casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

725 items

   

DEZ MONA
Interview met Gregory Frateur, stem en gezicht van Dez Mona
04/04/2010, Jan Denolet
 Bookmark and Share

04/04/2010 : DEZ MONA - Interview met Gregory Frateur, stem en gezicht van Dez Mona
Kennis maken met het fenomeen DEZ MONA is grenzen verleggen: of je verlegd de grens naar boven -waardoor de lat voor andere muziek hoger komt te liggen- of je trekt een duidelijke grens om aan te geven waar het te ver gaat voor jou... Hun eigenzinnige mix van jazz, gospel, chanson en avantgarde maakt hen quasi ondefinieerbaar, want een éénduidige sticker bestaat er -gelukkig- niet voor. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog die stem die een ruim pallet aan klankkleuren bevat en die niemand onverschillig kan laten.

Vorig jaar werd hun derde plaat, Hilfe komt, hier goed ontvangen. Dit bleek bij onze collega's van de muziekpers ook het geval te zijn, getuige de vele interviews op het wereldwijde web, die na een tijdje steeds meer op elkaar gingen lijken. Laat ons toe te durven beweren dat ons interview nét iets anders is...

Dark Entries: Eerst en voral wil ik melden dat het een interview is voor een webzine dat zich vooral toespitst op New Wave, Gothic en aanverwanten. De laatste jaren zijn we echter begonnen met het verkennen van de bredere avantgarde en ook recenseren we muziek waarvan we aannemen dat onze lezers er open voor staan. Dit uiteraard ook met een relevante link naar de donkere ondertoon...

Gregory Frateur: Klinkt o.k.... Ik ken jullie site trouwens...

D.E.: Ah...? Vertel maar...

Gregory: Ik heb julllie site al een aantal keren bezocht. Er staat een recensie op van onze Hilfe Kommt en onlangs heb ik er ook nog een recensie gelezen van het nieuwe DAAU-album.

D.E.: Ook staat er een recensie op van The Dark Age Of Love, het Coil-tribuut waar ook leden van DAAU aan meegewerkt hebben... Vind je het zelf raar dat jullie op een dergelijke site gerecenseerd worden, rekening houdend met het imago rond deze muziek?

Gregory: Het stoort me zeker niet om ook met dit publiek gëassoscieerd te worden. Er zijn ook zaken binnen de zgn. Gothic en muziek die daarbij aanleunen die ikzelf wel goed vind. Ik denk dan bv. aan Dead Can Dance, die ik thuis al eens op zet. Ook Diamanda Galàs vind ik goed en da's toch ook iemand die binnen de Gothicscène een deel van haar publiek heeft. Ik ben daar zeker niet vies van...

D.E.: Dan zal je het wel leuk vinden om te horen dat Lisa Gerrard (ex-DCD) nieuw materiaal uit heeft: Come Quietly, samen met Klaus Schulze en ook het soloalbum Black Opal.

Gregory: Misschien eens checken... Het laatste dat ik van haar gekocht had was een aantal jaren geleden. Helaas vond ik het iets minder goed... (Gregory heeft het waarschijnlijk over The Silver Tree: een nogal donkere plaat met veel synth's. Inderdaad niet meteen haar beste werk.)

D.E.: Laat het ons eens over Dez Mona hebben: een van de eerste DM-optredens was als duo met Nicolas (Rombouts, contrabassist en ook kernlid van DM) tijdens de Virgin Prunes tribuutavond in de AB, nu enige jaren geleden. Hoe zijn ze bij jullie terecht gekomen?

Gregory: Dat was in het kader van de heruitgave van alle VP-albums door Mute. De avond was bedoeld als promohappening hiervoor. VP zelf wilden niet meer optreden en de programmator van de AB heeft ons gevraagd om op te treden tussen de film, de interviews en de DJ-set. Het is dus niet dat Gavin Friday of Guggi ons kenden (misschien dat dit nu anders is?)... Er toen op het podium staan was aanvankelijk wel angstaanjagend: het publiek komt special op een tribuutavond voor een band en dan staat er een àndere band op het podium, door de meesten dan nog eens volslagen onbekend. We konden gemakkelijk afgaan als een gieter! Op vraag van AB hebben we ook een cover in de set opgenomen. We kozen voor Sweethome Under White Clouds...

