casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

757 items

   

Parade Ground
Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010, Didier Becu
 Bookmark and Share

10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.

2011 wordt een zeer speciaal jaar voor Parade Ground want dan vieren Pierre en Jean-Marc hun 30e verjaardag. De twee gebroeders kan je in het voorjaar tweemaal aan het werk zien: 18 februari in het Brusselse Magasin 4 (samen met :Codes, Tzii en Daniel B. en Sammy Birnbach als dj’s) en daarna op zaterdag 19 februari in de Gentse Kinky Star.

Ook al zitten ze stevig in iedere platenbak die de Belgische muziek vertegenwoordigt, heeft Parade Ground nooit het succes kunnen claimen waar zij zonder twijfel recht op hadden.

Dark Entries had een vreemde babbel, maar wel misschien één van de meest diepe babbels met de gebroeders Pierre en Jean-Marc aka de verloren zonen van Parade Ground.

Hoe zouden jullie zelf Parade Ground in de Belgische muziekscene schetsen?

Pierre : Op kots kun je geen etiket plaatsen. Hebben wij eigenlijk iets gemaakt? Zijn we echt geboren? Zijn we nu echt dood als we zelfmoord gepleegd hebben? Het verleden is wat blijft nazinderen in de spiegel.

Jean-Marc : Wij zien onszelf meer als internationale vaklui binnenin de chaos.

Pierre: Welke Belgische muziekscene? Het bestaat niet en het heeft nooit bestaan!Wij hebben daar echt lak aan, trouwens: wat betekent België? Ik woonde jaren in Duitsland en England, nu woont Jean-Marc in Parijs.Wij hebben legendes zoals Philippe Soupault enMarcel Mariën ontmoet. Onze muziek is een vertaling van de literaire transpositie, ook het artificiële want voor ons blijft het dadaïsme nog altijd van ontzettend groot belang, bijvoorbeeld het grafische en visuele werk van Tzara , Roger Gilbert-Lecomte , Man Ray , Breton , Crevel , Duchamps ... Zoiets zochten we ook steeds in onze muziek, de waarheid van het onrealistische, het wringen, de wreedheid, het kotsen, de terreur.

Jean-Marc: Haat is liefde in de zin van de woede. Het is niet de woede die telt, maar wel de schreeuw. Het is een beetje zoals de kunst van Josef Beuys die lichten gebruikten om een bepaalde gewaarwoording te creëren, de beweging, de ruimte.

Pierre : Wij willen steeds dat beestachtige in ons naar voren doen komen, de verzuring in al wat je doet.

Parade Ground waren steeds ondergewaardeerd, zelfs zeer ondergewaardeerd.

Pierre : Heb jij ooit al aan een lijk gevraagd wat hij in zijn kist ligt te doen? Het is daardoor dat wij geen onderdeel meer zijn van kunst. Wij weten zeer goed dat we nooit zullen gewaardeerd worden, een waardering zullen we nooit bereiken.Het zal steeds een omkadering blijven, een onafgewerkt werk, net zoals het leven.

Jean-Marc : Als je ons als vervloekte poeten ziet dan moet je je in de eerste plaats afvragen wie ons vervloekt heeft.

Pierre : Wij zijn eigenlijk nooit gestopt. We voelden aan dat het nodig was om iets te doen, een noodzakelijkheid.Het leven gebeurt in een vlaag. Wij wilden met onze huid een laatste teken maken. Onze angsten, onze smaak. Muziek moet je beschouwen als een leven, zelfs zien als een wonde, een gapende wonde.Het moet er uit. Alle woede, al de kots.

Jean-Marc : Het is geen kwestie van weten, het is eerder een kwestie van geboren te worden. Wij hebben er altijd voor gekozen om in de gevaarszone te leven, in objecten te stampen, onze angst te doorprikken.

De muziek die jullie met Parade Ground maken was steeds vooruitstrevend…het feit dat jullie broers zijn maakt het ook wel makkelijker, veronderstel ik.

Pierre : Wij zijn inderdaad broers, maar ook goede vrienden, en dat is een echt voordeel.Als we iets nieuws maken dan doen we het steeds tezamen en het is echt een uitdaging om steeds nieuwe geluiden te vinden.En dat beperkt zich niet enkel tot de muziek! Jean-Marc schrijft bijvoorbeeld poezie of verhaaltjes voor kinderen.

