weer in mijn Last Ordinary Seaman periode, dan weer in mijn Crampcat periode,… Als een soort buitenaards monster dat iedere keer weer van gedaante kan verwisselen.

Ik heb eens de kritiek gekregen van iemand die dat een slecht idee vond om ander al die verschillende namen te spelen.

Je moet al je verschillende stijlen naar één bepaalde stijl brengen onder één bepaalde naam waardoor je makkelijker herkend wordt onder als één identiteit, vond die persoon.

Dat kan een manier van doen zijn, maar ik heb geen één identiteit en herkenbaarheid en naambekendheid kunnen mij gestolen worden. Wat niet wegneemt dat ik wel wil dat Picturesque als Picturesque herkend wordt, en Crampcat als Crampcat, maar dat die kerel van Crampcat nu dezelfde kerel is als van Picturesque, is volkomen onbelangrijk.

En hoe meer projecten, hoe meer namen je ervoor kan verzinnen. Ik ben gek op namen en titels verzinnen.

Wie muziek zoals de jouwe maakt, kiest voor de underground. Ik veronderstel dat dit een plekje is waar je je meer dan thuisvoelt?

Ik kies voor de ondergrond omdat ik bang ben voor de bovengrond. Nee, ik luister gewoon naar wat ik graag hoor en meestal is die muziek vrij obscuur, maar of die muziek nu populair is of niet, dat interesseert mij niet zo.

Destiny’s Child vind ik ook goeie muziek, en het zijn lekkere grieten, dus zij verdienen al die aandacht.

Het is een belachelijke vraag, maar ik vind het antwoord niet belachelijk!

Waarom maak je muziek?

Omdat ik niks anders kan. En eigenlijk ben ik ook niet eens een goed muzikant. Het is triestig gesteld met mij…

Nooit bang dat je je zelf blootgeeft want je zit daar quasi naakt in de zin dat je je innerlijke gevoelens aan een publiek tentoon spreidt.

Zolang ik daar niet letterlijk naakt zit is het goed voor mij.

Ik heb het niet bepaald tegen het publiek over mijn mislukte liefdesrelaties en ze komen ook niet te weten hoeveel keer per week ik masturbeer. Dus ik laat via mijn muziek weinig te weten over mezelf aan het publiek.

De favoriete plaat aller tijden is.... En waarom?

Sjonge! Ik heb dat niet één favoriete plaat allertijden. Er zijn heel veel platen die ik heel erg goed vind. Er zijn wel platen die een heel belangrijke rol hebben gespeeld in mijn leven omdat ze mij interesse deden krijgen in muziek, zoals ‘Washing Machine’ van Sonic Youth of de titelloze plaat van Labradford. Dat zijn van die platen die mij eigenlijk muzikaal hebben gevormd.

Met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift vast te zitten en wat zou je doen?

Met Lee Ranaldo ofzo of Jim O’ Rourke. Jim is ook zo’n monster dat telkens opnieuw van gedaante verandert. Al die verschillende dingen die hij heeft gedaan en stuk voor stuk meesterwerkjes. En technisch ook een briljant muzikant, wat mij alleen maar jaloers kan maken. Maar ik zou het liefst 8 uur met hem op café zitten dan in een lift. Alleen met Beyoncé zou ik in een lift willen vastzitten, waar het erg heet is zonder airco.

Wat mogen we van Filip Gheysen in de toekomst verwachten?

Nieuwe solowerken. Er is net een split cd-r uit van Picturesque met Temple Music. Er is voorzichtig sprake van een comeback van Karen Eliot en er zijn plannen voor nieuwe projecten met oa. Jürgen van Köhn, Tom van De Kreun en een ander experimenteel project met Bram Moony.

Daarnaast zijn er plannen om een nieuw obscuur labeltje te beginnen samen met drummer Teun Verbruggen van oa. Othin Spake, hoewel dat al een hele tijd op de lange baan wordt geschoven, en misschien zelfs een comeback van Glasvocht records.

Een speciale boodschap voor de Dark Entries-lezer?

Graag een interview met Beyoncé op Dark Entries!

Ja maar, ik ga het wel afnemen!

O, en sluikreclame: nieuwe split cd-r Temple Music en Picturesque is uit op Crypanthus

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 17/02/2019 : Posh Isolation strijkt neer in Brussel.

Wie geregeld onze reviewpagina uitpluist is ongetwijfeld al op het Deense experimentele label Posh Isolation gebotst. Het label, dat in Copenhagen ook zijn eigen winkel heeft, werd opgericht door Christian Stadsgaard en Loke Rahbek met als doelstelling werk van Scandinavische artiesten en speciale samenwerkingen een platform te geven. Buiten ...

lees meer...
FOTO'S : Kælan Mikla - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Fantastique.Night LVII: Kælan Mikla, Some Ember & Turquoise - Een bezwerend heksensabbat

Het is best verwonderlijk hoe snel Kælan Mikla groot geworden is. Natuurlijk had hun titelloze debuut uit 2016 al voor wat sensatie gezorgd in minimal wave-middens, maar het IJslandse trio – dat overigens in zijn eigen moedertaal zingt – bleef toch vooral een tip voor ingewijden. Succesvolle tournees met King Dude en Drab ...

