casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

Parade Ground
Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010, Didier Becu
 Bookmark and Share

10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.
10/12/2010 : Parade Ground - Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.

2011 wordt een zeer speciaal jaar voor Parade Ground want dan vieren Pierre en Jean-Marc hun 30e verjaardag. De twee gebroeders kan je in het voorjaar tweemaal aan het werk zien: 18 februari in het Brusselse Magasin 4 (samen met :Codes, Tzii en Daniel B. en Sammy Birnbach als dj’s) en daarna op zaterdag 19 februari in de Gentse Kinky Star.

Ook al zitten ze stevig in iedere platenbak die de Belgische muziek vertegenwoordigt, heeft Parade Ground nooit het succes kunnen claimen waar zij zonder twijfel recht op hadden.

Dark Entries had een vreemde babbel, maar wel misschien één van de meest diepe babbels met de gebroeders Pierre en Jean-Marc aka de verloren zonen van Parade Ground.

Hoe zouden jullie zelf Parade Ground in de Belgische muziekscene schetsen?

Pierre : Op kots kun je geen etiket plaatsen. Hebben wij eigenlijk iets gemaakt? Zijn we echt geboren? Zijn we nu echt dood als we zelfmoord gepleegd hebben? Het verleden is wat blijft nazinderen in de spiegel.

Jean-Marc : Wij zien onszelf meer als internationale vaklui binnenin de chaos.

Pierre: Welke Belgische muziekscene? Het bestaat niet en het heeft nooit bestaan!Wij hebben daar echt lak aan, trouwens: wat betekent België? Ik woonde jaren in Duitsland en England, nu woont Jean-Marc in Parijs.Wij hebben legendes zoals Philippe Soupault enMarcel Mariën ontmoet. Onze muziek is een vertaling van de literaire transpositie, ook het artificiële want voor ons blijft het dadaïsme nog altijd van ontzettend groot belang, bijvoorbeeld het grafische en visuele werk van Tzara , Roger Gilbert-Lecomte , Man Ray , Breton , Crevel , Duchamps ... Zoiets zochten we ook steeds in onze muziek, de waarheid van het onrealistische, het wringen, de wreedheid, het kotsen, de terreur.

Jean-Marc: Haat is liefde in de zin van de woede. Het is niet de woede die telt, maar wel de schreeuw. Het is een beetje zoals de kunst van Josef Beuys die lichten gebruikten om een bepaalde gewaarwoording te creëren, de beweging, de ruimte.

Pierre : Wij willen steeds dat beestachtige in ons naar voren doen komen, de verzuring in al wat je doet.

Parade Ground waren steeds ondergewaardeerd, zelfs zeer ondergewaardeerd.

Pierre : Heb jij ooit al aan een lijk gevraagd wat hij in zijn kist ligt te doen? Het is daardoor dat wij geen onderdeel meer zijn van kunst. Wij weten zeer goed dat we nooit zullen gewaardeerd worden, een waardering zullen we nooit bereiken.Het zal steeds een omkadering blijven, een onafgewerkt werk, net zoals het leven.

Jean-Marc : Als je ons als vervloekte poeten ziet dan moet je je in de eerste plaats afvragen wie ons vervloekt heeft.

Pierre : Wij zijn eigenlijk nooit gestopt. We voelden aan dat het nodig was om iets te doen, een noodzakelijkheid.Het leven gebeurt in een vlaag. Wij wilden met onze huid een laatste teken maken. Onze angsten, onze smaak. Muziek moet je beschouwen als een leven, zelfs zien als een wonde, een gapende wonde.Het moet er uit. Alle woede, al de kots.

Jean-Marc : Het is geen kwestie van weten, het is eerder een kwestie van geboren te worden. Wij hebben er altijd voor gekozen om in de gevaarszone te leven, in objecten te stampen, onze angst te doorprikken.

De muziek die jullie met Parade Ground maken was steeds vooruitstrevend…het feit dat jullie broers zijn maakt het ook wel makkelijker, veronderstel ik.

