casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

757 items

   

DE BRASSERS
Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
21/11/2010, Henk Vereecken
 Bookmark and Share

21/11/2010 : DE BRASSERS - Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
21/11/2010 : DE BRASSERS - Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
21/11/2010 : DE BRASSERS - Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
21/11/2010 : DE BRASSERS - Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
21/11/2010 : DE BRASSERS - Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd dan later cold wave of post punk genoemd.
Koude oorlog, nucleaire dreiging, een economische crisis met grote werkloosheid als gevolg en daarboven een kleinzielige, bekrompen, kleinburgerlijke dorpsmentaliteit: het leven van de Limburgse jeugd in de jaren ‘80 tussen de terrils van de met sluiting bedreigde steenkoolmijnen was weinig benijdenswaardig en hun toekomst zag er minstens even zwart uit als de opgedolven steenkool. Niet te missen dat er verzet kwam. Samen met Siglo XX waren ze begin jaren ’80 de bekendste exponenten van de Limburge cold wave of doem scene. Indertijd zwaar verguisd, maar intussen gerehabiliteerd: De Brassers! Op 18 december niet te missen op het BIM-festival!

Waarom kozen jullie indertijd de naam De Brassers voor jullie band? Zit er een speciale betekenis achter de bandnaam?

Willy Dirkx (gitarist): De naam De Brassers hebben we eigenlijk te danken aan een stelletje tooghangers uit ons geboortedorp Hamont. Eind jaren 70 waren de toekomstige groepsleden al een vriendengroepje dat samen op stap ging en dat in het nogal bekrompen Hamont opviel door zijn klederdracht en haartooi. Als we dan in een of ander café iets gingen drinken, werd ons groepje steevast uitgescholden voor ‘brassers’, in de zin van knoeiers, niksnutten. Het contrast tussen de vrolijke betekenis van het woord ‘brassers’ en onze eerder donkere, nihilistische muziek, vonden we ook leuk: het zette de mensen op het verkeerde been.

Was het ten tijde van de eerste single een bewuste keuze om in het Nederlands te gaan zingen? Jullie waren in 1980 bij mijn weten de eerste Vlaamse band die postpunk of new wave brachten met Nederlandstalige lyrics. “Ik Sta Scherp” van Arbeid Adelt verscheen pas in 1981 en “Gorilla Dans De Samba” van Aroma di Amore dateert van 1983. Waarom kozen jullie voor Nederlands in plaats van voor het internationaal veel meer mogelijkheden biedende Engels?

Willy Dirkx: Aanvankelijk schreef Marc Haesendonckx, onze bassist, de nummers en die deed dat in het Nederlands. Een bewuste keuze was het niet, het was gewoon de taal waarmee hij het makkelijkste zijn gedachten uitdrukte. Hij studeerde en hing rond in extreem-linkse milieus – anarchisten, nihilisten, totaalweigeraars – en hij wist de tijdsgeest van die tijd perfect te verwoorden. Ik vind dat hij een paar echte klassiekers heeft geschreven. “En Toen Was Er Niets Meer” uiteraard, maar ook “Kontrole” en “Twijfels”. Het was in die periode dat we bekend geraakten, zodat men ons als een Nederlandstalige groep beschouwde.

Later begon onze zanger, Marc Poukens, tijdens het jammen op de repetities in het Engels te improviseren, iets wat hij nog steeds doet. Hij laat als het ware zijn onderbewustzijn opborrelen en om een of andere reden gebeurt dat in het Engels. Tijdens optredens brengen wij nu zowel nummers in het Nederlands als in het Engels, dat was vroeger ook al zo. We hebben daar geen dogma’s of regels over. Op jamsessies tijdens de repetities wordt er zelfs al eens iets Duits gezongen. “In meine Seele” is op die manier ontstaan. We hebben ook een Duitse versie van “Sick In Your Mind”, dat wordt dan “Krank im Kopf”.

