casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

641 items

   

…a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER
De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
03/12/2009, Jan Denolet
 Bookmark and Share

03/12/2009 : …a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER - De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
03/12/2009 : …a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER - De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
03/12/2009 : …a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER - De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
03/12/2009 : …a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER - De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
03/12/2009 : …a walk through THIS MORTAL COIL en The HOPE BLISTER - De ideale herfst- en wintermuziek! Een herwerkt artikel uit Dark Entries Magazine nr 51 voor de koude winter.
…To die, to sleep; to sleep per chance to dream for in that sleep of death, what dreams may come when we have shuffled off this mortal coil…(Hamlet: act III, scene I)

De muziek en sfeer van This Mortal Coil blijven voor mij nauw verbonden met de herfst. Jaar na jaar belanden ‘It’ll End in Tears’, ‘Filigree & Shadow’ en ‘Blood’ tijdens de herfstmaanden onvermijdelijk in het CD-schuifje; en hetzelfde gebeurt in de winter met ‘Smile’s O.K.’ en ‘Underarms (& Sideways)’ van The Hope Blister

Als men het verhaal van This Mortal Coil deftig wil vertellen, dan moet men eigenlijk eerst beginnen met een stukje geschiedenis van het britse indie-label 4AD. En dat kunnen we niet zonder te beginnen bij de heer Ivo Watts-Russell.

Toen Ivo van school af kwam had hij echt geen zin om ook nog eens op de universiteitsbanken te gaan zitten. In plaats daarvan volgde hij zijn hart en ging in platenzaken werken. In de winkelketen verbonden aan het Beggars Banquet-label schopte hij het na een tijdje tot district-manager. Het hoofdbureau van Beggars Banquet was gelegen op Hogarth Road te Londen, boven de platenwinkel van Peter Kent. Deze Peter en Ivo -goeie maatjes geworden- hadden de gewoonte aangenomen om enthousiast de trap richting hoofdbureau op te stormen, het zoveelste demo-tapje dat ze geweldig vonden in de hand en al hopend dat ze de grote bazen konden overtuigen het uit te brengen.

Na een tijdje werden de bazen het moe en deden ze de twee enthousiastelingen een interessant voorstel: ze konden 2000 pond lenen van Beggars Banquet om een zusterlabel op te starten en te bewijzen dat hun aanbod voldoende zou aanslaan bij pers en publiek. De geboorte van het label 4AD (1979, Ivo was toen 25) was een feit; het begin van diens niet te negeren invloed op de muziekwereld ook…

Peter en Ivo runden hun label in de stijl van de independant labels en begonnen wars van elk commercieel denken releases uit te brengen van groepen waar ze vooral zélf in geloofden. O.a. Bauhaus, Rema Rema en Modern English waren bij de pioniergroepen van 4AD.

Later volgden nog alternativo’s zoals X-Mal Deutschland, Cocteau Twins, Dead Can Dance en The Birthday Party, om de meer bekende te noemen…

Na een tijdje verslapte de samenwerking tussen Ivo en Peter Kent, waarna deze laatste het label Situation 2 (sic) opstarte, ook als dochter-label van Beggars Banquet.

Ivo boerde alleen verder en deed dat niet slecht: 4AD was op 3 jaar tijd al een label geworden waar internationaal mee rekening gehouden werd. Omdat Ivo besefte dat de kwaliteit van 4AD wel eens zou kunnen gaan lijden onder de kwantiteit aan groepen, besloot hij 4AD af te slanken tot een aantal groepen waar hij zich volledig op kon focussen. Via een betere promotie en presentatie van deze geselecteerde groepen liet 4AD zien dat het er als indie-label volledig stond nààst de grote labels.

Zeer belangrijk hierin was dat de afwerking van minstens de helft van de albumcovers werd toevertrouwd aan de designers van 23 Envelope (later V23). Het resulteerde in zeer herkenbare en artistieke hoezen, een perfect uithangbord voor een label dat zich wil profileren. Volgens Ivo verdiénde de muziek deze artistieke visuele benadering ook. Muziek en verpakking vormden zo een perfect en aantrekkelijk geheel.