D.E.: Da's eigenlijk een Ierse traditional...

Gregory: Ah... Hebben zij dat niet geschreven...?

D.E.: Ik zou het moeten opzoeken, maar ik dacht van niet... (Ondertussen, Gregory, moet ik bekennen dat op het internet Sweethome enkel met de Virgin Prunes in verband wordt gebracht.)

Gregory: In ieder geval: op het moment dat we dat aan het zingen waren had ik mijn ogen gesloten, zoals ik wel vaker doe. Ik hoorde dat de respons van het publiek op een gegeven moment plots serieus de hoogte in ging. Ik gluurde even rond en plots zag ik naast ons Guggi en Gavin Friday naast staan, in hun typische houding... Ze vielen onmiddelijk in en ik dacht van: "Wat zullen we nou doen...?". We hebben dan gewoon verder gedaan en achteraf was dit natuurlijk zo'n moment dat je nooit meer vergeet! Een goed jaar geleden heb ik Gavin nog eens gezien in de Handelsbeurs te Gent, waar hij deel uitmaakte van een tribuutavond aan een Shakespeare. (nvdr: het project noemde Nothing like the Sun en geleid door Gavin Bryars)

D.E.: Wanneer ik verder terug graaf in jouw verleden dan kom ik uit bij Institute For Living Voice (jaarlijkse reeks workshops rond de stem met stemkunstenaar David Moss als curator), waar jij in 2002 een workshop volgde bij Greetje Bijma.

Gregory: Ik heb er toen verscheidene gevolgd. De workshop van Greetje Bijma vond ik trouwens een van de mindere.

D.E.: Ten opzichte dan van die van bv. Meredith Monk of Sainkho Namtchylak...

Gregory: Ja... Het is eigenlijk Sainkho Namtchylak die ervoor gezorgd heeft mijn idee over mijn eigen stem beter gevormd werd. Het eerste dat ze tegen mij zei was: "Je mag wél in uw keel zingen!". Bij een klassieke opleiding zullen ze zeggen dat het zoveel mogelijk uit je buik moet komen, terwijl ik van nature uit zo al gewoon was om mijn stemgeluid meer naar boven toe te projecteren. Ik werd ergens anders daarin altijd getemperd. Ik kende haar en haar werk nog niet toen ik aan de workshop begon, maar de omschrijving stond mij aan. Uiteindelijk heeft ze mij van een aantal opgedrongen misvattingen bevrijd, wat o.m. mijn stembereik ten goede kwam. Ze heeft mij geleerd hoe je ook heel nasaal kunt gaan en ook van achteraan uit de keel kunt zingen...

D.E.: Ze leert ook aan hoe je je ademhaling kunt richten op en en je zingen kunt focussen vanuit verschillende delen van je buik en borstkas, waardoor je weer andere nuances krijgt...

Gregory: Ja, absoluut... En vooral het resonneren: welke klankkleuren je krijgt door die klank te projecteren in een ruimte en welke boven- en ondertonen er vrij kunnen komen. Via Institute For Living Voice ben ik trouwens ook in Italië terecht gekomen met Phil Menton...

D.E.: Als onderdeel van diens Feral Choir?

Gregory: Nee, dat was met iets anders... Er was ook een japanse docent bij...

D.E.: Koichi Makigami...?

Gregory: Ja, die is het. Met die stemmen en een aantal muzikanten hebben we doen een performance gedaan, vrij abstract... Aan dat project in Italië heb ik trouwens een goede vriendin overgehouden: Joy Frempong...

D.E.: Diezelfde Joy duikt daarna trouwens op als zangeres tijdens GODDAMN, het tribuutprojet aan Nina Simone... Met IFLV in Brugge (2001) was ze er ook al bij, tijdens de workshops van Koichi Makigami en Phil Menton.

