casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

736 items

   

Interview met Antony (and the Johnsons)
22 november 2004, AB Brussel
01/02/2005, Jan Denolet
 Bookmark and Share

“One day I’ll grow up: I’ll be a beautiful Woman,
one day I’ll grow up: I’ll be a beautiful Girl…
but for today I am a Child, for today I am a Boy”

In het jaar 2000 geeft Current Ninety Three een nummer van het dan nog te verschijnen meesterwerk ‘Sleep Has His House’ vrij om de fans alvast warm te maken. ‘Immortal Bird’ is een pracht van een nummertje, dat verschijnt op rode vinyl, in 7”-formaat. Benieuwd kijk ik naar de B-kant van het plaatje en merk een nummer op dat niet van Current blijkt te zijn: ‘Cripple and the Starfish’ van de mij dan nog onbekende Antony and the Johnsons. De lichte frons in mijn wenkbrauwen smelt als sneeuw voor de zon eens het nummer tien seconden draait. Ik speel het opnieuw en opnieuw en opnieuw. Vooral de licht vibrerende en ietwat nichterige stem van Antony blijft me om één of andere reden bekoren.
Later in 2000 verschijnt via David (toen nog) Tibet’s label Durtro de debuutcd van Antony and the Johnsons. Het schijfje bevat 9 nummers en duurt slechts 35 minuten, maar elke minuut lijkt goud waard! Antony, op de cover als een heilige dragqueen afgebeeld, neemt de luisteraar met behulp van zijn onvergelijkbare stem en zijn kamerorkest the Johnsons mee in een heel apart tot zelfs geïsoleerd wereldje vol tristesse, hoop (op blauwe plekken) en gay-pride. Zelfs de verstokte hetero knikt ingetogen goedkeurend wanneer Antony met een “He was de Mother of America…He was my self-determined guru!” zijn liefde bezingt voor de in 1988 overleden dragqueen/acteur Divine.

Een jaar later, wanneer ze twee avonden lang de affiche delen met Current 93, krijg ik de kans om de band in levende lijve te ervaren in het Bloomsbury Theatre te Londen. Een absoluut briljante show is mijn deel, waarbij ik eerst kennismaak met performance-artieste Johanna Constantine, die een imponerend (ontbloot en zwart/rood beschilderd bovenlichaam) stukje primal dance ten berde geeft op de tonen van ‘Das Gelöbnis’van PAL. Dit wordt gevolgd door de androgyne Dr Julia Yasuda, die met half krakende geslachtsloze stem en oosters accent het gedicht ‘Free at last’ voordraagt om vervolgens Antony and the Johnsons aan te kondigen. De bende brengt o.a. het dan nog niet zo lang uitgebrachte ‘I fell in Love with a dead Boy’ en een geslaagde en tevens hilarische Nina Simone-cover ‘Be my husband, I’ll be your wife’. Vanaf dan ben ik fan voor het leven.

Tijd voor een historische schets. Antony (achternaam onbekend) brengt zijn eerste tien jaren door in Engeland en emigreert vervolgens naar Californië. Zijn jeugd brengt hij door op een school voor podiumkunsten in San José. Later meldt hij zelf dat het de enige school in de buurt was waar hij niét tegen een boom getaped en ondergespuwd zou zijn. In die tijd leert hij overigens Johanna Constantine kennen. Omdat ze er allebei merkwaardig uitzien (de andere studenten zijn geen nichten met lang zwart haar en make-up of felle wildcats met lang groen haar) is het logisch dat ze maatjes worden. Jaren later zouden ze nog samenwerken.