De eerste hoes die 23 Envelope voor 4AD ontwierp was trouwens voor de eerste release van This Mortal Coil: de 12” ’16 Days/Gathering Dust’. Wie de hoes en de muziek kent, kan moeilijk ontkennen dat beiden de sfeer van een obscuur droomwereldje oproepen.

Hoe dan ook: nu we het eindelijk terug over This Mortal Coil hebben, gaan we hier mee door…

Het was tijdens een Amerikaanse toernee van 4AD-groep Modern English dat Ivo merkte dat ze tijdens de bis nogal vaak hun ’16 Days en ‘Gathering Dust’ samenvoegden als was het één nummer. Ivo hield wel van het idee en het resultaat en vroeg of de groep dat ook eens in de studio wou overdoen. De kerels van Modern English waren niet geïnteresseerd en na nog wat gezaag gaven ze hem dan maar de toestemming muzikanten bij elkaar te zoeken en het zélf te doen. De klus werd uiteindelijk geklaard met 5 muzikanten van 3 verschillende 4AD-groepen en Gordon Sharp (Cindytalk) als ‘buitenstaander’. Het werd een vrij obscure en eigenzinnige herwerking met de stemmen van Elizabeth Frazer (Cocteau Twins) en Gordon Sharp als focus. Ivo koos ervoor om op de B-kant een nummer van favoriete singer-songwriter Tim Buckley te coveren. Liz Fraser’s interpretatie van Buckley’s Song to the Siren’ sloeg zodanig aan bij publiek en pers dat Buckley’s nazaten deze versie medeverantwoordelijk achten voor de hernieuwde interesse in ’s mans oeuvre.

Anno 1996 gebruikte David Lynch TMC’s ‘Song to the Siren’ nog in zijn film ‘Lost Highway’ (staat niet op de soundtrack-CD!) en vorig jaar kregen we het ook te horen tijdens de reclame voor het parfum ‘Noa’. Anno 1983 had Ivo al door dat dit nummer potten brak en hij gaf het prompt ook uit op 7”-formaat. Een neveneffect van al die aandacht was dat sommige lui uit de muziekpers van mening waren dat Cocteau Twins vanaf nu This Mortal Coil noemden. Deze kwakkel werd in 1984 ontkracht door het verschijnen van de prachtplaat ‘Treasure’, een mijlpaal in de carière van de Cocteau Twins. Het engelachtige openingsnummer van de plaat kreeg bij wijze van eerbetoon de naam ‘Ivo’, uit dank voor de jarenlange goed zorgen… Voor de Twins was ‘Treasure’ reeds het derde album, maar Gordon Sharp (voorheen zanger van punkgroep The Freeze) stond net op het punt om ‘Camouflage Heart’ uit te brengen; het zeer intense debuutalbum van Cindytalk.

Ivo zélf had anno 1984 door dat er veel mogelijkheden zitten in het concept This Mortal Coil. Gedurende 1984 verzamelde hij muzikanten van zowel binnen als buiten 4AD om een eerste LP samen te stellen. Op het later zeer invloedrijke en tot klassieker gebombardeerde It’ll End in Tears’, voorafgegaan door de 7” Kangaroo’, werden verdienstelijke covers van Big Star (70’s groep van Alex Chilton), Roy Harper, Tim Buckley, Colin Newman (Wire) en Rema Rema afgewisseld met eigen composities van de betrokken muzikanten. Zeer verdienstelijk is o.m. wat Lisa Gerrard doet met het oudere (en oorspronkelijk zeer anders klinkende) Dead Can Dance-nummer ‘Dreams Made Flesh’. ‘Kangaroo’ van Big Star, een van oorsprong nogal rauw nummer, werd omgevormd tot een zeer rustige compositie waarin elke muzikant voortborduurde op wat de vorige muzikant van het nummer gemaakt had. Ook het van oorsprong onbehouwen ‘Fond Affections’ van Rema Rema kreeg een zelfde benadering mee, onvergetelijk door de androgyne vocalen Gordon Sharp. Het instrumentale ‘Fyt’ blijft met z’n imponerend geluid na al die jaren nog steeds indruk maken, en zo zou men bij bijna elk nummer stil kunnen blijven staan. Heel bepalend voor het geluid is ook het strijkwerk van Martin McCarrick (o.a.Siouxsie and the Banshees en Marc Almond and the Mamba’s) en Gini Ball (vrouw van Dave Ball); tevens ook het mix-werk van 4AD-geluidsman John Fryer. Gordon Sharp is later niet helemaal gelukkig met zijn vocale bijdrage aan This Mortal Coil, hij vindt dat hij te ingehouden en te braaf zong. Later zou de man beweren dat zijn mooiste bijdrage te vinden is aan het begin van 'Fyt': een lange, spookachtige zucht, die in de studio in reverse werd gezet. Het weerhoudt Antony Hegarty (van The Johnsons-faam) er niet van tegen Dark Entries te verklaren dat Sharp’s bijdragen van ‘It’ll End in Tears’ een van dé albums uit zijn jeugd maakt.