Pierre : Wij zijn inderdaad broers, maar ook goede vrienden, en dat is een echt voordeel.Als we iets nieuws maken dan doen we het steeds tezamen en het is echt een uitdaging om steeds nieuwe geluiden te vinden.En dat beperkt zich niet enkel tot de muziek! Jean-Marc schrijft bijvoorbeeld poezie of verhaaltjes voor kinderen.

Jean-Marc : Pierre is meer in de plastieken kunst, tentoonstellingen, collages en zo. Wij zijn echte gelovers, we leefden tien jaar intens samen zoals monniken in een klooster maar dan wel zonder de religieuze regels.In onze kerk repeteerden wij en dat heeft enkele platen opgebracht…dat waren echt intense jaren, ja.

Pierre: Wij zijn niet het soort mensen die het gevaar van de dansvloer zijn. Wij zijn meer geïnspireerd door avant-garde artiesten en de schrijvers in dat genre.

Jean-Marc : Het werd uiteindelijk muziek maar het kon eigenlijk ook een ander medium geworden zijn. Het kon literatuur zijn of zelfs schilderen, danskunst of theater.

Als ik Parade Ground hoor dan hoor ik een groep met een zeer eigen geluid…..

Pierre : Enkele jaren geleden bestond nog zo’n instinct , spontaniteit zeg maar. De muzikanten hadden meer persoonlijkheid toen en ook meer gevoel voor het creatieve. Er was een futuristische, surrealistische of dadaïstische geest voelbaar, net alsof men in een vorm van trance dook. Ons doel in de muziek is de kunst van het verdwijnen, het verscheuren van het lichaam, een doordrenkende corrosie, een corrosieve woede. De wreedheid. Men moet zijn huid op de tafel zetten. Men moet betalen. We hebben nooit toegevingen gedaan.

Jean-.Marc : Tegenwoordig zijn de artiesten allemaal geweldige muzikanten , behaalden de eerste prijs in een conservatorium , reproduceren dit perfect maar vandaag is de creatie zoek. Ik vind al die nostalgie tegenover de klanken van de jaren '80 vrij pathetisch. De nieuwe groepen zouden alles moeten verbranden , het verleden vernietigen maar ze kunnen dat niet doen want ze zouden verloren zijn.

Pierre : Ik denk dat de fysische energie sterk aanwezig is in onze muziek, eigenlijk is het zelfs psychische muziek, maar binnenin zit er ook een spirituele dimensie. Wij leefden steeds op het randje. Mensen zoals wij hebben geen vrienden. Het grote verschil met nu en vroeger is dat nu iedereen over het materiaal beschikt om ons soort muziek te maken. Iedereen bespeelt een instrument, iedereen is een artiest. Ik zie dat er nu geen spontaniteit aanwezig is, ze nemen geen risico’s meer, ze durven het gevaar niet meer aan. Iets creëren is een ontleringsproces, gewoonweg van andermans werk afraken. Je moet nooit moeite doen om begrepen te worden, als men je begrijpt dan heb je jezelf geprostitueerd.

Jullie hebben steeds een goede band gehad met Front 242, niet?

Pierre: Het zijn inderdaad steeds goede vrienden geweest. Patrick heeft ons ontdekt toen we in 1981 in een klein zaaltje aan het optreden waren. Op dat moment kwam onze eerste single uit op New Dance, dat was het label van Front 242. Wij hadden hetzelfde idee van hoe het er visueel uit moest zien, verschillende raakpunten eigenlijk die we gemeen hadden. Wij zijn steeds goed bevriend gebleven en doordat wij meegewerkt hebben op de eerste twee platen van Front 242 heeft dat die band alleen maar sterker gemaakt. Muzikaal kenden Patrick en Daniel ons al jaren en daardoor vertrouwden zij ons.

Jean-Marc : Zij vroegen ons om er aan te werken, melodietjes vinden, teksten en bijkomende geluiden vinden. Het was echt zes maanden hard labeur want het is steeds moeilijk om in de buik van een ander te gaan roeren.

Pierre : Ik vind dat wij er een eigen spiritualiteit aan hebben gegeven….een angst, een wonde!

En tja Front 242 werden wereldsterren en jullie….

Pierre : Het iswaar dat het voor beide bands verschillend is uitgedraaid. Front 242 kwam op het juiste moment en ze ontmoetten ook de juiste mensen.