‘Het gezag van de macht en de macht van het gezag waren sterker dan alles wat voelde en dacht’ klonk het in de lyrics van de legendarische song “En Toen Was Er Niets Meer” en zo stond het ook op de achterkant van de single gedrukt. Als statement kan dat wel tellen. Waren/zijn De Brassers een politieke band?

Marc Haesendonckx (bassist): Natuurlijk. Als je een beetje nadenkt over je leven en de samenleving, als je verder kijkt dan je neus lang is, als je verontwaardigd kan raken over wat er misloopt, dan ben je toch met politiek bezig. Wij waren kwaad vroeger over een aantal zaken en gebeurtenissen. ’Anger is an energy’ is nog steeds een mooie kreet. Wij proberen die energie om te zetten in muziek en over te brengen op het publiek.

De Brassers interview 1981: dit is intussen echt wel een berucht youtubefilmpje geworden. Wat een bekrompen, kleinburgerlijke mentaliteit zeg daar in Hamont; je zou voor minder gaan doemdenken! Hoe kijken jullie nu op die periode terug? En herinner je je nog voor welke zender en voor welk tv-programma die reportage werd gemaakt?

Willy Dirkx: Het was een reportage van Jan Eilander uit 1981 voor het VPRO-programma BGTV. Eilander is ook bekend van documentaires over Herman Brood en André Hazes. We namen onszelf nogal serieus in die tijd. Als ik het zelf terugzie, kan ik er wel mee lachen, maar we zaten er toen echt wel diep in: we wáren niet geliefd in Hamont. Schooldirecties stuurden brieven aan ouders van kinderen die met ons omgingen om te zeggen dat zoiets niet door de beugel kon. Men had het moeilijk met ons uiterlijk, ons nihilisme. En na een tijdje hadden we een jeugdcafé, De Kwiet, vlak tegenover de kerk van Hamont. Dan gingen we uit in Antwerpen en op zondagochtend zakten alle punkers en anarchisten uit de lage landen mee af naar De Kwiet voor de after-party. Je kunt je voorstellen dat ons dat niet in dank werd afgenomen door de mensen die uit de zondagsmis kwamen. Die mensen waren bang van ons. Maar intussen is er veel veranderd. De Kwiet is al lang gesloten en de Brassers zijn nu officieus Cultureel Erfgoed van Hamont. Onze concerten worden aangekondigd op de officiële website van Hamont-Achel. Ze zijn fier op ons (lacht).

Vertel eens wat meer over jullie klassieker “En Toen Was Er Niets Meer”. Hoe is die song ontstaan? De lyrics gingen over de atoombom, niet? Waren jullie het soort lui dat toen ook mee ging betogen in de antirakettendemonstraties?

Marc Haesendonckx: Die song slaat zeker niet enkel op de atoombom, hoewel sommige van ons ook wel eens meebetoogden tegen de nucleaire waanzin. Maar het gaat veel breder. Er is nu eenmaal de vaststelling dat je enkel met je verstand of met je hart niet op kan tegen krachten zoals hogere financiële of godsdienstige machten. Eigenlijk mag iedereen die invullen zoals hij of zij het wil. Iedereen maakt wel momenten mee van ontgoocheling, van een gevoel alsof er niets meer is, dat alle hoop weg is… In die zin is het een tijdloos nummer en is dat misschien ook de reden waarom wij zo sterk met dat nummer worden geassocieerd.

Was er in die tijd eigenlijk sprake van een soort Limburgse cold wave en punk scene met bands als De Brassers, Struggler, AA, Cultural Decay en – niet te vergeten – Siglo XX. Hingen jullie zo’n beetje aan elkaar of deden jullie onafhankelijk van elkaar elk jullie eigen ding?