Jean-Marc : Pierre is meer in de plastieken kunst, tentoonstellingen, collages en zo. Wij zijn echte gelovers, we leefden tien jaar intens samen zoals monniken in een klooster maar dan wel zonder de religieuze regels.In onze kerk repeteerden wij en dat heeft enkele platen opgebracht…dat waren echt intense jaren, ja.

Pierre: Wij zijn niet het soort mensen die het gevaar van de dansvloer zijn. Wij zijn meer geïnspireerd door avant-garde artiesten en de schrijvers in dat genre.

Jean-Marc : Het werd uiteindelijk muziek maar het kon eigenlijk ook een ander medium geworden zijn. Het kon literatuur zijn of zelfs schilderen, danskunst of theater.

Als ik Parade Ground hoor dan hoor ik een groep met een zeer eigen geluid…..

Pierre : Enkele jaren geleden bestond nog zo’n instinct , spontaniteit zeg maar. De muzikanten hadden meer persoonlijkheid toen en ook meer gevoel voor het creatieve. Er was een futuristische, surrealistische of dadaïstische geest voelbaar, net alsof men in een vorm van trance dook. Ons doel in de muziek is de kunst van het verdwijnen, het verscheuren van het lichaam, een doordrenkende corrosie, een corrosieve woede. De wreedheid. Men moet zijn huid op de tafel zetten. Men moet betalen. We hebben nooit toegevingen gedaan.

Jean-.Marc : Tegenwoordig zijn de artiesten allemaal geweldige muzikanten , behaalden de eerste prijs in een conservatorium , reproduceren dit perfect maar vandaag is de creatie zoek. Ik vind al die nostalgie tegenover de klanken van de jaren '80 vrij pathetisch. De nieuwe groepen zouden alles moeten verbranden , het verleden vernietigen maar ze kunnen dat niet doen want ze zouden verloren zijn.

Pierre : Ik denk dat de fysische energie sterk aanwezig is in onze muziek, eigenlijk is het zelfs psychische muziek, maar binnenin zit er ook een spirituele dimensie. Wij leefden steeds op het randje. Mensen zoals wij hebben geen vrienden. Het grote verschil met nu en vroeger is dat nu iedereen over het materiaal beschikt om ons soort muziek te maken. Iedereen bespeelt een instrument, iedereen is een artiest. Ik zie dat er nu geen spontaniteit aanwezig is, ze nemen geen risico’s meer, ze durven het gevaar niet meer aan. Iets creëren is een ontleringsproces, gewoonweg van andermans werk afraken. Je moet nooit moeite doen om begrepen te worden, als men je begrijpt dan heb je jezelf geprostitueerd.

Jullie hebben steeds een goede band gehad met Front 242, niet?

Pierre: Het zijn inderdaad steeds goede vrienden geweest. Patrick heeft ons ontdekt toen we in 1981 in een klein zaaltje aan het optreden waren. Op dat moment kwam onze eerste single uit op New Dance, dat was het label van Front 242. Wij hadden hetzelfde idee van hoe het er visueel uit moest zien, verschillende raakpunten eigenlijk die we gemeen hadden. Wij zijn steeds goed bevriend gebleven en doordat wij meegewerkt hebben op de eerste twee platen van Front 242 heeft dat die band alleen maar sterker gemaakt. Muzikaal kenden Patrick en Daniel ons al jaren en daardoor vertrouwden zij ons.

Jean-Marc : Zij vroegen ons om er aan te werken, melodietjes vinden, teksten en bijkomende geluiden vinden. Het was echt zes maanden hard labeur want het is steeds moeilijk om in de buik van een ander te gaan roeren.

Pierre : Ik vind dat wij er een eigen spiritualiteit aan hebben gegeven….een angst, een wonde!

En tja Front 242 werden wereldsterren en jullie….

Pierre : Het iswaar dat het voor beide bands verschillend is uitgedraaid. Front 242 kwam op het juiste moment en ze ontmoetten ook de juiste mensen.

