casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

449 items

   

Dead Can Dance
...Return of the Dancing Dead... Dead Can Dance in de Stadsschouwburg, Antwerpen, 20 april 2022
30/04/2022, Jan Denolet
 Bookmark and Share

30/04/2022 : Dead Can Dance - ...Return of the Dancing Dead... Dead Can Dance in de Stadsschouwburg, Antwerpen, 20 april 2022
Het was geleden van in 2005 dat ondergetekende Dead Can Dance nog in levende lijve had gezien. De doortocht in 2013, in Vorst ‘Galmpaleis’ Nationaal -prima livealbum, dat wel- had ik immers gemist, evenals het concert in Cirque Royal in 2019... Ook deze keer scheelde het niet veel, doordat DCD wegens de Covid-pandemie zich genoodzaakt zag om de datums voor de Dionysos-tournee telkens te verleggen, maar vol vertrouwen had ik mezelf getrakteerd op enige dagen verlof…

Mijn vertrouwen was terecht, daar DCD deze keer wel degelijk aan mocht treden, in België in een tot 2 maal toe tot de nok gevulde Stadsschouwburg te Antwerpen

2 personen uit de begeleidingsband hadden in tussentijd elk ook een soloalbum uit en het was toetseniste Astrid Williamson die bij wijze van voorprogramma een bloemlezing mocht geven uit eigen materiaal. De dame heeft reeds meerdere albums op haar conto staan, dat onderling variëren van singer/songwritermateriaal in de traditie van Joni Mitchell tot het meer experimentele werk van de Schotse dichteres en zangeres MacGillivray. Mooi en onderhoudend genoeg voor wie -net als ik- nog niet met haar materiaal vertrouwd was…

Dead Can Dance vervolgens… Tijdens hun doortocht in 2004 brachten ze een puike marathonzitting (in 2 concertdelen) die plukte uit hun rijke catalogus. Deze keer hielden ze het bij één concertdeel, maar dan wel met een strakke set die toch ook weer hun meeste albums aan deed. Geen toepasselijk The Arrival and the Rëunion en -gelukkig- ook geen Return of the She-King, de dans werd geopend door een Spirit Dance, Yulunga… Er werd creatief met het nummer omgesprongen, mede door zangeres Lisa Gerrard die haar partijen voorzag van Centraal-Aziatische stembuigingen waar Sainkho Namtchylak en Urna Chagar-Tugchi niet beschaamd voor geweest zouden zijn. Het was niet lang wachten tot Brendan Perry het vocale voortouw zou nemen : met ouder worden is zijn stem steeds warmer gaan klinken, zoals we tijdens Amnesia reeds vast konden stellen. Fijn om te horen dat de man ook z’n bouzouki bij had, de welke hij later merendeels zou inruilen voor de gitaar. Ook met de bouzouki had alles netjes overeind gebleven, maar da’s een kwestie van muzikale voorkeur. Misschien de geschikte moment om te vermelden dat Brendan Perry een soloalbum heeft waarin verscheidene Griekse Rembetika-liederen voor de eerste maal volledig in het Engels gebracht worden. Samen met het Dionysos-album geeft dit het vermoeden dat de man zich eens goed ondergedompeld heeft in de Griekse muziek, waaraan hij dankzij zijn woonplaats eind jaren 70 -een Grieks predominante migrantenwijk in Australië- jeugdherinneringen aan heeft.

De nummers die door Perry gezongen werden, hadden altijd het voordeel van zijn rustige doch krachtige stem. Een prijs mag gaan naar o.m. Opium en Black Sun, bij The Ubiquitous Mr. Lovegrove en het lichtjes psychedelisch uitdraaiende The Carnival Is Over was er meer overtuigingskracht nodig om de magie in stand te houden.