Hoewel we zullen zien dat de muziek op de volgende TMC-platen blijft evolueren, kan men zeggen dat vanaf deze ‘It’ll End in Tears’ de typische This Mortal Coil-sfeer definitief is, ondersteund door het hoeswerk dat bij elke nieuwe release als kenmerkend omschreven mag worden. Passend zijn ook de twee bij het album horende videoclips van ‘Kangaroo’ en ‘Song to the Siren’. Als clip zijn ze door hun sombere kleurgebruik en dromerige beelden opvallend anders dan de meeste van hun tijdsgenoten.

Het succes van zijn liefdeskind laat bij Ivo Watts-Russell de plan rijpen om een concertgebouw af te huren waar verscheidene 4AD-groepen festivalsgewijs zullen optreden, met aparte aandacht voor het brengen van This Mortal Coil-nummers door artiesten van zowel binnen als buiten het eigen label. Van het hele plan komt niets in huis, maar Ivo besluit zijn droom op beproefde wijze verder te zetten. In 1986 verschijnt de gelimiteerde 10” Drugs/Come Here My Love’, This Mortal Coil-versies van respectievelijk Talking Heads en Van Morrison.

Als vervolg hierop verschijnt in datzelfde jaar ook de dubbel-LP ‘Filigree & Shadow’. Net als de eerste LP bevat de plaat een bonte mengeling van covers; deze keer 2 Buckley-songs (waarmee Ivo duidelijk kleur bekent) en verder interpretaties van Pearls Before Swine, Gene Clark, het materiaal van de 10” en nog andere. Er is nu duidelijk ook meer aandacht voor eigen composities van de sessie-muzikanten. Volledig nieuw zijn de instrumentale tussendoortjes van John Fryer en Ivo zelf, die als een rode draad doorheen de 2LP geweven zitten. Tijdens de eerste maand van de opnamen werd uitsluitend met 4AD-artiesten gewerkt, daarna aangevuld met ‘outsiders’. Zo zijn alle vocalen verzorgd door artiesten van buiten het label (dus geen Liz en Lisa meer) zoals Dominic Apleton van Breathless, Nederlander Richenel, Alison Limerick, Caroline Seamus en de zusters Deirdre en Louise Rutkowski. Vooral de vrouwelijke vocalen zullen de sfeer van de plaat bepalen. Ook opvallend is het meer elektronische en soms bevreemdende geluid vermengd met strijkers en de bewuste keuze voor een aantal terugkerende melodieën.

De kwaliteit van ‘Filigree&Shadow’ lijkt wisselvalliger dan voorganger ‘It’ll End in Tears’, hoewel de plaat nog steeds bol staat van de ijzersterke nummers. Het hoogtepunt van de plaat is ongetwijfeld het krachtige ‘Strength of Strings’, een nummer van op ex-Byrd Gene Clark’s LP ‘No Other’ uit 1974. Hoewel dit nummer al staat als een huis, is hetgeen This Mortal Coil ermee gedaan heeft een geweldige prestatie op vlak van uitwerking. Het is bijna jammer dat de rest van de 2LP hierbij een beetje achter blijft op vlak van kwaliteit. Toch is het geheel van muziek en verpakking –weer schitterend werk van 23 Envelope- meer dan de moeite waard.