Na het zien van een documentaire over de artistieke gay-scène in New York City besluit Antony dat het dààr te doen is: op negentienjarige leeftijd verhuist hij erheen. Een HIV-golf heeft net de plaatselijke gay-scène bijna gehalveerd. Als newbie trekt Antony aanvankelijk de aandacht met zijn aandeel in het performance-collectief ‘Blacklips’, berucht voor zijn surrealistische en expliciete theaterstukken/mini-musicals met doorgaans trannie’s en dragqueens in de hoofdrollen. Het collectief treedt op in gerenommeerde plaatsen als The Pyramid Club en The Knitting Factory. Na een tijdje wil Antony uit het keurslijf ‘Blacklips’ stappen en verzamelt hij een groep muzikanten rond zich: een drummer, een trannie harpiste (Baby Dee), enige strijkers en enkele houtblazers. Hij doopt hen ‘the Johnsons’ (naar Marsha P Johnson ( P van “Pay it no mind…”), een in NYC befaamde gay-activiste/trannie die in 1992 onder verdachte omstandigheden overleed.) Na optredens in o.a. The Knitting Factory worden Antony and the Johnsons de vaste act in cabaret-club ‘Joe’s Pub’, alwaar in 1998 Current 93’s David Tibet binnenstuikt. David heeft niet veel tijd nodig om in te zien dat de band uniek is en vanaf dan komt Antony’s carrierre in een stroomversnelling terecht.

Totnogtoe is alles van Antony and the Johnsons door Durtro uitgegeven, met uitzondering van de laatste CD ‘I am a Bird now’ en de voorlaatste EP ‘The Lake’. Het was het eerste, titelloze debuut uit 2000 dat de aandacht trok van Lou Reed. Deze had de CD gekocht ‘omdat hij de cover van de CD wel cool vond’, om vervolgens van zijn stoel te vallen van verbazing. Het duurde niet lang of Antony mocht opdraven om backing vocals en lead vocals voor ‘Perfect Day’ te doen op ‘The Raven’ van Reed. Antony vergezelde Reed op tournee en bracht (getuige de live-CD ‘Animal Serenade’) o.a. een prachtige versie van Velvets-klassieker ‘Candy Says’. Antony verscheen ook in de films ‘Wild Side’ en ‘Animal Factory’ (met een optreden voor een publiek van aangevoerde gevangenen). Op zijn nieuwste album ‘I am a Bird now’ kreeg hij de medewerking van goden en halfgoden als Lou Reed, Boy George (Antony: “Ik heb de hele dag gehuild na onze eerste ontmoeting…”), Devendra Banhart en de met een zéér mooie stem begiftigde Rufus Wainwright.

Het volgende voorbeeld bewijst hoe belangrijk contacten zijn in het artistieke wereldje: David Michael Bunting’s vrouw Andria aka Pantaleimon raakte in Amerika verslingerd aan de muziek van de toen pas ontdekte Devendra Banhart. Na een optreden zochten ze de man op en ze werden vrienden. Devendra op zijn beurt heeft een relatie (of is getrouwd met?) Bianca Cassidy van CocoRosie en zo kon Antony (solo) op tournee met de zusjes Siërra en Bianca Cassidy van CocoRosie. Wanneer CocoRosie en Antony op 22/11/04 ook een concert geven in de AB-Club te Brussel kan Dark Entries het dan ook niet nalaten om de man de pieren uit de neus te vragen. Ondanks het feit dat ik wel degelijk een afspraak heb, blijft Antony de soundcheck met de zusjes Cassidy maar rekken, duidelijk in volmaakte harmonie met elkaar… Uiteindelijk kan zijn manager hem toch zover krijgen om een interview te geven. Alhoewel Antony het eerst wil uitstellen tot na het optreden, omdat hij nog moet eten, laat ik me niet kennen. Ik voel het truukje “Sorry, ik ga naar mijn hotel, want ik ben moe…” al aankomen en stel voor om het interview tijdens zijn maaltijd te doen. Hij kijkt me vernietigend aan, maar gaat akkoord. In het begin heb ik een pisnijdige nicht voor me, niet zonder enige sterallures, maar gaandeweg wordt tijdens het gesprek toch nog de beoogde harmonie bereikt.

Kan je even vertellen wie de Marsha P Johnson is waar je je groep naar hebt genoemd? Wat betekent hij/zij voor jou?