Indien je het over de stem van Lisa Gerrard hebt, dan heb je het over een fenomenaal instrument, waarvan de mogelijkheden in het verleden ten volle uitgebuit werden… en dan wringt daar later net het schoentje… Immers, composities die geschreven werden op maat van die toen nog jongere en krachtigere stem worden meer veeleisend op een latere leeftijd, zoals dit bij de meeste -eh bon : zowat àlle- zangeressen het geval is. De horden die Lisa Gerrard dan moet nemen zijn dus veel hoger dan die van Brendan Perry, die meer in zijn comfortzone kan blijven. Cantara is zo’n toetssteen, alsook Sanvean. Komende bij een nummer als The Host Of Seraphim, zijnde een soort vocaal stuk edelsmeedkunst, dan besef je dat dit veel vergt van zelfs Lisa Gerrard… zéér veel… Indien we dus uitschuivers gehoord hebben dan doen we dus ruiterlijk alsof we dat niet écht zo gehoord hebben… en dan bedenken we ons hoe prachtig de uitvoering van Bylar zonet nog maar was, het welke -samen met Black Sun- mijn favoriet was van deze setlist… Een ander favoriet moment was toen ze Dance of the Bacchantes kozen om hun laatste album, Dionysos, te vertegenwoordigen. Het gaf een heel ander soort sfeer dan de rest van de set : niet geaard maar sereen zoals de Perry-nummers en ook niet sacraal zoals de Gerrard-nummers, maar een meer tribale vorm van heiligheid. Een hint naar de wilde extase van de bedwelming door drank, dans en aanbidding van DionysosLisa Gerrard probeerde het Belgische publiek uit te nodigen om mee te gaan, er iets collectiefs van te maken, maar dat is buiten het makke Belgische (of Westerse ?) publiek gerekend : wij klappen enkel in onze pollekes tussen de nummers door en helemaal op het einde, omdat we geleerd hebben dat het zo hoort… Ik ben benieuwd hoe dit nummer beleefd wordt op plaatsen waar mensen niet gehinderd worden door beleefde gereserveerdheid (noot : een eigenschap die Janis Joplin verachtte bij het Europese publiek)…

Uiteraard kwam de band terug voor enige toemaatjes, want ook dàt is een ongeschreven regel. Het puik gebrachte Children of the Sun bleek zowel bij Brendan Perry als zijn broer (die met de langste baard) een favorietje te zijn, want beide heren werden lichamelijk duidelijk losser dan voorheen. The Wind That Shakes The Barley werd niét acapella door Lisa Gerrard gebracht, daar ze muzikale begeleiding kreeg van o.m. tin whistle. Niet dat dit stoorde, integendeel… die rol was weg gelegd voor de te zware echo die op haar zang stond, een euvel dat zich tijdens Persian Lovesong reeds op deed merken. De waardige afsluiter was -net als toen in 2004- Severance, met weer de stem van Brendan Perry in de hoofdrol. Geen draailier deze keer, maar wel gitaar en synths… traag en enigszins bombastisch, maar dan in de positieve zin. Het is Dead Can Dance, toch…?

Als recensent is het je opdracht om kritisch en zo neutraal mogelijk te zijn, maar ik kan stellen dat niemand van de aanwezigen spijt had van de eigen aanwezigheid en dat enige onvolkomenheden dankzij de totaalervaring niet echt roet in het eten konden gooien…

SETLIST

Yulunga – Spirit Dance-

Amnesia

Mesmerism

The Ubiquitous Mr. Lovegrove

Persian Lovesong

In Power We Entrust The Love Advocated

Avatar

The Carnival Is Over

Cantara

Opium

Sanvean -I am your Shadow-

Dance of the Bacchantes

Bylar

Black Sun

The Host of Seraphim

------------

Children of the Sun

The Wind That Shakes The Barley

Severance

HomeContactSitemap
lees meer...
NIEUWS 06/07/2022 : Suikerrock

The Sisters of Mercy komen op vrijdag 29/07/2022 naar het Bietenplein in Tienen samen met White Lies, Therapy? en De Mens.

lees meer...
CD BESPREKING : Gert - Alles Is Nog Niet Verloren

Evenals het zeer onlangs besproken Donder, Hel & Hagel hebben we hier nog een act uit de Leuvense antifa scene die al lang geen onbekende meer is voor Dark Entries! Gert maakt al meer dan 18 jaar kritische uptempo Nederlandstalige DIY ‘kleinpunk’. In 2016 bespraken we voor Dark Entries het vijfde album “Ongepast Vrolijk”, ...