1986 heeft nog niet afgerekend met This Mortal Coil, want het project draagt in dat jaar nog een nummer, ‘Acid, Bitter and Sad’ bij aan de 4AD-compilatie ‘Lonely is an Eyesore’, waar het blinkt naast artiesten zoals Cocteau Twins, Dead Can Dance, Clan of Xymox en Throwing Muses (uit wiens bijdrage ‘Fish’ de titel van de compilatie getrokken is). De LP verschijnt zowel in gewone oplage als in luxe-editie; maar interessanter is het feit dat alle nummers ook op een video worden uitgegeven. ‘Acid, Bitter and Sad’ wordt perfect vertaald in een bevreemdende videoclip, een geslaagde interpretatie van de schemerzone tussen waken en dromen. De clip overstijgt in die mate de clips van de andere deelnemers, hoewel er voor ‘The Protagonist’ van Dead Can Dance ook veel te pleiten valt…

Hierna wordt het lange tijd stil rond This Mortal Coil, tot 4AD in 1991 met een nieuwe single op de proppen komt. ‘You and Your Sister’ van die andere ex-Byrd Chris Bell (uit zijn postuum uitgegeven CD ‘I am the Cosmos’) trekt onmiddellijk de aandacht van de internationale muziekpers en in ons eigen belgenland draait Studio Brussel het nummer nog steeds tijdens de verloren uurtjes. Ivo Watts-Russell voelt zich eindelijk klaar voor het ‘grote’ werk, blijkend uit de versie van Syd Barrett’s ‘Late Night’ als keuze voor de B-kant.

De dubbel-LP ‘Blood’ laat een nieuwe generatie muziekliefhebbers kennis maken met de nog steeds zo typische wereld van This Mortal Coil. Het werk opent sterk met ‘The Lacemaker’, dat erin slaagt de algemene atmosfeer van de volledige plaat in één nummer samen te vatten.

Men moet deze keer bijna een vergrootglas gebruiken om de 4AD-artiesten op ‘Blood’ te ontdekken, hoewel Martin McCarrick, Gini Ball, Alison Limerick en de zusters Rutkowski blijven terugkeren als vaste waarden (zonder bij 4AD te zijn ingeschreven). Het lijkt alsof Ivo steeds verder gaat in zijn trachten om het huidige karakter van 4AD samen te vatten, zonder een 4AD-groep op zich te willen vormen. Hoe dan ook: de typische This Mortal Coil-sfeer blijft behouden zonder echt buiten de tijdsgeest te vallen. Er wordt ook recenter werk gecoverd. Zo staan composities van David Roback’s Rain Parade (later zal de man, samen met Hope Sandoval, Mazzy Star oprichten), Pieter Nooten en de Amerikaanse diva Mary Margaret O’Hara naast ouder werk van o.a. the Byrds (I come and stand’), Gene Clark , Spirit en Emmylou Harris. Het ‘betere’ singer-songwriter-werk staat bij Ivo Watts-Russell blijkbaar in het voorste rekje…

Het geluid lijkt meer dan ooit nauwgezet uitgebalanceerd en de strijkers worden naast de ondertussen zeer herkenbare vocalen bijna moeiteloos verwerkt met elektronische en vaak psychedelisch aandoende arrangementen. Ook de eigen nummers, nog steeds vooral gecomponeerd door het duo Watts-Russell/Fryer, zijn heel nadrukkelijk aanwezig en lijken bijna te versmelten met het gecoverde materiaal. Meer dan ook is dit dé TMC-plaat om in z’n geheel te beluisteren. Toch kent ook deze plaat zijn mindere momenten, zoals blijkt uit ‘Bitter’ (dat een sample bevat van ‘Acid, Bitter and Sad’ uit ’86) en ‘Baby Ray Baby’.