Jean-Marc : Ik denk echt dat wij een beetje op onze tijd vooruit liepen. Wij waren ervan overtuigd dat het schrijven van goede melodietjes genoeg was, we waren echter verkeerd. Front 242 heeft een exclusief publiek. Hoeveel mensen zouden er weten dat wij nummers hebben gecomponeerd op twee Front 242-albums?

Pierre : Wat blijft is die stem van Jean-Marc. Het werk dat hij gedaan heeft op de Frontplaten is ongelooflijk, Jean-Marc is de laatst levende crooner!

Ik heb steeds een grote interesse gehad voor wat er zich afspeelde in Wallonië, ook al was dat hier in Vlaanderen niet zo vanzelfsprekend….

Pierre : Mij intereseert het niet. De groepen hadden elk hun eigen stijl en Philippe van A Grumh is wel onze maat gebleven, dat wel. Als ik naar de electroscene kijk is alleen Dive de moeite waard….voor de rest zijn het allemaal covergroepen. De Vision and And One…da’s Depeche Mode. Veel Frontfans houden van VNV Nation, maar dat is niet meer dan wat besmette techno. Covenant is gewoon Heaven 17 ofwel Paul Haig op zijn slechtst.

Dus je vindt niet dat wij Vlamingen onze ogen sloten voor Wallonië?

Pierre : Maakt mij geen zier uit. De creatie, dat is iets universeels! Iets uitleggen is jezelf uitleggen.Het uitkotsen is alles geven van jezelf…het geschreeuw van muziek is ongecontroleerd kotsen.

Jean-Marc : Het publiek moet dat maar beslissen. Ons doel ligt er in het publiek te beledigen, vuil over het publiek gooien, hun kwetsen….ze moeten er zich slecht bij voelen!

Jullie werkten ook met dat ander genie, Colin Newman….

Jean-Marc : Juist, Colin. Een echte vriend en een echte gentleman. Ook een echte artiest, met andere woorden : zeldzaam om te vinden! Wire is een fantastische groep en “A-Z” van Colin Newman is een ongelooflijke plaat.Op het einde van de jaren ’70 hebben we in London drie concerten van Wire gezien. Dat was een herinnering, zeg. Toen hij in Brussel kwam wonen, hebben wij hem ontmoet. Hij was zeer geïnteresseerd om met ons te gaan werken, en we hebben nog steeds drie nummers liggen die nog nooit uitgebracht zijn. En tja, we zijn goede vrienden geworden.

Pierre : Colin zat er ook echt in, hij speelde gitaar en zong zelfs mee op bepaalde nummers. Hij gaf ons steeds de juiste tips, hoe we de juiste melodie moesten schrijven of het perfecte geluid……

Eigenlijk zijn er nogal een pak kleine labels in dit land geweest, niet? Crepuscule, Crammed,….

Pierre : Juist, ongelooflijk inderdaad. Je hebt ook nog: Antler , Anything but , Insane music , Camara Obscura , New Dance , Mask , Sub Rosa , Soundwork , … Crepuscule was eigenlijk de Belgische Factory, toch? Zo’n dynamiek maar eigenlijk was dat ook typisch voor die tijd, een muzikaal dadaïsme in al zijn rangen. Dat zie je vandaag niet meer… Die mensen van toen zijn nu wel bourgeois geworden. Wij kenden deze mensen van in het begin, wij hebben hun stomdronken gezien op een bus in Brussel…nu hebben ze een cursus marketing gevolgd en al de eerlijkheid is weg.

Parade Ground heeft die ene klassieker gemaakt, “Cut Up”. Daarna kwam “Rosa” maar daar zat wel een zee van tijd tussen…

Pierre : En toch hebben we geen spijt, er is melancholie of nostalgie. Maar het is wel waar dat we “Rosary” konden uitbrengen na het verschijnen van “Cut Up”…anderzijds hadden we dan ook al die jaren ervaring niet gehad. De psychiatrie, het lijden…we wilden gewoon iets anders beleven.

Jean-Marc: We wilden gewoon dezelfde dingen niet meer opnieuw maken. We wilden onze oude nummers niet meer herspelen , we zijn geen menselijke jukeboxen. We willen geen applaus . Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.

Geen applaus, maar op platenbeurzen zie je de meest ongelooflijke prijzen voor platen….