lees meer...
CD BESPREKING : L' Appel Du Vide - Abwärtsspirale

Altijd leuk een singel formaat met 4 nummers, aandoenlijk bijna anno 2022, zeker in zwart en grijze lay out en met de veelbelovende bandnaam L’ Appel Du vide en de al even veelbelovende titel “Abwärtsspirale”. Qua stijl en gemoed waan ik mezelf waar aan de vooravond van de jaren 80, een gevoel dat door de muziek van ...

lees meer...
NIEUWS 04/07/2022 : Leeds is gothic city!

U dacht natuurlijk aan Leipzig. Ook. Maar de stad Leeds kent een gothic rock verleden dat als historisch erfgoed moet gekoesterd (denk maar aan bands als The Sisters Of Mercy, The Rose Of Avalanche, March Violets, Salvation, Red Lorry Yellow Lorry,...) Mocht u tussen 7 en 10 juli nog vrij zijn en niks hebben gepland, ga dat horen en zien in ...

lees meer...
NIEUWS 03/07/2022 : Gothic magazine trekt er de stekker uit...

Tenminste grote bezieler en cult figuur bij onze Oosterburen Martin Sprissler besloot recent de stekker uit zijn geesteskind te trekken en biedt zijn titel aan voor overname. Een tweetal jaar geleden was er na een lange pauze sprake van een doorstart maar deze bleek niet helemaal te lopen zoals verwacht. Momenteel is Gothic Magazine 90 in ...

lees meer...
CD BESPREKING : Donder, Hel & Hagel - Kermis In De Hel

In 2019 bespraken we “Lang Genoeg Beleefd Geweest!!!”, het debuutalbum van het Leuvense zootje ongeregeld Donder, Hel & Hagel en heden stellen ze ons hun tweede album voor, “Kermis In De Hel” (11 songs, 43 minuten) met negen studio en twee live songs. Het langverwachte tweede album, uitgesteld door en aangevuld ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : Enzo Kreft met eerste clip als voorbode van het nieuwe album 'Shelter'

De naam Enzo Kreft hoeft geen introductie meer, deze oude krijger werd met de albums “Control” (2019) en “Different World” (2021) weerom ‘wereldberoemd’ in onze scene en scoorde zelfs torenhoog in de eindejaarslijstjes van menig Dark Entries schrijver. Reden, aanstekelijk electro, zowat de overtreffende ...

lees meer...
NIEUWS 02/07/2022 : The Seven Whores Of The Apocalypse, eigentijdse dark electro

De Duitse Dark Dimensions labelgroep ging het trio Chris, Tom en Jason halen in Amerika om hier bij ons hun debuut de ep “Wicked Hands” bij Scanner uit te brengen. Het geluid van deze debuut ep ligt ergens tussen een actuele Placebo Effect en een minder technoïde versie van hun landgenoten Velvet Acid Christ in hun eerste ...

lees meer...
FOTO'S : Within Temptation - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Heilung - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
FOTO'S : Amenra - @ Graspop 17/06/2022 door Luc Luyten

lees meer...
CD BESPREKING : Centhron - Fylgja

Dansen. Niet mee niet minder. Al is het dan wel op het eigen graf. Centhron is geen onbekende in aggro tech en endzeit electro middens. De groep werd in 2011 geformeerd door Elmar Schmidt en is vandaag reeds aan zijn 10de album toe,”Fylgja”. Geweldenaars met synths en drummachines zeg maar, die tussen het hacken door even aan het ...

lees meer...
CD BESPREKING : Chainreactor - Techno body Device

Voor de liefhebbers van dark electro of beter nog aggro tech met cyber aspiraties zou de naam Chain Reactor geen onbekende (mogen) zijn. In de maalstorm van vandaag zouden we haast vergeten dat ook dit subgenre, nog altijd alive and kicking, voor het zweet in de underground clubs zorgt. Conclusie; Dark Entries heeft dringend nood aan een kenner ...