Terug naar Dez Mona: op Arid Song, het openingsnummer op jullie vorige plaat Moments of Dejection or Despondency, gebruik je een stemtechniek die ik voordien enkel gehoord had bij zangers als Sainkho Namtchylak of de Mongoolse Urna Chagartugchi. Is het iets dat je toen geleerd had van Sainkho?

Gregory: Ja, absoluut... Die workshop met Sainkho was voor mij heel bevrijdend en door naar dergelijke muziek te beginnen luisteren ga je proberen of een techniek ook bij jou werkt. Ook Plague Mass van Diamanda Galàs was hierin niet onbelangrijk: tijdens -ik denk- het tweede deel van dat album doet ze iets gelijkaardigs met haar stem; wat ongelooflijk uitputtend moet zijn. Haar stem gaat al kletterend de hoogte in. Dat was iets wat ik ook wou kunnen...

D.E.: Eerst dacht ik dat Diamanda Galàs voor die techniek twee microfoons gebruikte, maar 1 + 1 = gewoon 2 microfoons, uiteindelijk...

Gregory: Hier en daar denk ik wel dat ze inderdaad effecten gebruikt. Ik heb haar een aantal maal zien optreden en dan kun je toch ook wel zien dat ze zeer ver gaat zonder dat er effeten aan te pas komen.

D.E.: Bijvoorbeeld in de Ridderzaal van het Gravensteen in Gent kon ze onmogelijk effecten gebruikt hebben...

Gregory: In de Ridderzaal heb ik haar niet gezien. Wel in de Vooruit te Gent (nvdr: een jaar erna maar met hetzelfde programma), met Defixiones, Will and Testament. Ik heb haar ook nog eens gezien met een ander programma, maar dat herinner ik ,me minder goed...

D.E.: Jouw stem wordt vaak als androgyn omschreven, waarbij ik automatisch denk aan Little Jimmy Scott. Hoe zou je zélf je eigen stem omschrijven? Waar kunnen we jouw stemgeluid best klasseren?

Gregory: Ik vind zeker niet dat je mijn stem ergens moet kunnen klasseren. Ik heb altijd met dergelijke stem gezongen en ik heb van in het begin van mensen die opmerking -over een androgyn stemgeluid- gehad. Ik ervaar het zelfs als een compliment. Ook in de zin van complimenteren / volledig maken. Het zit gewoon in mijn reikwijdte en uiteraard maak ik er dan ook gebruik van.

D.E. Wat je stembereik betreft: in jullie nieuwe plaat is die ook verder uitgediept...?

Gregory: Ja, da's trouwens een bewuste keuze geweest bij deze plaat. Op een bepaald moment vroeg ik me af waarom ik steeds zo hoog zong, alsof ik me hierdoor aan het beperken was. Tijdens het schrijven van de nummers vond ik ook dat er iets niet klopte: ik moest op zoek naar iets in mijn stem dat meer vertellend was. Ik moest de lagere regionen gaan opzoeken. Ik ben hier toch een tweetal jaren mee bezig geweest en nog... Het is niet evident voor mij; van zo gauw ik begin te zingen ga ik gemakkelijk de hoogte in...

D.E.: Iemand zingt ook bijna automatisch naar de toon die hij in het dagdagelijkse leven ook gewoon is, een toon die het dichtst ligt bij je spreekstem.

Gregory: Da's ook logisch, want daar kun je het meest kracht achter zetten. Maar die lagere regionen blijven me fascineren, dus dat ga ik in de toekomst zeker nog verder uitdiepen...

D.E.: Tijdens een interview met Dark Entries verklaarde David Tibet van Current 93 eens dat zijn teksten vooral gingen over zijn zelfbeschouwing; hij die al 25 jaar in de spiegel kijkt en daar verslag van uitbrengt. Iets wat ik eventueel ook bij Dez Mona opmerk?