Jean-Marc: Ja dat swingt soms echt de pan uit en het is eigenlijk paradoxaal omdat wij nooit in staat waren om onze muziek te verkopen zoals anderen dat wel deden. Wij hebben enkel één plaat zelf uitgebracht, een livesampler omdat iemand uit Duitsland bootlegs aan het verkopen was van twee concerten uit de periode 81-83.

Pierre : Wij zijn vervloekte poeten….ja, vervloekte poeten bestaan. Natuurlijk gaan wij ons zelf nooit met Section 25 vergelijken, moge Larry’s ziel in vrede rusten. Nooit is er iets simpel voor ons geweest, maar misschien is dat maar beter zo. Alles was moeilijk: de magie, de emoties, de woede, de angst.

Jean-Marc: Het is goed dat mensen nu onze platen ontdekken…

Pierre : Daar zijn we op zoek naar : de impact, naar hetgeen nog nooit gehoord is.

Heb je helden?

Jean-Marc: Helden, dat is een groot woord.

Pierre: Mijn helden zijn gevoelens zoals zelfmoord, wreedheid, spanning, verzuring.

Jean-Marc: Mijn echte helden zijn anonieme mensen die we ontmoet hebben tijdens de plechtigheid, mensen door te schreeuwen zich toeleggen op hun gebed. Ave Maria , gracia plena / Dominus te cum benedictus in mulieribus/ et Benedictus fructus ventris tui jesus/ Ave Maria/ Matter Dei ora pro nobis pecatoribus/ nunc et in hora mortis nostrae. Amen.

Pierre: Ofwel de gevoelens die we hadden tijdens de psychiatrische experimenten. Opgesloten zitten, je brein opvreten.

Hoe zie jij “Rosary”?

Pierre: Wat we uiteraard wilden was om een eenmalig op te treden op BIM, terugkomen en dan stoppen . Later hebben Patrick , Colin en andere aangedrongen om die nummers toch uit te brengen.
De muziek op een plaat of een cd opnemen : dat is voor ons als een kadaver .

Jean-Marc: Wat we op het ogenblik doen is een soort lijkschouwing.We zitten in een stopfles van mierenzuur en jij bent ons aan het uitpluizen.

Pierre: We hebben 'Rosary' als een muzikale collage beschouwd . Klank, brutale woede, overgeven, een muzikale abstractie .

Jean-Marc: Sommige nummers van 'Rosary' bestaan enkel uit gehuil en geschreeuw. Het is heel belangrijk .
Men huilt of schreeuwt alleen in de meest belangrijke momenten van het leven. Bij een geboorte , dood , pijn , geluk , woede , we hebben altijd op een instinctieve en primitieve manier gecomponeerd .
We scandeerden onze teksten terwijl we men met een hamer op ons klopte. Onze muziek is steeds een voortdurende confrontatie geweest , zoals bijvoorbeeld 'Rayogrammes' van Man Ray of 'Fluxus' van Josef Beuys .

Jean-Marc: Deze opname vertegenwoordigt twintig jaren intensiteit ,bloed , de psychiatrie , de slagen , het gehuil , de geslagen wangen , de snijwonden , het gebed , de schoonheid van het gruwen.

Pierre: Ik besef dat het een poetisch manifest is . Men moet geen kunstwerk afleveren ,want dit werk dat ben jezelf.

Moest Parade Ground vandaag opgericht worden, hoe zou het klinken?

Jean-Marc: Het zou het geluid van vandaag hebben.

Pierre: Ik geloof dat onze huidige composities geen tijdsgeest bezitten. Wij proberen binnen te dringen in het brein, de slaap en de dromen. Al de woede, de spanningen…..

Jean-Marc: Ik zie onzelf als onafgewerkte wezens. Een van ons moet steeds buiten balans zijn.

Pierre : Onze muziek bezat steeds een dualiteit. Alhoewel voor ons is het alleen de emotie, de wreedheid en de woede die telt. Als je iets doet dan moet het steeds zijn alsof het de laatste keer is dat je het doet…

Jean-Marc : Er is nog steeds zo veel leegte in ons, ruimte om te bijten of te kotsen.

