casino maxi1xbet

Dark Entries Logo

429 items

   

Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot)
Everyone's a winner.
09/03/2020, Dimi Brands
 Bookmark and Share

09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.
09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.
09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.
09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.
09/03/2020 : Porta Nigra 2020 Winter, Passage 1 (06/03/2020, JH Klinker, Aarschot) - Everyone's a winner.
“Everyone’s a winner” zong Hot Chocolate ergens in de jaren 70, en deze zin konden we al voor aanvang gebruiken wanneer we de affiche voor de eerste dag van Porta Nigra in ogenschouw namen.

De afgelopen editieis van dit fijne festival deed de wel zeer mager te noemen opkomst ons oprecht pijn. Even vreesden we zelfs dat de toekomst van dit leuke festival, een van de weinige die neofolk, dark ambient en industrial nog aan bod laten komen in België, op losse schroeven stond.

Everyone’s a winner, het geldt niet alleen voor de affiche van dit jaar, het kan tevens gezegd worden van organisator Peter Verreycken en zijn enthousiaste team. Na een sabbatjaar en de daarbij horende herbronning slaat Porta Nigra in 2020 dubbel en dik terug, te weten met 2 keer een volledig weekend vullend festival, waarbij een opvallend brede programmatie meteen in het oog springt.

Zo kon je op zaterdag in de Aarschotse stadsfeestzaal terecht voor pure new wave groepen als onder andere Siglo XX en The Danse Society. Vrijdag was JH De Klinker echter voorbehouden aan de traditionele Porta Nigra doelgroep: de neofolkers.

Sowieso een genre dat in België altijd achterop is blijven hinkelen, maar nog steeds op een trouwe aanhang kan rekenen. Het blijft echter een genre waarin je als organisator angstvallig blijft hopen dat er op hetzelfde moment in het buitenland niets plaatsvindt, aangezien de opkomst grotendeels bepaald wordt door de aanwezigheid van trouwe fans uit (buur)landen Nederland, Duitsland, Frankrijk,...

Al snel werd duidelijk dat het loont om in je dromen te blijven geloven, wat zich vertaalde in een zo goed als eivolle Klinker. Peter wist te vertellen dat de voorverkoop nog nooit zo snel had gelopen, begrijpelijk met zoals gezegd op voorhand gedoodverfde winnaars op de affiche.

Bart Piette is de laatste tijd vooral bezig met anarchistisch in het rond te schoppen met het wave gezelschap Donder, Hel & Hagel. Samen met zijn vrouw Els brengt hij als Kinderen Van Moeder Aarde mooie folk en halen ze de didgeridoo van stal bij Chrysopa Occulta. Op Porta Nigra stond hij echter met het project waarmee het allemaal zowat begon: Dead Man’s Hill.

Tegenwoordig ook met vrouw Els in de rangen, die vandaag echter verstek moest laten gaan wegens ziekte (het was vanavond heus niet de enige allusie richting het Corona-virus). Al zo’n twintig jaar actief, maar in eigen land (dit in tegenstelling tot landen als Rusland en Polen) volgens ons nog steeds een iets te nobele onbekende. Met vervaarlijk masker (dat onderhand misschien toch wel aan vervanging toe is, Bart?) en hoge hoed stond hier de onheilsprofeet die haast strookt met de vredelievende persoonlijkheid en uitstraling van Bart zelve. Als fan van het eerste uur hebben we zijn transformatie meegemaakt, van de toch wel extreme show van toen (iets waar Bart liever niet aan herinnerd wordt) is er al lang niets meer over. Dat is ook helemaal niet nodig, want Dead Man’s Hill heeft doorheen de jaren voldoende ervaring opgedaan om een apocalyptisch landschap te toveren in beste Cold Meat traditie (zo is In Slaughter Natives bijvoorbeeld nooit ver weg) waarbij de muziek boekdelen spreekt en uiterlijk vertoon niet als meerwaarde naar voren geschoven moet worden.