Gregory: Op die uitspraak kan ik later pas echt een sluitend antwoord geven. Volgens mij gaan mijn teksten op dit moment vooral over de confrontatie aangaan met mezelf en het feit dat ik die keuze durf te maken. Je kan immers ook kiezen voor géén zelfconfrontatie, en vredig verder leven... Die zelfconfrontatie zat er bij Moments of Dejection or Despondency ook al in. Nu heb ik meer rust met mezelf gevonden, wat eventueel slechts tijdelijk is. Tijdens de eerste plaat, Pursued Sinners, kijk ik eerder rondom mij. Daar zit meer woede en onmacht in over wat er gebeurt in de kleine en de grote wereld. Toen moést ik dat gewoon op die manier kunnen vertalen... In die tijd schreef ik ook nauwelijks teksten, behalve vlak voor de opnames van een plaat. Nu ben ik er meer bewust mee bezig en dan zie ik toch dat ik meer aan die zelfconfrontatie begin te doen. Op vlak van klank is Hilfe Kommt misschien toegankelijker geworden, maar inhoudelijk is het misschien wel de donkerste plaat van Dez Mona.

D.E.: Dat uit zich ondermeer in het feit dat op de eerste twee platen je op sommige nummers eventueel in de huid van een personage kruipt, terwijl je op Hilfe Kommt in elk nummer duidelijk als persoon aanwezig bent?

Gregory: Dat is inderdaad zo. En waar je mee vanuit jezelf zingt, dan komt die zelfreflectie automatisch naar boven. Vroeger vocht ik meer tegen 'de Wereld' en nu vecht ik meer met mezelf; met wat ik aan mezélf zou moeten veranderen. Noem het een nieuw vertekpunt.

D.E.: David Sylvian bracht vorig jaar het sobere maar wondermooie Manafon uit. Op het eerste nummer, Small Metal Gods, heeft hij het over zijn teleurstellingen in het leven en zichzelf. Door dieper te gaan dan hij ooit al was geweest heeft hij voor zichzelf, zo besluit hij zelf, de bakens verzet, een nieuwe grens getrokken. Dit is iets wat ik ook sterk zie in Hilfe Kommt; iets waar je eigenlijk enkel akkoord mee kunt gaan?

Gregory: (schaterlacht)... Ik kan er ook alleen maar mee akkoord gaan...

D.E.: Iets wat ook wel opvalt in zowel jullie muziek alsde inhoud van de teksten is dat jullie bëinvloed zijn door o.a. Gospel & Spiritual. In dat genre -en zeker bij Nina Simone, een van Frateur's absolute favorieten- merk je een zekere dualiteit: enerzijds een hevig verlangen naar God en anderszijds het zich door Hem afgewezen/ verworpen voelen, wat dan weer een zekere bitterheid geeft. Hoe vindt je dat dit bij jullie ligt?

Gregory: Doel je dan op mijn persoonlijke relatie met God?

D.E.: Degene tot wie jij je richt wanneer je jezelf lamgeslagen voelt van verontwaardiging, teleursteling en zelfs levensangst...

Gregory: Nu is het zo dat ik God niet persé ervaar als een religieuze entiteit. Voor mij zitten God en de Duivel in heel bereikbare dingen. Ik geloof niet in een onbereikbare God en net dat alledaagse bereikbare kan zo teleurstellend zijn. Als je bv. de liefde ervaart, dan kan dat voeleb als (een) God; iets wat je op een ander niveau brengt. Maar diezelfde liefde kan ook heel teleurstellend zijn, kan je op een eerder donkere plek (in je ziel) brengen.

D.E. Zou ik het mogen vergelijken met een ruiker bloemen waarvan de geur je aanvankelijk in extase brengt, om na een tijd aan het kokhalzen te brengen door zijn walm van verrotting?

Gregory: Ja, absoluut! Ik vind het trouwens interessant dat je dat dubbele gevoel bij Gospel aanhaalde. Heel veel mensen willen enkel de verheerlijkende kant zien, terwijl Gospel evengoed over persoonlijk of gemeenschappelijknlijden kan gaan. Die uitdieping trekt mij erin aan. Men hééft het over iets en ik vind zinvolle inhoud belangrijk. Als ik in een tekst iets vertel, dan vind ik het voor mij belangrijk dat dit érgens van komt en dat ik dat herkenbaar kan overbrengen. Je haalde -terecht- Nina Simone aan, maar ook vaak Mahalja Jackson... Die brengen soms een vorm van Gospel die heel politiek geladen klinkt, ontstaan ook vanuit de Rassensegregatie.

