casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

The Names (Christophe Den Tandt)
Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn
29/06/2010, Didier Becu
 Bookmark and Share

29/06/2010 : The Names (Christophe Den Tandt) - Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn
29/06/2010 : The Names (Christophe Den Tandt) - Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn
29/06/2010 : The Names (Christophe Den Tandt) - Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn
29/06/2010 : The Names (Christophe Den Tandt) - Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn
29/06/2010 : The Names (Christophe Den Tandt) - Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn

De muziekgeschiedenis is één groot vat vol onopgeloste mysteries. Zo is er The Names, weliswaar een groep die bekend is bij de ware muziekliefhebber maar eens daar buiten is er geen mens die ooit van ze gehoord heeft. Misschien klonken The Names gewoon niet Belgisch genoeg want buiten de grenzen (o ironie) zijn The Names een groep die wel een belletje doen rinkelen.

Nochtans kunnen deze Belgische helden op een indrukwekkende geschiedenis terug kijken. Zo waren zij de enige band in België die ooit een single mocht uitbrengen op Factory en konden zelfs de studio intrekken met de meest legendarische producer ooit, Martin Hannett (cf. Joy Division). Ook al besloot Christophe Den Tandt eerder dat hij wou stoppen met The Names omwille van nieuwe muzikale avonturen die hij wou ontdekken, was deze vriendelijke man toch bereid om voor Dark Entries terug naar het verleden te grijpen.

Dag Christophe, laat mij eerst u bedanken vanwege het hele Dark Entries team dat u bereid was om met ons een stukje muziekgeschiedenis te delen. Toen jullie begonnen met The Names, hadden jullie het gevoel dat jullie een uniek geluid hadden?

In feite hebben wij nooit echt stil gestaan bij ons geluid. We hadden wel een duidelijk idee hoe we als groep wilden klinken en dat werd een new wave groep.Het moest een groep worden met keyboards en gitaren, zoals ons voorbeeld destijds, Magazine.Ik spreek over new wave want in die tijd bestond er nog geen term als post punk. En nog iets, moesten wij nu echt veel over ons geluid nagedacht hebben dan zaten wij ontelbare uren in de studios en daar was gewoon geen geld voor.Ons geluid werd eigenlijk voor een groot deel bepaald door Martin Hannett want vanaf het moment dat wij met hem begonnen te werken, stelde hij zich volledig verantwoordelijk voor dat geluid en achteraf gezien denk ik dat Martin met ons iets nieuws wou uitproberen en dat wij zijn proefkonijnen waren.In ieder geval waren wij qua geluid volledig anders dan de andere groepen waar Martin met samengewerkt heeft.

Hoe zagen The Names zich in de Belgische scene?

Je weet misschien dat wij in 1978 begonnen zijn als The Passengers en toen was er in het Brusselse reeds een levendige punkscene met groepen als X-Pulsion, Streets, The Mad Virgins, Thrills, Hubble Bubble, Kläng of Digital Dance aanwezig. Als je België met Nederland vergeleek waren wij op punk en new wave vlak veel vooruitstrevender dan bij onze Noorderburen want daar waren het de post hippies als Rickie Lee Jones die de scepter zwaaiden, en dat was ook het geval in Frankrijk.

Maar goed, die scene was ook voornamelijk te vinden in Brussel en Vlaanderen en het was ook daar waar we het meest opgetreden hebben.Als ik er aan terug denk is het zeker geen toeval dat we nooit in Luik hebben gespeeld want daar was de scene overwegend oude hard rock, en dat is eigenlijk nu nog altijd zo. Maar laten we ook eerlijk blijven: die ne wave markt is altijd klein geweest want ik herinner mij dat Talking Heads in 1978 in Brussel voor zo’n 250 mensen gespeeld hebben en iedereen uit de scene was daar aanwezig!

Tijdens de “Seventeen Seconds”-toer in Brussel waren er voor The Cure 500 mensen komen opdagen en “Unknown Pleasures” van Joy Division lag onder de 1000 qua verkoopcijfers. Iedereen ziet dat nu wel als de grote sterren maar dat waren ze niet, de legendarische Talking Heads zaten qua verkoop niet eens aan 8000 albums!