Jean-Marc : Ik denk echt dat wij een beetje op onze tijd vooruit liepen. Wij waren ervan overtuigd dat het schrijven van goede melodietjes genoeg was, we waren echter verkeerd. Front 242 heeft een exclusief publiek. Hoeveel mensen zouden er weten dat wij nummers hebben gecomponeerd op twee Front 242-albums?

Pierre : Wat blijft is die stem van Jean-Marc. Het werk dat hij gedaan heeft op de Frontplaten is ongelooflijk, Jean-Marc is de laatst levende crooner!

Ik heb steeds een grote interesse gehad voor wat er zich afspeelde in Wallonië, ook al was dat hier in Vlaanderen niet zo vanzelfsprekend….

Pierre : Mij intereseert het niet. De groepen hadden elk hun eigen stijl en Philippe van A Grumh is wel onze maat gebleven, dat wel. Als ik naar de electroscene kijk is alleen Dive de moeite waard….voor de rest zijn het allemaal covergroepen. De Vision and And One…da’s Depeche Mode. Veel Frontfans houden van VNV Nation, maar dat is niet meer dan wat besmette techno. Covenant is gewoon Heaven 17 ofwel Paul Haig op zijn slechtst.

Dus je vindt niet dat wij Vlamingen onze ogen sloten voor Wallonië?

Pierre : Maakt mij geen zier uit. De creatie, dat is iets universeels! Iets uitleggen is jezelf uitleggen.Het uitkotsen is alles geven van jezelf…het geschreeuw van muziek is ongecontroleerd kotsen.

Jean-Marc : Het publiek moet dat maar beslissen. Ons doel ligt er in het publiek te beledigen, vuil over het publiek gooien, hun kwetsen….ze moeten er zich slecht bij voelen!

Jullie werkten ook met dat ander genie, Colin Newman….

Jean-Marc : Juist, Colin. Een echte vriend en een echte gentleman. Ook een echte artiest, met andere woorden : zeldzaam om te vinden! Wire is een fantastische groep en “A-Z” van Colin Newman is een ongelooflijke plaat.Op het einde van de jaren ’70 hebben we in London drie concerten van Wire gezien. Dat was een herinnering, zeg. Toen hij in Brussel kwam wonen, hebben wij hem ontmoet. Hij was zeer geïnteresseerd om met ons te gaan werken, en we hebben nog steeds drie nummers liggen die nog nooit uitgebracht zijn. En tja, we zijn goede vrienden geworden.

Pierre : Colin zat er ook echt in, hij speelde gitaar en zong zelfs mee op bepaalde nummers. Hij gaf ons steeds de juiste tips, hoe we de juiste melodie moesten schrijven of het perfecte geluid……

Eigenlijk zijn er nogal een pak kleine labels in dit land geweest, niet? Crepuscule, Crammed,….

Pierre : Juist, ongelooflijk inderdaad. Je hebt ook nog: Antler , Anything but , Insane music , Camara Obscura , New Dance , Mask , Sub Rosa , Soundwork , … Crepuscule was eigenlijk de Belgische Factory, toch? Zo’n dynamiek maar eigenlijk was dat ook typisch voor die tijd, een muzikaal dadaïsme in al zijn rangen. Dat zie je vandaag niet meer… Die mensen van toen zijn nu wel bourgeois geworden. Wij kenden deze mensen van in het begin, wij hebben hun stomdronken gezien op een bus in Brussel…nu hebben ze een cursus marketing gevolgd en al de eerlijkheid is weg.

Parade Ground heeft die ene klassieker gemaakt, “Cut Up”. Daarna kwam “Rosa” maar daar zat wel een zee van tijd tussen…

Pierre : En toch hebben we geen spijt, er is melancholie of nostalgie. Maar het is wel waar dat we “Rosary” konden uitbrengen na het verschijnen van “Cut Up”…anderzijds hadden we dan ook al die jaren ervaring niet gehad. De psychiatrie, het lijden…we wilden gewoon iets anders beleven.