D.E.: Bij Nina Simone is die politieke geëngageerdheid in haar muziek zelfs zo sterk dat het haar carrière tijdens die periode definieerde: je hebt een voor, een tijdens en een na...

Gregory: Inderdaad... Bij Billie Holiday heb je die aanklacht reeds, bv. in Strange Fruit...

D.E.: Een magistraal nummer! Indien ze dat niet had gezongen, dan had ze zeker ook haar erkenning gehad met andere bekende nummers van haar, die echter minder invloed zouden gekregen hebben. Ik bedoel maar: voor heel veel mensen wordt Billie Holiday in de eerste plaats gëassocieerd met Strange Fruit.

Nog maar een anderhalve maand geleden zat ik hier met de Ijslandse celliste Hildur Gudnadottir. Zij beweerde dat ze er niet mee in zat of ze nu wel goed kon zingen of niet, want haar cello zingt voor haar. de cello zou ongeveer het zelfde bereik hebben van de menselijke stem, zelfs nog breder. Tusen cello en contrabass zit maar één stap. Denk je dat het mede daarom zo goed klikt tussen jouw stem en de contrabass van Nicolas Rombouts?

Gregory: De reden waarom ik op dat instrument verliefd geworden ben ligt eerder in de extremen tussen mijn stem en zijn contrabass. Zo bereiken we een wijder spectrum aan klanken. Mijn stem gaat snel genoeg de hoogten opzoeken, maar die contrabass heeft net een zwaarte in zich die een stevige fundering creëert. Nicolas voor de eerste keer zien spelen was voor mij een openbaring, temeer daar ik daarvoor nooit stil gestaan had bij contrabass. Ook de manier waarop hij ze speelt vind ik bewonderenswaardig: Nicolas komt uit de free jazz en is gewoon om te improviseren. Hij kan tijdens een concert plots buiten de lijntjes gaan kleuren en toch ervoor zorgen dat het steek houdt. Dat spreekt mij enorm aan. Het is niet persé het instrument zélf, maar de manier waarop de muzikant er gebruik van maakt...

D.E.: Ook zoals Roel Van Camp (nvdr: accordionist bij DAAU en op de personeelslijst bij Dez Mona) zijn accordion bespeelt is van een zelden geziene virtuoosheid...

Gregory: Zeker! Ik heb nog nooit iemand de accordion zien bespelen zoals Roel dat doet.

D.E.: Ik ben nu bij de zowat obligate Paul Webb-vraag aangekomen... Wat ik gehoord had was dat jullie hem zowat gestalkt hebben met emails om met hemsamen te kunnen werken. Hij woont vrij afgelegen en zelfs dààr wisten jullie hem -via via- te bereiken. Hierop zou hij gezwicht zijn en zélf contact met jullie opgenomen hebben...

Gregory: Het is ten dele inderdaad zo gegaan: we probeerden hem een hele tijd te bereiken via emails en we hebben zelfs geprobeerd om hem op te bellen, na het napluizen van engelse telefoonboeken. Ook vrienden uit verschillende landen werden ingeschakeld om hem het signaal te geven: "De belgen van Dez Mona willen je kost wat kost bereiken!"... Op een gegeven moment kreeg Nicolas een email van Paul Webb met de boodschap dat we konden afkomen met ons materiaal. Ondertussen had hij al Moments of Dejection or Despondency gehoord, waarover hij wel te spreken was. We hebben dan ons demomateriaal van Hilfe Kommt mee naar England genomen, om er samen met hem naar te luisteren op een heel crappy spelertje...

D.E.: In de filosofie van: als je materiaal op zo'n aftandse stereo overeind blijft, dan is het de moeite waard om ermee om te gaan?