lees meer...
FOTO'S : Some Ember - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Turquoise - @ Magasin 4 Brussel, 16/02/2019 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Sydney Valette - Space & Time ep

Parijs. Sydney Valette is in de rand van de grootstad op een zolderkamertje knopjes aan het draaien. Hij maakt eigen muziekjes maar produceert ook heel wat andere obscure liefst eerder alternatieve bandjes die popmuziek net naar dat niveautje hoger tillen. Met deze “Space & Time” ep, op sneeuwwit vinyl, is deze meneer niet ...

lees meer...
CD BESPREKING : Psych Krist Kastrator - Nothing Subtle (About Psychotic Demon Karaoke)

Het eerste cd'tje van Psych Krist Kastrator na een reeks tapes in de jaren 90! Ik zag Psych Krist Kastrator in de nazomer van 2018 aan het werk op het Sewerfest (alwaar ik ook dj mocht spelen) en ze waren toen de revelatie van de avond. Ik kende ze al lang maar had ze in mijn collectie enkel op de door Dirk Ivens' Body Records uitgegeven ...

lees meer...
CD BESPREKING : Kim Myhr - Pressing Clouds Passing Crowds

De Noorse gitarist en componist Kim Myhr kreeg in 2016 als opdracht voor het FIMAV-festival (Festival International de Musique Actuelle de Victoriaville) in Quebec, Canada een passende muziekcompositie te maken. Het resultaat kreeg als titel ‘Pressing Clouds Passing Crowds’. Zelf speelt Myhr hier op 12-snarige akoestische ...

lees meer...
CD BESPREKING : Moth - This Is Just A Moth 7 Inches Compilation On 12 Inches Format

Moth was een cult naam. Was, want de groep hield er in 2017 mee op, al resoneert hun naam nog tot in Spanje. Ietwat verwonderlijk want het viertal kwam uit Denemarken (Kopenhagen) en sloeg en passant al die jaren België even over. Gelukkig is er nog een vagnet, en dat heet Dark Entries die alsong deze 5 nummers tellende compilatie ...

lees meer...
CD BESPREKING : I Tpame I Tvrame - Ikin Vijnë

Grappig. Rotsvast overtuigd van met een exoot uit te pakken, scrolde ik even door de wel zeer uitgebreide Dark Entries review lijst en zie, wie kwam ik daar reeds tegen? Juist. I Tpame I Tvrame, een recensie uit 2017 van de hand van collega Xavier, hun release heette toen “Future Attitude” en Black Verb was de naam van het label. Nu ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : R.I.P. Willy Willy (59) (Stagebeast, Revenge 88, Arbeid Adelt!, The Scabs, Vaya Con Dios, Willy Willy & The Voodoo Band) - 'Een gitarist zo groot dat je hem twee maal moest noemen'

Zopas bereikte ons het droevige nieuws dat Willy Willy overleden is. In de zomer van 2018 werd bekend dat de Scabs gitarist leed aan kanker en het was al even bekend dat hij zwaar ziek was. Desondanks nam hij tot zeer onlangs nog deel aan de afscheidstournee van The Scabs. Hij speelde gitaar voor ongeveer de helft van het optreden, gezeten ...

lees meer...
NIEUWS 15/02/2019 : Kælan Mikla video: Draumadís

Het is absoluut niet zo dat we alles wat Robert Smith goed vindt zelf ook goed vinden, maar in het geval van het IJslandse Kælan Mikla doen we dat wel. Het meisjestrio maakt een frisse mix van punk, wave en poëzie en heeft op Cure-voorman zoveel indruk gemaakt dat deze hen uitnodigde op het Meltdown festival dat hij mocht cureren, ...

lees meer...
NIEUWS 14/02/2019 : R.I.P. Willy Willy (59) (Revenge 88, Arbeid Adelt!, The Scabs, Vaya Con Dios)

Zopas bereikte ons het droevige nieuws dat Willy Willy overleden is. In de zomer van 2018 werd bekend dat de Scabs gitarist leed aan kanker en het was al even bekend dat hij zwaar ziek was. Desondanks nam hij tot zeer onlangs nog deel aan de afscheidstournee van The Scabs. Hij speelde gitaar voor ongeveer de helft van het optreden, gezeten ...

lees meer...
NIEUWS 11/02/2019 : Tijdreis met Lacrimosa

2019: Lacrimosa blaast 30 kaarjes uit! In 2017 verscheen het 13de studioalbum 'Testimonium‘. En dit jaar, op 22 maart mag je iets nieuws verwachten. Nieuw en niet nieuw weliswaar. Met 'Zeitreise‘ wil het gothic pionieersduo Tilo en Anne een overzicht bieden van 30 jaar Lacrimosa, goed voor meer dan 100 songs. Deze dubbel-cd ...

lees meer...
NIEUWS 10/02/2019 : De “Artificial Intelligence” is nakende...

15 maart is het zover. Dan gooit Near Earth Orbit zijn “Artificial Intelligence” tussen ons stervelingen. Om ons op deze nakende gebeurtenis voor te bereiden en het leed toch ietwat te verzachten is er eerst de vooraf singel “Neuromancer”, die als een gothische ruimtestorm de aarde weet te bereiken. Het voorbestellen ...