Jean-Marc: We wilden gewoon dezelfde dingen niet meer opnieuw maken. We wilden onze oude nummers niet meer herspelen , we zijn geen menselijke jukeboxen. We willen geen applaus . Lijden of misselijkheid is geen ding om applaus voor te krijgen.

Geen applaus, maar op platenbeurzen zie je de meest ongelooflijke prijzen voor platen….

Jean-Marc: Ja dat swingt soms echt de pan uit en het is eigenlijk paradoxaal omdat wij nooit in staat waren om onze muziek te verkopen zoals anderen dat wel deden. Wij hebben enkel één plaat zelf uitgebracht, een livesampler omdat iemand uit Duitsland bootlegs aan het verkopen was van twee concerten uit de periode 81-83.

Pierre : Wij zijn vervloekte poeten….ja, vervloekte poeten bestaan. Natuurlijk gaan wij ons zelf nooit met Section 25 vergelijken, moge Larry’s ziel in vrede rusten. Nooit is er iets simpel voor ons geweest, maar misschien is dat maar beter zo. Alles was moeilijk: de magie, de emoties, de woede, de angst.

Jean-Marc: Het is goed dat mensen nu onze platen ontdekken…

Pierre : Daar zijn we op zoek naar : de impact, naar hetgeen nog nooit gehoord is.

Heb je helden?

Jean-Marc: Helden, dat is een groot woord.

Pierre: Mijn helden zijn gevoelens zoals zelfmoord, wreedheid, spanning, verzuring.

Jean-Marc: Mijn echte helden zijn anonieme mensen die we ontmoet hebben tijdens de plechtigheid, mensen door te schreeuwen zich toeleggen op hun gebed. Ave Maria , gracia plena / Dominus te cum benedictus in mulieribus/ et Benedictus fructus ventris tui jesus/ Ave Maria/ Matter Dei ora pro nobis pecatoribus/ nunc et in hora mortis nostrae. Amen.

Pierre: Ofwel de gevoelens die we hadden tijdens de psychiatrische experimenten. Opgesloten zitten, je brein opvreten.

Hoe zie jij “Rosary”?

Pierre: Wat we uiteraard wilden was om een eenmalig op te treden op BIM, terugkomen en dan stoppen . Later hebben Patrick , Colin en andere aangedrongen om die nummers toch uit te brengen.
De muziek op een plaat of een cd opnemen : dat is voor ons als een kadaver .

Jean-Marc: Wat we op het ogenblik doen is een soort lijkschouwing.We zitten in een stopfles van mierenzuur en jij bent ons aan het uitpluizen.

Pierre: We hebben 'Rosary' als een muzikale collage beschouwd . Klank, brutale woede, overgeven, een muzikale abstractie .

Jean-Marc: Sommige nummers van 'Rosary' bestaan enkel uit gehuil en geschreeuw. Het is heel belangrijk .
Men huilt of schreeuwt alleen in de meest belangrijke momenten van het leven. Bij een geboorte , dood , pijn , geluk , woede , we hebben altijd op een instinctieve en primitieve manier gecomponeerd .
We scandeerden onze teksten terwijl we men met een hamer op ons klopte. Onze muziek is steeds een voortdurende confrontatie geweest , zoals bijvoorbeeld 'Rayogrammes' van Man Ray of 'Fluxus' van Josef Beuys .

Jean-Marc: Deze opname vertegenwoordigt twintig jaren intensiteit ,bloed , de psychiatrie , de slagen , het gehuil , de geslagen wangen , de snijwonden , het gebed , de schoonheid van het gruwen.

Pierre: Ik besef dat het een poetisch manifest is . Men moet geen kunstwerk afleveren ,want dit werk dat ben jezelf.

Moest Parade Ground vandaag opgericht worden, hoe zou het klinken?

Jean-Marc: Het zou het geluid van vandaag hebben.

Pierre: Ik geloof dat onze huidige composities geen tijdsgeest bezitten. Wij proberen binnen te dringen in het brein, de slaap en de dromen. Al de woede, de spanningen…..

Jean-Marc: Ik zie onzelf als onafgewerkte wezens. Een van ons moet steeds buiten balans zijn.