Antony (met een arrogant afratelend zaagstemmetje): Marsha P Johnson was een gerespecteerde transseksueel uit NYC, misschien wel de oudste, die heel veel gedaan heeft voor de NYC-scene. Ze richtte een vereniging op, STAR of Street Tranvestite Activist Revolution. Daar ving ze o.a. trannie’s uit de prostitutie op die op de vlucht waren voor hun pooier. Om die reden kreeg ze het aan de stok met de politie en met het criminele milieu. Toch bleef ze zich onvoorwaardelijk inzetten voor haar lotgenoten. Na de Gay Pride van 1992 werd ze lastiggevallen door enkele minderjarige straatschoffies, die haar naar alle waarschijnlijkheid ook vermoord hebben. Voor de politie was het een gewone verdrinking; het is dan ook nooit degelijk onderzocht, omdat ze blij waren dat ze van haar af waren. Ze is zo goed als heilig voor mij.

Laten we het even over je achtergrond hebben: je bent in de U.K. geboren, op 10-jarige leeftijd naar L.A. verhuisd en uiteindelijk ben je op je 19de in NYC beland.

Antony ( bits): Dat weet je dus al, vat maar samen en stel me een vraag over iets anders.

Ik wou je net vragen: waarom NYC?

Antony: Destijds (13 jaar geleden) was de scène in NYC heel interessant, met artiesten als Dean Johnson, Joe Arias,…Ik had de indruk dat het daar allemaal gebeurde. Natuurlijk wilde ik dicht bij mijn idolen zijn, én in de plaatselijke gay-scène.

Wat deed je daar allemaal?

Antony: Eerst richtte ik samen met anderen het collectief ‘Blacklips’ op. We brachten zowel muziek als surrealistisch theater op het podium, aangevuld met films à la John Waters. Het was ruw en ontroerend tegelijk. We traden op in plaatsen als The Knitting Factory en The Pyramid Club.

John Waters van de kitchy films met drag-acteur Divine en met de ‘smellcards’ die je in de bioscoop moest krabben om vieze geurtjes te krijgen!!??

Antony: Da’s zijn latere werk. Zijn vroegere werk is best wat harder en maffer.

En wanneer kwamen de Johnsons ten tonele…?

Antony: Ik had veel ideeën die niet in het concept van ‘Blacklips te passen waren. Zo wilde ik mijn eigen teksten op een verfijndere manier vertolken. Ik besloot om een aantal muzikanten rond mij te verzamelen en op te treden. Na een tijdje werden we een vaste waarde in Joe’s Pub.

Daar werd je ontdekt door David Tibet van Current Ninety Three, die meteen ook je eerste materiaal uitgaf.

Antony: Inderdaad.

Ik zal wel een overzichtje maken.

Antony (koeltjes): Sta ik volledig achter.

Net als David Tibet groeide je tot je vroege tienerjaren op in een bepaald land om dan in een ander land te gaan wonen. David’s jeugd in Maleisië heeft een grote invloed op hem gehad. Hoeveel sporen heeft je Engelse jeugd op jou nagelaten?

Antony: Nou, ik moet eerlijk toegeven dat die jaren in England me niet al te veel beschadigd hebben. Ik vond er niets aan. Ik ben in die tijd met mijn ouders een tijd in Amsterdam gaan wonen. Man! Heb ik ogen getrokken! Amsterdam was een revelatie voor mij!!
Dat ene jaar of zo in bruisend Amsterdam heeft mij meer beïnvloed dan al mijn jaren in Engeland. Ik vond Engeland op zich nogal boring… Kunnen we het ergens anders over hebben?

Je houdt, net als ik, veel van de muziek van Nina Simone… Favorieten?

Antony: Ken je de LP ‘Baltimore’? Uit 1978… Zelf vond ze het geen goede plaat; ze wilde zelfs eerst niet dat die in haar discografie zou worden opgenomen. Persoonlijk vind ik het haar beste werk.

Je houdt ook van de jazz-zanger met het androgyne stemgeluid (Little) Jimmy Scott. Uiteraard weet je dan ook dat hij in de laatste aflevering van Twin Peaks ‘Sycamore trees’ zingt. Het ‘toeval’ wil dat jijzelf ‘Mysteries of Love’ van Julee Cruise (ook al een Twin Peaks-muzikante) hebt gecovered. Persoonlijk vind ik dat je eerste album lichtjes naar die Twin Peaks-atmosfeer neigt… Voel je zelf enige verwantschap?