Willy Dirkx: De Brassers waren samen met Siglo XX uit Genk de eerste punkgroep in Limburg. In Antwerpen had je toen al The Kids en ook in Brussel was er een levendige punkscene rond de Mad Virgins, Spermicide en zo. Dé ontmoetingsplek waar al die mensen in die tijd samenkwamen, was de Antwerpse Stadswaag met cafés als the Match, the Clowns en de Cinderella.

Later kwam Struggler, ook uit Hamont, net als The Suspects. We traden regelmatig samen op en organiseerden samen optredens in Hamont, zoals het ‘Geluiden tegen Gezag’-festival. We ontmoetten elkaar in de Kwiet. Er is nog altijd een sterke band met sommige Struggler-leden. Erwin, hun voormalige drummer, speelt nu bij ons, en Danny Stevens, vroeger zanger bij Struggler, zorgt voor de PA en de mix tijdens onze optredens.

Een paar jaar voor De Brassers in België schopte in de UK de punk wild om zich heen en tegen de schenen van de gevestigde orde. Keken jullie op naar bepaalde Britse voorbeelden (ideologisch en/of muzikaal)? Hadden jullie voeling met de cold wave van Joy Division of veeleer met punk bands als The Damned en The Clash? Wie waren jullie muzikale helden?

Marc Haesendonckx: Al van de vroege jaren zeventig waren de latere Brassers vrienden en enorm geïnteresseerd in muziek. Pas met de doorbraak van de punk zijn we goesting beginnen krijgen om zelf muziek te maken. Dankzij de punk was het ook duidelijk dat je geen virtuoos moet zijn om muziek te spelen. Dus qua instelling waren zeker The Clash, maar ook The Sex Pistols en andere punkbands inspirerend. Maar de belangrijkste invloeden voor onze muziek zijn echter niet The Damned of The Sex Pistols geweest maar eerder Joy Division, Public Image Ltd en Cabaret Voltaire. Wij speelden wel punk met een beperkt aantal akkoorden, maar qua snelheid niet in overdrive maar in tweede of derde versnelling, en vooral, ook al was het traag, heel intensief. Slow punk dus en dat werd later dan cold wave of post punk genoemd.

Waarom gaven jullie er in 1982 eigenlijk de brui aan? Het boekje bij de “4x4” Classix compilatie van Antler stelt ietwat cryptisch: ‘They played over a hundred gigs, raised a little hell in their hometown and gave it a rest in 1982 amidst a flurry of drugrelated rumours.’

Willy Dirkx: De split is er gekomen door allerlei omstandigheden waarbij verdovende middelen, huiszoekingen en gerechtszaken een rol hebben gespeeld. Op een bepaald moment heeft ‘de macht van het gezag’ daadwerkelijk gezegevierd. Het werd allemaal te veel: de Kwiet werd op burgemeestersbevel gesloten, de drugs, problemen met justitie, relaties, de impact daarvan op ons functioneren. Waardoor we meer met ons zelf en overleven bezig waren dan met de groep en muziek maken. Maar als er iets is dat een beetje kan weerstaan aan het gezag van de macht dan is het passie, zoals onze passie om samen muziek te maken. Ondanks alle verdelgingsmiddelen: onkruid vergaat niet.

Hoe kwam het dat jullie in 2005 besloten om terug een plaat op de mensheid los te laten? Wat is het verhaal achter “Slijk”? Er zit een hiaat van maar liefst 24 jaar tussen “Slijk” en de EP “De Brassers” (1981)…

Willy Dirkx: Nadat we er in 1982 mee stopten hebben we eigenlijk tot 1998 zo goed als volledig stil gelegen. Tot er een aanbod kwam van retrofestival Eurorock in Neerpelt om daar te spelen. Sindsdien werd er opnieuw regelmatig gejamd in het repetitiekot in Hamont en daar zijn dan nieuwe nummers uit ontstaan die we konden opnemen in de studio van onze geluidsman Danny Stevens. Dankzij die CD zijn we overigens op de affiche van Pukkelpop 2005 terecht gekomen.

