casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

732 items

   

Whispers In The Shadow
We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
21/03/2010, Kurt Ingels
 Bookmark and Share

21/03/2010 : Whispers In The Shadow - We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
21/03/2010 : Whispers In The Shadow - We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
21/03/2010 : Whispers In The Shadow - We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
21/03/2010 : Whispers In The Shadow - We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
21/03/2010 : Whispers In The Shadow - We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place...’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.
Whispers In The Shadows speelt op het Gothic Festival (16 tot 18 juli) in Waregem!

In 1997 verscheen hun eerste wapenfeit, het ‘Cureske’ en cold wave aandoende “Laudanum”. Tegenwoordig, zowat 15 jaar na de oprichtingsdatum is de band rond Ashley Dayour nog altijd alive and kicking. Meer zelfs de groep is er meer dan ooit, met een veel potiger bijna mystieke gothic rock sound zoals nog bleek op hun album “Into The Arms of Chaos” uit 2008. Voor 2010 heeft de band een nieuw album in petto, “The Eternal Arcane”, dat ze onder andere naar het Gothic Festival in Waregem brengt.

Whispers In The Shadow ontstond in 1996. Dat betekent bijna 15 jaar activiteit in de wave gothic scene. Kun je voor ons de meest heugelijke maar ook de meest negatieve feiten uit die 15 jarige carrière een keertje opsommen?

Ashley: Het meest opmerkelijk feit is dat we nog altijd bestaan. Zo’n 5 à 6 jaar geleden maakten we bijna het einde mee van de groep, om diverse redenen. Maar sedert 2008 is de band weer top. Het meest positieve is dat we weer op een niveau gekomen zijn waarop we live kunnen spelen en albums uitbrengen. Echte negatieve aspecten vind ik niet, ik vind het een eer en ben wat blij om te doen wat ik doe, met muziek bezig zijn.

De groepsnaam komt van een HP Lovecraft novelle. Literatuur is altijd een belangrijk gegeven en een belangrijke invloed geweest voor de band. Literatuur doet vaak dienst als een surrealistische, mysterieuze of romantische uitvergroting van de werkelijkheid. Een dergelijke evolutie merk ik ook min of meer in het werk en het artwork van Whispers In The Shadow…

Ashley: Inderdaad, voor mij is literatuur een zeer belangrijke invloed, meer in het bijzonder van die bevreemdende fictie zoals van HP Lovecraft, Algemon Blackwood of Arthur Machen om er een paar te noemen. Naast deze invloed is er op de twee laatste albums ook meer een occulte invloed te horen. Schrijvers als Austin Osman, Peter Caroll of de meer bekende Aleister Crowley hadden een grote impact op de thema’s en concepten van deze albums.

Het artwork is inderdaad deel van het geel en we zijn zeer tevreden om met Mr. Spine, (www.myspace.com/spineworx) onze grafisch ontwerper samen te werken. Hij is een zeer getalenteerde en toffe kerel die perfect de sfeer van onze muziek in beeld weet te vangen. Al onze albums worden trouwens opgebouwd rond een concept, ik kan niet zomaar lukraak een aantal leuke songs schrijven en die zomaar aan een album toe vertrouwen. Het moet altijd net dat ietsje meer zijn en dat ietsje is o.a. ook het artwork.

Ga je akkoord met mijn vaststelling da de groep ooit begon als een meer ‘80 new wave geïnspireerde groep op jullie debuut “Laudanum” of “November”, om meer actueel tot een zwaarder, meer bombastische en surrealistisch aandoend gothic rock geluid te komen op een album als “Into The Arms Of Chaos” (2008).

Ashley: Ja, daarin heb je helemaal gelijk. Toen we begonnen hadden we meer een soort cold wave geluid met een drummachine. Dat is ook wat ik in die dagen perse wou. Doch door live te spelen leerden we hoe we een beetje meer scherpte, een beetje meer rock in onze muziek moesten brengen. Het was eigenlijk een natuurlijk evolutie.

Hoe zou jezelf deze evolutie in 15 jaar bandcarrière omschrijven?

Ashley: We begonnen als een sterk jaren ’80 klinkende cold wave band. Na twee albums evolueerden we meer naar een donker rock geluid, voegden een echte drummer aan de line up toe en lieten meer ‘moderne’ invloeden in onze muziek toe. De echte verandering qua sound deed haar intrede op het 4de album “Permanent Illusions”. Dit was meteen ons eerste album met een degelijke productie en perfect ingespeeld. Met “Into The Arms Of Chaos” begonnen we met een blanco lei, zeg maar een nieuwe ‘Whispers” zo u wil. Ik kan je eerlijk zeggen dat ik nooit meer tevreden was met het geluid van de band dan op dit album. In de pers worden we vaak de ‘goth Floyd’ genoemd, iets wat eigenlijk wel past.