Pierre : Onze muziek bezat steeds een dualiteit. Alhoewel voor ons is het alleen de emotie, de wreedheid en de woede die telt. Als je iets doet dan moet het steeds zijn alsof het de laatste keer is dat je het doet…

Jean-Marc : Er is nog steeds zo veel leegte in ons, ruimte om te bijten of te kotsen.

Pierre: Wij hebben de psychiatrische wreedheden doorstaan, het rauwe hoofd.

Jean-Marc: Trouwens, die experimenten komen naar voren in onze teksten.

Pierre: Soms voelt het aan of een oude dame mij de hele nacht de borst heeft gegeven.

Is er kans op iets nieuws dit jaar?

Pierre: Wij zouden graag voor onze 30e verjaardag in 2011 een sampler uitbrengen met daarop onze oude “hits” maar ook onuitgegeven werk….misschien wel 15 of 20 tracks maar het is niet zo simpel om aan die oude tapes uit het verleden te komen. En we werken ook al aan een geheel nieuwe plaat…er zit echt beweging in en we hopen om het tegen eind 2011 op de markt te kunnen brengen.

Dus er is nooit sprake van geweest dat jullie het zouden opgeven…

Pierre: Absoluut niet. Zoveel te beter trouwens als je niet meer weet waar je vandaan komt en nog veel beter als je niet weet waar je zult uitkomen.Je moet voor de toekomst leven, maar de toekomst is wel nu. Mensen zijn enkel tegenstrijdig. Degene met de passie is, is degene die op de koord loopt en de beide uiteinden van die tegenstelling in handen neemt.

Binnenkort geven jullie een verjaardagsfeestje in de Magasin 4…

Pierre: Ja, ik hoop echt dat het een immens feest wordt. Het zal de eerste keer in 30 jaar zijn dat twee mensen van Front 242 met ons wat nummers gaat doen.Er zullen trouwens nog veel surprise gasten aanwezig zijn.Vrienden die eens afkomen om een nummertje met ons te brengen en zo.Wij doen alles alsof het de laatste keer is, dus het zou ook best o de laatste keer kunnen zijn!

Jean-Marc: Wij hebben ook Red Sniper voor die avond uitgenodigd. Het is een fantastisch project, zeer zeldzaam en zonder compromissen. Zij hebben dezelfde visuele visie als de onze.

Pierre: Ik ga ook een set doen met mijn zijproject Maria. Dit festival staat voor 30 jaar inspanningen die bol staan van intensiteit, bloed, snijwonden, kots.

We gaan er eind aan maken, kots jullie favoriete lp aller tijden uit….

Jean-Marc: Zonder twijfel, “154” van Wire. Een perfect album zonder zwakke nummers. Ik weet dat het niet Colin zijn favoriete plaat is….

Pierre: Wat mij betreft, ben ik enkel maar geïnteresseerd in geluiden of geschreeuw. Zelf hou ik het liever op klassieke muziek: Prokofiev , Moussorgski , Tchaikowski , Beethoven ...

Mooi en een speciale boodschap voor de lezers….

Jean-Marc: Wees gelukkig voor ons , wees gelukkig ...
Pierre: Muziek zorgt ervoor dat het iemand zijn aderen ervoor opensnijdt..

www.bodyfarmfestival.org

www.kinkystar.com

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Fear Incorporated - Of Nightmares And Strychnine

Twee keer goed nieuws. Vooraleer dit album in de lente van dit jaar aan een gelimiteerde cd release toe is kunt u het deze maand reeds kosteloos (jawel) downloaden via de Sacred Realm Records website. Het andere goede nieuws, indien u voor komende Valentijn op zoek bent naar de passende horror soundtrack, aarzel niet, dit is hem. Fear ...

lees meer...
NIEUWS 13/01/2021 : Manifest van Mantus

In 1997 zag Mantus het levenslicht ergens in Keulen. Twee jaar geleden verscheen het dubbelalbum ‘“Katharsis” / “Pagan Folk Songs. Om dit jaar goed in te zetten heeft Martin Schindler een nieuw album in petto, dat binnen enkele weken verschijnt. ‘Manifest’ staat terug bol van donkere landschappen, gekaderd ...

lees meer...
NIEUWS 13/01/2021 : Sirenia al 20 jaar springlevend!