Bij de debuutsingle “En Toen Was Er Niets Meer/Twijfels/???(‘eruit’)” moest ik er al aan denken – ik dacht toen dat het wel toeval zou zijn – maar bij het horen van “Slijk” denk ik er nog meer aan (vooral bij de eerste twee songs): de sound van De Brassers doet me dus regelmatig denken aan die van de Britse spacerockband Hawkwind. Is dit toeval of zou het kunnen dat De Brassers enigszins beïnvloed zijn door Hawkwind?

Willy Dirkx: Jij bent wellicht de eerste die dit aanhaalt maar er zit wel iets in. De naam Hawkwind valt bij ons wel eens tijdens repetities als we aan het jammen zijn. Hawkwind roept bij mij een volle spacy sound op en simpele langgerekte nummers en dat doen we zelf ook graag. Wij luisterden vroeger trouwens soms naar “Space Ritual”, de bekende dubbel LP van Hawkwind waarbij we soms serieus in space waren.

In 2008 volgt dan het verzamelalbum "Gesprokkeld En Bespoten", dat 30 jaar De Brassers samenvat. Eindelijk een full length release van De Brassers . J Vertel eens wat meer over de totstandkoming ervan? Jullie stelden het zelf ook samen, neem ik aan?

Willy Dirkx: Wij zijn het DIY-principe altijd trouw gebleven en hebben samenstelling, mastering en verspreiding hiervan volledig in eigen hand gehouden. De bedoeling was gewoon op CD een overzicht te brengen van wat we hadden aan al dan niet reeds uitgebrachte studio- en live-opnames en een aantal demo’s. Zo’n project is ook altijd handig als je optredens wil doen. Een CD brengt soms wat ruchtbaarheid met zich mee en trekt de aandacht van organisatoren. Op die manier konden we bijvoorbeeld samen met Wire spelen in de 4AD.

En het kan niet op: onlangs verscheen zelfs een dubbele Brassers vinylcompilatie. “1979-1982”. Vertel hier ook eens wat meer over? Mogen we besluiten: ‘De Brassers krijgen eindelijk de erkenning die ze verdienen’?

Willy Dirkx: De vinylcompilatie is eigenlijk volledig te danken aan OnderStroom Records (http://onderstroomrecords.net). Dat nog jonge label is opgericht door Pieter Eykens (lees hier een interview met hem), een jonge gast die vergeten materiaal uit de new wave en post punk periode opdiept en op vinyl of CD laat persen en verdeelt. De plaat – het is een dubbelelpee geworden – is geperst op 500 exemplaren, een collector’s item dus. Op het BIM-festival zal Onderstroom aanwezig zijn met ‘1979-1982’ maar ook met andere producten. Er is daar bijvoorbeeld ook materiaal uit van Aroma di Amore, Aimless Device, The Misz en in de nabije toekomst van Siglo XX.

Wat kunnen we verwachten van het Brassers optreden op het BIM-festival? Waarom moeten onze lezers zeker komen kijken naar het optreden van De Brassers op 18 december in de Antwerpse Trix?

Willy Dirkx: We treden niet meer vaak op en dus is de goesting groot. Jullie mogen zeker een energieke set verwachten met hoofdzakelijk songs uit de beginperiode en enkele verrassende covers. En er zullen drie generaties Brassers op het podium staan. Joachim op keyboards vertegenwoordigt de tweede generatie. En Jules die zowat de helft van de nummers op gitaar komt meespelen, is met zijn 14 jaar de derde generatie. Op die manier halen we de gemiddelde leeftijd fors naar beneden (lacht).

Wat vinden jullie trouwens van de BIM-affiche? Zijn er optredens die jullie zelf zeker niet willen missen?