Wat antwoord je op de vraag welke de ziel is achter Whispers In The Shadow die de groep anders maakt dan andere wave gothic acts. Wat zou je dan antwoorden? Hoe zou je de huidige muziekstijl van de band anno 2010 benoemen… aanvaard je nog altijd de term gothic rock?

Ashley: Eerst en vooral zijn we nog één van de weinige gitaar rock bands. Gothic rock in de klassieke zin, geen goth metal. En er zitten concepten achter onze albums die verschillend zijn van andere groepen. We zijn niet meteen de typische ‘sad love song, o my goth…my girlfriend left me and the world is a miserable place’ band, als je begrijpt wat ik bedoel.

En ja, ik aanvaard het label gothic rock, of post gothic rock, of epische gothic rock. Eigenlijk interesseert dat label me niet zo om eerlijk te zijn. Het is uiteraard rock muziek en onze nummers zijn niet meteen de meest vrolijke… daarom is het goth denk ik (lol). Ik zal ook nooit dingen zeggen in de zin van ‘wij creëren ons eigen genre’ of iets dergelijks. Elke band probeert je dat wijs te maken maar het is uiteraard nooit waar. Wie maakt er vandaag nog iets volledig nieuw? Ik ben alleen maar eerlijk. Ik heb er dan ook geen probleem mee dat het publiek onze muziek labelt. Ik weet dat dit een ietwat ongewone stellingname is voor een muzikant maar als het de mensen blij maakt kunnen ze ons voor mijn part om het even wat noemen. Het is tenslotte maar rock’n roll maar ik hou ervan (lol).

In 2009 realiseerde de groep de remix cd “Borrowed Nightmares & Forgotten Dreams”. Deze “Forgotten Dreams” maakten het ‘lost tapes 2005’ gedeelte uit… Kun je onze leergierige lezers iets meer vertellen over die ‘lost tapes’, het verhaal erachter? Ik vind trouwens dit deze ep gezien de kwaliteit van de nummers best wel een aparte release verdient…

Ashley: Bedankt voor deze mooie woorden. Tof dat je er van hebt genoten. Het verhaal erachter; we hadden eigenlijk ongeveer 8 nummers voor een album klaar maar vonden niet meteen een label om deze te releasen in 2005. Nadien schreven we echter nieuwe songs en trokken ons eigenlijk niks meer aan van deze ‘lost tracks’. Toen het idee van een remix album werd gelanceerd, dacht ik er meteen deze nummers bij. Het leek me ideaal dit te combineren op één release. Best grappig eigenlijk want er zijn wel meerdere mensen die me laten weten dat de songs zeer goed zijn, we hadden beter het volledige album op die manier uitgebracht. Er zitten dus nog een aantal nummers uit deze sessie in de wachtkamer die we wellicht vroeg of laat ook zullen uitbrengen. 2005 was niet meteen de meest gunstige periode voor Whispers in The Shadow, de nummers brengen ook wel slechte herinneringen terug al blijken het ook weer de meest poppy deuntjes te zijn die we ooit hebben gemaakt. Best grappig eigenlijk.

Hoe selecteerden jullie de groepen voor het remix gedeelte? Ik moet toegeven dat deze “Borrowed Nightmares & Forgotten Dreams” een van de weinige remix albums is waarop elke act iets aan het originele nummer weet toe te voegen zonder de sfeer van het origineel compleet te verpesten.

Ashley: Met de meeste van de bands had ik al eerder samengewerkt of ik kende ze op z’n minst vrij goed. De meeste zijn dan ook vrienden. Ik was zeer vereerd dat bijna iedereen onmiddellijk met een remix instemde. In feite was er eerst niet echt een remix album gepland maar toen ik de kwaliteit van de remixen hoorde vond ik het zonde om ze zomaar ergens als extra's of bonusnummer bij te zetten of als compilatietracks voor te bestemmen. Iedere act kreeg de vrije keuze om een nummer te kiezen en ik gaf ze de opdracht mee er een compleet eigen interpretatie aan te geen, hoe meer van het origineel verwijderd hoe beter. De meeste hebben de nummers ook opnieuw ingezongen, fantastisch vind ik dat, het zijn dus eigenlijk meer coverversies dan remixen geworden.

Ik was niet meteen zeker hoe het publiek er op ging reageren maar de reacties in de pers en van de fans waren goed tot zeer goed. Eigenlijk was ik best wel wat verbaast over zoveel goede reacties.

Eind april mogen van Whispers In The Shadow een nieuw album verwachten, “Te Eternal Arcane”. Kun je er ons iets meer over vertellen? De inspiraties en invloeden?