Gelukkig komen deze twee nummers vlak na elkaar zodat de magie slechts kort doorbroken wordt…

Oh, ja: het artwork is deze keer ook duidelijk herkenbaar afkomstig van de mensen van 23 Envelope, ondertussen omgevormd tot V23. Men had de naam ‘This Mortal Coil’ eventueel zelfs van de hoes kunnen laten…

In ieder geval kan dit album tellen als krachttoer. Het lijkt zelfs dat de heer Watts-Russell zo ver is gegaan dat hij deze keer volledig uitgeblust is. Het lijkt dan ook op een soort afscheidscadeau wanneer 4AD in 1993 een exclusief voor de Amerikaanse markt bedoelde box uitgeeft. This Mortal Coil 1983-1991bevat alle 3 de CD’s met als bonus een CD met daarop 21 van de originele versies van nummers die This Mortal Coil ooit in haar bestaansperiode gecoverd heeft. Voor de meeste liefhebbers van TMC is dit de eerste keer dat ze de originele versies horen, en daar de naam van de artiest en de plaat van herkomst er mooi bij staan kan voor velen de zoektocht naar meer van dit moois nu pas écht goed beginnen.

In 1996 ligt plots Smile’s O.K.’, de eerste CD van the Hope Blister, in de rekken. Het stickertje ‘sort of sequel to This Mortal Coil maakt de stap tot aankopen vrij evident.

Men komt al gauw tot de vaststelling dat de TMC-verwijzing meer dan terecht is. Als This Mortal Coil de geest van de herfst vertegenwoordigde, dan hebben we nu te doen met Koning Winter. Terwijl de hoes nogal misleidend doet denken aan zomers in Toscane roept de muziek eerder beelden op van vorst en kippevel. Er zijn voldoende verschillen aanwezig om the Hope Blister te kunnen onderscheiden van This Mortal Coil. Van de oudgedienden is enkel nog Louise Rutkowski present, bijgestaan door een sextet met de nadruk op snaren en strijkers, aangevuld met een miniem achtergrondkoor. Deze keer staan er enkel covers op de plaat,van meestal toch wel recente artiesten. Zo opent de plaat met een versie van ‘Dagger’ van Slowdive en ook Cranes worden gecoverd met het dan amper een jaar oude ‘Sweet Unknown’. Dit laatste kan een resultaat zijn van eventuele onderhandelingen die Cranes met 4AD gevoerd kunnen hebben, nadat ze uit onvrede over promotie en artistieke vrijheid bij Dedicated waren opgestapt. Dit is echter louter speculatie, want de Cranes-4AD-link is er al sinds Ivo Watts-Russell en John Fryer in 1993 ‘Cloudless’ remixten voor Cranes hun ‘Forever Remixes’.

Ook klassebakken Brian Eno en John Cale worden op eervolle wijze gecoverd. Beter nog is de Blister’s inktzwarte versie van het toch al melancholische ‘Let The Happiness in’, origineel te vinden op David Sylvian’s (ex-Japan) prachtige album ‘Secrets of the Beehive’. Het beste is en blijft toch ‘Is Jesus your Pal’. Dit nummer van de ijslanders van Slowblow wordt een eerste keer op onderkoelde wijze gecoverd door hun landgenoten van Gus Gus. Het verscheen op ‘Polydistortion’, hun tweede album voor –jawel- 4AD. In tegenstelling tot de versie van Gus Gus verleent The Hope Blister een zekere warmte aan het nummer; dit door gebruik te maken van verscheidene strijkers die een constante, enigszins Indisch aandoende, basisdrone laten horen.

Het hypnotische geheel van ‘Smile’s O.K.’ doet verlangen naar meer en dat komt er ook…

‘Underarms’ uit 1997 is een ietwat vreemde eend in de bijt. Dit ‘mailorder only’ instrumentale album is deels opgebouwd uit achtergrondmateriaal uit ‘Smile’s O.K.’ en deels geïnspireerd daarop. We krijgen een soort van elektro-akoestische klankschilderijen, die ondanks hun winterse kaalheid mooi zijn. Enige warmte komt alweer uit de strijkers, voor wiens arrangementen de avantgardecelliste Audrey Riley werd aangetrokken. Andere arrangeurs van dienst zijn de bassist Laurence 0’Keefe en weerom Ivo Watts-Russell zelf.