Willy Dirkx: De BIM-affiche is een goede mix tussen Belgische en buitenlandse bands en tussen (post)punk en EBM. We kijken er alleszins naar uit, ook om voor het eerst op te treden in Trix trouwens. Zelf wil ik vooral het optreden van Laibach zien. Al veel van gehoord maar nooit gezien.

En tot slot: wie had nu indertijd eigenlijk ‘De Brassers’ in grote witte graffitiletters op de kerk van Hamont gespoten? De ‘misdaad’ is al lang verjaard, dus jullie kunnen het nu wel gerust verklappen. J

Marc Haesendonckx: Ik, maar eigenlijk heb ik dat toen al verklapt tegen de toenmalige burgemeester, alleen wou hij dat niet geloven. Onwaarschijnlijk verhaal eigenlijk: ik spuit dat op de kerk en de volgende dag onmiddellijk klopjacht: wie heeft dat gedaan? De Witse onder de Hamontse politie ontdekt dat een van onze weirdo vrienden ook met een (dezelfde?) spuitbus op het dak van zijn auto heeft gespoten. Volgens hen zo een onweerlegbaar bewijsmateriaal dat die gast in zijn onnavolgbare gedachtegangen uiteindelijk ‘toegeeft’ dat hij het heeft gedaan. Dus ik naar de burgemeester met de mededeling dat niet die gast maar ik het had gedaan. Die burgemeester wordt helemaal wild en schreeuwt dat dit weer een complot is van mij om hun toch zo sluitend dossier met onweerlegbare bewijzen onderuit te halen en dat hij daar niet zou in trappen. ‘Ga weg, hier gij vreemdeling (ik kwam uit een naburig dorp) en stop met onze mensen (het eigen volk dus) op te stoken’. Einde van het gesprek. Maar ik ben wel blijven komen hé!

http://www.debrassers.be

http://www.myspace.com/debrassers

En Toen Was Er Niets Meer

En toen was er niets meer

alles was gedaan

zij hebben gezegevierd

wij opgehouden te bestaan

en toen was er niets meer

alles was gedaan

alles was koud en droog en leeg

alles was dood.

en toen was er niets meer

de macht van het gezag

het gezag van de macht

die waren veel sterker

dan wat voelde en dacht

en toen was er niets meer

en toen was er niets meer

alles was gedaan

ze hebben gezegevierd

wij opgehouden te bestaan

en toen was er niets meer

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 06/07/2022 : Suikerrock

The Sisters of Mercy komen op vrijdag 29/07/2022 naar het Bietenplein in Tienen samen met White Lies, Therapy? en De Mens.

lees meer...
CD BESPREKING : Gert - Alles Is Nog Niet Verloren

Evenals het zeer onlangs besproken Donder, Hel & Hagel hebben we hier nog een act uit de Leuvense antifa scene die al lang geen onbekende meer is voor Dark Entries! Gert maakt al meer dan 18 jaar kritische uptempo Nederlandstalige DIY ‘kleinpunk’. In 2016 bespraken we voor Dark Entries het vijfde album “Ongepast Vrolijk”, ...

lees meer...
CD BESPREKING : L' Appel Du Vide - Abwärtsspirale

Altijd leuk een singel formaat met 4 nummers, aandoenlijk bijna anno 2022, zeker in zwart en grijze lay out en met de veelbelovende bandnaam L’ Appel Du vide en de al even veelbelovende titel “Abwärtsspirale”. Qua stijl en gemoed waan ik mezelf waar aan de vooravond van de jaren 80, een gevoel dat door de muziek van ...

lees meer...
NIEUWS 04/07/2022 : Leeds is gothic city!

U dacht natuurlijk aan Leipzig. Ook. Maar de stad Leeds kent een gothic rock verleden dat als historisch erfgoed moet gekoesterd (denk maar aan bands als The Sisters Of Mercy, The Rose Of Avalanche, March Violets, Salvation, Red Lorry Yellow Lorry,...) Mocht u tussen 7 en 10 juli nog vrij zijn en niks hebben gepland, ga dat horen en zien in ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2022 : Gothic magazine trekt er de stekker uit...