Gregory: Op dat moment had ik er zo nog niet over nagedacht, maar dat was inderdaad zijn bedoeling. Zoals je al aangaf woont hij heel afgelegen, tussen de velden in the Middle of Nowhere. Zijn vrouw en kinderen waren er ook en we werden direct in die familiale omgeving opgenomen. Zijn vrouw heeft trouwens voor BBC Radio 1 gewerkt waar ze muziek programeerde. Tijdens de gesprekken en het kennismaken met zijn homestudio bleek het heel hard te klikken. In eerste instantie heeft hij niet direct gezegd dat hij het (produceerwerk) ging doen, maar heeft hij ons een heleboel tips mee gegeven. Hij merkte dat hij gaandeweg er zo mee bezig was dat hij de knoop heeft doorgehakt en toegestemd heeft om samen met ons de hele plaat af te werken.

D.E.: Als ik me niet vergis dan hebben jullie ongeveer dezelfde visie op hoe muziek zou moeten klinken?

Gregory: Een goed voorbeeld is dat zowel Paul Webb als wij van mening zijn dat het gebruik van analoge aparatuur de klankkleur van de muziek alleen maar ten goede komt.

D.E.: In hoeverre heeft hij mee aan jullie plaat gesleuteld?

Gregory: Ik moet zeggen dat hij aan de muziek zélf niet teveel veranderd heeft. We hadden sowieso zin om ons geluid te verbreden met bv. strijkers en meer accenten te leggen in de zang, ook de achtergrondzang. ook stond het voor ons op voorhand al vast dat we maximaal gebruik zoudeb maken van analoog materiaal; en laat dàt nu juist datgene zijn waar Paul Webb voor staat. Dat merk je bv. ook op Out of Season, de soloplaat van Beth Gibbons (nvdr: zangeres van Portishead). Die plaat heeft hij ook geproduced, volledig op de analoge manier. Dit bezorgt Out of Season die vintage warme feel...

D.E.: Een goed voorbeeld daarvan is het kale maar toch zeer warme Show. Minimale begeleiding bij Beth's stem met een maximaal effect.

Gregory: Over Show heeft hij mij een anekdote verteld: Beth is iemand die niet graag in de studio zingt. Liefst van al zit ze thuis en zingt ze haar nummers in tussen de soep en de pattaten. Het resultaat brengt ze dan mee naar de studio. Vooral met Show was dat het geval. Het was een nummer waar ze in de studio maar niet tevreden over raakte. Thuis had ze de zangpartij laten rusten, om het nadien tussen een tas thee en een sigaret in één take in te blikken... Dat is mezelf ook overkomen bij materiaal uit Hilfe Kommt. In de studio is er die druk, alsof het op die moment moét gebeuren. Daar kan je echt op blokkeren, hoor! Thuis valt die spanning eraf en krijg je er ook meer zin in. Op een podium is dat anders: daar heb je een publiek en de andere muzikanten om mee in communicatie te treden . Een studio zal altijd dat kunstmatige in zich hebben. (nvdr: Dez Mona is dan ook een liveband pur sang).

D.E.: Antony Hegarty (van A and the Johnson) heeft ons ooit eens toevertrouwd dat hij heel graag zou samenwerking met Liz Frazer (Cocteau Twins, This Mortal Coil, Massive Attack, ...). Met welke nog levende artiest zou jou wel eens willen samenwerken? Dus: geen Buckley's of Nico's...

Gregory: Het moet iemand zijn die nog leeft? Da's een moeilijke hoor...

D.E. Bv. Leonard Cohen leeft nog... Gavin Friday lijkt me ook wel een kandidaat?

Gregory: Wel, ik hoor beide graag bezig en toch zou ik geen van beide nemen. Bij Leonard Cohen ligt zijn stemkleur te veraf van de mijne en die van Gavin Friday heeft dan weer tevéél met de mijne gemeen. Dat maakt het minder interessant. Ik twijfel hoor... Ik denk dat ik Bill Callahan wel zie zitten om eens iets mee te doen. Dat is een singer/songwriter (uit de Drag City stal) die een niet onaardig stemgeluid bezit... Neem maar Bill Callahan!