De man laat zijn goede wil blijken wanneer hij het collector’s item een tweede keer uitgeeft, deze keer als de 2CD ‘Underarms & Sideways’. De eerste CD bevat het volledige materiaal van ‘Underarms’ terwijl op ‘Sideways’ geluidsartiest Markus Guenter aan de slag gaat met àl het materiaal van ‘Underarms’. Eigenzinnig én en meerwaarde voor wie van minimale experimentele muziek houdt.

Aanvankelijk is Ivo van plan om nog een vervolg te breien aan het verhaal van The Hope Blister en er wordt dan ook naar de geschikte covers gezocht. Vocalist van dienst zou deze keer de lichtjes geschifte ex-journalist (van het muziekblad Wire) Nick Currie zijn, die dan al meer dan tien jaar opereert onder het pseudonym Momus. Het mag echter niet zijn: Ivo besluit in 1999 om 4AD aan het oorspronkelijke moederbedrijf Beggars Banquet te verkopen en uit de muziekindustrie te stappen. 4AD is nog steeds een bloeiend bedrijf, maar aan het verhaal van The Hope Blister is voorgoed een einde gekomen…

Dat er daarmee ook een einde gekomen is aan de kracht van This Mortal Coil en The Hope Blister valt dan weer aan te vechten. Door op zoek te gaan achter de originele nummers achter de covers is er al voor menig muziekliefhebber een hele wereld open gegaan.

Ook het conceptueel denken van de twee projecten weet te inspireren. Het meest recentste voorbeeld is dat van ‘The Dark Age of Love’, het op deze site besproken tribuutalbum van gelegenheidscollectief This Immortal Coil aan Jhonn Balance, de overleden zanger van Coil.

Anderen worden dan weer geïnspireerd tot het maken van videoclips op de muziek van This Mortal Coil. De twee mooiste voorbeelden daarvan zijn te vinden op YouTube; waarin iemand ‘Andialu’ en ‘Song to the Siren’ voorzag van beeldmateriaal van en door de avantgarde filmmaakster, schrijfster en choreografe Maya Deren. Buitengewoon prachtig en zeer passend!!

Moge de geest en melodieën van This Mortal Coil en The Hope Blister nog lang door onze hoofden dwalen, vooral in de herfst en de winter…

HomeContactSitemap
lees meer...
FOTO'S : In This Moment - @ Graspop door Luc Luyten, 22/06/2018

lees meer...
CD BESPREKING : Dronny Darko - Black Hive

Over de toestand van de bijen tegenwoordig valt het een en ander te zeggen. Dat deze diertjes uitermate nuttig zijn is een vaststaand feit. Indien u hierbij enkel aan de honing op uw boterham denkt, raad ik u aan toch wat diepgaande research te doen. Een titel als deze Black Hive, voert onze gedachten dan ook automatisch naar deze insecten. ...

lees meer...
NIEUWS 23/06/2018 : Dark Entries geeft twee vrijkaarten weg voor W-fest

Iedereen kijkt uit naar het W-festival dat van 15 tot 19 augustus doorgaat in Amougies? Goed. Moeten we u eraan herinneren dat er meer dan 60 artiesten komen waaronder Kim Wilde, Project Pitchfork, Chameleons Vox, DAF, Front Line Assembly, Die Krupps, Vive La Fete, Suicide Commando, She Past Away, Paul Young, A Flock Of Seagulls, Parade Ground, ...

lees meer...
NIEUWS 23/06/2018 : Dark Entries Night 23: Dead Man's Hill en Causenation

In samenwerking met de Kinky Star in Gent organiseren we met regelmaat de Dark Entries Nights, gratis optredens van groepen uit de lokale wave en electro scene. We zijn intussen aan de 23ste editie toe, en daarvoor gaan we de kant op van duistere dark ambient en EBM. Dead Man's Hill is cult tot in Polen en Rusland. Het project van ...

lees meer...
NIEUWS 23/06/2018 : Laibach Revisited Box + Liberation Day

De barbaren komen uit het oosten, en ze zijn er op uit om het westen leeg te plunderen. De Slovenen van Laibach wil dat doen aan de hand van een nieuwe box die best aantrekkelijk lijkt, en die je in voorverkoop kan bestellen voor de luttele prijs van 150 euro. Nu goed, je krijgt er wel wat voor. De eerste plaat die uitkwam in 1985, de plaat ...