Pierre: Wij hebben de psychiatrische wreedheden doorstaan, het rauwe hoofd.

Jean-Marc: Trouwens, die experimenten komen naar voren in onze teksten.

Pierre: Soms voelt het aan of een oude dame mij de hele nacht de borst heeft gegeven.

Is er kans op iets nieuws dit jaar?

Pierre: Wij zouden graag voor onze 30e verjaardag in 2011 een sampler uitbrengen met daarop onze oude “hits” maar ook onuitgegeven werk….misschien wel 15 of 20 tracks maar het is niet zo simpel om aan die oude tapes uit het verleden te komen. En we werken ook al aan een geheel nieuwe plaat…er zit echt beweging in en we hopen om het tegen eind 2011 op de markt te kunnen brengen.

Dus er is nooit sprake van geweest dat jullie het zouden opgeven…

Pierre: Absoluut niet. Zoveel te beter trouwens als je niet meer weet waar je vandaan komt en nog veel beter als je niet weet waar je zult uitkomen.Je moet voor de toekomst leven, maar de toekomst is wel nu. Mensen zijn enkel tegenstrijdig. Degene met de passie is, is degene die op de koord loopt en de beide uiteinden van die tegenstelling in handen neemt.

Binnenkort geven jullie een verjaardagsfeestje in de Magasin 4…

Pierre: Ja, ik hoop echt dat het een immens feest wordt. Het zal de eerste keer in 30 jaar zijn dat twee mensen van Front 242 met ons wat nummers gaat doen.Er zullen trouwens nog veel surprise gasten aanwezig zijn.Vrienden die eens afkomen om een nummertje met ons te brengen en zo.Wij doen alles alsof het de laatste keer is, dus het zou ook best o de laatste keer kunnen zijn!

Jean-Marc: Wij hebben ook Red Sniper voor die avond uitgenodigd. Het is een fantastisch project, zeer zeldzaam en zonder compromissen. Zij hebben dezelfde visuele visie als de onze.

Pierre: Ik ga ook een set doen met mijn zijproject Maria. Dit festival staat voor 30 jaar inspanningen die bol staan van intensiteit, bloed, snijwonden, kots.

We gaan er eind aan maken, kots jullie favoriete lp aller tijden uit….

Jean-Marc: Zonder twijfel, “154” van Wire. Een perfect album zonder zwakke nummers. Ik weet dat het niet Colin zijn favoriete plaat is….

Pierre: Wat mij betreft, ben ik enkel maar geïnteresseerd in geluiden of geschreeuw. Zelf hou ik het liever op klassieke muziek: Prokofiev , Moussorgski , Tchaikowski , Beethoven ...

Mooi en een speciale boodschap voor de lezers….

Jean-Marc: Wees gelukkig voor ons , wees gelukkig ...
Pierre: Muziek zorgt ervoor dat het iemand zijn aderen ervoor opensnijdt..

www.bodyfarmfestival.org

www.kinkystar.com

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 06/07/2022 : Suikerrock

The Sisters of Mercy komen op vrijdag 29/07/2022 naar het Bietenplein in Tienen samen met White Lies, Therapy? en De Mens.

lees meer...
CD BESPREKING : Gert - Alles Is Nog Niet Verloren

Evenals het zeer onlangs besproken Donder, Hel & Hagel hebben we hier nog een act uit de Leuvense antifa scene die al lang geen onbekende meer is voor Dark Entries! Gert maakt al meer dan 18 jaar kritische uptempo Nederlandstalige DIY ‘kleinpunk’. In 2016 bespraken we voor Dark Entries het vijfde album “Ongepast Vrolijk”, ...

lees meer...
CD BESPREKING : L' Appel Du Vide - Abwärtsspirale

Altijd leuk een singel formaat met 4 nummers, aandoenlijk bijna anno 2022, zeker in zwart en grijze lay out en met de veelbelovende bandnaam L’ Appel Du vide en de al even veelbelovende titel “Abwärtsspirale”. Qua stijl en gemoed waan ik mezelf waar aan de vooravond van de jaren 80, een gevoel dat door de muziek van ...

lees meer...
NIEUWS 04/07/2022 : Leeds is gothic city!