D.E.: Spijtig genoeg zal je nooit samen kunnen werken met Nina Simone, maar je kunt haar natuurlijk wel coveren... Je hebt met het GodDamn!-project ettelijke nummers van haar gebracht. Zijn er echter enige nummers van haar die je ook met Dez Mona brengt of die je eventueel op plaat zou willen zitten?

Gregory: In het verleden zijn er bij Dez Mona al enige Nina's gepasseerd. Op dit moment hebben we Take Care of Business for Me op onze playlist staan.

D.E.: Ik was tijdens GodDamn! nogal onder de indruk van je versie van Dambala (nvdr: originele versie van Exuma).

Gregory: Dambala is geen voor de hand liggend nummer voor Dez Mona. Wat niet wegneemt dat we het in de kernbezetting van Nicolas en ikzelf gebracht hebben voor Vadermoord, een stuk van Oscar Vandenbogaerd. De sfeer van het nummer paste prima bij Vadermoord...

D.E.: Bij artiesten is het vaak zo dat je hen vragen stelt over hen laatste plaat terwijl ze in hun hoofd al met hun volgende (plaat) bezig zijn. Met zijn jullie al bezig?

Gregory: Wel, zoals gezegd hou ik wel van uitdagingen en zoek ik nogal eens de zelfconfrontatie op. Ik loop op dit moment met het plan rond om samen met Dez Mona een dubbelalbum op te nemen. De ene plaat zou in de lijn kunnen liggen van Hilfe Kommt, maar ik wil op de tweede plaat mijn stem koppelen aan meer barokke instrumenten, zoals harp en clavecimbel. De barokke consort-format, zeg maar... Dat materiaal moet mij dan toestaan om meer ballades te zingen, iets wat nu niet bepaald mijn handelsmerk is. Het is nog niet echt uitgekristaliseerd welke vorm het gaat aannemen, maar het moet een enorme kick geven om deze uitdaging aan te kunnen gaan.

D.E. Om te eindigen een anekdote van Gavin Friday: aan het begin van de onderhandelingen voor de filmscore van de 50 Cent film Get Rich or Die Trying had hij een driedelig pak aangetrokken, om terecht te komen bij een aantal gangsta's in sportmerkkledij. Hij had aanvankelijk echt schrik van die gasten, maar hij merkte dat ze hem met opvallend veel respect bejegenden. Achteraf bleek dit vooral te liggen aan zijn deftige pak, wat duidelijk een rol speelt in een milieu waar uiterlijk een grote rol speelt. "The suit did the talking!", zoals hij achteraf grapte. Verzorgde kledij is voor jou duidelijk ook belangrijk, zowel op als naast het podium. Ik mag stellen dat het een statement is...?

Gregory: Het heeft vooral te maken met respect voor je publiek en zelfrespect. Persoonlijk vind ik het belangrijk dat de groep als geheel verzorgd en als een éénheid overkomt. Ik vind die kledij dan ook belangrijk en ik verwacht ook dat de groep zich aan die visie aanpast. Gelukkig zijn er vanuit de groep geen bezwaren tegen deze dresscode, hoewel het van bv. Nicolas toch wel enige moeite vraagt. Naast het podium zal die zelden of nooit een kostuum dragen!

D.E.: Misschien toch nog één vraagje: hoe zijn jullie op jullie voorprogramma Blackie and the Oohoo's gebotst?

Gregory: Ha: dat was niet moeilijk! Die wonen bij mij (bij wijze van spreken?) om de hoek van 't straat!