Antony: Wel, ik hou heel veel van de stem van Jimmy Scott. Hij heeft mij zeker geïnspireerd. Persoonlijk vind ik niet dat er veel ‘Twin Peaks-atmosfeer’ in mijn werk zit, maar ik was wel verzot op de serie, het kan dus wel een invloed gehad hebben. Ik denk eerder aan een invloed door de muziek van Angelo Badalamenti en Julee Cruise dan door de serie zélf.

Nog een vergelijking: zowel de zwarte Burgerrechtenbeweging als de Homobeweging hebben in de US hard moeten knokken om te geraken waar ze nu staan. Toch meen ik dat er minder zwarte trannie’s en drags zijn dan blanke… Klopt dit, en zo ja: waar ligt volgens jou een mogelijke verklaring? Gaan zwarte homo’s gemiddeld op een andere manier met hun geaardheid om?

Antony (op lichtjes dreigende toon): Bedoel je dat het ‘trannie’- of ‘drag’- zijn volgens jou eerder een ‘white thing’ is…!?

Nou nee… Ik ga gewoon af op beeldmateriaal en zo, waar men veel vaker blanke drags en trannie’s schijnt te tonen.

Antony (koelt enigszins af): Verkeerde informatie dus. Je beeld klopt niet. Er zijn nogal wat zwarte en latino drags en trannie’s in NYC. Misschien zijn er hier in België minder zwarte travo’s, omdat er minder zwarten zijn, maar ik zou niet weten waarom blanke en zwarte homo’s daarin verschillend zouden zijn.

In ieder geval gaan verschillende culturen op hun eigen manier om met homoseksualiteit en androgynie. Zo kregen in sommige noordamerikaanse stammen hermafrodieten en travo’s een heel eigen sociale rol toegedeeld. Ze werden erkend als derde geslacht en genoten vaak aanzien binnen de gemeenschap. Anders dan in onze maatschappij werden ze dus gerespecteerd in hun anders-zijn.

Antony: Inderdaad, het kan dus ook anders. Waar heb je dat trouwens vandaan?

Ooit eens gelezen in een of ander antropologisch boek. Ik vond het zo mooi dat het me bij bleef.

Antony: Prachtig, nietwaar? Onze westerse maatschappij kan heel wat leren van de culturen die ze aan het vernietigen is.

Over androgyne mensen gesproken: hoe is het met Dr. Julia Yasuda?

Antony (kijkt sip): Op dit moment is ze weer druk bezig met doceren (Dr. Yasuda is Doctor in de wiskunde), dus die zullen we een tijdje niet zien. Maar ze heeft wel een bijdrage geleverd aan ‘I am a Bird now’: ze draagt het gedicht ‘Free at last’ voor!

Aha! Je nieuwe CD! Hoe zal die klinken in vergelijking met je vorige werk? Welke evolutie zie je?

Antony: Wel, ‘I am a Bird Now’ zal veel intiemer klinken. Vroeger mochten the Johnsons zich wat meer uitleven, nu blijven ze braaf aan de ketting (lachje). Daardoor komen piano en stem meer op de voorgrond. De teksten zijn heel persoonlijk (waren ze vroeger ook al) en ik hoop dat men er ernaar luistert zonder teveel afgeleid te worden door de muziek. Het laat me ook toe om alleen op te treden met enkel mijn piano als begeleiding, zoals tijdens deze tournee met CocoRosie. Wat je nog een evolutie zou kunnen noemen, is het feit dat er toch wel wat gasten komen opdraven op de nieuwe CD. Lou (Reed) heeft wel wat poortjes geopend, het zal je dan ook niet verbazen dat hij een van de gastmuzikanten is. Ook Boy George, een van mijn grote idolen, zingt een nummer mee. De anderen verklap ik lekker niet.

Je natte droom is om ooit eens samen te werken met Liz Frazer (Cocteau Twins, This Mortal Coil en Massive Attack)?

Antony: Hoe weet jij dat…!?

**Hum**… huiswerk gemaakt.

Antony: ’t Is een droom, hoor. Maar intussen zijn er wel al wat dromen van mij uitgekomen.