Tenminste grote bezieler en cult figuur bij onze Oosterburen Martin Sprissler besloot recent de stekker uit zijn geesteskind te trekken en biedt zijn titel aan voor overname. Een tweetal jaar geleden was er na een lange pauze sprake van een doorstart maar deze bleek niet helemaal te lopen zoals verwacht. Momenteel is Gothic Magazine 90 in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Donder, Hel & Hagel - Kermis In De Hel

In 2019 bespraken we “Lang Genoeg Beleefd Geweest!!!”, het debuutalbum van het Leuvense zootje ongeregeld Donder, Hel & Hagel en heden stellen ze ons hun tweede album voor, “Kermis In De Hel” (11 songs, 43 minuten) met negen studio en twee live songs. Het langverwachte tweede album, uitgesteld door en aangevuld ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : Enzo Kreft met eerste clip als voorbode van het nieuwe album 'Shelter'

De naam Enzo Kreft hoeft geen introductie meer, deze oude krijger werd met de albums “Control” (2019) en “Different World” (2021) weerom ‘wereldberoemd’ in onze scene en scoorde zelfs torenhoog in de eindejaarslijstjes van menig Dark Entries schrijver. Reden, aanstekelijk electro, zowat de overtreffende ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : The Seven Whores Of The Apocalypse, eigentijdse dark electro

De Duitse Dark Dimensions labelgroep ging het trio Chris, Tom en Jason halen in Amerika om hier bij ons hun debuut de ep “Wicked Hands” bij Scanner uit te brengen. Het geluid van deze debuut ep ligt ergens tussen een actuele Placebo Effect en een minder technoïde versie van hun landgenoten Velvet Acid Christ in hun eerste ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Crime and the City Solution @ Can't Live in a Livingroom XIV, Haacht, 11 juni 2022 - ...omdat een cultband in de living nog altijd beter is dan gewoon een avondje TV kijken...

In tussentijd is de tournee van Crime and the City Solution achter de rug en zitten ze alweer in uitvalsbasis Berlijn te broeden op een nieuw studioalbum… Ook de heruitgave van hun backcatalogue door Mute geeft ons iets extra om naar uit te kijken. Voorlopig houden we uw nieuwsgierigheid alvast warm met dit concertverslag van hun huiskamerconcert ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Zondigen op zondag; Sinner’s Day zomert - Als loonslaaf kon ik van deze editie, na veel vijven en zessen, enkel de zondag mee pikken. Gelukkig de dag die mijn goth rockend hartje sneller deed slaan.

Over de vrijdag en zaterdag kan ik hier dus helaas niets kwijt, maar ik twijfel er niet aan dat anderen dat zeker even literair in mijn plaats zullen doen. Laat deze korte review dan ook veeleer een impressie zijn dan een festivalverslag of nog de beleving van één dag. Gelukkig heb ik voor de wintereditie, onder het aloude motto; ...

lees meer...
FOTO'S : Within Temptation - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Amenra - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Centhron - Fylgja

Dansen. Niet mee niet minder. Al is het dan wel op het eigen graf. Centhron is geen onbekende in aggro tech en endzeit electro middens. De groep werd in 2011 geformeerd door Elmar Schmidt en is vandaag reeds aan zijn 10de album toe,”Fylgja”. Geweldenaars met synths en drummachines zeg maar, die tussen het hacken door even aan het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Chainreactor - Techno body Device

Voor de liefhebbers van dark electro of beter nog aggro tech met cyber aspiraties zou de naam Chain Reactor geen onbekende (mogen) zijn. In de maalstorm van vandaag zouden we haast vergeten dat ook dit subgenre, nog altijd alive and kicking, voor het zweet in de underground clubs zorgt. Conclusie; Dark Entries heeft dringend nood aan een kenner ...