Uiterlijk vertoon vind je dan wel weer terug bij de Fransen van Rosa Crux. Net zoals de andere groepen op de affiche eentje die al meermaals in ons land te gast was. Toch waren er duidelijk nog mensen die Rosa Crux nog niet aan het werk zagen, je kan ze herkennen aan de open mond van verbazing waarmee ze naar het podium staan te gapen.

Al een dag voor het optreden waren ze in de weer om alles op te stellen, en dat is wanneer je de imposante constructie die ze keer op keer gebruiken ziet, niet te verwonderen.

Het meest in het oog springende is ongetwijfeld het zelf gebouwde B.A.M. (Batterie Acoustique Midi): een set trommels bespeeld door een geprogrammeerd elektromagnetisch proces, waarbij de illusie gewekt wordt dat skeletten de uitvoerende drummers van dienst zijn. Of men voor deze uitvinding inspiratie heeft gevonden bij het Belgische Decap orgel is een vraag die ik vergat aan frontman Olivier Tarabo te stellen. Hoewel Rosa Crux eigenlijk in zijn carrière, die in 1984 aanving, slechts 3 albums uitbracht (waarvan In Tenebris, het laatste studio album, dateert uit 2002 alweer) heeft het gezelschap nooit aan populariteit moeten inboeten. Mede door de spraakmakende live reputatie lijken de fans zich er echter niet aan te storen. Even dachten we dat omwille van plaatsgebrek en daarbij horende veiligheidsredenen in de volle Klinker de traditionele “Dance de la Terre” niet zo kunnen plaatsvinden. Nochtans hadden we een over de vloer gespannen plastiek opgemerkt (bij Rosa Crux wordt er inderdaad op alle details gelet: er mag dan wel met zand gesmeten worden, ook aan de kuisploeg en de netheid van uw speciaal voor vanavond flink opgeboende laarzen (tja neofolkers hè) werd gedacht). Onze gedachte was nog maar net koud of ‘Eli-Elo’ werd ingezet terwijl het draagbare podium naar het midden van de zaal gebracht werd. Hoewel het een halve versie van de alomgekende choreografie (dus met 1 in plaats van 2 danseressen) betrof, waren ook hier weer openstaande monden van verbazing te bespeuren. Echter niet voor lang, want zo een mond vol zand is niet bepaald aangenaam.

De vraag die ons vanaf dat moment bezig hield was de graad van dronkenschap waarin Kim Larsen zich momenteel bevond.

Het drankgebruik van de Deen (iets wat we wel vaker zien wanneer Scandinaviërs in bier-Walhalla België komen optreden) is vrij legendarisch te noemen, wat niet altijd de kwaliteit van de concerten ten goede komt. Zo herinneren we ons dat hij er tijdens zijn laatste passage op Porta Nigra wel eens een akkoordje naast zat. Het plezier dat hij er zelf in had en de ijzersterke songs zorgden er evenwel voor dat we er geen aanstoot aan namen.

Ook dit jaar stond Kim met zijn volledige backing groep op het podium. :Of The Wand And The Moon: moet zowat de groep binnen het neofolk genre zijn die ik al het vaakst aan het werk zag, en wist me nog nooit teleur te stellen. Al dien ik wel te zeggen dat ik persoonlijk meer fan was van Kims solosets, omdat zijn mooie songs op die manier nog beter uit de verf komen.

Dat was echter buiten deze passage op Porta Nigra gerekend, want hierna moest ik mijn mening toch wel herzien! Kim was opvallend nuchter en het uitgebreide toeren maakte van deze reeds flink gesmeerde machine een absolute topact. De band gaf Kim voldoende ruimte om te schitteren, en voegde zo hier en daar wat extra stevig weerwerk zonder de aandacht volledig naar zich toe te trekken. Met songs als ‘My Black Faith’ en ‘Immer Vorwärts’ op het palmares bevestigt :Of The Wand And The Moon: de status die we Kim al enkele jaren toedichten: Douglas Pearce is ondertussen waardig op pensioen, en heeft met deze Deen een net zo waardige opvolger.