Wat is je lievelingnummer van haar?

Antony: Goh…Ze heeft er zovéél. Ik denk dat ik ‘Eperdu’ van op ‘Milk and Kisses’ (Cocteau Twins-album uit 1995) veruit één van de mooiste vind… Heb jij een favoriet?

Persoonlijk ben ik verslingerd aan wat ze doet op ‘The Thinner the Air’ van op ‘Victorialand’ (C.T., 1986). Haar bijdrage aan This Mortal Coil’s ‘It’ll End In Tears’ is ook bangelijk. Ik heb het zojuist op CD gekocht om mijn LP wat te sparen.

Antony (enthousiast): Oh, mag ik eens kijken!? Mmh…’Another Day’, ‘Kangaroo’ en hier: ‘Fond Affections’! Allemaal prachtige nummers. Weet je: ik was 15 toen ik deze plaat kocht, and I was blown away!!

En terecht. Gordon Sharp’s androgyne vocalen zijn vooral op ‘Fond Affections’ schitterend. Oja. Er schiet me wat te binnen: na je concert met Current Ninety Three, in 2001 in het Bloomsbury Theatre (Londen), stond ik buiten te praten met Karl Blake (die als gast zijn Shock Headed Peters-klassieker ‘Ideal’ kwam zingen) en toen kwam jij buiten. Jullie taxeerden elkaar en gaven elkaar een beleefd commentaar over elkaars stem.

Antony: En dat méénde ik ook! Intussen ken ik al wat meer van zijn muziek en ik hou ervan. Die man kan met een prachtig trieste en warme stem zingen!

Over het C93-entourage gesproken: je hebt een vocale bijdrage geleverd aan de nieuwe plaat van Nature and Organisation, die maar niet wil uitkomen. Hoe zit het daarmee?

Antony: Voor zover ik weet zou die plaat in de zomer van 2005 moeten uitkomen.

Intussen komt iemand van de organisatie aan Antony vragen om het interview af te ronden: Antony heeft nog een interview en er is niet veel tijd meer over. Antony bekijkt de man kwaad, dwingt nog enige minuten af en wimpelt de man daarna weg. Uw dienaar was vereerd met de extra tijd…

O.K., nog twee vragen dan, maar ’t zijn geen leuke. Ten eerste: het merendeel van de Amerikanen heeft ervoor gekozen om G.W.Bush een tweede ambtstermijn te geven…

Antony: En da’s ongelooflijk stom!! Ik bedoel: die man heeft toch wel vaak genoeg bewezen niet te deugen? De situatie van de armen en gemarginaliseerden in de US zal er niet direct op verbeteren. Ik heb nog de schamele troost door vrienden omringd te zijn die hun gezond verstand hebben gebruikt en op de democraten hebben gestemd.

De laatste vraag: je zal ongetwijfeld weten dat Geoff Rushton aka John Balance (zanger van Coil) overleden is…Wil je er iets over kwijt?

Antony (staart even in het ijle en heeft het duidelijk moeilijk): Weet je, ik heb deze zomer nog met Coil opgetreden. John was een fantastische persoon om mee om te gaan. Ik ben blij dat ik de gelegenheid kreeg om hem te leren kennen. Hij is één van die mensen die je in je leven tegenkomt om je altijd bij te blijven. Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is (John Balance viel in dronken toestand van de eerste verdieping naar beneden en overleed aan zijn verwondingen).

Het spijt me dat ik je dat moest vragen…

Antony: Het gaat wel. Ik ben al blij dat iemand er even over wil praten.


Op dit moment komt de man van de organisatie terug om te melden dat het nu écht wel tijd is… “We’re just finished!” zegt Antony met een ijskoude stem en werpt de man een vernietigende blik toe. Een vriendelijke blik en een bezorgd “Weet je de weg terug naar buiten?’ zijn mijn deel. Ik bedank Antony nog eens en verzeker hem dat ik niet verloren zal lopen. Op een of andere manier ben ik er zeker van dat Antony’s schietgebedje richting John Balance goed terecht gekomen is.


