Op zaterdag moesten we niet in De Klinker (de vaste stek van Porta Nigra) zijn maar in de zaal ernaast, de stadsfeestzaal van Aarschot nota bene. Een stadje als Aarschot heeft een traditie als het over new wave gaat (kenners weten dat) en ditmaal besloot Porta Nigra op zaterdag aan te sluiten bij de traditionele New Wave Club Class X fuif en vonden de concerten al meteen in de stadsfeestzaal plaats (voor de gelegenheid met een zwart doek gehalveerd tijdens de concerten).

Meteen was dit ook de reden voor het wel vroege uur, deuren openden om 16u00, die zaterdag en allicht ook voor de druk die soundcheck op de bands zette. The Arch stond reeds om 16u30 geprogrammeerd en mede door een gebrekkige en te korte soundcheck kwam de groep -zoals altijd vol goede bedoeling- niet echt tot zijn recht. The Arch kan veel beter en zag ook nog eens een kwartier van hun set in het tijdschema verloren gaan. Vandaar geen “Revenge Revival” vermoed ik, maar als grote klassieker alleen “Babsi Ist Tot” (een onsterfelijke wave klassieker uit de vaderlandse new wave geschiedenis) die helaas ook niet in staat wast de set te redden. Een gefrustreerde The Arch kan beter, daar was ik al getuige van maar Porta Nigra zal de band allicht liever snel vergeten. Zelf hadden ze het ook zo begrepen. Een beetje een valse start, maar de optimist in mij zegt dan 'het kan alleen maar beter worden'... En wat denkt u? Die optimist kreeg gelijk.

The Danse Society is een groep met een cult verleden maar tegenwoordig is de bezetting volledig door elkaar gegooid en is Maetheliyah verantwoordelijk voor de zang, een dame in plaats van desperado Steve Rawlings die The Danse Society in de jaren 80 een typerend stemtimbre mee gaf. De groep heeft ondertussen in deze bezetting ook meerdere albums uit maar deze kunnen helaas niet tippen aan songs als “Come Inside”, “The Hurt” of “Danse/Move” die hoe dan ook meer aantrekkelijk en meer uniek blijven. De meer recente nummers blijven aanvaardbaar maar halen nooit een niveau waarvan je lyrisch wordt, ik toch niet. Aanvaardbaar optreden zonder meer, maar de hoogtepunten waren wat mij betreft de reeds eerder vermelde oude songs, of ik ben oud dat kan ook. Al paste ik, al zeker qua leeftijd, perfect in het plaatje die zaterdag.

Hoewel. The Rose Of Avalanche (ook oud), zat ver heel veer, maar de naam deed steevast een belletje rinkelen en ik kon uit mijn grote muziekbak zowaar nog wat deuntjes op pikken van dit gezelschap uit Leeds, ooit het mekka van de gothic rock, om me op deze passage voor te bereiden. Hoewel gothic rock nooit echt een label was dat steevast aan de muziek kleefde, neen, The Rose Of Avalanche was meer, leunde ook aan bij psychedelische rock maar ook de term goth deed het wonderwel goed bij deze heren. Verwachtingen had ik niet, maar als een groep in staat is om me bij het schrijven van deze memoires naar hun muziek te laten luisteren, wel dan moet het wel goed zijn geweest. Meer zelfs, de groep leverde een uitstekende live presentatie, een krachtig, sfeervol muzikaal geheel met verdomd sterke songs die ook éénieder die nog nooit van deze band had gehoord moet hebben bekoord. Meer nog, ik ontwaarde zelfs heuse fans in de zaal die de nummers enthousiast mee stonden te lippen. “Velveteen”, “LA Rain”, “Never Another Sunset”, “Always There”... het zijn maar enkele puike titels van een groep diens geluid in het goth rock genre van de jaren 80 en ook nu nog als uniek mag beschouwd. Sterke set.

Buitenbeentje, op deze afiche dan toch, Rome - had evengoed op vrijdag op de affiche kunnen staan - mocht zijn typerende neo folk nadien etaleren in een zaal die uiteindelijk nog meer dan behoorlijk gevuld raakte. Rome is een naam die klinkt als een bel in het genre en wat meer is de groep rond Luxemburger Jérome Reuter heeft een zeer sterke live reputatie. Het is trouwens ook één van de weinige neo folk acts die op een alternatieve major als het Duitse Trisol reeds heel wat materiaal wist uit te brengen. Niet onterecht, want hoe typerend ook, Rome maakt ijzersterke songs in z’n eenvoud die zelfs in een akoestische outfit ook krachtig klinken. Op Porta Nigra stond er een driekoppige groep die een geluid tussen bombast en kampvuur romantiek, tussen oorlog en vrede, tussen haat en liefde, tussen kracht en breekbaarheid wist neer te zetten. Vervormde gitaren, ijzersterke semi militaristische dreunen op drum en vooral het indrukwekkend, vaste stemgeluid van frontman Reuter zorgde opnieuw voor een hoogtepunt die zaterdag op Aartschotse grond. Enig minpuntje misschien is dat het na een dik uur wel allemaal wat op elkaar gaat lijken maar is dat niet eigen aan elk specifiek muziekgenre? Dus gaarne werp ik dit in de prullenmand.

En dan, onze eigen inlandse trots Siglo XX die voor mij toch wel doorslaggevend was om de reis van Gent naar Aarschot te maken. Ik zag ze in hun tweede leven niet voor het eerst en ik hoop ook niet voor het laatst. Ik geef toe, ik ben een fan, dat was ik altijd al en zaterdagavond bleek opnieuw waarom. Punk energie met de verfijning van de gatsvrije Limburgse boerenbuiten en de existentialistische oerschreeuw van de jaren tachtig. Duizend bommen en granaten zou Haddock in een nooit gemaakte Kuifjesstrip hebben geroepen. Muziek uit een tijd toen muziek nog een boodschap had, of beter, moest hebben, al was dat geen garantie om gehoord te worden. Dat velen, ondertussen de vijftig voorbij, dat wel deden bewijst Siglo XX keer op keer. Met de internationale als voorgerecht werd weerom een krachtige set neergezet puttend uit het rijke oeuvre van deze cult band. Ik noem er een paar: “Endless Corridor”, “La Vie Dans La Nuit”, het obligatoire “Dreams Of Pleasure”, “Sister Suicide”, “Individuality”, “It’s All Over Now”, “The Art Of War” en zo kan ik nog wel even doorgaan. Essentiële muziekgeschiedenis die anno 2020 not altijd even relevant en opmerkelijk is als toen in de jaren 80. De enige groep die ook twee keer mocht bissen maar daar zat het strakke tijdschema allicht voor iets tussen want er moest immers nog gefuifd worden ook.

Op zich niet eens zo’n slecht concept, een fuif die zowat omstreeks 22u30 kan starten (in plaats van dik na middernacht zoals meestal na een festival) is voor iemand op leeftijd als ik toch mooi meegenomen en zo woog de terugrit naar Gent meteen ook een stukje minder zwaar. Content dat ik van de partij was zowel dag 1 als dag 2 waren beslist de moeite en afwezigen hadden zoals altijd ongelijk.

Tot slot nog even melden dat er op 9 en 10 oktober een herhaling van deze formule komt met op vrijdag een industrial geïnspireerd programma (The Protagonist, Der Blaue Reiter, Izoloscope, Winterkälte en Dive), terwijl op vrijdag toengankelijke electro is geprogrammeerd met Hydrom Line, Jadu, The Juggernauts, Funker Vogt, Blutengel en Covenant!

Porta Nigra (facebook)