Toen jullie The Passengers waren, mochten jullie met je voorbeeld spelen : Magazine…

Wij speelden inderdaad als support act voor hun, maar ook voor XTC en Simple Minds. Dat concert van Magazine uit 1979 is voor mij nog steeds één van de beste concerten ooit. Wij konden die optredens versieren omdat wij een paar vrienden hadden die zich bezig hielden met het promoten en organiseren van concerten. De muziekscene was toen zeer klein en je kon via vrienden veel bereiken, nu zijn dat allemaal mannen in maatpak geworden en helemaal niet te vergelijken met vroeger. Toen wij bij WEA zaten mochten wij de support zijn voor Robert Palmer, en dat was eigenlijk ongelooflijk gewoonweg omdat wij op die manier eens voor een totaal verschillend publiek konden spelen.

Ooit zei een vriend mij eens dat er in de radioarchieven van de toenmalige BRT en de toenmalige RTBF prachtopnames lagen van The Names…

Het enige wat ik me kan herinneren is een concert uit 1980 dat opgenomen is voor een RTBF-show die “Impédance” heette, sommige van die nummers vind je terug op de “Spectators Of Life”-cd. Ook was er in Parijs een show in het kader van Les Disques Du Crépuscule dat uitgezonden geweest is door France Inter, maar ik weet niet of dat opgenomen is.

Iets wat we wel zeer graag ooit eens zouden uitbrengen zijn onze Peel Sessions die we opgenomen hebben net voor we naar Stockport vertrokken om “Swimming” op te nemen. Maar je moet die nummers echt opkopen en dat was gewoonweg veel te duur. James Nice van het LTM-label heeft ze ooit op tape uitgebracht.

Ik heb het altijd zo raar gevonden dat jullie meteen op WEA belandden…

Zo raar vind ik dat nu zelf ook weer niet want op dat moment was er een echte boom aan de gang van nieuwe bands en ik vond het maar logisch dat de labels op die trein sprongen. We hebben eigenlijk voor WEA nog andere labels gecontacteerd die misschien nu nog raarder zullen klinken, we dachten zelfs aan RKM die op dat moment gouden zaken deden met Plastic Bertrand.

Het was gewoon zo dat we alle kansen wouden benutten want we hadden geen eigen studio dus dat allemaal zelf gaan finacieren was onmogelijk en dachten dat dit niet mogelijk was zonder de hulp van platenmaatschappijen. Ondanks het feit dat WEA meer in de FM rock zaten en dat zij er vlug achter kwamen dat ze met ons niet veel gingen verdienen, moet ik zeggen dat alles zeer correct verliep.

Wat vind je zelf van jullie debuutsingle “Spectators Of Life”?

Mag ik het een mislukking noemen? Maar ik blijf er eerlijk in om te zeggen dat het enkel aan ons lag want wij hadden geen psychologisch profiel en we hadden er geen flauw idee van hoe we dat soort muziek moesten gaan promoten. We wilden gewoon new wave maken met een commerciële beat, iets dat geïnspireerd was door het fantastische”N°1 in Heaven” van The Sparks. Maar ik ben blij dat we hier op onze bek zijn gegaan want het deed ons besluiten om iets volledig anders te doen, en dat werd “Nightshift”.

En deze single kwam uit op Factory. Hoe verliep dat, Christophe?

De mensen van Factory hebben wij in 1980 en 1982 ontmoet. Dat waren Tony Wilson, Alan Erasmus, Rob Gretton en natuurlijk Martin Hanett. Van de artiesten zelf hebben wij Vini Reilly van The Durutti Column het meest gezien maar dat was omdat Vini en zijn groep ook deel uitmaakten van die Crepuscule toer in 1982. Toen wij in de zomer van 1980 in Stockport arriveerden was Ian Curtis reeds dood.

Ik herinner mij dat ik Peter Hook tegenkwam in de Strawberry Studio Kitchen, maar ik zou zitten liegen moest ik je vertellen dat we contact hadden met New Order. Eigenlijk waren wij wel veel in contact met Rob Gretton, de manager van Joy Division. We hadden zelfs een serieuze discussie met hem over het feit dat wij vonden dat de promotie rond “Nightshift” te wensen over liet waarop Rob gewoon repliceerde dat Factory vanzelf verkoopt. Wij speelden ook met enkele Factorybands zoals Section 25 of de fantastische A Certain Ratio op de Brusselse universiteit in 1981 en natuurlijk ook op The Factory Night in 2007.

Is dat nu waar New Order in jullie plaats optrad als The No-Names omdat jullie er niet konden geraken?