Discografie Antony and the Johnsons:

‘Cripple and Starfish’ (Durtro050), split-7” (rood vinyl) met Current Ninety Three
Uitgegeven in 2000. Dit is het eerste dat van Antony and the Johnsons ooit verschenen is en wordt fel gesmaakt door C93-fanaten. Het geflirt met ‘faggotry’ en het masochistische in de tekst vallen op. ‘Immortal Bird’ van Current Ninety Three is een mooi voorproefje van hun album ‘Sleep Has House’.

‘Antony and the Johnsons’ (Durtro050CD)
Sterke debuutCD uit 2000 die in de internationale alternatieve muziekpers vrij goed onthaald werd. Hoewel de CD slechts 35’ duurt, stellen de 9 nummers niet teleur. Het nummer ‘Hitler in my Heart’ is niet wat het lijkt, wat goed is voor Antony’s carrière. ‘Cripple and the Starfish’ staat er ook op en blijkt (ondanks de hoge kwaliteit) niet eens het beste nummer te zijn. De (subjectief) beste nummers komen na elkaar: ‘Rapture’, ‘Deeper than Love’ en ‘Divine’. Deze laatste is een ode aan de underground acteur/travestiet Divine. Vanaf voorjaar 2004 opnieuw uitgegeven door het label Secretly Canadian.

‘I fell in Love with a Dead Boy’ (DurtroCD054)
Op het titelnummer van deze CD-single uit 2001 gaat Antony enige controverse niet uit de weg, zoals de titel al laat vermoeden. Het nummer is prachtig opgebouwd en kan zich meten met de beste nummers van de eerste CD. De andere twee nummers zijn mooie covers van respectievelijk Julee Cruise’s ‘Mysteries of Love’ en ‘Soft Black Stars’ van op het gelijknamige album van Current Ninety Three. Op de hoes zijn ook de performance-artieste Johanna Constantine en de androgyne Dr. Julia Yasuda te zien.

‘Live at Saint Olave’s Church’ (PanDurtro007), Split-CD.EP met Current Ninety Three
Getrokken uit live-opnamen van een dubbelconcert op 5 en 6 april 2002, maar uitgegeven in 2003. Elke groep draagt 3 nummers bij. Antony begeleidt zichzelf op de piano tijdens het prachtige ‘You stand above Me’ en de ondertussen klassieke bewerking van Edgar Allen Poe’s ‘The Lake’. Tijdens ‘Cripple and Starfish’ krijgt Antony versterking van een violist. Het nummer doet onder voor de twee voorgaande en blijft vooral bij door Antony’s verspreking “I’ll grow back like a Starship…”. De bijdragen van Current Ninety Three zijn zeker ook de moeite waard, vooral de emotionele versie van ‘Sleep has His House’.

‘Virgin Mary’, split-7”(bordeaux vinyl) met Current Ninety Three
Antony and the Johnsons brengen een wel heel eigen kijk op de conceptie van de Maagd Maria en de vlucht naar Egypte. Antony in sterk verhalende stijl met zeer goed arrangement voor de Johnsons. Misschien zijn beste nummer tot dan toe. Mede hierdoor worden de Current-nummers in de schaduw gezet, maar niemand zat dan ook te wachten op alternatieve versies van 2 ‘All the Pretty Little Horsies’-nummers. Uitgebracht in 2003.

‘The Lake’-EP (SecretlyCanadian113)
‘The Lake’ wordt weer uitgevoerd door Antony met zijn piano, deze keer op subtiele en respectvolle wijze aangevuld met the Johnsons. Het volgende nummer, ‘Fistful of Love’ (titel komt uit een gedicht van Marc Almond), wordt als het ware ingeleid door Lou Reed zelve. Reed speelt ook gitaar (het is die zoemende mug) en de Johnsons zijn aangevuld met een klein blazerscombo. Antony brengt het nummer (dat voor de verandering over masochisme gaat) met veel soul. Het beste is echter het laatste nummer: ‘The Horror has gone’. Het is een pareltje dat glimt door de intieme uitvoering en het rustgevende van Antony’s zang en een vermeende vocale bijdrage van CocoRosie’s Sierra Cassidy. De hoes is een foto van transseksuele Candy Darling (van in Lou Reed’s ‘Candy Says’, weet u wel) die op haar doodsbed in 1974 vereeuwigd werd door Peter Hujar. Een prachtig beeld dat bij blijft.
Uitgebracht in 2004.