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

lees meer...
FOTO'S : Ghost - @ Graspop door Luc Luyten, 21/06/2018

Willekeurige selectie 'oudere' CD-besprekingen (zie ook op onze home-page onderaan):
$$$$$$$$$
lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : M'era Luna 2018 : de verdeling der bands

Het zal op 11 en 12 augustus weer een heuse volksverhuizing zijn als M’era Luna voor zijn 2018-editie zijn poorten der duisternis zal openen. Het is nog even wachten op een exact tijdsschema, maar de organisatie heeft netjes zijn bands weten te verdelen over de twee dagen. Vrijdag 10 augustus kan je er op het vliegveld van Hildesheim ...

lees meer...
NIEUWS 20/06/2018 : Ground Nero: tijdreizigers uit de jaren 80

Tijdreizigers uit de jaren 80, zo wordt Ground Nero voorgesteld in het nieuwe promotiefilmpje van Danse Macabre, het platenlabel waar onze Limburgse vrienden onderdak gevonden hebben voor de uitgave van de nieuwe ep 'Scales'. Ze spelen de gothic rock uit de jaren 80, maar dan nu, zo leggen Nomad, Peter en Gwijde de Eerste uit in het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Vidna Obmana - The Trilogy

Dirk Serries is een man die in onze reviewsectie erg vaak de revue passeert. We leerden de man uiteraard kennen via het legendarische Vidna Obmana, waarvan onlangs bij Zoharum het terugblikkende ‘The Trilogy’ heruitgegeven werd. Maar laat ons beginnen bij het begin... De eerste releases onder de Vidna Obmana moniker verschenen ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Trouwfe(e)st #2 - Een eigenzinnige huwelijksverjaardag

Trouwfe(e)st 2 is het vervolg op Trouwfe(e)st, het minifestival voor het huwelijk van Dimi en Sigrid, verleden jaar. Een jaar later vonden ze het de moeite om opnieuw een aantal groepen uit te nodigen in Jeugdhuis Wommel, en opnieuw bevonden deze groepen zich eerder in het bereik van dark ambient en neofolk…. UrZon is het Noise-project ...

lees meer...
CD BESPREKING : Herr Lounge Corps & Cadaverous Condition - The Breath Of A Bird

Hoewel ik vertrouwd ben met het werk van zowel Cadaverous Condition als van Herr Lounge Corps, bleek dit een bijzonder moeilijke cd om te bespreken. Het was Miro Snejdr (Herr Lounge Corps) zelve die me aansprak met de vraag of ik deze wou bespreken. We kennen de man vooral als de huispianist van Douglas P bij Death In June, maar tevens ...

lees meer...
CD BESPREKING : Analogue-X - Course Of Life

Als er één ding is waar ik als recensent de wubbes van krijg, is het wel een gebrek aan transparantie. Echozone zou een samenwerking zijn aangegaan met het Duitse RMP Records om een aantal (toekomstige) releases van de electropop-band Analogue-X uit te brengen, maar ik vind niks terug over dit label. Op Discogs zijn er verschillende ...

lees meer...
CD BESPREKING : protoU - Khmaoch

We lieten u al eerder kennis maken met de Oekraïense artieste protoU, middels haar uitstekende samenwerking met Hilyard. Inderdaad, artiestE, het blijft het vermelden waard, aangezien het vrouwelijk geslacht in het anonieme dark ambient milieu nog steeds zwaar in de minderheid is. Maar dat deze protoU, oftewel Sasha Cats, meer ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Judgement Fest - Feest in de catacomben van de muzikale onderwereld...

Ja, wij horen bij de mensen die vol vreugde uitkijken naar De dag des oordeels. En als De dag des oordeels een feestje houdt, Judgement Fest, dan willen we er graag bij zijn. De dag des oordeels, dat is natuurlijk het radioprogramma van Danny Quetin op Radio VRD, het donkerste programma op Limburgs leukste, elke maandagavond om 22u rechtstreeks ...