Ja, dat is waar en dat was in 1980. Ik dacht dat het was omdat iemand ons geboekt had in Manchester, maar wij zaten gewoon midden in de opnames van “Swimming”. Wij speelden wel in The Venue in London met een paar andere Factory en Crepusculegroepen maar eigenlijk vergeten we dat maar beter!

Wat vond jij nu van Factory? Een godsgeschenk of eerder een vloek omdat bij Factory nu eenmaal alles rond Joy Division en New Order draaide?

Het is natuurlijk een mes dat aan twee kanten snijdt. Op dat moment had Factory een ongelofelijke reputatie en dus waren wij echt in de wolken dat wij voor hun iets mochten opnemen. En ik zeg ook dat ik er zeker van ben dat we zonder hen nooit dat geluid konden bereiken dat Martin voor ons in petto had. Wij zaten echt aan tafel met andere producers en het resultaat was niet slecht, maar zeker niet te vergelijken met wat Martin deed.

Anderzijds als je Factory puur vanuit commercieel standpunt bekijkt, trok dat eigenlijk op niet veel want het werd op een zeer onprofessionele wijze geleidt. De enige manier waarop dit label zo lang heeft kunnen overleven is omwille van de prestige van Joy Division, het was enkel daardoor dat Factory toegang had tot een paar mediapoorten die voor anderen gesloten bleef.

En dan was er natuurlijk Les Disques Du Crépuscule…

Voor ons ging het er hem in hoofdzaak alleen maar over dat we de muziek konden maken die we wilden. Iedereen die ons wou helpen was onze vriend. Wij zagen in die tijd trouwens maar weinig verschil tussen Factory en Crépuscule want vergeet niet dat Michel Duval en Katalyn Kolosy van Crépuscule ook de mensen waren die achter Factory Benelux zaten.

Ik herinner me niet zo goed meer precies welke groepen maar ik denk dat A Certain Ratio en The Durutti Column daar dingen op uitgebracht hebben. Net voor de opnames van “Swimming” startten kwam Michel Duval bij ons en die vroeg ons om de elpee uit te brengen op Factory Benelux in plaats van op Crépuscule. Wij kozen toch voor Crépuscule omdat wij vonden dat dit meer fair was tegenover Michel want hij was de man die voor het geld zorgde en Cépuscule was zijn label, hij verdiende dat gewoon veel meer.

Maar het is niet zo dat die hele Crépuscule bende één grote gelukkige familie was. Ik herinner mij nog zeer goed toen wij in 1982 de “A North to South Dialogue”-toer speelden daar allerlei Crépuscule groepen waren en er was een soort van concurrentie, vooral met Paul Haig.Ik hou van Paul’s muziek maar hij is niet de plezantste om met samen te werken. Bij Crépuscule waren de groepen met wie we het meest in contact waren : Marine, Tuxedomoon en Vini Reilly.

De beste contacten buiten Crépuscule en Factory hadden wij met Kläng en dan vooral met Claude en Alain Ongena, Denis Ruffin en onze vroegere guitarist Robert Franckson: moesten die allemaal naar Londen verhuisd zijn dan waren zij één van de grootste new wave acts geweest.

Over Martin Hannett hoor je de meest gekke verhalen, hoe was hij om mee te werken ?

Martin was zeker niet de meest gemakkelijke mens om met te communiceren en het is zeker geen leugen als men zegt dat hij vaak op een andere planeet zat. Hij bezat een ongelooflijke verbeelding die weliswaar beperkt was door zijn produktiekeuzes. Het grootste probleem was dat hij het wel in zijn hoofd wist wat hij wou maar hij kon niet met de muzikanten communiceren. Trouwens als je wil lezen hoe het allemaal in elkaar zat moet je eens een kijkje nemen op: http://users.skynet.be/fa948594/namesgreenley.htm!

Men kan er veel over vertellen maar de trieste waarheid was gewoon dat Martin totaal verslaafd was aan de drugs en dat heeft hem ook uiteindelijk om zeep geholpen. Toen ik naar “Control” van Anton Corbijn zat te kijken viel het me op hoeveel mensen daar nu al dood van zijn : Martin Hanett, Rob Gretton, Tony Wilson.