‘I am a Bird now’ (SecretlyCanadian105)
Voor de vele mensen die Antony vorig jaar voor het eerst aan het werk zagen, zal het materiaal op deze CD bekend in de oren klinken. De 35’ durende CD verveelt geen minuut en vanaf ‘Hope There’s Someone’ (live op verbluffende wijze gebracht als duet met Sierra Cassidy) wordt men in Antony’s wereld gezogen. De teksten handelen doorgaans over isolatie en vooral over de wens om van man tot vrouw tot worden (want ‘Man is the Baby’). Het is duidelijk dat Antony zijn mannelijk lichaam ziet als dat van een onvolgroeid kuiken dat nog moet uitgroeien tot een mooie vogel/vrouw. Nog nooit werd het onderwerp ‘transseksualiteit’ op zo’n mooie manier verdedigd! De CD is over de hele lijn uitmuntend en is een voorlopig hoogtepunt. Deze zwarte parel werd ruim opgemerkt door de muziekpers en zou wel eens voor Antony’s definitieve (en verdiende) doorbraak kunnen zorgen. Alsook met dank aan Lou Reed, die er met ‘Fistful of Love’ nog eens op staat.
De beste nummers zijn toch wel de duetten. Boy George weet me met zijn verouderde (en mooier geworden) stem te verbazen op ‘You are my Sister’, met een dubbelzinnige tekst om duimen en vingers bij af te likken. Absolute hoogtepunt is ‘What can I do?’ met ene Rufus Wainwright aan de leadvocals. Mijn god, wat een prachtige stem!! Het 1’40” korte nummer handelt over een persoon die zich afvraagt hoe hij een uit het nest gevallen vogel het best kan helpen. Met enige fantasie gaat het over Marsha P Johnson die zich afvraagt wat ze kan doen om iets te doen voor de verstoten en gevluchte trannie’s die door de straten van NYC zwerven. Op ‘Spiralling’ (een favoriet tijdens de optredens) wordt Antony ingeleid door een subtiele Devendra Banhart. Grote verassing (voor mij toch) is wanneer Dr. Julia Yasuda het gedicht ‘Free at Last’ voordraagt en me meeneemt naar het optreden in Bloomsbury Theatre in 2001, waar ze op gelijkaardige wijze de show voor Antony and the Johnsons opende. Wellicht is het zelfs een opname? Op de hoes weerom een foto van het doodsbed van Candy Darling, deze keer een andere dan op de ‘The Lake-EP’, maar niet minder beklijvend. De perfecte visuele omkadering voor deze prachtige CD. Het zou me niet verwonderen als we deze hier terugvinden in enkele eindejaarslijstjes, hoewel dit misschien nog iets te mooi zou zijn. De alternatieve muziekwereld zou er goed aan doen vanaf nu fatsoenlijk rekening te houden met Antony and the Johnsons.

Jan Denolet.


http://www.antonyandthejohnsons.com

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Vaselyne: Waiting to Exhale

Zegt de naam Frank Weyzig u iets? Niet erg als het geen belletje doet rinkelen, maar hij zat in de eerste opstelling van Clan of Xymox en richtte daarna Born For Bliss op, en dat zijn twee groepen waar u hopelijk wel al van gehoord hebt. Sinds jaren heeft hij ook een project met de Nederlandse zangeres Yvette Winkler, die u misschien ook kent ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : Dark Entries zoekt... jou?