Ashley: “The Eternal Arcana” is het tweede deel van een vierdelig concept dat begon met “Into The Arms Of Chaos”. Elk album staat voor een eigen, specifieke alchemistische toestand. “Chaos” = nigredo = donkerte, het zwarte terwijl eternal arcane = albedo = het witte. De thema’s worden sterk beïnvloed door occulte schrijvers en occulte leer. De verbondenheid tussen de meeste is wat ik als de donkere kant van religie beschwouw. Muzikaal is dit zeker ons meest diverse album, we brachten nog nooit zo lang in de studio door, muzikaal probeerden we allerlei zaken die we nooit eerder hadden geprobeerd. We legden ons speciaal toe op het arrangeren van de meer uptempo nummers omdat dit vaak ontbrak in het werk van Whispers In The Shadow. Onze epische songs waren m.i. altijd behoorlijk goed maar onze meer donkere, snellere en zwaardere nummers misten in het verleden soms wat scherpte en diepgang. Deze keer hebben we aan deze nummers extra aandacht besteed zodat ze evengoed uit de verf komen als de meer epische nummers en ik meen dat we daar in geslaagd zijn. Maar uiteraard zijn er naast de meer krachtige songs ook epische nummers van de partij op “The Eternal Arcane”. Zo zijn er wondermooie vrouwelijke vocalen van Amandine Ferrari (Eden House) op het nummer “From Aeon tot Aeon”, er is de cello van Martin Höfert (Peresephone) op de track “Haloes At Dawn” en een opgenomen Egyptisch ‘Seth ritueel’ van Frater Emeror op “Sutuach”. Lees hier onze review van "The Eternal Arcane".

Als je drie nummers van de groep zou mogen kiezen die om één of andere reden heel veel voor jou betekenen welke zouden dat dan zijn en waarom.

Ashley: Drie nummers, dat wordt geen gemakkelijke keuze. En wellicht is m’n keuze morgen anders maar ik probeer; “Down By The Sea” is volgens mij onze beste deun, ik speel het enorm graag live, heeft veel diepgang en symboliseert alles waar Whispers In The Shadow voor staat. “The Arrival” is voor mijn een gothic rocker klassieker en symboliseert de nieuwe Whispers In The Shadow fase muzikaal en qua tekst. Tot slot “The Lost Souls” omdat het op heden het best gearrangeerde snelle nummer is dat we hebben en ik amuseerde me rot in de studio met m’n gitaar bij het inspelen ervan. Het zit nog zeer fris in het geheugen en ik kijk er naar uit om dit nummer live te brengen.

En dezelfde vraag maar nu voor drie nummers van andere bands…

Ashley; Vooreerst “Heroes” van David Bowie om dat het simpelweg één van de beste nummers is dat ooit werd geschreven, het is en blijft en ‘hymne’ in alle betekenissen van het woord. En natuurlijk ook “100 Hundred Years” van The Cure. Toen ik voor het eerst, op 13 jarige leeftijd, de eerste gitaarakkoorden van dit nummer hoorde dacht ik meteen, potverdikke dat is het, ik moet ook een bandje beginnen. En als derde het nummer waarvan ik ongetwijfeld het meest heb geleerd, “Echoes” van Pink Floyd. Het leerde me hoe een lang nummer te arrangeren zodat het toch niet langdradig wordt maar spannend blijft en dat zonder jezelf te herhalen. Pink Floyd is voor mij altijd een zeer belangrijke invloed geweest.

Wat mag en kan het publiek van Whispers In The Shadow verwachten op het komende Gothic Festival in Waregem? Volgens mij zijn jullie vooral een live band? Prefereren jullie de live optredens of veeleer het proces van songs creëren en het studiowerk?

Ashley: Inderdaad, heel veel mensen vertelden me reeds dat ze ons vooral een live band vinden. En inderdaad we spelen bijna alles live, er zijn bijna geen backing tapes alleen een paar drum loops en een paar samples die meelopen; dat is alles. Ik hou ontzettend van optreden, iedereen in de groep is vooral een live muzikant die echt van het podium houdt. Maar let op, ik hou evenzeer van het studiowerk al zijn het twee verschillend dingen. Een live optreden is echt een creatie van het moment, je kunt het niet opnieuw doen . Een studioopname daaraan kun je sleutelen en is er ook eeuwig. Eerlijk, tot en met “Into The Arms Of Choas” mankeerde een beetje sfeer in vergelijking met onze live shows. We hebben er lang over gedaan om te leren hoe diezelfde live sfeer ook in de studio te creëren. Bij de opnames van “The Eternal Arcane” speelden we allemaal samen in dezelfde ruimte inclusief de drummer en dat heeft ons echt geholpen… maar toch denken de meeste mensen nog altijd dat we live beter zijn dan in de studio en eigenlijk weet ik dat ze wel gelijk hebben. Maar da’s voor ons een groot compliment.