Een andere geoliede machine en eveneens uit Scandinavië, Zweden deze keer, is Ordo Rosarius Equilibrio. De band van Tomas Pettersson en diens vrouw Rose-Marie Larsen, bassist Fredrik Leijström en Nicholas Van Meirhaeghe op percussie, aangevuld met Nicholas’ eega Christel Morvan die net zoals bij Empusae zorgde voor de visuals, bracht eind vorig jaar nog het ijzersterke Let’s Play (Two Girls & A Goat) uit, waarmee het zijn positie aan de top van de neofolk nog maar eens bevestigd zag. We kwamen vanavond te weten dat de gesproken intro op een van de songs van Let’s Play, de single (met de veelbesproken expliciete videoclip) ‘Ménage à Trois’ afkomstig is van Christel Morvan, al hadden we dat natuurlijk wel kunnen raden. Ook hier spatte het spelplezier van het podium af, en had dit een uitwerking die merkbaar was tot in het publiek. Logischerwijs werd er veel aandacht besteed aan het nieuwe album maar werden klassiekers als ‘A Song 4 Hate & Devotion’ en ‘I M B E C I L E, My Idiot Lover’ niet vergeten.

Deze groep moet je het klappen van de zweep niet meer leren. En dat kan je gezien de thematiek van hun songs net zo goed figuurlijk als letterlijk interpreteren.

Ten slotte restte mijzelve nog de taak om de aanwezigen de lokroep van thuis/hotel afterparty-gewijs te ontzeggen. Wanneer meermaals mensen oprecht geïnteresseerd kwamen vragen welk nummer ik op hen losliet, kan ook ik in de hoedanigheid van Der Verfluchte Engel terugkijken op een geslaagde avond. Als kers op de taart werd ik na afloop nog uitgenodigd door Olivier van Rosa Crux om mijn kunstje nog eens over te doen op het door Rosa Crux jaarlijks georganiseerde festival Les Nuits Dark Ritual in Normandië. Eerder op de avond kreeg ook Dead Man’s Hill dit aanlokkelijke aanbod. Normandië... zo komen we als neofolkers ook echt NOOIT van die WO II-associatie af. Maar first things first, en dat is de tweede dag Porta Nigra, deze keer met de heer Kurt Ingels als reporter ter plaatse. Tenminste, als hij niet te veel last heeft van zere knieën, want hij werd meermaals op de dansvloer gespot.

Foto's door Luc Luyten, video's met dank aan Bianca Van Hoof-Weijers

HomeContactSitemap
lees meer...
CD BESPREKING : Chorea Minor - Black White Moon

Op zijn paspoort staat Mario Braun, nationaliteit Duits, en wat er verder nog op staat valt onder de privacywetgeving. Braun heet in culture kringen Chorea Minor en dat is wellicht een naam die wel een belletje doet rinkelen. Het is onder dat pseudoniem dat Chorea Minor al eerder EP’s uitbracht als Endless Life en de 10” Picture ...

lees meer...
CD BESPREKING : Maman Küsters - L’Extase et La Terreur ep (vinyl)

Vreemde naam, vreemde muziek? Welaan in Brest staat een huisje en daar woont deze Maman Küsters, het duo Cyril Pansal (stem) en Gaël Loison (analoge synths) situeren zich tussen DAF en wijlen Alain Bashung. Alain wie? Wel, een populaire Franse ‘chansonier’ die vaak in één adem wordt genoemd met Serge ...

lees meer...
CD BESPREKING : Dark Union - Hollywound

Dark Union is een project ontsproten uit de koortsachtige verbeelding van Glenn Michael Wallis (Whitehouse, Konstruktivists, The Murray Fontana Orchestra, Conspiracy International) in Engeland en Mark Reynolds in Amerika. Samen toveren ze Hollywood om tot Hollywound en richten ze zich op thema’s die de donkere kant van een steeds ...

