Thieves Of Silence, Object, Norma Loy (Brussel, Botanique 26/06/2010)

Driedimensionale post-punk

Ondanks de verpletterende hitte verkozen toch een handvol muziekfanaten om in de kelders van de Botanique af te dalen om wat post-punk van toen en nu te aanhoren. Hoe later het op de avond des te meer bleek de warmte de hoofdvijand van deze muziekavond te worden, maar niemand heeft ooit beweerd dat het een pretje is om te leven voor muziek.

De mensen van Nuits Fantastique hadden deze avond omgedoopt tot een post-punkfeestje.

Post-punk is eigenlijk een term die te pas en te onpas gebruikt wordt vooral omdat het een genre is die moeilijk te omschrijven valt. Zo weet iedereen wel dat Joy Division post-punk is, maar wat doe je met een groep als pakweg Jesus & The Mary Chain? Het is enkel een luchtraak voorbeeld en samen met collega Henk kwamen we gisteren tot de “wetenschappelijke” vaststelling dat je veel groepen post-punk kan noemen vooral als de officiële verklaring voor post-punk luidt dat het een samensmelting is van alle genres als reactie op het drie akkoorden-principe van de punk.

Het is nu niet de bedoeling dat we hier een wetenschappelijke verhandeling gaan schrijven maar gisteren gaf de Fantastique Nights een prachtvoorbeeld van hoe gevarieerd (en eigenlijk uiteenlopend) het begrip post-punk kan zijn.

Op het programma stonden drie bands : Thieves Of Silence, Object en Norma Loy.

Na afloop was het trouwens ook zeer opvallend dat iedereen een zeer uitgesproken favoriet had en dat had veel te maken met de diversiteit van de groepen.

De eerste band die aantrad waren de jonge snaken Thieves Of Silence, een groepje uit Brussel dat ontstaan was in de zomer van 2009 en het was meteen overduidelijk dat deze vier jongens kozen voor het klassieke post-punkpatroon en het moet worden gezegd, ze deden dit met verve!

Hun setje dat ongeveer 30 minuten duurde bleek een regelrechte trip met een teletijdsmachine want mits een beetje verbeelding was net het alsof je in 1978 naar Warsaw stond te kijken, aangelengd met het fris maar weliswaar donker geluid dat The Cure voortbrachten op hun debuut en dat bleek vooral door het basgeluid van Quentin terwijl zanger Paul Paccaud dezelfde ijskoude blik had zoals ooit Ian Curtis die vertoonde.

In tegenstelling tot veel andere groepen die met post-punk dwepen bleven deze Brusselaars het originele geluid hondstrouw en dat maakte van hun gisteren een kleine revelatie.

Soms is muziek zoals een sportwedstrijd waarin iedereen zijn favorieten heeft, gisteren waren Thieves Of Silence mijn favorieten.

Maar de avond was gelukkig nog niet voorbij want mits wat frisse lucht waren we al weer bereid om Object te aanschouwen, en meteen een andere benadering van het fenomeen post-punk.

Het is duidelijk dat deze Fransen zich lieten beïnvloeden door de Krautrock (hun lp “A place to hide” werd trouwens geproduceerd door Amaury Cambuzat van Faust) wat zich muzikaal uitte in een strakke sound die bij momenten niet zo ver af stond van Girls Against Boys (en hebben die toch wel niet “She’s lost control” gecoverd zeker!).

Bassist en zanger Stéphane Pigneul koos voor een gesloten geluid waar de intense kracht van uit spoot, en daardoor was Object misschien wel niet het typische soort groep dat je kan aantreffen op een Fantastique Nights-affiche maar het betekent geenszins dat het niet goed zou zijn!

Tijd dan voor de laatste post-punkrit : Norma Loy. Op het einde van het optreden had ik een diepgaand gesprek met een Franstalige vriend die maar niet begreep waarom de Vlamingen (of in ieder geval, enkel maar een handjevol) weinig of nooit een zier gegeven hebben voor de Franse donkere cultuur. Het lijstje van briljante Franse groepen is lichtjes eindeloos te noemen en Norma Loy maken daar ook deel van uit, ook al zijn zij steeds een vreemde eend in de bijt geweest.

Het zwart sprookje begon ergens in 1977 toen op de universiteit Reed013 (aka Chelsea) en Anthon Shield (aka Usher) elkaar leerden kennen.

De twee raakten al vlug geïnspireerd door The Stooges en natuurlijk ook door het duo waar iedereen het maar steeds over heeft : Martin Rev en Alan Vega aka Suicide.

Na vijf jaar experimenten werd Norma Loy (wat trouwens niet meer is dan een anagram van Nom Royal is) geboren.

Van in het begin werd duidelijk dat de eerder experimentele coldwave met post-punkinslag hand in hand zou gaan met een zeer duidelijk visueel aspect, wat gisteren nog maar eens bewezen werd.

Een beetje vanuit het niets verscheen enkele maanden geleden op het Franse Infrastition-label de nieuwste Norma Loy-release : een plaat die, zoals te verwachten was, voor een groot deel de revue zou passeren.

Het optreden van Norma Loy begon met dezelfde uppercut als de nieuwe cd want met “Bleeding Death Angel” krijg je meteen het beste van de latere Trisomie 21 en Siglo XX in één band samen.

Zanger Chelsea had een raar onbeschrijfbaar hoedje op (klik anders maar eens op de foto als u het kan beschrijven) terwijl op het kleine Witloofbarpodium een vrouw bedekt met talkpoeder (haar creatie deed me vaak aan Sopor Aeternus denken) voor allerlei exotische en erotische danspasjes zorgde.

Hoe sterk het optreden ook begon, hoe snel het ook in elkaar viel doordat Chelsea het nodig vond om een belachelijke avant-gardeversie van “Blue Moon” neer te zetten. Als rariteit kon het tellen, als song echter niet.

Gelukkig werd de trein weer op gang getrokken door uitmuntende versies van nummers als Masturbation Machine”, “Two days in a night” of “Dirt” (inderdaad van The Stooges).

Ik was zeker niet de enige die met dubbel gevoel zat dit concert want soms toverde Norma Loy magische coldwavemomenten die wel eens snel tot het verleden zouden kunnen behoren (ik bedoel maar, zo veel van die Franse groepen zijn er nu ook weer niet meer actief) terwijl je bij andere songs hoopte dat ze zo vlug mogelijk iets anders zouden starten maar eigenlijk past dit beeld perfect in het Norma Loy-plaatje : gewoonweg niet voor één categorie te vangen.

Na dit optreden schaalde meteen de nieuwste single van Clair Obscur uit de speakers en degene die geen trein meer hadden of gewoon wilden blijven plakken, wisten meteen dat dit het startsein was voor een hete afterparty.

Met dank aan de organisatie van Nuits Fantastique voor deze geslaagde avond.