Bedankt voor dit interview!

Whispers In The Shadow

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : John 3:16 - Tempus Edax Rerum

Muziek vanuit de krochten van de hel, langzaam opstijgend in een lavastroom met de bedwelmende geur van dampende zwavel die uit de spleten wasemt, stilaan de aarde overspoelend, dood en verderf zaaiend en enkel gitzwarte koude as achter zich latend... Welkom bij 'Tempus Edax Rerum' van John 3:16. In 2012 besprak ik 'Visions ...

lees meer...
NIEUWS 02/12/2020 : Maak postuum kennis met Dead Artist Syndrome…

Dead Artist Syndrome was het geesteskind van Brian Healy die in januari dit jaar het leven liet na een aanslepende ziekte. Bij het grasduinen op het web kwam ik bij zijn band terecht en het in 2018 heruitgegeven debuut “Prints Of Darkness", origineel uit 1990. Een album waarmee deze Amerikaan furore maakte in de goth rock scene ...

lees meer...
CD BESPREKING : Twelve Thousand Days - Field's End

Obscure dark folk, met aan het roer de niet geheel onbekende Martyn Bates (Eyeless In Gaza / Anne Clark) en Alan Trench (vooral beken van World Serpent maar ook eerder actief in bands als Orchis of Temple Music). Deze twee heren vonden elkaar al enige tijd geleden en deze “Field’s End” is reeds de vijfde vrucht van hun samenwerking. Dark ...

lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : Lacrimosa viert 30-jarig jubileum met box

Lacrimosa had ons in dit jubileumjaar - de groep bestaat in 2020 30 jaar - een nieuwe cd beloofd. Daarover is het oorverdovend stil. We hebben wel recht gehad op een wereldwijd online optreden. En Tilo Wolff wou in het eindejaarsperiode de fans nog even extra verwennen. Het zal wellicht enkel de echte fans aanspreken, want voor het kleinood ...

lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : 'Black Star' tweede video uit nieuwe Dive

Op 11 december komt de nieuwe Dive uit! Het belooft alweer een heerlijk donker en tormenterend werkje te worden. Om er zeker van te zijn dat u ook zo denkt, geeft Dirk Ivens - naast Dive ook actief bij The Klinik, Absolute Body Control en Sonar - een tweede video uit. Twee weken na 'Death Machine' moet deze 'Black Star' er ...

lees meer...
NIEUWS 01/12/2020 : Your Life On Hold oorlogszuchtig

En nu we toch bij Jan Dewulf aangekomen zijn... Zijn gothic rock project Your Life On Hold heeft ook een nieuwe single uit, alweer geplukt uit het gloednieuwe en uitstekende 'Echoes From The Bardo'. 'Let's Start A War' breekt met alle clichés over rockmuzikanten die tegen oorlog protesteren of popsterren die zich ...

lees meer...
CD BESPREKING : The Imaginary Suitcase - Hope Is A Sick Joke

Hoop is een zieke grap. Laurent Leemans, alias The Imaginary Suitcase, heeft het soms gehad met de wereld. Je kunt hem dan maar beter niet tegenspreken, maar dat betekent niet dat hij je zijn mening niet in het gezicht zal uitsmeren. Er zijn tal van dingen die Laurent tegensteken: ongelijkheid, materialisme, slaafs denken en handelen, vernederingen, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maike Zazie - Seismopsychollage

Maike Zazie (Matern) ziet het groots op haar tweede album Seismopsychollage. Ze wil immers een nieuwe taal creëren die zweeft tussen poëzie, literatuur en minimalistisch pianisme. Om haar ambitie nog wat verder aan te dikken nodigde ze tal van gasten uit (Vincent Baars, Pierre Martinerie, Luca Elder, Yasmene Elsner, Ivana Folkenfolk, ...

lees meer...
CD BESPREKING : Bérangère Maximin - Land Of Waves

De elektroakoestische componiste Bérangère Maximin is het soort artieste dat vooral furore maakt onder een select groepje van muzikale meerwaardezoekers. Helaas, voegen we daar snel aan toe, want deze Française weet ons keer op keer aangenaam te verrassen met haar composities. Land Of Waves, een dubbelelpee, is ...

lees meer...
NIEUWS 30/11/2020 : Epica adopteert zes wolven van het WNF!

De Nederlandse symfonische metal trots Epica heeft zojuist zijn nieuwe single-video 'Freedom - The Wolves Within' uitgebracht. Vorige maand kwam de 1e single-video 'Abyss Of Time' uit. Beide tracks zijn afkomstig van het nieuwe studio-album 'Omega' dat op 26 februari 2021 wordt uitgebracht via Nuclear Blast. 'Omega' ...