lees meer...
CD BESPREKING : Frederik Valentin & Loke Rahbek - Elephant

Voor al wat hip is en Scandinavisch, zit je bij Posh Isolation op het juiste adres. Soms (zoals bijvoorbeeld de samenwerking tussen KYO en Jeuru) klinkt het net iets te hip voor onze oren, maar al vaak zijn we al aangenaam verrast geweest door titels op dit boeiende label (de power electronics van Damien Dubrovnik of het eclecticisme van een ...

lees meer...
CD BESPREKING : VvvV - The Wreck

Buiten eigen oevers treden, de deuren van eigen comfortzone openen om ze nooit meer te sluiten. De ruimdenkendheid van 2 Fransmannen die hun sporen enerzijds verdienden in de techno van Franco Divine en anderzijds de heavy rock van Year Of No Light. Docteur Bardou Jacquet en Le Mage beleefden hun verleden geheel apart tussen Scandinavische ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2020 : Nieuw album op komst voor Twice A Man

Ze zijn nooit voor 1 gat te vangen geweest, die Zweden van Twice A Man. Al sedert 1981 opgericht uit de assen van Cosmic Overdose en daarbij zowat pioniers van de elektronische pop/rock-bands uit eigen streek. Volgend jaar vieren ze dus hun 40-jarig bestaan, een tijdspanne van 4 decennia waarin ze ondertussen reeds 20 albums opnamen en composities ...

lees meer...
NIEUWS 21/05/2020 : Nieuwe single voor Non-Alignment Pact

Dat we momenteel in bijzonder rare tijden leven is ondertussen al even een understatement. ‘Modern Times’ verbergen al veel langer hun ‘Secrets’. Alleen ‘The Future’ zal een antwoord bieden. De Nijmegenaren van Non-Alignment Pact vullen hun toekomst zelf in. En die begint uitgerekend vandaag, de dag ...

lees meer...
NIEUWS 18/05/2020 : Dark Stream Festival biedt een beetje soelaas voor het afgelaste Wave-Gotik-Treffen

Het Wave-Gotik-Treffen mag dan wel in het coronawater zijn gevallen, er is op zijn minst al één leuk alternatief dat in het mate van het mogelijke het WGT-concept virtueel probeert te vertalen. Er zijn heel wat performances uit een veelheid aan genres van bekende en minder bekende groepen, er zijn dj sets en zelfs lezingen. Als ...

lees meer...
NIEUWS 18/05/2020 : Ian Curtis, 15 juli 1956 – 18 mei 1980

Vandaag exact 40 jaar geleden, op 18 mei 1980, stapte Ian Curtis uit het leven. Hij hing zich op in de keuken van zijn huis in Macclesfield. Hij liet een woordje na voor zijn vrouw en kind: ‘At this very moment, I just wish I were dead. I can't cope anymore.’ Ian Kevin Curtis werd op 15 juli 1956 geboren in Stretford en ...

lees meer...
NIEUWS 17/05/2020 : For Greater Good...Unfolds

Voor velen was het een verrassing toen For Greater Good vorig jaar op de affiche van Trouwfest prijkte. Na de zeer lange stilte leek het Belgische dark ambient project een stille dood te zijn gestorven. Niets bleek minder waar, zo bewees men vorig jaar met verve in de Wommel. Tijdens het optreden werd ook wat nieuw materiaal gespeeld, en het ...

lees meer...
INTERVIEW : LAIBACH - Toen ze Laibach verboden, zegden we: ‘geweldig, laten we verder gaan’!

Onlangs bracht Laibach een uitgebreide box ‘Laibach Revisited’ uit, een heruitgave van hun titelloze debuutplaat uit 1985, aangevuld met vernieuwde opnames van de nummers en een aantal essays over de rol van Laibach in het Joegoslavië en de Sloveense deelrepubliek in de jaren 80. We hebben Laibach al verschillende keren kunnen ...