D.E.: Klinkt gezellig... Voor ons zit het erop. veel succes met het optreden, zo dadelijk!

www.dezmona.com

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Lawrence English - Lassitude

Wanneer we aan een orgel denken krijgen we het visioen van een prachtige kerk die gevuld wordt met barokke klanken er gratis bovenop. Qua sfeerschepping is het immers een instrument dat kan tellen, daarom is het niet verwonderlijk dat het bij tal van gothic en Neue Deutsche Todeskunst artiesten zijn weg vond (Sopor Aeternus, Rosa Crux, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Black Angel - Kiss Of Death

“Kiss Of Death” is na “Widow” het tweede album in eigen beheer (gepromoot via New Dark Ages) van deze Engelse gothic rock formatie rond Matt Vowles, hoewel deze meneer al enige tijd z’n stek in Los Angeles heeft. Daar doet ie wat ie van zijn oudere broer leerde, of tenminste, hij maakt de muziek waarmee zijn broer ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Legendary Pink Dots - Kleine Krieg

Je zal maar fan zijn van Legendary Pink Dots en willens nillens werkelijk alles van je favoriete groep in huis willen hebben. Indien u daarenboven niet vies bent van een gezonde dosis snobisme prefereert u de originele uitgaves. We moeten er zelfs geen rekensommetje voor maken om te besluiten dat u dit een flink pak duiten armer zal maken. Niet ...

lees meer...
CD BESPREKING : Arcana Obscura - Restless Dreams

Wetenschappelijk onderzoek is er, voor zover we weten althans, nog niet naar gedaan, maar uit ervaring leerden wij dat mensen die de muziek van Qntal kunnen smaken ook niet bepaald vies zijn van het bredere gothic genre, en omgekeerd. Ben je ook zo iemand die niet de neus ophaalt voor een mengelmoes van middeleeuwse sferen, beats en gothische ...

lees meer...
CD BESPREKING : Synapscape - A Mutual Disagreement

A Mutual Disagreement, het zou kunnen slaan op een verslag dat ik las van Synapscape’s laatste passage op Belgische bodem. De auteur in kwestie kwam aanhollen met een zodanig nietszeggend stukje tekst waaruit klaar en duidelijk bleek dat ze simpelweg niet wist waarover ze schreef en het optreden eerder een bijkomstigheid was, in plaats ...

lees meer...
NIEUWS 03/08/2020 : Goethes Erben: tijd voor een nieuw album!

Corona legt veel stil, maar Oswald Henke krijg je niet zomaar klein. Sinds juli 2020 kon je regelmatig op de facebookpagina van Goethes Erben fragmenten van hun repetities bijwonen. Volledig Corona-proof werd er geknutseld aan nieuw materiaal. Het resultaat hiervan heet ‘Flüchtige Küsse’ en is vanaf september te koop! ...

lees meer...
NIEUWS 22/07/2020 : Nieuwe Evanescence-video 'The Game Is Over' nu online.

De Amerikaanse rockband Evanescence heeft zojuist de video van de albumtrack 'The Game Is Over' online gezet, afkomstig van het eerste studio-album in negen jaar, getiteld 'The Bitter Truth'. Afgelopen woensdag kwam deze song al als 2e single uit. Volgend jaar september (2021 dus) geeft de band vijf shows in de Benelux, samen ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2020 : The Cure belooft het beste album ooit!

Mocht u zich afvragen hoe het zit met het nieuwe album van The Cure dat reeds voor eind vorig jaar, begin dit jaar werd aangekondigd, wel er is eindelijk nog eens nieuws. Van de twee of zelfs drie albums die oorspronkelijk werden beloofd is niet meteen sprake meer. Bij monde van Roger O’ Donnel, de man achter de toetsen wordt het nieuwe ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2020 : Online vertier; release the bats!

Zo, nu het einde van de wereld schoorvoetend als covid19 - ik stond erbij en keer er naar - op ons afkomt kunnen we virtueel elke vierde vrijdag terecht bij de "release the bats show" en dit tot de wereld weer normaal wordt of gewoon ophoudt te bestaan. Gothic en death rock recht uit Amerika (Californië) tot in je huiskamer, ...

lees meer...
NIEUWS 21/07/2020 : Gratis avant! Records compilatie!

Nu u geniet van uw wel verdiend verlof hoort daar uiteraard een passend muziekje bij. Dark Entries wil u hierbij graag attenderen op de gratis compilatie “Year Of The Mask” van het Avant! Label. Een leuke portie underground uit eigen stal die je beslist eens moet gehoord hebben! Om het u niet al te moeilijk te maken heb ik hierbij ...