Inderdaad, wie weet kan jij ons een dienst bewijzen! Graag houden we ons webzine zo up to date mogelijk, het feit dat we vorig jaar onze 25ste verjaardag mochten vieren bewijst toch wel dat de vrijwilligers die onze redactie telt hiervoor stuk voor stuk telkens weer hun beste beentje voorzetten. Maandelijks worden we bedolven onder de ...

lees meer...
NIEUWS 22/01/2021 : 'All or Nothing', aldus Moonspell

Dark metal sensatie uit Portugal, Moonspell, draait al bijna 30 jaar mee in het vak. Op 26 februari 2021 doet ze opnieuw een gooi naar liefhebbers van donkere goth metalen met album ‘Hermitage’ en dit via metal gigant Napalm Records. Naar eigen zeggen staat dit album symbool voor een epische reis doorheen de donkere dagen van het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Exponentia - Tränen des Leidens

Vergeef me! Om een of andere reden is deze Franse band Exponentia steeds onder mijn radar gebleven. Toen de perskit binnen viel bij de redactie van Dark Entries, trok de cover van ‘Tränen des Leidens’ meteen de aandacht! Ludovic Dhenry, de man achter dit donkere gothic neo classic project, verraste enkele maanden geleden met ...

lees meer...
CD BESPREKING : Miki Yui - Aperio!

Nee, Miki Yui heeft geen drankprobleem. Althans, voor zover we weten toch niet. De titel van haar zevende langspeler Aperio! is afgeleid van de Latijnse oorsprong van de maand april, “aperire” wat “openen” of “onthullen” betekent. Het is meteen in een notendop een hint naar de manier waarop haar muziek ...

lees meer...
NIEUWS 21/01/2021 : De link tussen Joe Biden en Ministry: Varicella.

Vandaag neemt nieuwbakken (gezien zijn leeftijd misschien niet de beste woordkeuze, maar kom) president Joe Biden zijn intrek in het Witte Huis. Laat ons dat voorzien van een passend nummertje, zo dacht de Amerikaanse industrial metal band Varicella. Speciaal ter gelegenheid van de inauguratie nam de band, voor de gelegenheid samen ...

lees meer...
CD BESPREKING : Labasheeda - Status Seeking

Voor mij werden de jaren 90 voornamelijk ingekleurd door gitaarrock. In een pre-internet tijdperk was het dan ook eerder een kwestie van wat je te pakken kon krijgen, en je hier eerder noodgedwongen verder in te verdiepen. Dit klinkt haast verontschuldigend, maar zo wil ik het geenszins bedoelen aangezien er toch heel wat van deze bands zijn ...

lees meer...
CD BESPREKING : Ulrich Troyer - NOK 2020

Onder de categorie: zot zijn doet geen zeer stellen we u Ulrich Troyer voor. Een lid van het tienkoppige Oostenrijkse Vegetable Orchestra. Een orkest dat muziek maakt met, inderdaad, groenten. Een stijloefening tussen de soep en de patatten, hier letterlijk te nemen: als er tijd over is tussen het koken en vrienden uitnodigen voor het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Arurmukha - 14.11.90 -Ein Akustisches Psychogramm

Berlijn met zijn rijke geschiedenis is een stad die tot veler verbeelding spreekt. Indien ook tot de uwe, dan hebben we met deze 14.11.90 -Ein Akustisches Psychogramm van Arurmukha beslist iets wat je nieuwsgierigheid zal prikkelen. Dit is een heruitgave van het album dat Marc Weiser (Rechenzntrum, Zeitkratzer) en Jürgen Hendlmeier ...

lees meer...
NIEUWS 19/01/2021 : Ground Nero: In The Blood

Hij is er gekomen. De nieuwe single van Ground Nero werd gisteren voorgesteld op het radioprogramma De dag des oordeels en werd daarna promt ook op YouTube gedeeld. Het is even wennen aan de stem van de nieuwe zanger, want de single is ook het eerste nummer dat uitkomt sinds Gwijde Wampers de groep verlaten heeft en vervangen werd door een ...

lees meer...
CONCERT BESPREKING : Goethes Erben - Online uitzending NCN Special in lockdown

Een online concert van Goethes Erben, en dat terwijl er in Duitsland een strenge lockdown aan de gang is? Neen, dat is het niet. Het concert dat op zaterdag 26 december werd uitgezonden, was eigenlijk al eerder opgenomen, met name op 4 september, toen Goethes Erben optrad op het NCN festival in de buurt van Leipzig. Het gaat om een concert ...