En je mag daar nu Larry (RIP) van Section 25 ook al bijvoegen... Soms vind ik “Swimming” het beste Belgische album ooit…

Beste Belgische lp ooit…ik hou daar wel van. Interessant maar toen de lp uitkwam zat het allemaal wel een beetje complexer in elkaar hoor. Ten eerste waren wij zelf helemaal niet tevreden over “Swimming”. Die lp was ongelooflijk vlug opgenomen (zes dagen en met een ongelooflijk klein budget) en d’er waren nog een heleboel andere problemen die erbij kwamen. Martin had ons gevraagd om de drums op te nemen op een verassende wijze en dat vertraagde al meteen onze werkwijze. Eigenlijk waren we ook niet tevreden met de manier waarop Martin onze stemmen zo stil had gemixt in vergelijking met de rest van de arrangementen.

Een ander probleem was dat we in 1982 met het soort muziek afkwamen waar de media niks meer moest van weten want op dat moment was de postpunk aan het verdwijnen en waren mensen plots geïnteresseerd in neofunk zoals Allez Allez of de New Romantic beweging van Duran Duran. Als ik daar nu allemaal op terugkijk vind ik het doodjammer dat “Swimming” onze eerste lp was, eigenlijk zou dat ons derde album moeten geweest zijn.

Het spijtigste vind ik nu nog altijd dat we nooit de kans gekregen hebben om de nummers op te nemen die we voor “Swimming” speelden. Die nummers die Michel toen schreef waren echt fantastisch, wat natuurlijk niet betekent dat ik “Swimming” niet goed vind, het is nu eenmaal zo dat ik vond dat we betere nummers hadden die niet op de lp terechtkwamen. Later in de jaren ’80 hebben we die nummers toch terug gevonden op concerten die fans opgenomen hadden met hun walkman waarvan we de meeste nummers zelfs vergeten waren. Sommige van die nummers zijn terecht gekomen op “Spectators Of Life”.

Een ander probleem die The Names hadden was dat wij er nooit uitzagen als een echte rockband, ik bedoel maar : geen één van ons had zelfs een tatoo! Om eerlijk te zijn is het allemaal door het internet gekomen dat wij beseften dat The Names meer fans hadden dan wij zelf ooit gedacht hebben. Het briljante werk van James Nice bijvoorbeeld die ons materiaal terug op CD uitbracht moet hier nog eens extra onderstreept worden. Dank u James : zonder u zouden we niks zijn….

Nu moet ik wel op uw vraag terugkomen…in 1982 waren we uitgeblust en ik vond het fantastisch dat we afscheid konden nemen met één van mijn favoriete nummers “The Astronaut”.

Ik ben echt fier en dolgelukkig Christophe dat ik zo’n diepgaand gesprek kon voeren met één van mijn helden. Laat mij dan de laatste vraag aan u stellen : waarom heb je besloten om weg te gaan bij The Names?

Ik heb die beslissing in 2009 genomen want ik kon echt al die stress niet meer aan van optredens en al die voorbereidingen. Je wordt oud, je moet gerief van 60 kilo meesleuren. Ook wat het artistieke betrof. Ik voelde dat Michel The Names in een bepaalde richting dreef die wat ruiger klonk en ik kon me maar weinig bij dat geluid terug vinden, ik weet zelfs niet of die muziek echt bij de The Names past. Tijdens de opnames van “Monsters Next Door” heb ik daar een paar keer met Michel over gediscusieerd. Maar pas op wat Michel, Marc, Laurent, Eric en Christophe Boulenger (de nieuwe keyboardspeler) nu doen vind ik zeer moedig. Het ironische van de hele zaak is dat we nog nooit zo gewezen worden op ons materiaal uit 1980 als nu. Dat bracht natuurlijk met zich mee dat wij zeer teleurgesteld waren door de sobere aandacht die “Monsters Next Door” kreeg, want ik blijf er bij dat ik het een goede poging vond.

Zelf moet ik mijn tijd verdelen tussen mijn academische bezigheden (ik schrijf een boek over het hedendaagse realisme : Michael Moore, Zadie Smith, David Mitchell, Robert Altman ...) en de nummers die ik thuis schrijf in mijn thuisstudio. Het zijn allemaal instrumentale nummers en ik heb geen flauw idee wat ik er ooit zal met doen….

Respect Christophe, en uit naam van het Dark Entries team : dank u!