Het zit nog fris in mijn geheugen. Al een eeuwigheid geleden, verscheen het cultalbum ‘At Sixes and Sevens’ (2001) van Sirenia, de goth metalband rond Morten Veland. Dit nadat hij de band Tristania noodgedwongen diende te verlaten. Nu kondigt dit Frans-Noorse gezelschap hun tiende studioalbum, met de inspirerende titel ‘Riddles, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ikon - The Thirteenth Hour - the singels 2007 -2020

Een band die al mee gaat sedert 1991 en we niet meer hoeven voor te stellen. Vanuit Australië, hun heimat, veroverden ze ook Europa. In de jaren 90 en aanvang van de jaren 2000 zat een florissante labeldeal met het Duitse en al lang verdwenen Apollyon label daar voor veel tussen. Nadien was er nog sporadisch een uithaal waardoor de groep ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
CD BESPREKING : CUTS - Unreal

Een paar jaar geleden mocht ik kennismaken met CUTS, die met de twee Exist EP’s toch wel indruk wist te maken. Het daaropvolgende full album A Gradual Decline schoot echter helemaal aan me voorbij, en toen ik de bespreking hier las, was dat achteraf gezien een spijtige zaak. Tijd voor een herkansing, die ik krijg in de vorm van ...

lees meer...
NIEUWS 11/01/2021 : Gary Numan lost eerste single uit nieuwe plaat 'Intruder'

Hij gaat intussen al 42 jaar mee. In zijn begindagen was hij een pionier van de elektronische muziek met Tbeway Army en daarna solo. Hij scoorde hits met 'Cars', 'Are 'Friends Electric' en vele andere pientere popsongs. Halverwege de jaren 90 gaf hij zijn werk een nieuwe draai door de industrial-tour. Hij gaf op zijn oude ...

lees meer...
CD BESPREKING : Penterakt - Conquest Of The Moon

Dit is weer zo een uitgave waarbij je aan het artwork al direct kan zien wat voor muziek je te horen zal krijgen. En met een projectnaam als Penterakt en een albumtitel als “Conquest Of The Moon” kan het ook haast niet anders. Inderdaad klinkt dit als kosmische krautrock zoals we die al kennen van in de jaren 70 van acts als Tangerine ...

lees meer...
CD BESPREKING : Backworld - Sacred And Profane Songs

Ik weet het, voor neo folk en aanverwante activiteiten hebben we een erudiet redactielid. Vandaar dat het voor mij zowat een eeuwigheid geleden is dat ik nog iets uit dit subgenre heb besproken op deze geniale site. Het laatste moet iets van Death In Rome geweest zijn meen ik, maar nu dus deze Backworld die ik best even voor u introduceer. Backworld ...

lees meer...
NIEUWS 08/01/2021 : Death in Rome schrijft hymne bij bestorming van het Capitool

'Het is niet de job van een artiest om politieke statements te maken. Het beste wat we kunnen doen is een soundtrack aanbieden over historische gebeurtenissen.' Aan het woord is Death in Rome, en het historisch evenement dat ze in de verf willen zetten is uiteraard de bestorming van het Capitool twee dagen geleden. Dit doen ze met ...

lees meer...
NIEUWS 08/01/2021 : Hedera helix maakt het weer heel abstract

Wij zijn grote fans van Hedera helix, het gestoorde intellectroproject van Oscar Valerius Kandinsky en Maestro Virgule. We hebben al lang niets meer van hen gehoord, maar in 2016 maakten ze indruk met 'Pastiche', een plaat vol dolgedraaide Nederlandstalige elektronische brouwsels die je vooral in verwarring willen brengen. Nu brengen ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Goethes Erben - Online uitzending NCN Special in lockdown

Een online concert van Goethes Erben, en dat terwijl er in Duitsland een strenge lockdown aan de gang is? Neen, dat is het niet. Het concert dat op zaterdag 26 december werd uitgezonden, was eigenlijk al eerder opgenomen, met name op 4 september, toen Goethes Erben optrad op het NCN festival in de buurt van Leipzig. Het gaat om een concert ...