U dacht natuurlijk aan Leipzig. Ook. Maar de stad Leeds kent een gothic rock verleden dat als historisch erfgoed moet gekoesterd (denk maar aan bands als The Sisters Of Mercy, The Rose Of Avalanche, March Violets, Salvation, Red Lorry Yellow Lorry,...) Mocht u tussen 7 en 10 juli nog vrij zijn en niks hebben gepland, ga dat horen en zien in ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2022 : Gothic magazine trekt er de stekker uit...

Tenminste grote bezieler en cult figuur bij onze Oosterburen Martin Sprissler besloot recent de stekker uit zijn geesteskind te trekken en biedt zijn titel aan voor overname. Een tweetal jaar geleden was er na een lange pauze sprake van een doorstart maar deze bleek niet helemaal te lopen zoals verwacht. Momenteel is Gothic Magazine 90 in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Donder, Hel & Hagel - Kermis In De Hel

In 2019 bespraken we “Lang Genoeg Beleefd Geweest!!!”, het debuutalbum van het Leuvense zootje ongeregeld Donder, Hel & Hagel en heden stellen ze ons hun tweede album voor, “Kermis In De Hel” (11 songs, 43 minuten) met negen studio en twee live songs. Het langverwachte tweede album, uitgesteld door en aangevuld ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : Enzo Kreft met eerste clip als voorbode van het nieuwe album 'Shelter'

De naam Enzo Kreft hoeft geen introductie meer, deze oude krijger werd met de albums “Control” (2019) en “Different World” (2021) weerom ‘wereldberoemd’ in onze scene en scoorde zelfs torenhoog in de eindejaarslijstjes van menig Dark Entries schrijver. Reden, aanstekelijk electro, zowat de overtreffende ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : The Seven Whores Of The Apocalypse, eigentijdse dark electro

De Duitse Dark Dimensions labelgroep ging het trio Chris, Tom en Jason halen in Amerika om hier bij ons hun debuut de ep “Wicked Hands” bij Scanner uit te brengen. Het geluid van deze debuut ep ligt ergens tussen een actuele Placebo Effect en een minder technoïde versie van hun landgenoten Velvet Acid Christ in hun eerste ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Crime and the City Solution @ Can't Live in a Livingroom XIV, Haacht, 11 juni 2022 - ...omdat een cultband in de living nog altijd beter is dan gewoon een avondje TV kijken...

In tussentijd is de tournee van Crime and the City Solution achter de rug en zitten ze alweer in uitvalsbasis Berlijn te broeden op een nieuw studioalbum… Ook de heruitgave van hun backcatalogue door Mute geeft ons iets extra om naar uit te kijken. Voorlopig houden we uw nieuwsgierigheid alvast warm met dit concertverslag van hun huiskamerconcert ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Zondigen op zondag; Sinner’s Day zomert - Als loonslaaf kon ik van deze editie, na veel vijven en zessen, enkel de zondag mee pikken. Gelukkig de dag die mijn goth rockend hartje sneller deed slaan.

Over de vrijdag en zaterdag kan ik hier dus helaas niets kwijt, maar ik twijfel er niet aan dat anderen dat zeker even literair in mijn plaats zullen doen. Laat deze korte review dan ook veeleer een impressie zijn dan een festivalverslag of nog de beleving van één dag. Gelukkig heb ik voor de wintereditie, onder het aloude motto; ...

lees meer...
FOTO'S : Within Temptation - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Amenra - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Centhron - Fylgja

Dansen. Niet mee niet minder. Al is het dan wel op het eigen graf. Centhron is geen onbekende in aggro tech en endzeit electro middens. De groep werd in 2011 geformeerd door Elmar Schmidt en is vandaag reeds aan zijn 10de album toe,”Fylgja”. Geweldenaars met synths en drummachines zeg maar, die tussen het hacken door even aan het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Chainreactor - Techno body Device

Voor de liefhebbers van dark electro of beter nog aggro tech met cyber aspiraties zou de naam Chain Reactor geen onbekende (mogen) zijn. In de maalstorm van vandaag zouden we haast vergeten dat ook dit subgenre, nog altijd alive and kicking, voor het zweet in de underground clubs zorgt. Conclusie; Dark Entries heeft dringend nood aan een kenner ...