The Names

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Twin Tribes - Shadows (repress)

Deze “Shadows” verscheen origineel begin 2018 en was voor het Amerikaanse duo Twin Tribes zowat wat “Seventeen Seconds” voor The Cure was. Ok, een lichte vorm van overdrijving is mij niet vreemd, ik weet het, maar dit debuut opende wel wereldwijd de deuren voor het duo Louis Navarro en Joel Niňo Jr. Zelfs in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Tomoko Sauvage - Fischgeist

Alles voor de kunst: Tomoko Sauvage kroop in Berlin-Prenzlauer Berg in een voormalige watertank om het album Fischgeist op te nemen. Het 19de eeuwse gebouw bestaat uit vijf gelaagde cirkels, met een wenteltrap in het midden die leidt naar een uitgang die uitkomt op een heuveltop. Binnen is het vochtig en koud met een constante temperatuur ...

lees meer...
CD BESPREKING : Stalowa Wola - The Will Of Steel

Toen een drietal jaar geleden ons het titelloze debuut van het Poolse Stalowa Wola bereikte, viel ons toch wel enige blijdschap ten deel. We konden immers nog maar eens ons martiaal kloppende hart ophalen, iets wat de laatste jaren steeds minder en minder aan de orde was. In dit genre dat op sterven na dood is valt er dan ook weinig nieuws ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Vaselyne: Waiting to Exhale

Zegt de naam Frank Weyzig u iets? Niet erg als het geen belletje doet rinkelen, maar hij zat in de eerste opstelling van Clan of Xymox en richtte daarna Born For Bliss op, en dat zijn twee groepen waar u hopelijk wel al van gehoord hebt. Sinds jaren heeft hij ook een project met de Nederlandse zangeres Yvette Winkler, die u misschien ook kent ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Dark Entries zoekt... jou?

Inderdaad, wie weet kan jij ons een dienst bewijzen! Graag houden we ons webzine zo up to date mogelijk, het feit dat we vorig jaar onze 25ste verjaardag mochten vieren bewijst toch wel dat de vrijwilligers die onze redactie telt hiervoor stuk voor stuk telkens weer hun beste beentje voorzetten. Maandelijks worden we bedolven onder de ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : 'All or Nothing', aldus Moonspell

Dark metal sensatie uit Portugal, Moonspell, draait al bijna 30 jaar mee in het vak. Op 26 februari 2021 doet ze opnieuw een gooi naar liefhebbers van donkere goth metalen met album ‘Hermitage’ en dit via metal gigant Napalm Records. Naar eigen zeggen staat dit album symbool voor een epische reis doorheen de donkere dagen van het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Exponentia - Tränen des Leidens

Vergeef me! Om een of andere reden is deze Franse band Exponentia steeds onder mijn radar gebleven. Toen de perskit binnen viel bij de redactie van Dark Entries, trok de cover van ‘Tränen des Leidens’ meteen de aandacht! Ludovic Dhenry, de man achter dit donkere gothic neo classic project, verraste enkele maanden geleden met ...

lees meer...
CD BESPREKING : Miki Yui - Aperio!

Nee, Miki Yui heeft geen drankprobleem. Althans, voor zover we weten toch niet. De titel van haar zevende langspeler Aperio! is afgeleid van de Latijnse oorsprong van de maand april, “aperire” wat “openen” of “onthullen” betekent. Het is meteen in een notendop een hint naar de manier waarop haar muziek ...

lees meer...
NIEUWS 21/01/2021 : De link tussen Joe Biden en Ministry: Varicella.

Vandaag neemt nieuwbakken (gezien zijn leeftijd misschien niet de beste woordkeuze, maar kom) president Joe Biden zijn intrek in het Witte Huis. Laat ons dat voorzien van een passend nummertje, zo dacht de Amerikaanse industrial metal band Varicella. Speciaal ter gelegenheid van de inauguratie nam de band, voor de gelegenheid samen ...

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 19/01/2021 : Ground Nero: In The Blood

Hij is er gekomen. De nieuwe single van Ground Nero werd gisteren voorgesteld op het radioprogramma De dag des oordeels en werd daarna promt ook op YouTube gedeeld. Het is even wennen aan de stem van de nieuwe zanger, want de single is ook het eerste nummer dat uitkomt sinds Gwijde Wampers de groep verlaten heeft en vervangen werd door een ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Goethes Erben - Online uitzending NCN Special in lockdown

Een online concert van Goethes Erben, en dat terwijl er in Duitsland een strenge lockdown aan de gang is? Neen, dat is het niet. Het concert dat op zaterdag 26 december werd uitgezonden, was eigenlijk al eerder opgenomen, met name op 4 september, toen Goethes Erben optrad op het NCN festival in de buurt van Leipzig. Het gaat om een concert ...